पुस्तकालयभाग १२

२१ भाद्रों २०१९ बिक्रमी जगीर दास दे गृह ख्याली वाला ज़िला बठिंडा

अलख अगोचर अगम्म अथाह, हरि हरि जू खेल कराइंदा। आदि जुगादी सच्चा शहिनशाह, तख्त निवासी तख्त सोभा पाइंदा। सो पुरख निरँजण नाउँ धरा, हरि पुरख निरँजण सिफ्त सलाहइंदा। एकँकार खेल खिला, आदि निरँजण जोत जगाइंदा। अबिनाशी करता बण मलाह, आपणा बेड़ा आप चलाइंदा। श्री भगवान दए सलाह, सिफ्त सलाही आप अख्वाइंदा। पारब्रह्म प्रभ वेस वटा, अनभउ प्रकाश कराइंदा। सचखण्ड दवारा इक्क सुहा, छप्पर छन्न ना कोए रखाइंदा। दीआ बाती इक्क टिका, निर्मल जोत रुशनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कल आप धराइंदा। आपणी कल श्री भगवान, सति सतिवादी आप धराईआ। करे खेल नौजवान, नौबत एका नाम वजाईआ। शाहो भूप बण राज राजान, सच सिँघासण आसण लाईआ। सति संदेसा धुर फ़रमान, बोध अगाध सुणाईआ। हुक्मी हुक्म हुक्मरान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह श्री भगवाना, दूसर नज़र कोए ना आइंदा। वसणहारा सच मकाना, सचखण्ड साचे आसण लाइंदा। शब्द अगम्मी इक्क तराना, एकँकारा आपे गाइंदा। करे खेल आप महाना, भेव अभेद ना कोए खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप वखाइंदा। साचा खेल पुरख समरथ, सचखण्ड निवासी आप वखाईआ। निरगुण निरगुण चलाए रथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। निरगुण महिमा गाए अकथ, निरगुण करे पढ़ाईआ। निरगुण मार्ग निरगुण दस्स, निरगुण वेखे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह हरि खेल अपारा, आदि पुरख कराइंदा। सचखण्ड दवार खोल्ह किवाड़ा, गृह मन्दिर सोभा पाइंदा। भूपत भूप बण सिक्दारा, धुर फ़रमाना हुक्म सुणाइंदा। हुक्मे अंदर करे कारा, करनी करता आप कराइंदा। लेखा जाणे सुत दुलारा, शब्दी वड वड्याइंदा। पावे सार ठांडा दरबारा, थिर घर आपणा पर्दा लाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा रैहबर आप अख्वाइंदा। साचा रैहबर बणे आप, आप आपणी दया कमाइंदा। एकँकार इक्क जपाए साचा जाप, नाउँ निरँकारा आप प्रगटाइंदा। एका

मन्दिर पावे रास, निरगुण निरगुण गोपी काहन नचाइंदा। एका जोत करे प्रकाश, अन्ध अन्धेर ना कोए रखाइंदा। एका वसे सदा साथ, सगला संग निभाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी सचखण्ड, सचखण्ड निवासी आप कराईआ। निरगुण निरगुण कर कर वंड, थिर घर घाड़त लए घड़ाईआ। नाद अनादी एका छन्द, सोहला ढोला आपे गाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव पाए बंध, बन्धन एका एक रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह हरि खेल अपारा, आदि जुगादि कराइंदा। जुगा जुगन्तर लै अवतारा, निरगुण सरगुण रूप वटाइंदा। जुग चौकड़ी वेखे वारो वारा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप हंढाइंदा। चारे वेदां दे हुलारा, चारे मुख ब्रह्म सलाहइंदा। चारे कुण्ट बोल जैकारा, चार वरनां आप सुणाइंदा। चारे खाणी दए हुलारा, चारे बाणी राग अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा नर नरेशा, इक्क इकल्ला एकँकार, अकल कल धारी आप जणाइंदा। सच संदेसा श्री भगवाना, एका एक जणाईआ। नव नौ चार कर परवाना, धुर फ़रमाना आप समझाईआ। वेखणहारा दो जहानां, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां खोज खुजाईआ। लख चुरासी देवणहारा दाना, घट घट रिहा समाईआ। गावणहारा शब्द अगम्मी इक्क तराना, त्रैगुण माया डेरा ढाहीआ। झुलावणहारा सच निशाना, निरगुण सरगुण लए उठाईआ। देवणहारा साचा माणा, गुर अवतारां होए सहाईआ। वरतणहारा आपणा भाणा, सद भाणे रिहा वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप जणाईआ। साचा खेल एकँकार, इक्क इकल्ला आप कराइंदा। जुग चौकड़ी कर कर पार, रूप अनूप आप वटाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेखे वारो वार, वेखणहारा नज़र ना आइंदा । लेखा जाणे सूरज चन्द धरत धवल ज़िमीं असमान, गगन गगनंतर फोल फोलाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर देवणहारा साचा दान, नाम ख़ज़ाना इक्क वरताइंदा। वेखणहारा गोपी काहन, बंसरी नाम नाद वजाइंदा। जानणहारा सीता राम, सति सतिवादी भेव खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा खेल खिलाइंदा। जुग जुग खेल रखे हथ्थ, दूसर दए ना किसे वड्याईआ। निरगुण सरगुण हो प्रतख, पारब्रह्म प्रभ वेस वटाईआ। नाम निधाना बोल अलख, अलख अलख इक्क सुणाईआ। लख चुरासी नालों कर कर वक्ख, भगत भगवन्त लए जगाईआ। अन्तर आत्म मार्ग दस्स, जगत बसन्तर दए बुझाईआ। हिरदे हरि जू आपे वस, हरि के पौड़े दए चढ़ाईआ। मेटे रैण अन्धेरी मस्स, साचा चन्द करे रुशनाईआ। तीर निराला मारे कस, सतिगुर पूरे वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह हुक्मरान, हुक्म एका एक रखाइंदा। वेखणहारा

दो जहान, दोए दोए धार चलाइंदा। आदि जुगादी नौजवान, बिरध बाल ना रूप वटाइंदा। पीर पैग़म्बर देवणहार ज्ञान, अक्खर वक्खर आप पढ़ाइंदा। वसणहारा सच मकान, मुकामे हक़ डेरा लाइंदा। सच तौफीक इक्क मिहबान, मिहबान बीदो खेल कराइंदा। देवणहार हक़ पैग़ाम, पीर पैग़म्बर आप पढ़ाइंदा। जानणहारा सच इस्लाम, इस्म आज़म नूर धराइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप वखाइंदा। साचा खेल करे करतारा, हरि करता वड वड्याईआ। निरगुण सरगुण लए अवतारा, गुर गुर वेस वटाईआ। शब्दी शब्द शब्द वणजारा, एकँकारा हट्ट चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी पाए बन्धन, खेले खेल त्रिलोकी नंदन, त्रै त्रै लोआं लाए चन्दन, एका चन्दन नाम वखाईआ। साचा चन्दन नाम हरि, हरि हरि जू आप जणाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर देवे वर, भगत भगवन्त मेल मिलाइंदा। साचे सन्त चुकाए भओ डर, निरभउ आपणे रंग रंगाइंदा। अनहद शब्द वजाए अनादी मृदंग, तार सितार ना कोए हिलाइंदा। साची डोरी आपे गंढ्ढ, जन्म जन्म दा पन्ध मुकाइंदा। गीत सुहागी सुणाए छन्द, सोहला ढोला एका गाइंदा। निज आत्म परमात्म रस, रसीआ इक्क वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारे साचे चढ़, दरगाह साची सोभा पाइंदा। दरगाह साची उच्च महल्ला, हरि महिफल नाम लगाईआ। नूर वखाए एको अल्ला, आलमीन सुखदाईआ। सच सिँघासण साहिब सुल्तान मल्ला, बेऐब रूप ख़ुदाईआ। जोती जोत आपे बला, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। करे खेल इक्क इकल्ला, कुदरत कादर वेख वखाईआ। पीर पैग़म्बर आपे घल्ला, साची घालण इक्क समझाईआ। आप सुणाए एको मसल्ला, मुसल्ला हेठां इक्क विछाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। जुग जुग वेस वटाए आप, आपणा खेल कराइंदा। चार वरन सुणाए एका जाप, मन्त्र अन्तर आप पढ़ाइंदा। मेटणहारा तीनो ताप, त्रैगुण नाता तोड़ तुड़ाइंदा। एका अक्खर एका पाठ, पाठशाला इक्क वखाइंदा। इक्को मकतब इक्क जमात, जुम्मला इक्को हरूफ़ बणाइंदा। कोई ना सके झाक, नेत्र नैण ना कोए उठाइंदा। कर किरपा खोल्हणहारा ताक, बन्द ताकी कुण्डा लाहइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर आपे जाणे आपणा भविख्त वाक्, गुर अवतार पीर पैग़म्बर आप पढ़ाइंदा। सन्त भगत भगवन्त बणाए सज्जण साक, सगला संग आप रखाइंदा। नूर इलाही पाकी पाक, मुरीद मुर्शद वेख वखाइंदा। लेखा जाणे तन माटी खाक, खाकी खाक लेखा लाइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर रखणहारा आपणी याद, याददाशत ना कदे भुलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका हरि, सच दुआरा इक्क सुहाइंदा। सच दुआरा सोभावन्त, सो पुरख निरँजण वज्जे

वधाईआ। हरि पुरख निरँजण साचा कन्त, एका साची सेज हंढाईआ। एकँकार बणाए बणत, घड़न भन्नणहार अख्वाईआ। आदि निरँजण महिमा अगणत, लख चुरासी जोत निरँजण दीवा इक्क टिकाईआ। श्री भगवान गाए छन्द, सोहँ ढोला राग अल्हाईआ। अबिनाशी करता मणीआ मंत, मन मणका दए भुआईआ। पारब्रह्म ब्रह्म लेखा जाणे आदि अन्त, जुग जुग आपणा हुक्म मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी आपणे हथ्थ रखाईआ। करनी करे आप निरँकार, दूसर संग ना कोए रलाइंदा। लख चुरासी वेखणहार, बिन नेत्र नैणां वेख वखाइंदा। जुग चौकड़ी पावे सार, बण पाँधी पन्ध मुकाइंदा। अक्खर वक्खर कर त्यार, साची सतर आप जणाइंदा। अल्फ़ ये दे अधार, उलफत आपणी विच रखाइंदा। तिन्न पंज जोड़ इकरार, अंक अंक नाल मिलाइंदा। पैंती अक्खर कर र्गिफ़तार, आप आपणा बन्धन पाइंदा। त्रैगुण माया खोल्ह किवाड़, पंचम नाता जोड़ जुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी वसणहारा साचे घर, गृह मन्दिर सोभा पाइंदा। घर मन्दिर सच मुनारा, हरि सतिगुर आप उपाइंदा। एका वसे वसणहारा, दूजा संग ना कोए रखाइंदा। एका शब्द नाद धुन्कारा, धुंन आत्मक राग सुणाइंदा। एका अमृत ठंडा ठारा, निझर झिरना रस चखाइंदा। एका दीआ बाती कर उज्यारा, कमलापाती वेख वखाइंदा। एका पुरख एका नारा, सेज सेहंजणी इक्क सुहाइंदा। एका वेखे वेखणहारा, नेत्र नैण नैण खुल्हाइंदा। एका वणज इक्क वणजारा, हरि जू इक्को हट्ट चलाइंदा। एका इष्ट देव गुर संसारा, पुरख अकाल इक्क अख्वाइंदा । जुग चौकड़ी हो त्यारा, निरगुण आपणा रंग रंगाइंदा। सरगुण खेल विच संसारा, सृष्ट सबाई बन्धन पाइंदा। पुत्तर धी मात पित जगत विहारा, हरि साचा खेल वखाइंदा। नार कन्त करे शृंगारा, वेस अवल्ला इक्क रखाइंदा। कागद कलम बण लिखारा, सिफ्त सलाही सिफ्त जणाइंदा । वेद शास्त्र सिमरत पुराण अञ्जील कुरान दे सहारा, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर खोल्ह किवाड़ा, कुदरत कादर आप जणाइंदा। एथे ओथे दो जहानां वेखे विगसे वेखणहारा, पेखत पेखत आपणी ख़ुशी मनाइंदा। आपणा भेव ना किसे दस्से वसे सब तों बाहरा, भेव अभेद आपणे हथ्थ रखाइंदा। बेअन्त बेअन्त बेअन्त कह कह सर्ब पुकारा, उच्ची कूक कूक सुणाइंदा। हरि जू वसे धाम न्यारा, सचखण्ड साचे आसण लाइंदा। थिर घर बैठा सुत दुलारा, शब्दी आपणा रंग रंगाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव दे हुलारा, सच हुलारा इक्क रखाइंदा। करोड़ तेतीसा बन्न्हे धारा, सुरपति इन्द नाल मिलाइंदा। लेखा जाणे धुर दरबारा, धुर दी बाणी बाण उठाइंदा। लख चुरासी करे आर पारा, अद्धविचकार ना कोए अटकाइंदा। वेखणहारा डूँग्घी गारा, काया मन्दिर आप सुहाइंदा। आत्म परमात्म सुणाए सच जैकारा, जै जैकारा इक्को नाउँ कराइंदा। गुर अवतार करे निमस्कारा, पीर

पैग़म्बर सजदा सीस झुकाइंदा। साचे तख्त वसे धाम न्यारा, एका आपणा आसण लाइंदा। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग करया खेल विच संसारा, कुदरत कादर नाच नचाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा साचे घर, घर मन्दिर इक्क वड्याइंदा। वड मन्दिर घर अगम्मा, अगम्मड़ी कार कमाइंदा। ना मरे ना कदे जम्मां, जन्म मरन विच ना आइंदा। जुगा जुगन्तर आपे जाणे आपणा कम्मां, करनी करता आप कमाइंदा। दो जहानां बेड़ा बन्न्हा, खेवट खेटा आप हो आइंदा। आपे बणे जननी जणा, धन्न जणेदी माई आप अख्वाइंदा। आपे राग सुणाए बिन कन्ना, रसना जिह्वा ना कोए हिलाइंदा। आपे वसे बिन छप्पर छन्ना, सचखण्ड साचे आसण लाइंदा। आपे घड़े आपे भन्ना, घड़न भन्नणहार भेव ना आइंदा। आपे देवणहारा डंना, लख चुरासी गेड़ चलाइंदा। आपे करनहारा गल्लां, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण शब्द विचोला मेल मिलाइंदा। आपे मेटणहारा सल्ला, दूई द्वैती पार कराइंदा। आपे बोलणहारा हल्ला, जुग जुग डेरा ढाहइंदा। आपे सचखण्ड दवारे जोत सरूपी निरगुण खल्ला, रूप रंग रेख नज़र कोए ना आइंदा। आपे पावे सार राणी अल्ला, मीआं आपणा रूप वटाइंदा। आपे शब्द अगम्मी फड़े भल्ला, दो जहानां आपे ढाहइंदा। आपे पावणहार तरथल्ला, जल थल महीअल खोज खुजाइंदा। आपे करे वल छल्ला, अछल छलधारी लख चुरासी पर्दा पाइंदा। आपे पकड़नहारा पल्ला, फड़ पल्लू गंढ्ढ पुआइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी वेस वटाइंदा। जुग चौकड़ी मेटे पन्ध, लोकमात रहिण ना पाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग गुर अवतार सुणाए छन्द, पीर पैग़म्बर सोहला गाईआ। भगत भगवन्त दए अनन्द, अनन्द अनन्द विच रखाईआ। साचे सन्तां निर्मल जोत चढ़ाए चन्द, जोती जोत जोत रुशनाईआ। गुरमुखां टुट्टी देवे गंढ्ढ, गंढ्ढणहार इक्क गुसाँईंआ। गुरसिखां आवण जावण लख चुरासी मेटे पन्ध, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। लहिणा देणा चुकाए बत्ती दन्द, रसना जिह्वा ना कोए हिलाईआ। बण वैरागी गाए छन्द, जगत त्यागी रूप वटाईआ। हँस कागी वेखणहारा नेत्र अन्ध, जगत विष्टा ना खाए गंद, सोहँ हँसा माणक मोती चोग चुगाईआ। सचखण्ड दवारे गुर अवतार रहे मंग, प्रभ अग्गे झोली डाहीआ। कोटन कोटि पीर पैग़म्बर होए भंग, थिर कोए रहिण ना पाईआ। कोटन कोटि जुग चौकड़ी काल गए लँघ, काल सब दा लहिणा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणी खेल कराईआ। जुग जुग खेल करे करतारा, हरि करनी आप कमाइंदा। नौ नौ चार उतरया पारा, उतर पूरब पच्छिम दक्खण वेख वखाइंदा। दहि दिशा खोल्हणहार किवाड़ा, बन्द ताकी कुण्डा लाहइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी वेखे लग्गा अखाड़ा, कलयुग कूड़ी क्रिया नाच नचाइंदा। चारों कुण्ट अग्नी लग्गी तत्ती हाढ़ा, अमृत मेघ ना कोए बरसाइंदा। बहत्तर

नाड़ी वज्जे ताड़ा, बिन तन्दी तन्द हिलाइंदा। वरन बरन रोवण ज़ारो ज़ारा, धीरज धीर ना कोए रखाइंदा। ज़ात पात हाहाकारा, ऊँच नीच सर्ब कुरलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा भेव चुकाइंदा। जुग जुग भेव चुकाणहारा, इक्क इकल्ला बेपरवाहीआ। कलयुग अन्तिम पावे सारा, अकल कल वेख वखाईआ। नव नौ दिसे धूआँधारा, अन्ध अन्धेर समाईआ। सृष्ट सबाई हाहाकारा, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। सच दिसे ना कोए दुआरा, गुरदर मन्दिर शिवदुआले मट्ठ अग्नी तत्त ना कोए बुझाईआ। नाता तुट्टा तीर्थ अठसठ, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती खुल्हड़े केस रही वखाईआ। कलयुग अन्तिम सीस ख़ाक सब दे रहे घत्त, मींढी सुहाग ना कोए गुंदाईआ। साधां सन्तां उबली रत्त, सांतक सति ना कोए कराईआ। किसे ना दिसे धीरज जत, मन मनुआ दहि दिश उठ उठ धाईआ। आपा करे ना कोए वस, जीव जंत करन पढ़ाईआ। माया ममता गए फस, फाँसी जम ना कोए तुड़ाईआ। भोग बलास नौ रस, नौ दुआरे होए कुड़माईआ। माया ममता आसा तृष्ना गायण जस, हरि का नाउँ ना कोए सुणाईआ। धीआं भैणां रहे तक्क, नेत्र गुर नैण दरस कोए ना पाईआ। हक़ीक़त कोए ना जाणे हक़, हक़ हक़ ना कोए वखाईआ। जूठे भाण्डे रहे लक्क, कलयुग जीव सवान रूप वटाईआ। आपणा पर्दा सके ना कोई ढक, कलयुग नंगी होई लोकाईआ। कोई ना रखे किसे पत्त, शाह सुल्तान बैठे मुख भुवाईआ। घर घर नच्चे मनमति, मुख घूँगट रही उठाईआ। कोई ना जाणे गुरू मति, गुर गुर इष्ट ना कोए मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग वेखे थाउँ थाईंआ। जुग जुग वेखे नेत्र खोल्ह, बिन नैणां खेल कराइंदा। गुर दर मन्दिर मस्जिद माया राणी पाया घोल, अग्गे हो ना कोए छुडाइंदा। सच वस्त ना किसे कोल, मन्त्र नाम ना कोए दृढ़ाइंदा। साध सन्त ना रहे अडोल, माया ममता पर्दा पाइंदा। बजर कपाटी कोई ना सके खोल्ह, डूँग्घी कंदर अंदर वड़ साचे मन्दिर चढ़, साचा कन्त ना कोए मनाइंदा। त्रैगुण अग्नी रहे सड़े, चौदां विद्या पढ़ पढ़, पढ़ पढ़ पन्ध ना कोए मुकाइंदा। आपणी करनी रहे कर, निहकर्मी वेख वखाइंदा। वरन बरन रहे लड़, साची सरन ना कोए तकाइंदा। इक्को भुल्लया साचा हरि, दूजा संग ना कोए रखाइंदा। दीन मज़्हब रहे मर, मर जीवत ना कोए कराइंदा। शाह सुल्तानां बणया हँकारी गढ़्ह, हँकार विकार ना कोए मिटाइंदा। कलयुग नौ खण्ड पृथ्मी लख चुरासी नाल रिहा लड़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग लख चुरासी वेख वखाइंदा। लख चुरासी वेखणहारा, घट घट आसण लाईआ। जीव जंत पावे सारा, अभुल भुल कदे ना जाईआ। चारों कुण्ट दिसे विभचार नारा, विभचार करे लोकाईआ। गुर का शब्द ना किसे प्यारा, गुर इष्ट देव ना कोए मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप

आपणी किरपा कर, वेखणहारा सृष्ट सबाईआ। सृष्ट सबाई हरि जू तक्क, आपणा खेल जणाइंदा। करे नबेड़ा हक़ो हक़, हक़ हक़ीक़त आपणे हथ्थ रखाइंदा। कलयुग अन्तिम गुर अवतार पीर पैग़म्बर गए थक्क, बण पाँधी पन्ध ना कोए मुकाइंदा। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण साथ गए छड्ड, सगला संग ना कोए रखाइंदा। आत्म परमात्म नालों होई अड्ड, फड़ बांहों मेल ना कोए मिलाइंदा। विश्व दिसे ना कोए यद्द, दीन मज़्हब वंड वंडाइंदा । गुर अवतार पीर पैग़म्बर तोड़नहारा हद्द, महिदूद नज़र कोए ना आइंदा। कलयुग अन्तिम सारे लए सद्द, सदा इक्को नाम सुणाइंदा। सचखण्ड दवारे आउणा भज्ज, तेई अवतारां भाजड़ पाइंदा। भगत अठारां मार आवाज़, हरि इक्को वार जगाइंदा। पीर पैग़म्बर ईसा मूसा मुहम्मद अन्त पढ़नी इक्क निमाज़, निउँ निउँ सजदा इक्क जणाइंदा। दस दस गुरू रच रच काज, करता पुरख आप समझाइंदा। कलयुग अन्तिम डुब्बदा वेखो जहाज़, बेड़ा बन्न्हे कोए ना लाइंदा। सच दिसे ना कोए समाज, समग्री सति ना कोए वरताइंदा। सृष्ट सबाई करे नाच, कलयुग नटुआ आप नचाइंदा। घर घर लग्गी आंच, धुंआंधार वखाइंदा। सृष्ट सबाई होई बांझ, साचा सुत ना कोए जणाइंदा। गुर शब्दी टुट्टी सांझ, काम क्रोध लोभ मोह हँकार रंग रंगाइंदा। कोई प्यार ना दिसे आंढ गवांढ, सज्जण सैण मीत ना कोए बणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलयुग तेरी अन्तिम वर, जुग तेरा वेख वखाइंदा। कलयुग तेरा वेखे जुग, जुग करता सच्चा माहीआ। सचखण्ड निवासी बैठा लुक, नज़र किसे ना आईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग, गुर अवतार पीर पैग़म्बर रखे अपणी कुक्ख, कर किरपा कुक्खों बाहर कढ्ढाईआ। पंज तत्त काया माटी उज्जल कर कर मुख, सरगुण देंदा रिहा वड्याईआ। अन्तिम गोदी आपणी चुक्क, नाता लोकमात तुड़ाईआ। लेखा जाणे काया माटी पंज तत्त बुत्त, पंज भूतक खेल वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा वेस धराईआ। जुग जुग वेस हरि निरँकार, एका एक रखाइंदा। कलयुग अन्तिम लै अवतार, निहकलंका नाउँ रखाइंदा। सचखण्ड निवासी साचा लाए इक्क दरबार, दर दरवाज़ा इक्क खुल्हाइंदा । चरन बहाए गुर अवतार, पीर पैग़म्बर वेख वखाइंदा। उठो सारे वेखो हाल, कलयुग की कल वरताइंदा। सृष्ट सबाई लेखा काल, नाम धन ना कोए रखाइंदा। जीव जंत होए कंगाल, जगत कंगाली ना कोए गवाइंदा। साचे मन्दिर ना करे कोए सवाल, सवाली सवाल ना कोए रखाइंदा। अन्तिम सब दे सिर ते कूके काल, काल नगारा इक्क वजाइंदा। इक्को इक्क मुरीद मुर्शद पुच्छे हाल, हाल मुरीदां आप सुणाइंदा। निरगुण चली अवल्लड़ी चाल, चाल निराली इक्क रखाइंदा। तोड़नहारा त्रैगुण जाल, जोती जाता वेस वटाइंदा। सन्त सुहेले साचे भाल, फड़ फड़ आपणे अंग लगाइंदा। काया मन्दिर वखाए

सच्ची धर्मसाल, सतिगुर पूरा नज़री आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप चुकाइंदा। आपणा भेव देवे दस्स, पर्दा रिहा उठाईआ। हरिजन हिरदे जाए वस, बे नक़ाब माहीआ। निरगुण नूर कर प्रकाश, प्रगट जोत करे रुशनाईआ। चार वरन बणाए ख़ालसा ख़ालस ख़ास, आपणा रंग रंगाईआ। निज आत्म कर निवास, परमात्म करे कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह हरि खेल करंदा, करनहार अख्वाइंदा। कलयुग मेटे कूड़ा धन्दा, धूआँधार मिटाइंदा। वेखणहारा नौ नौ खण्डा, सत्त सत्त आपणा फेरा पाइंदा। भेव खुल्हाए विच ब्रह्मण्डां, जेरज अण्डज पर्दा लाहइंदा। कलयुग अन्तिम आया कन्ढ्ढा, कन्ढ्ढे बैठा राह तकाइंदा। समरथ स्वामी इक्को फड़या डण्डा, नाम खण्डा इक्क जणाइंदा। कलयुग अन्तिम तोड़े घमंडा, ख़ुदी तकब्बर मेट मिटाइंदा । निरगुण सरगुण चाढ़े रंदा, जगत बाढी खेल कराइंदा। कोई रहिण ना देवे गंदा, कूड़ी क्रिया मोह चुकाइंदा। साहिब दयाल सदा बख्शंदा, बख्शश आपणी आप कराइंदा। सृष्ट सबाई इक्क सुणाए सुहागी छन्दा, सोहँ ढोला राग अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम वेख वखाइंदा। कलयुग अन्तिम वेखे रंग, नौ खण्ड पृथ्मी फेरा पाईआ। सृष्ट सबाई होई भंग, कलयुग भंगड़ा रिहा वखाईआ। रसना जिह्वा खायण गंद, आत्म रस ना कोए रसाईआ। कूड़ी क्रिया चुक्की पंड, हौला भार ना कोए वखाईआ। मनमुख जीव भागांमंद, भगवन गीत ना कोए गाईआ। सृष्ट सबाई नेत्र अन्ध, निज नेत्र ना कोए रुशनाईआ। किसे कम्म ना आए बत्ती दन्द, बिन हरि जू सिफ्त सालाहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम वेखे चाँईं चाँईंआ। कलयुग अन्तिम वेखे आप, हरि आपणा रूप धराइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी रही कांप, धरत धवल भार ना कोए उठाइंदा। त्रैगुण माया डस्सणी डस्से सांप, सति सति राह ना कोए चलाइंदा। नाता तुट्टा पूत बाप, बाप पूत गोद ना कोए सुहाइंदा। झेड़ा लग्गा ज़ात पात, झगड़ा जगत ना कोए मुकाइंदा। पुरख अबिनाशी अन्तिम सुट्टे डूँग्घे खात, वरन बरन कोए रहिण ना पाइंदा। क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश बणाए इक्क जमात, इक्को अक्खर आप पढ़ाइंदा। आत्म परमात्म परमात्म आत्म बन्न्हे नात, साचा नाता जोड़ जुड़ाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म गावे गाथ, बोध अगाधा राग सुणाइंदा। सगल विसूरे जायण लाथ, जिस जन आपणा दरस वखाइंदा। अन्तिम लहिणा देणा चुक्के सीआं साढे तिन्न तिन्न हाथ, जन्म मरन मरन जन्म गेड़ा आप चुकाइंदा। गुरमुख कदे ना जले अग्नी काठ, मढ़ी गोर ना कोए दबाइंदा। साहिब सतिगुर अन्तिम पति लए राख, बण रक्षक सेव कमाइंदा। कलयुग तेरी अन्तिम दिशा रिहा झाक, झाकी आपणी आपे पाइंदा। गोबिन्द पूरा करे भविख्त वाक्, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। गुर अवतारां पीर

पैग़म्बरां एका खोल्ह वखाए ताक, नेत्र नैण नैण जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरा अन्तिम वेला, लेखा जाणे गुरू गुर चेला, चेला गुर वेख वखाइंदा। चेला गुर रिहा तक्क, नेत्र नैण नैण उठाईआ। कलयुग फल गया पक्क, वेला अन्तिम आईआ। प्रभ करे नबेड़ा हक़, प्रगट होवे सच्चा शहिनशाहीआ। जूठ झूठ गया थक्क, बैठा ढेरी ढाहीआ। पीर पैग़म्बर गया अक्क, साची करे ना कोए पढ़ाईआ। शरअ शरीअत नकेल पाई नक्क, चारों कुण्ट रही भुवाईआ। गुरमुख विरला जाए बच, जिस प्रभ आपणी दया कमाईआ। इक्को घर वखाए सच्च, सच घर नाम वधाईआ। लेखे लग्गे पंज तत्त माटी कच्च, कच्च कंचन रूप वटाईआ। साहिब दयाल सतिगुर स्वामी निहकर्मी अंदर जाए रच, ठाकर आपणा रंग रंगाईआ। वेखणहारा रत्ती रत्त, रुत्त रुत्तड़ी रुत्त महकाईआ। देवणहारा ब्रह्म मति, ब्रह्म विद्या करे पढ़ाईआ। सोहँ शब्द साचा रथ, सतिजुग साचे लए प्रगटाईआ। कलयुग चौथा युग बहे सत्थर घत, सफ़ा सके ना फिर उठाईआ। लोकमात विच्चों जाए नट्ठ, बौहड़ी बौहड़ी दए दुहाईआ। अन्तिम कोए ना रखे पत्त, अल्ला राणी कूक सुणाईआ। मेरी उम्मत मारी गई मति, मतवाली भेव कोए ना पाईआ। दोए जोड़ वास्ता रही घत्त, ढह पई सरनाईआ। जिउँ भावे तिउँ लैणा रख, संगी नज़र कोए ना आईआ। बिन तुध लथ्थी मेरी पत्त, मेरी कीमत कोए ना पाईआ। चौदां सदीआं तेरे नालों रही वक्ख, वक्खरा आपणा राह चलाईआ। अन्तिम खेड़ा होया भट्ठ, ढह ढह ढेरी ख़ाक समाईआ। चौदां तबक ना कोए हट्ट, ख़ाली हट्टी दए दुहाईआ। मैं तेरे कोल आई नट्ठ, परवरदिगार होए सहाईआ। मेरी लथ्थी अन्तिम पत, नक्क सुहाग रहिण ना पाईआ। साचा मार्ग इक्को दस्स, मैं जावां चाँईं चाँईंआ। मेरी अन्तिम होई बस, बलहीण रही कुरलाईआ। पुरख अबिनाशी अग्गों हस्स, उँगली नाल समझाईआ। मेरे भगतां जा के चरनी ढट्ठ, तैनूं देण माण वड्याईआ। दोवें जोड़ सरनाई पैणा हथ्थ, हथ्थ हथ्थ नाल मिलाईआ। नेत्र नीर वहाउणा अथ्थ, तेरी आबरू लैण बचाईआ। जा के सुण साची मति, एका एक होए पढ़ाईआ। आदि जुगादि पुरख समरथ, जुग जुग आपणा राह चलाईआ। वसणहारा घट घट, लख चुरासी डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा रिहा सुणाईआ। सुण संदेसा अल्ला राणी, नेत्र नैण उठाया। कवण सुणाए अकथ कहाणी, महिमा हरि जणाया। बिरहों कुठी होए निमाणी, कवण दर्दी दर्द वंडाया। बल बुध बाल अंञाणी, मेरी चले ना कोए चतुराया। आब हयात देवे ठंडा पाणी, भर प्याला जाम प्याया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा मार्ग इक्क जणाया। साचा मार्ग एका एक, एकँकारा आप जणाईआ। सच दुआरे इक्को टेक, दूसर ओट ना कोए तकाईआ। सच दुआरे इक्को लेख, लिख्या लेख ना कोए मिटाईआ।

सच दुआरे इक्को भेख, भेखाधारी आप वखाईआ। सच दुआरे इक्क आदेस, निउँ निउँ सीस इक्क झुकाईआ। सच दुआरे इक्को रहे हमेश, ना मरे ना जाईआ। तिस साहिब अग्गे चले ना कोए पेश, तेई अवतार अठारां भगत ईसा मूसा मुहम्मद गुर दस बैठे सीस झुकाईआ। सो साहिब इक्को माण देवे दस दस्मेश, गोबिन्द आपणा राह जणाईआ। सुत दुलारे करे हेत, हितकारी फेरा पाईआ। रुत्त बसन्ती मौले चेत, फुल फलवाड़ी आप महकाईआ। लख चुरासी उजड़न वाला खेत, राखा कोए नज़र ना आईआ। अग्नी लग्गे महीना जेठ, जेठा पुत्त सके ना कोए बचाईआ। बचया रहे ना कोए सेठ, माया राणी रोवे मारे धाहींआ। जन भगतां हरि जू दस्से आपणा भेत, चुक्क पर्दा दरस कराईआ। वसणहारा नेतन नेत, निज घर बैठा ख़ुशी मनाईआ। निरगुण खेलणहारा खेड, इक्क अठ वेख वखाईआ। इक्क नौ करे खेद, ख़ालक ख़लक दए रुलाईआ। ज़िमीं असमानां पाए छेद, नाम वरमा इक्क चलाईआ। अन्तिम दिसे बालू रेत, कलर कंध रहिण ना पाईआ। जन भगतां करे साचा हेत, सतिगुर मिल मिल ख़ुशी मनाईआ। निरगुण सरगुण आपे पेख, निज नेत्र करे रसाईआ। सचखण्ड निवासी लिखणहारा लेख, पिछला लेखा दए मुकाईआ। माण गंवाए औलीआं पीर शेख़, दस्तगीर ना कोए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, एका गुण दए जणाईआ। एका गुण गुणावन्त, गुण सागर रूप वखाइंदा। एका नाम मणीआं मंत, मन वासना बन्द कराइंदा। एका साहिब श्री भगवन्त, सचखण्ड साचे आसण लाइंदा। एका सुहाग हरि जू कन्त, लख चुरासी नार प्रनाइंदा। एका आत्म बोध परमात्म पंडत, अक्खर वक्खर आप पढ़ाइंदा। एका तोड़नहारा गढ़्ह हंगत, हँ ब्रह्म वेख वखाइंदा। एका मेलणहारा साची संगत, शंका कोए रहिण ना पाइंदा। एका वेखणहारा जेरज अंडत, उत्भुज सेत्ज इक्क समाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवणहारा सच ज्ञान, नाम निधान एका झोली पाइंदा। नाम निधाना इक्को अक्खर, अक्खर अक्खर करे पढ़ाईआ। बजर कपाटी तोड़े पत्थर, झूठी सिला दए हटाईआ। फड़ के चोटी चाढ़े सिखर, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। गुरसिख तेरा लख चुरसी चुक्के फ़िकर, तेरा फ़िकर करे सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा राह इक्क वखाईआ। साचा राह सतिगुर रंग, गुर सतिगुर आप जणाइंदा। हरिजन मेला आत्म सेज पलँग, पावा चूल ना कोए वखाइंदा। हरिजन गीत सुहागी छन्द, अनबोलत राग अल्हाइंदा। हरिजन अमृत आत्म रस इक्क अनन्द, बिन रसना जिह्वा आप चखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा सच घर, सचखण्ड दवारा इक्क वड्याइंदा।

सचखण्ड दवार सतिगुर चरन, निरगुण सरगुण दए समझाईआ। नेत्र खोल्हे हरन फरन, हरि जू आपणा पर्दा लाहीआ। नाता तोड़ वरन बरन, ज़ात पात ना कोए रखाईआ। करे कराए करनी करन, करता कीमत आपे पाईआ। निरभउ चुकाए भय डरन, भयानक होए आप सहाईआ। भगत भगवन्त आदि जुगादि जुगा जुगन्तर इक्को नाम पढ़न, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। इक्क दूजे दे अंदर वड़न, अंदर वड़ वड़ ख़ुशी मनाईआ। उच्चे पौड़े आपे चढ़न, महल अटल डेरा लाईआ। इक्क दूजे दे दरसन करन, जोती जोत जोत रुशनाईआ। इक्क दूजे दी सरनी पढ़न, गुर गोबिन्द गया समझाईआ। इक्क दूजे दा पल्लू फड़न, नानक निरगुण वेखे चाँईं चाँईंआ। निहकलंक तरनी तरन, तारनहार साहिब सुखदाईआ। जै जैकार सारे करन, आत्म परमात्म वज्जे वधाईआ। सोहँ शब्द सारे पढ़न, पढ़ पढ़ ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द सरूपी नौजवान, नौका नाम इक्क वखाईआ। नौका नाम हरि की नईया, जुग जुग करता आप चलाइंदा। पुरख अबिनाशी बण बण सईया, खेवट खेटा रूप धराइंदा। हरि जू चढ़ाए फड़ फड़ बहीआ, बाहों फड़ गले लगाइंदा। राए धर्म ना कढ्ढे वहीआ, चित्तर गुपत हिसाब ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेले आपणे दर, दर दरवाज़ा इक्क खुल्हाइंदा। कलयुग अन्तिम लेखा दर, सो पुरख निरँजण आप खुल्हाईआ । हँ ब्रह्म प्रभ लए वर, पारब्रह्म करे सच कुड़माईआ। लेखा जाणे चोटी जड़्ह, मध आपणा रूप वखाईआ। सन्त साजण सतिगुर फड़, फड़ फड़ गोद बहाईआ। सृष्ट सबाई मरे लड़ लड़, गुर अवतार पीर पैग़म्बर पल्लू गए छुडाईआ। किसे हथ्थ ना आए हुक्का नड़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप समझाईआ। साचा खेल होए बिन खेल, ख़ालक ख़लक आप कराइंदा। सृष्ट सबाई सड़े बिन अग्नी तेल, अग्नी अग्ग इक्क लगाइंदा। राए धर्म दी घल्ले जेल, अग्गे हो ना कोए छुडाइंदा। जनक कुण्ड जो कीते वेहल, कलयुग अन्त आप भराइंदा। हरि का हिसाब होए ना फ़ेल, किताब लेख ना कोए जणाइंदा। जनाब कह कह सारे पाउण वेल, लख लख शुकर मनाइंदा। पीर पैग़म्बर गुर अवतार बण बण गए चेल, सतिगुर इक्को पुरख अकाल अख्वाइंदा। धरनी धरत धवल तेरे उत्ते करे वेहल, वेहला आपणा घर बहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, कलयुग अन्तिम वेख वखाइंदा। कलयुग अन्तिम वेख किनारा, गुर अवतार पीर पैग़म्बर कन्नी गए कतराईआ। अठसठ रोवे ज़ारो ज़ारा, धीरज नज़र कोए ना आईआ। गुरदर मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ हाहाकारा, हरि की पौड़ी ना कोए चढ़ाईआ। कागद कलम शाही गुर का शब्द ना किसे विचारा, अक्खर वक्खर भेव ना कोए खुल्हाईआ। रागी राग

गा गा थक्के वारा, आपणी वारता ना किसे सुणाईआ। साध सन्त पढ़ पढ़ थक्के अखबारा, आपणी ख़बर ना कोए पुचाईआ। पुरख अबिनाशी सब दे कोलों होया बे एतबारा, एतबार किसे उत्ते ना मात रखाईआ। इक्को भगत करे प्यारा, मिल मिल गलवकड़ी एका पाईआ। हरिभगत कहे मैं रिहा कुँवारा, तुध बिन कन्त ना कोए मनाईआ। भगवन्त कहे मैं करां शंगारा, बस्त्र नाम तन पहनाईआ। भगत कहे मैं करां निमस्कारा, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। भगवान कहे मैं चुक्कां डोली बण कहारा, दो जहानां पार कराईआ। भगत कहे मैं वेखां तेरा दुआरा, जिस घर नानक कबीरा बैठे आसण लाईआ। भगवान कहे तूं मेरा सच्चा हीरा, हरि जू तेरा रूप आपणे विच समाईआ। भगत कहे तूं गहर गम्भीरा, तेरा अन्त कोए ना पाईआ। भगवान कहे मैं ठांडा सीरा, रल मिल जन भगतां अंदर आपणी ख़ुशी मनाईआ। भगत कहे तूं सब दा चीरा, सीस जगदीस ताज सुहाईआ। भगवान कहे मैं भगतां पिच्छे बणया रहां फ़कीरा, जुग जुग दर दर घर घर जा जा फेरा पाईआ। भगत कहे तूं बदलणहारा तकदीरा, तदबीर आपणे हथ्थ रखाईआ। भगवान कहे बिन भगत मैनूं कोए ना देवे धीरा, मेरा संग ना कोए रखाईआ। भगत कहे तूं कटणहारा शरअ ज़ंजीरा, शरीअत रूप ना कोए रखाईआ। भगवान कहे तूं मेरा मैं तेरा, तेरा मेरा इक्को ढोला इक्को सोहला इक्को चोला, सोहँ तेरा मेरा रूप वटाईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर जन भगत दुआरे बणया रिहा गोला, बण सेवक सेव कमाईआ। कलयुग अन्तिम पर्दा लाहे ओहला, प्रगट होवे सच्चा शहिनशाहीआ। सत्तर बहत्तर चुहत्तर अठ्ठे पहर रखे कोला, कीता कौल भुल ना जाईआ। देवे नाम इक्क अनमोला, अनमुलड़ी दात वरताईआ। नानक निरगुण कहे सोहँ ढोला, गोबिन्द सोहँ चिल्ला तीर कमान बणाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति सतिवादी इक्को मौला, हर घट रिहा समाईआ। कलयुग अन्तिम बदले चोला, सतिजुग साचा धरनी धरत धवल गोद बहाईआ। कोई ना जाणे पंडत पांधा रौला, हिसाब किताब विच कदे ना आईआ।