२२ भाद्रों २०१९ बिक्रमी आस कौर ख़िआली वाला ज़िला बठिंडा
सच दरबारा श्री भगवान, हरि एका एक लगाइंदा। तख्त निवासी नौजवान, सीस जगदीस ताज सुहाइंदा। सच संदेसा हुक्मरान, धुर फ़रमाणा आप सुणाइंदा। नेत्र खुल्हाए दो जहान, नैण नैण जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेद आप खुल्हाइंदा । भेव अभेद खोल्हे हरि, वड वड्डा वड वड्याईआ। वसणहारा साचे घर, घर घर फोल फोलाईआ। देवणहारा सच्चा वर, जुग जुग वस्त वरताईआ । जुग चौकड़ी वेखे खड़, स्वच्छ सरूपी रूप
धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप जणाईआ। आपणा खेल दस्से आप, भेव कोए ना पाइंदा। वेखणहारा खेल तमाश, ख़ालक ख़लक रूप वटाइंदा। मेटणहार अन्धेरी रात, साचा नूर रुशनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण आपणा भेव चुकाइंदा। निरगुण भेव आपणा चुक्क, हरि जू पर्दा आप उठाईआ। सति सरूपी एका उठ, उठ उठ ख़ुशी मनाईआ। शब्द अगम्मी एका गीत, आपणा आप सुणाईआ। पिछला वेला गया बीत, जुग चौकड़ी नज़र किसे ना आईआ। कलयुग कूड़ी चली रीत, चार कुण्ट अन्धेरा छाईआ। नाता जुड़या मन्दिर मसीत, गुर दर मन्दिर डेरा लाईआ। आत्म परमात्म गाए ना कोए गीत, घर वज्जे ना कोए वधाईआ। लख चुरासी झूठी होई नीत, सच सुच्च ना कोए वड्याईआ। माया ममता लग्गी प्रीत, इष्ट गुरदेव ना कोए मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा रिहा जणाईआ। पिछली कीती गई लँघ, अग्गा नज़र किसे ना आइंदा। माणस जन्म होए भंग, कलयुग आपणा भंगड़ा पाइंदा। आत्म सेजा किसे ना चढ़े कोए रंग, रंग रंगीला कन्त ना कोए हंढाइंदा। दीन मज़्हब वज्जी कंध, पार किनार ना कोए कराइंदा। हउमे हंगता बद्धी गंढ्ढ, कूड़ी क्रिया ना कोए कढाइंदा। कलयुग जीव आत्म होई रंड, कन्त सुहाग ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप जणाइंदा। पिछली कीती जाणे कौण, भेव कोए ना पाइंदा। सतिगुर पूरा आदि जुगादि जुगा जुगन्तर लेखा जाणे उणंजा पौण, पवण पवणां विच समाइंदा। बोध अगाधी शब्द अनादी ब्रह्म ब्रह्मादी सुणाए गौण, गावत गा गा ख़ुशी मनाइंदा। लोकमात कोए ना रिहा हँकारी रावण रौण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक्क दृढ़ाईआ। सच संदेसा कलयुग धार, हरि सतिगुर आप जणाइंदा। जुग चौकड़ी बीते काल, काल नगारा इक्क वजाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर वेख्या वारो वार, नित नवित वेस वटाइंदा। सेवा कर कर गए तेई अवतार, लोकमात फेरा पाइंदा। गा गा थक्के वेद चार, ब्रह्मा चारे मुख सलाहइंदा। लिख लिख थक्के लेख लिखार, शास्त्र सिमरत नाल मिलाइंदा। बल धारी अक्के विच संसार, बल बावन वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग करनी खेल कराइंदा। जुग करनी खेल अन्तिम कलयुग, हरि करता आप कराईआ। नव नौ चार औध गई पुग, वेला अन्त समझाईआ। नव नौ नाता जुड़या जूठ झूठ, सच सुच्च ना कोए वड्याईआ। होए विभचार सेज हंढाए मां पुत्त, धी भैण ना कोए वड्याईआ। सन्त सतिगुर सोहे ना कोए रुत्त, रुत्त रुत्तड़ी ना कोए महकाईआ। कलयुग घर घर अंदर बैठा लुक्क, दिन दिहाढ़े लुट्टी जाईआ। बुध बिबेकी दिती कुट्ठ, मति मतवाली दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल रिहा कराईआ।
कलयुग खेल इक्क अवल्ला, हरि सतिगुर आप कराइंदा। चारों कुण्ट प्या तरथला, धीरज धीर ना कोए धराइंदा। बौहड़ी बौहड़ी हाए हाए करन अल्ला, अल्ला आलमीन ना कोए मनाइंदा। धरनी ख़ाक सत्थर विछाया मुसल्ला, मसला हक़ ना कोए पढ़ाइंदा। गुर अवतार फड़ाए कोए ना पल्ला, पल्लू गंढ्ढ ना कोए पुआइंदा। जगत वासना मन होया झल्ला, निरगुण झलक ना कोए वखाइंदा। करनी करनी कर्म कर्म डिगा डूँग्घी डल्ला, फड़ बांहों बाहर ना कोए कढाइंदा। काम क्रोध हँकार तिक्खा भल्ला, लख चुरासी आर पार वखाइंदा। नक्क सुहाग हथ्थ कोई ना साचा छल्ला, तन्दी तन्द ना कोए बंधाइंदा। सूकर सुआन कूकर मनमुख दहि दिशा फिरे भन्ना, चारों कुण्ट उठ उठ धाइंदा। बिन नेत्र ज्ञान होया अन्न्हा, दोए लोचण कम्म किसे ना आइंदा। पुरख अकाल साहिब सच्चा इक्को ना मन्ना, लख चुरासी नाता तोड़ तुड़ाइंदा। अन्तिम देवणहारा डंना, एका खण्डा हथ्थ चमकाइंदा। सृष्ट सबाई करे खंन खंना, खण्ड खण्ड आपणी वंड वंडाइंदा। सुण लओ बचन खोल्ह के कन्नां, बिन कन्नां आप सुणाइंदा। हरि का भाणा जिस ने मन्ना, मन मणका आप भुआइंदा। अग्नी तत्त जलाए तना, तन ख़ाकी रूप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप समझाइंदा। कलयुग खेल अन्धेरी रात, अन्ध अन्धेरा रिहा छाईआ। मनमति नार कमज़ात, चारों कुण्ट फेरा पाईआ। साधां सन्तां करदी फिरे घात, हथ्थ फड़ छुरी कसाईआ। नाता बणाया ज़ात पात, पतित पुनीत ना कोए कराईआ। साचा नाम ना विके किसे हाट, जीव जंत जगत वणजारे रहे हट्ट चलाईआ। आत्म परमात्म वसे ना साथ, सगला संग ना कोए रखाईआ। कोए ना उतरे आपणे घाट, घाटा पूर ना कोए कराईआ। सारे डिगे डूँग्घे खात, आपणा बल ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग वेखे वेख वखाईआ। कलयुग वेखे आपणा बल, बल एका एक जणाइंदा। संग मुहम्मद गया रल, रल मिल ख़ुशी मनाइंदा। सृष्ट सबाई भुलाए कर कर वल छल, अछल छल जणाइंदा। दूई द्वैती पाया सल्ल, शरअ शरअ नाल टकराइंदा। कलमा इलाही एका घल्ल, कायनात सुणाइंदा। चौदां तबक मिल्या फल, फल इक्को रंग रंगाइंदा। अन्तिम कलयुग होई झल्ल, पत्त डाल्ही नज़र कोए ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप जणाइंदा। कलयुग अन्तिम दस्से हाल, अहिवाला आप जणाईआ। सब दे सिर ते कूके काल, काल नगारा रिहा वजाईआ। ज़ात पात वरन बरन क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश होए बेहाल, बिहबल देण इक्क दुहाईआ। किसे ना पूरी होई घाल, घाली घाल लेखे कोए ना पाईआ। त्रैगुण माया प्या जंजाल, ना कोई सके तुड़ाईआ। हरि मन्दिर ना दिसया सच्ची धर्मसाल, धर्म दुआर ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग वेखे
थाउँ थाईंआ। कलयुग रखे आपणा ज़ोर, ज़र ज़ोरू वेख वखाइंदा। लख चुरासी अग्गे तोर, झूठा डंका मगर वजाइंदा। चढ़या फिरे आपणे घोड़, घोड़ा नव नौ आप दौड़ाइंदा। साधा सन्तां मारे पौड़, मूँह दे भार सुटाइंदा। राज राजाना वेखे करके ग़ौर, गहरा आपणा हुक्म वरताइंदा। माया ममता पाए शोर, संसा रोग ना कोए चुकाइंदा। पारब्रह्म दी रखे ना कोए लोड़, आप आपणा रंग रंगाइंदा। अमृत रस मिट्ठा कीता कौड़, कौड़ी वासना नाल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्त आप समझाइंदा। कलयुग अन्तिम डूँग्घा सागर, संसार सागर तरन कोए ना पाईआ। निर्मल कर्म ना करे कोए उजागर, जागरत जोत ना कोए रुशनाईआ। सच दुआरे दए ना कोए आदर, आदरश आपणा ना कोए वखाईआ। घर घर भुल्लया करीम कादर, रहिमत रहिमान ना कोए कमाईआ। साचा वणज ना कोए सौदागर, सौदा कूड़े हट्ट वखाईआ। निर्मल नीर मिले ना काया गागर, अठसठ भुल्ली भरम लोकाईआ। तन बस्त्र नाम ना मिले चिट्टी चादर, ओढण जीव लेफ तलाईआ। राग सुणाए ना कोए दादर, दहि दिशा ना कोए शनवाईआ। लेखा जाणे तेग़ बहादर, पुरख अबिनाशी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग देवे माण वड्याईआ। कलयुग चढ़या इक्को चाओ, अन्तिम खेल कराइंदा। वेखणहारा थाईं थाउँ, गुरदर मन्दिर मट्ठ शिवदुआले वेख वखाइंदा। मुल्ला शेख़ मुसायक पीर पंडत पांधे फड़ उठाए बाहों, बांहों फड़ आप हिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप समझाइंदा। कलयुग अन्तिम अन्ध अन्धेरा, साचा नूर नज़र ना आईआ। सृष्ट सबाई नेरा नेरा, कह कह रही कुरलाईआ। पुरख अबिनाशी वेखणहारा कर कर वड्डा जेरा, सचखण्ड बैठा आसण लाईआ। जुग चौकड़ी गुर अवतारां पीर पैग़म्बरां उत्ते करदा रिहा मेहरा, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण भुलाउँदा रिहा कर कर हेरा फेरा, हेरा फेरा आपणे विच रखाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग देंदा रिहा गेड़ा, गेड़ा गेड़े विच रखाईआ। धरत मात दा खुल्ल्हा करनहार वेहड़ा, दहि दिशा फेरा पाईआ। लख चुरासी मेटणहारा झेड़ा, झगड़ा सब दा दए मुकाईआ। अन्तिम करे हक़ निबेड़ा, हक़ो हक़ ख़ुदाईआ। सीस जगदीस इक्को रखे सेहरा, लख चुरासी लए प्रनाईआ। दो जहानां मारे फेरा, आउँदा जांदा नज़र ना आईआ। कलयुग ढह ढह होए ढेरा, ख़ाकी ख़ाक ख़ाक मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरा कूड़ा अन्ध, अन्तिम मेटे हरि जू पन्ध, बण पाँधी फेरा पाईआ। कलयुग तेरा कूड़ नगारा, नगर खेड़ा रंग रंगाइंदा। जीव जंत होया वणजारा, सौदा हट्टो हट्ट वकाइंदा। गुर का शब्द ना कोए प्यारा, अन्तर धारा ना कोए रखाइंदा। रसना जिह्वा बोल जैकारा, सृष्ट सबाई सर्ब सुणाइंदा। आत्म राम ना किसे प्यारा, हिरदे
हरि ना कोए वसाइंदा। खाणी बाणी पढ़ पढ़ थक्के वारा, वारता आपणी ना कोए सुणाइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण करन वीचारा, हरि जू विचार विच कदे ना आइंदा। अञ्जील कुरान हक़ लाशरीक बोलण नाअरा, सिरक्त जगत ना कोए मिटाइंदा। कलयुग कूड़ी क्रिया कूड़ पसारा, कूड़ा धन्दा नज़री आइंदा। मानस मानुख होया गुआरा, मानव रंग ना कोए रंगाइंदा। धीआं भैणां करन वपारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग क्रिया आप समझाइंदा। कलयुग क्रिया कूड़ी रास, घर घर वस्त टिकाईआ। हरि का नाम ना किसे पास, ख़ाली भाण्डे देण दुहाईआ। साचा लेख ना लिखे कलम दुआत, मस रोवे नैणां नीर वहाईआ। अन्तिम पुच्छे ना कोए वात, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। भाई भाईआं करन घात, साक सज्जण सैण ना कोए वड्याईआ। पिता पूत ना पुच्छे वात, घर घर पई लड़ाईआ। नार दुहागण होई कमज़ात, साचा कन्त ना कोए हंढाईआ। गुरमुख अंदर वेखण ना मार झात, झाकी अंदर कोए ना पाईआ। गा गा थक्के रसना गाथ, बत्ती दन्द सिफ्त सलाहीआ। दरस ना पाया कमलापात, कँवल नैण नज़र ना आईआ। नाता तुटया ना ज़ात पात, चार वरन करे लड़ाईआ। कलयुग लख चुरासी बैठा खाट, खटका इक्को रिहा जणाईआ। अन्तिम पूरा करे ना कोए घाट, ख़ाली हथ्थ सर्ब वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग वेखे चाँईं चाँईंआ। कलयुग कूड़े उठ बलधार, हरि साचा सच जणाया। करे खेल आप निरँकार, निरगुण आपणा हुक्म वरताया। सचखण्ड दवारे सच दरबार, सच सिँघासण आप सुहाइंदा। इकट्ठे कर गुरू अवतार, पीर पैग़म्बर आप जणाइंदा। नेत्र वेखो खोल्ह किवाड़, बन्द ताकी कुण्डा लाहइंदा। कलयुग अग्नी तत्ती हाढ़, बालू रेत तपाइंदा। सृष्ट सबाई रही साड़, गुरमुख नज़र कोए ना आइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी वेखे मौत लाड़, सेहरा सीस ना कोए टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्त आप जणाइंदा। कलयुग अन्त कर ध्यान, हरि साचा सच जणाईआ। तेरा मिटे झूठ निशान, निशाना जगत रहिण ना पाईआ। तेरा मिटे माण अभिमान, अभिमाण दए तुड़ाईआ। तेरी अन्तिम चुक्के काण, भय नज़र कोए ना आईआ। नाता तुट्टे मढ़ी मसाण, पूजस पूज ना कोए कराईआ। सृष्ट सबाई करे हैरान, हरि जू अपणा हुक्म जणाईआ। लेखा जाण शास्त्र सिमरत वेद पुराण, पुराण प्राणी लए उठाईआ। पर्दा लाह अञ्जील कुरान, शरअ शरीअत नाच नचाईआ। खाणी बाणी दे ज्ञान, सच ज्ञाना इक्क दृढ़ाईआ। तेरी क्रिया मेटे आण, पारब्रह्म प्रभ बेपरवाहीआ। जिस दर गुर अवतार पीर पैग़म्बर करदे गए माण, सो निमाणयां होए सहाईआ। जिस दा गाउँदे रहे धुर फ़रमाण, सच संदेसा मात अल्हाईआ। सो प्रगट होए आप भगवान, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। नव नौ पाए साची आण, एका हुक्म मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि,
आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप जणाईआ। कलयुग अन्तिम पन्ध मुकाउणा, लोकमात रहिण ना पाईआ। सतिजुग साचा सति उठाउणा, चौथे जुग ख़ुशी कराईआ। साची रुत्त आप सुहाउणा, रुत्त रुत्तड़ी आप महकाईआ। साचा मार्ग इक्क वखाउणा, भगत भगवन्त रंग रंगाईआ। साचा नाम इक्क जपाउणा, एका अक्खर करे पढ़ाईआ। इष्ट गुरदेव एका नज़री आउणा, एकँकार सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। कलयुग तेरी बदले अन्त दलील, दयावान खेल कराइंदा। तेरी सुणे ना कोए अपील, फैसला आपणे हथ्थ रखाइंदा। तेरा संग ना कोए वकील, वकालत रूप ना कोए वखाइंदा। आपे पहरनहारा बस्त्र नील, निरगुण सरगुण वेस वटाइंदा। आपे जोधा सूरबीर छैल छबील, बल आपणा आप रखाइंदा। आपे चौदां सदी देवणहारा ततील, तारीक आपणे हथ्थ रखाइंदा। अन्तिम वेला आया नज़दीक, बेनज़ीर नज़र आपणी इक्क उठाइंदा। शब्द निशाना मारे ठीक, लख चुरासी कूड़ा ठीकर भन्न वखाइंदा। आपणी धार जणाए बारीक, नेत्र नज़र किसे ना आइंदा। सृष्ट सबाई लाशरीक, परवरदिगार आपणे राह चलाइंदा। आत्म परमात्म सच प्रीत, सिख्या इक्क समझाइंदा। मन्दिर वखाए इक्क अनडीठ, चार दीवार ना कोए रखाइंदा। अनहद नाद सुणाए गीत, धुंन आत्मक राग अल्हाइंदा। नाता तुट्टे मन्दिर मसीत, घर घर विच भेव खुल्हाइंदा। सतिजुग चलाए साची रीत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम लेख चुकाइंदा। कलयुग अन्तिम रोवे मारे धाह, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। बौहड़ी बौहड़ी रिहा कुरला, करबला बल ना कोए रखाईआ। चार यारी होई जुदा, सगला संग ना कोए निभाईआ। परवरदिगार होया ख़फ़ा, सीस हथ्थ ना कोए टिकाईआ। मेरा कलमा होया रफ़ा, अन्त संग कोए ना जाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग मेटे कूड़ी सफा, सच सुच्च दए प्रगटाईआ। कलयुग करे अन्त निमस्कार, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। कर किरपा हरि निरँकार, तेरे हथ्थ मेरी वड्याईआ। मैं छोटा पुत्त दुलार, चौथा जुग नाउँ धराईआ। नाता जुड़या मुहम्मद यार, यारी यार नाल रखाईआ। चौदां सद तेरा विहार, नट्ठ नट्ठ पन्ध मुकाईआ। गफ्लत कर सर्ब संसार, अल्फ ये बन्धन पाईआ। हस्स हस्स दे वर मेरे निरँकार, तेरे अग्गे झोली डाहीआ। मेरा बल गया हार, बलहीण रिहा कुरलाईआ। मेरी आयू लख चार बत्ती हज़ार, बत्ती दन्द दए वड्याईआ। गोबिन्द मार के गया मार, सिर मेरे तीर चलाईआ। मैं डिगा मूँह दे भार, ना सके कोए उठाईआ। ना दिसे कोए दुआर, दहि दिशा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे साचा वर, तुध बिन ओट ना कोए रखाईआ। दे वर मेरे भगवाना, तेरे अग्गे मेरी अरज़ोईआ। मैं चौथा पुत्त नादाना, बाली बुध वखाईआ। तेरा कीता पूर निशाना, लख
चुरासी भरम भुलाईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात खेल कीती विच जहाना, घर घर करी लड़ाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार वड बलवाना, आसा तृष्ना नाच नचाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी दहि दिशा सत्त दीप सुणाया झूठ तराना, सच सुच्च नज़र किसे ना आईआ। साधां सन्तां तोड़या माणा, माण कोए रहिण ना पाईआ। क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश वन्डया खाना, ख़ाकी तन वेख वखाईआ। पीर पैग़म्बर गुर अवतार वक्खो वक्खर गाया गाणा, जगत रसना जिह्वा नाल रलाईआ। अन्तिम तेरा मन्नणा प्या भाणा, मेरी चले ना कोए चतुराईआ। मैं बैठा बण बण एका राणा, रईयत वेखां थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मिले तेरी सच सरनाईआ। सच सरनाई दे ओट, इक्को आसरा रिहा तकाईआ। मैं आलणयों डिगा बोट, मेरी सार कोए ना पाईआ। मेरी भरी अज्जे ना पोट, तृष्ना भुख ना कदे मिटाईआ। घर घर वड़ वड़ जगत वासना कीती खोट, खोटा कर्म कमाईआ। नाता तुटया निर्मल जोत, जोती जोत ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हउँ ढह प्या सरनाईआ। ढह सरनाई मंगे दान, दोए जोड़ अरज़ोईआ। किरपा कर श्री भगवान, मैनूं मिले किते ना ढोईआ। चौदां लोक होए हैरान, तेरा भेव कोए ना पाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सीस झुकाण, नैण सके ना कोए उठाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर तैनूं गाण, तेरा नाअरा इक्को लाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर तेरी मन्नण आण, सद चलण हुक्म रज़ाईआ। मैं छोटा बाला बाली बुध अञ्याण, मेरी चली ना कोई चतुराईआ। अन्तिम चरनी डिगा आण, मेरी भुल्ल दे बख्शाईआ। सृष्ट सबाई कीती वैरान, वरन गोत पर्दा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे दर मिले वड्याईआ। पारब्रह्म प्रभ वड मेहरवाना, मेहर नज़र इक्क उठाइंदा। कलयुग देवे सच निशाना, एका गुण जणाइंदा। प्रगट हो श्री भगवाना, तेरा मूल चुकाइंदा। गोबिन्द सूरा नौजवाना, वेस अवल्लड़ा आप वखाइंदा। तेरी जड़्ह उखेड़े विच जहाना, बाले नीहां हेठ दबाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप सुणाइंदा। नीहां हेठां दिते बाल, कलयुग तेरी जड़्ह उखड़ाईआ। प्रगट हो दीन दयाल, लहिणा देणा दए मुकाईआ। तेरी कूड़ी मेटे अवल्लड़ी चाल, चाल निराली आप जणाईआ। तेरी पूरी करे घाल, कीती घाल लेखे लाईआ। तेरा माया तोड़ जंजाल, जागरत जोत करे रुशनाईआ। आपणे चरनां हेठां लए सवाल, तिन्न जुग ना कोए उठाईआ। सतिजुग साचा उठाए आपणा लाल, लाल अनमुलड़ा आप जगाईआ। धरत मात दी गोदी दए बहाल, गुर गुर ख़ुशी मनाईआ । साचा देवे नाम धन माल, ख़ज़ाना इक्को वार लुटाईआ। समरथ पुरख चले नाल नाल, दो जहानां वाली पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा अन्त अन्त
कराईआ। तेरा अन्त करे करतार, अन्तष्करन ना कोए रखाइंदा। बीस बीसा बेड़ा पार, अद्धविचकार ना कोए अटकाइंदा। जगत जगदीशा हो त्यार, सच संदेसा इक्क सुणाइंदा। सच संदेसा सच हदीसा सुण लै अन्तिम वार, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। हँ ब्रह्म मम कर निमस्कार, तोहे एका राह वखाइंदा। निहकर्मी कर्म कांड तों करे बाहर, मेहर नज़र इक्क उठाइंदा। कूड़ी क्रिया दए निवार, दुरमति मैल धुआइंदा। पाटा चीथड़ देवे पाड़, स्वच्छ सरूपी बस्त्र तन पुआइंदा। सांतक करे अग्नी हाढ़, अमृत मेघ इक्क बरसाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, चौथे जुग तेरा पन्ध आप मुकाइंदा। तेरा पन्ध अन्तिम मुक्कणा, हरि सतिगुर आप मुकाईआ। लख चुरासी बूटा सुक्कणा, हरया सिंच ना कोए कराईआ। पुरख अबिनाशी इक्क उठणा, सब दा लहिणा देवे झोली पाईआ। सिँघ शेर गुर शब्द इक्को बुक्कणा, दो जहानां भबक लगाईआ। हरि का भाणा कदे ना रुकणा, ना कोए मेटे मेट मिटाईआ। भेख पखण्ड अन्तिम छुपणा, नेत्र नैण ना सके उठाईआ। तेरा बूटा आपणी हथ्थीं पुटणा, जड़्ह कोए नज़र ना आईआ। डूँग्घे खाते आपणे सुटणा, बांहों फड़ बाहर ना कोए कढ्ढाईआ। सतिजुग साचा मात रखणा, रख रख आपणी ख़ुशी मनाईआ। सति सतिवादी मार्ग इक्को दस्सणा, चार वरन मिले सरनाईआ। क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश मिल मिल हस्सणा, दूई द्वैती दए चुकाईआ। करे प्रकाश कोटन रव ससना, अन्ध अन्धेर गंवाईआ। आत्म परमात्म नाम सब ने जपना, सोहँ ढोला एका गाईआ। साचे मन्दिर सचखण्ड सुहाणे वसणा, शिवदुआला मट्ठ गुरू घर इक्क वखाईआ। अठसठ तीर्थ चरन दुआरे ढट्ठणा, ढह ढह सीस झुकाईआ। जन भगतां मले आपणे हथ्थीं वटना, सतिजुग साचा तग बन्नाईआ। दूजी दस्से ना कोए दुरघटना, दुबिधा मैल ना कोए रखाईआ। पए सरनाई ढह ढह बिधना, बिधना लेखा ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा आपे लिखणा, लिख लिख दए समझाईआ। कलयुग तेरा अन्तिम घर, हरि सच्चा सच वखाइंदा। चारों कुण्ट आउणा डर, तेरा दर्द ना कोए वंडाइंदा। वीह सौ इक्की बिक्रमी नट्ठ के अंदर जाणा वड़, पुरख अबिनाशी पर्दा पाइंदा। चुप करके बहणा दड़, रसना जिह्वा ना कोए हिलाइंदा। सतिजुग साचे सच मुहल्ले वेखे चढ़, पुरख अबिनाशी कौण कूटे खेल कराइंदा। कृपानिध ठाकर स्वामी देवे मोहे इक्को वर, वर इक्को झोली पाइंदा। धरनी धरत धवल धर, धुर धाम लेखा आप जणाइंदा। सृष्ट सबाई इक्को राम, राम रम्मईआ रूप वटाइंदा। सृष्ट सबाई इक्को काहन, मुकंद मनोहर लखमी नरायण सीस जगदीश ताज सुहाइंदा। सृष्ट सबाई इक्क पैग़ाम, ईसा मूसा आप सुणाइंदा। सृष्ट सबाई इक्क अमाम, कलमा नबी आप पढ़ाइंदा। सृष्ट सबाई आपणा नाम, नानक मन्त्र सतिनाम जणाइंदा। सृष्ट सबाई एका जाम, गोबिन्द अंर्मित
रस चखाइंदा। सृष्ट सबाई इक्क भगवान, पुरख अकाल नज़री आइंदा। सृष्ट सबाई इक्क निशान, सति सतिवादी आप झुलाइंदा। सृष्ट सबाई इक्क मकान, सचखण्ड दवार आप वड्याइंदा। सृष्ट सबाई इक्क अस्थान, सतिगुर चरन दुआरा सोभा पाइंदा। सृष्ट सबाई एका गान, आत्म परमात्म गीत अल्हाइंदा। सृष्ट सबाई एका भान, जोती जाता डगमगाइंदा। सृष्ट सबाई एका पीण खाण, निझर रस आप रखाइंदा। सृष्ट सबाई एका काहन, अनहद नादी राग सुणाइंदा। सृष्ट सबाई एका माण, ऊँच नीच ना कोए जणाइंदा। सतिजुग साचा बणे विधान, पुरख अबिनाशी आप बणाइंदा। पंचम पंच राज राजान, परपंच मेट मिटाइंदा। नौ सत्त देवे इक्क ज्ञान, ब्रह्म पारब्रह्म पढ़ाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव सारे गाण, गुर अवतार पीर पैग़म्बर शुकर मनाइंदा। संसा रहे ना कोए विच जहान, हिँसा रूप ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग बेड़ा पार कर, सतिजुग धार आप चलाइंदा। सतिजुग धार चले मात, मातर भूमी दए वड्याईआ। कलयुग मिटे अन्धेरी रात, सति असति वेख वखाईआ। श्री भगवान सुणाए गाथ, आप आपणा नाउँ दृढ़ाईआ। लेखा चुक्के साढे तिन्न तिन्न हाथ, हथ्थो हथ्थ लेखा दए चुकाईआ । भेव चुकाए त्रिलोकी नाथ, त्रै त्रै लोआं खोज खुजाईआ। पावे सार राम दसराथ, दसरथ बेटा वेख वखाईआ। सतिजुग साचा देवे दात, पीर पैग़म्बर इक्क सरनाईआ। लेखा लिखे बिन कलम दवात, शाही रंग ना कोए चढ़ाईआ। आत्म परमात्म इक्क जमात, एका दूआ दूआ एका एका बन्धन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचा राह वखाईआ। सतिजुग साचा जाए लग्ग, श्री भगवान आप लगाईआ। प्रगट हो सूरा सरबग, वेखे खेल सर्ब घट थाईंआ। भगत भगवन्त कर अलग्ग, एका रंग चढ़ाईआ। हँस बणाए हरि हरि कग्ग, काग हँस रूप वटाईआ। गुरमुख गुरसिख हीरे नग, माणक मोती नाउँ धराईआ। दरस वखाए उपर शाह रग, नौ दुआरे पन्ध मुकाईआ। मुख लगाए सगन सग, रस अमृत आप चखाईआ। अगम्मी नगारा जाए वज्ज, अनहद राग सुणाईआ। बजर कपाटी जाए भज्ज, पर्दा दूई रहे ना राईआ। आत्म परमात्म होए हज, साचे काअबे ख़ुशी मनाईआ। सच महिराबे बहे सज, हुजरा इक्को इक्क दरसाईआ। करे खेल शाह नवाब, नौबत आपणे नाम रखाईआ। भूपत भूप राजन राज, शहिनशाह शाह आप हो जाईआ। कलयुग सतिजुग दोहां काज, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आप कराईआ । जुग जुग बदलणहारा समाज, समझ समझ दए समझाईआ। त्रैगुण बुझावणहारा आंच, अग्नी अग्ग दए गंवाईआ। वेखणहारा माटी काच, काची गगरीआ फोल फोलाईआ। सतिजुग मार्ग लाए साच, सच सुच्च इक्क रखाईआ। गुरमुखां निर्मल करे ज़ात, ब्रह्म आपणा अंग लगाईआ। एका सेज सुहाए खाट, आत्म अन्तर आसण लाईआ। नाता तुट्टे
आण बाट, मात गर्भ ना अग्न तपाईआ। अग्गे नेड़े रखे वाट, पिछला पन्ध रिहा मुकाईआ। गुरसिखां खोल्हे बन्द ताक, बन्द ताकी कुण्डा लाहीआ। निर्मल जोत कर प्रकाश, अन्ध अन्धेरा दए गंवाईआ। दरस वखाए साख्यात, स्वच्छ सरूपी रूप वटाईआ। हरिजन बणाए पारजात, छोह आपणे अंग लगाईआ। एथे ओथे पुच्छे वात, दो जहानां होए सहाईआ। देवणहारा साची दात, सोहँ वस्त झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, अगला पिछला जाणे लेखा, मध आपणी धार चलाईआ। अगला पिछला लेखा चुक्के लोक, हरि सतिगुर आप चुकाईआ। कलयुग कूड़ी मारे फूक, त्रैगुण अग्नी अग्ग लगाईआ। कलयुग चरनी सुत्ता घूक, नेत्र नैण ना कोए उठाईआ। सतिजुग साचा उठ उठ मारे कूक, कूक कूक सुणाईआ। साहिब सुल्तान दा सच्चा पूत, सतिजुग वेखे चाँईं चाँईंआ। एका ताणा पेटा सूत, तन्दी तन्द इक्क रखाईआ। तन माटी ना कोए कलबूत, रूप रंग रेख ना कोए रखाईआ। वसणहारा चारे कूट, दहि दिशा डंक वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। अगला लेखा रखणा याद, हरि सतिगुर आप कराइंदा। पुरख अबिनाशी सुणन आया फरयाद, निरगुण आपणा वेस वटाइंदा। जन भगतां देवणहारा दाद, वस्त अमोलक आप वरताइंदा। सति निशाना देवे गाड, दो जहानां आप झुलाइंदा। शरअ मज़्हब दी तोड़े हाद, नव नौ इक्को राह वखाइंदा। पारब्रह्म दा सच्चा नाद, ब्रह्म सुण सुण ख़ुशी मनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला लहिणा वखाए नैणा, गुरमुख विरला वेख वखाइंदा। अगला लहिणा जिस जन वेखण दा चाओ, सो साहिब दए समझाईआ। प्रभ साचे दर लागे पाउँ, देवणहार वड वड्याईआ। ग़रीब निमाणयां पकड़े बांहों, फड़ बांहों गले लगाईआ। सदा सदा सद देवे ठंडी छाउं, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। कलयुग अन्तिम करे न्याउँ, अनयाए कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला पिछला लेखा दए जणाईआ। अगला लेखा जिस जन वेखणा, प्रभ सच सच दृढ़ाईआ। आत्म परमात्म करना हेतना, हित इक्को इक्क रखाईआ। दीन दयाल वसे नेतन नेतना, नेरन नेर डेरा लाईआ। अचरज खेल प्रभ ने खेडणा, वेद कतेब ना सके जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अग्गा पिच्छा रिहा वखाईआ। अग्गा पिच्छा कोई ना वेखे, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। बाहरों बाहरों लभ्भदे भेते, अंदर वड़न कोए ना जाईआ। सृष्ट सबाई कल्लर रेते, कंध कूड़ी रहे ना राईआ । सतिजुग त्रेता द्वापर बण किरसाना वढ्ढदा रिहा अगेत पिच्छेते, हाढ़ी सौणी रूप वखाईआ। कलयुग अन्तिम आपणे हथ्थ रखे दो जहानां ठेके, गुर अवतार डोर ना कोए बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्त आदि मध आपणा खेल वखाईआ।
कलयुग करना अन्त, सतिजुग साचा मात लगाईआ। दोहां विचोला श्री भगवन्त, भगवन्त आपणा खेल वखाईआ। गुरमुख वेखे साचे सन्त, सति सतिवादी लए उठाईआ। इक्क जणाए नाम मंत, मन्त्र नाम इक्क दृढ़ाईआ। काया चोली चाढ़े रंग बसन्त, मजीठी उतर कदे ना जाईआ। गढ़्ह तोड़े हउमे हंगत, हँ ब्रह्म दए समझाईआ । लेख चुकाए भुख नंगत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे खेल आप महान, कलयुग अन्त मेटे निशान, सतिजुग धरे मात बलवान, सृष्ट सबाई देवे इक्क ज्ञान, एका अक्खर वक्खर आप पढ़ाईआ।
२२ भाद्रों २०१९ बिक्रमी बख़तौर सिँघ दे गृह ख्याली वाला ज़िला बठिंडा
जन्म अजन्म लेखे ला, धर्म अधर्म दए दुहाईआ। निहकर्मी लैणा कर्म कमा, कर्म कांड दए खपाईआ। साची बख्श इक्क सरना, सरनगति इक्क समझाईआ। मेहरवान होए मेहरवान, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। डुब्बदे पाथर लए तरा, मंझ बेड़ा पार कराईआ। साची सिख्या इक्क समझा, सिख सिख्या रूप समाईआ। आत्म पर्दा द्वैती लाह, परमात्म रंग चढ़ाईआ। सच महातम दए समझा, बिन आत्म परमात्म दूजी अवर ना कोए कुड़माईआ। ज़ाहर बातन दरस दए करा, नेत्र नैण नैण खुल्हाईआ। अमृत मेघ मेघ बरसा, अग्नी तत्त तत्त बुझाईआ। लख चुरासी हरस मिटा, नाम निधान झोली पाईआ। अर्श फर्श वेखे दोए थाँ, काया कुरा खोज खोजाईआ। जन भगतां तरस करे आप होए निगह बां, निगह आपणी आप उठाईआ। नेड़ ना आए जगत शैतान, संसा रोग रहे ना राईआ। अन्तिम देवे पद निरबान, निरबाण पद वखाईआ। शब्द अगम्मी सच बबाण, गुरमुखां आप चढ़ाईआ। लेखा चुक्के आवण जाण, जन्म मरन फंद कटाईआ। जिस भगत मिले भगवान, सो भगत भगवन विच समाईआ। कलयुग अन्तिम खेल करे महान, निरगुण आपणा नूर धराईआ। जोधा सूर बली बलवान, बल आपणा आप वखाईआ। लख चुरासी विच्चों कर पहिचाण, गुरमुख सज्जण लए उठाईआ। जिस जन सोहँ शब्द देवे दान, दो जहानां होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख गुरसिख गुर सतिगुर पार कराईआ।