२२ भाद्रों २०१९ बिक्रमी मुकंद सिँघ दे गृह मराज ज़िला बठिंडा
सति पुरख तेरा ठांडा दरबार, सति सति वड्याईआ। हरि पुरख तेरा खेल अपार, महिमा अकथ कथी ना जाईआ।
एकँकार तेरा सच विहार, भेव ना जाणे कोए राईआ। आदि निरँजण तेरा नूर अपार, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। अबिनाशी करते तेरी साची धार, धार धार विच रखाईआ। श्री भगवान तेरा सच निशान, दर साचे सोभा पाईआ। पारब्रह्म तेरा रूप महान, रूप रेख नज़र कोए ना आईआ। शहिनशाह वड राज राजान, भूपत भूप खेल खलाईआ। परवरदिगार नौजवान, मुकामे हक़ तेरी रुशनाईआ। लाशरीक वड मिहबान, मिहबान बीदो तेरा अन्त कोए ना आईआ। तख्त निवासी तेरा धुर फ़रमाण, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। सचखण्ड निवासी तेरा सच मकान, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। दीवा बाती इक्क महान, कमलापाती आप टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा भेव कोए ना आईआ। सो पुरख निरँजण तेरा उच्च मुनारा, ऊँचो ऊँच तेरी वड्याईआ। हरि पुरख निरँजण तेरा ठांडा दरबारा, दर घर साचा सोभा पाईआ। एकँकार कर पसारा, आदि निरँजण नूर वखाईआ। अबिनाशी करता दे हुलारा, श्री भगवान वेखे चाँईं चाँईंआ। पारब्रह्म प्रभ करे निमस्कारा, निरगुण निरगुण सीस झुकाईआ। तख्त निवासी शाह सिक्दारा, शहिनशाह आपणा खेल कराईआ। रूप रंग रेख ते वसे बाहरा, तत्तव तत्त ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा सच्चा वर, दर तेरे ओट तकाईआ। तेरी ओट पुरख अकाल, दूजा नज़र कोए ना आइंदा। वसणहारा सच सच्ची धर्मसाल, धर्म दुआर एक वखाइंदा। दीआ बाती एका बाल, अन्ध अन्धेर ना कोए जणाइंदा। खेलणहारा खेल निराल, चाल अवल्लड़ी आप चलाइंदा। आदि जुगादी नौजवान, बिरध बाल ना रूप वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे सीस झुकाइंदा। तेरे दर झुके सीस, मेरे साहिब सच्चे सुल्ताना। आदि जुगादी तेरी हदीस, मन्ने दो जहाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, खाली झोली मोहे भराउणा। देणा वर साहिब समरथ, समरथ तेरी वड्याईआ। सचखण्ड दवारे रिहों वस, लाशरीक इक्क ख़ुदाईआ। आदि जुगादी मार्ग दस्स, जुग जुग राह चलाईआ। निरगुण नूर कर प्रकाश, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। निज गृह निज मन्दिर निज घर कर कर वास, घर साचा इक्क सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरा वड वड्याईआ। वड दर तेरा सुल्तान, लेखा लिख्त विच ना आईआ। तेरी महिमा गणत महान, भेव अभेद ना कोए जणाईआ। तेरा तख्त नूर महान, रूप रंग ना जाणे कोए राईआ। तेरा हुक्म सच फ़रमान, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सत्त चार ढह पए सरनाईआ। सत्त चार चरनी लग्ग, निउँ निउँ सीस झुकाया। किरपा कर सूरे सरबग, दर तेरा इक्क ध्याया। साडा पर्दा लैणा कज्ज, सिर आपणा
हथ्थ टिकाया। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग नगारा गया वज्ज, दो जहानां नाद वजाया। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां वेख्या भज्ज, बण पाँधी पन्ध मुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे सीस झुकाया। सत्त चार होए हैरान, हरि जू भेव कोए ना आइंदा। दोए जोड़ मंगण दान, खाली झोली सर्ब वखाइंदा। जुग चौकड़ी वेख्या खेल महान, ख़ालक ख़लक तेरा भेव कोए ना आइंदा। निरगुण सरगुण हो प्रधान, आदि जुगादी खेल रचाइंदा। दाता दानी गुण निधान, वस्त अमोलक आप वरताइंदा। सत्त चार बाल अञ्याण, आपणा बल ना कोए रखाइंदा। दर तेरे डिगे आण, बाहों फड़ गले ना कोए लगाइंदा । लोकमात बण के बैठे रहे महिमान, महिमानी तेरी ना कोए सुणाइंदा। फिरदे जंगल जूह उजाड़ पहाड़ बीआबान, साचा मन्दिर ना कोए वखाइंदा। समुंद सागर डूँग्घी कंदर वेखदे रहे मार ध्यान, तेरा ध्यान ना कोए जणाइंदा। रसना जिह्वा बत्ती दन्द गउँदे रहे गाण, तेरा राग ना कोए अल्हाइंदा। गुरदर मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ वड़दे रहे मकान, तेरा मकान ना कोए वखाइंदा। काम क्रोध लोभ मोह हँकार मिलदे रहे शैतान, शरअ शैतान ना कोए गवाइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण सुणदे रहे कान, कानी तीर ना कोए लगाइंदा। क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश मन्नदे रहे ईमान, इस्म तेरा ना कोए वखाइंदा। सेवा करदे रहे बण बण ग़ुलाम, गुरबत मात ना कोए मिटाइंदा। कूड़ी क्रिया वेख्या पीण खाण, अमृत रस ना कोए चखाइंदा। लख चुरासी बेईमान, बेवा रूप सब ही नज़री आइंदा। तुध बिन कोए ना पुच्छे आण, सिर हथ्थ ना कोए रखाइंदा। अन्तिम मिटदा जाए निशान, निशाना कोए रहिण ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा नर नरेशा, सत्त चार एका वार सुणाइंदा। सत्त चार मार्ग दस्स, हरि हरि जू दया कमाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दर आउणा नस्स, पुरख अबिनाशी वेखे चाँईं चाँईंआ। त्रैगुण माया चरनी जाणा ढट्ठ, रजो तमो सतो आपणा माण मिटाईआ। पंज तत्त हरि चरन दुआर वहाउणी आपणी रत्त, अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश माण गंवाईआ। करे खेल पुरख समरथ, सब दी आसा पूर वखाईआ। साचा मार्ग देवे हस्स हस्स, साची सिख्या करे पढ़ाईआ। ओथे चले ना कोए किसे दा वस, बेवस सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, त्रै त्रै मेले पंचम चेला सज्जण सुहेला एका घर मंगाईआ। साचे दर आउणा दरबार, हरि अवतरी अवतारां आप जणाइंदा। ब्रह्मे सुत रहिणा ख़बरदार, सन्त कुमार नैण खुल्हाइंदा। बराह वेख उठ बलधार, हरि जू आपणा पर्दा लाहइंदा। हाव ग़रीव कर पुकार, सुनणहारा फेरी पाइंदा। यगे पुरष कर निमस्कार, हरि जू आपणी दया कमाइंदा। नरायण नैण कर दीदार, अक्ख अक्ख नाल मिलाइंदा। कपल मुन मंग चरन धूढ़ी छार, मस्तक टिक्का एका लाइंदा। दत्ता त्रै पावे सार, त्रै त्रै
आपणा मूल चुकाइंदा। रिखव तेरा खोल्ह किवाड़, सति सरूपी राह जणाइंदा। पिरथू तेरी बन्न्हे धार, प्रिथमे पृथ्मी नाल मिलाइंदा। मत्तस तेरी पावे सार, जल थल महीअल फोल फोलाइंदा। कशप तेरा लाहे भार, मिन्दिरा पिठ ना कोए टिकाइंदा। मोहणी तेरा वेख शंगार, मोहण माधव आपणे अंग लगाइंदा। बावन बल दए आधार, दर दुआरा इक्क सुहाइंदा। हँसा बोल इक्क जैकार, पंखी सोहँ ढोला एका गाइंदा। करे खेल आप करतार, करनी करता आप कमाइंदा। नर सिँघ धर रूप निरँकार, निरगुण सरगुण वेस वटाइंदा। करे खेल अगम्म अपार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप जणाइंदा। साचा हुक्म साची धार, परस परस परस जणाईआ। राम रामा राम अवतार, रघुपत लेखा जाणे थाउँ थाईंआ। वेद व्यासा दे विचार, तेरी विचार विचार लए मिलाईआ। नेत्र उठ कर दीदार, दीद दीद नाल वखाईआ। त्रिलोकी नंदन खोल्ह किवाड़, बन्द किवाड़ा कुण्डा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा नर नरेशा एकँकारा एका वार सुणाईआ। सच संदेसा साचा मीत, सो पुरख निरँजण आप सुणाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर चलाई रीत, निरगुण सरगुण वेस धराइंदा। कलयुग वेखणहारा पत्तत पुनीत, पत्तत पावन आपणा खेल कराइंदा। बुध बिबेकी करे सीत, बोध ज्ञाना ज्ञान दृढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सत्त चार आप जगाइंदा। सत्त चार खोल्हो अक्ख, सचखण्ड निवासी खेल कराइंदा। निरगुण नूर होया प्रतख, प्रतख आपणी धार चलाइंदा। भगत अठारां करे वक्ख, फड़ बांहों आप उठाइंदा। ध्रू प्रहिलाद मार्ग दस्स, बल बावन भेव चुकाइंदा। अमरीक मेला हस्स हस्स, दुरबाशा माण मिटाइंदा। जनक अंदर आपे वस, हरी चन्द हरि हरि रूप समाइंदा। बिदर सुदामे तीर निराला मारे कस, अणयाला आप चलाइंदा। रखणहारा र्दोपत पत्त, सभा आपणी इक्क जणाइंदा। जै देओ पढ़े अक्खर तत्त, पत्त डाल्ही लेख लिखाइंदा। रविदास चुमारा सत्थर इक्को घत्त, पाणां गंढ्ढ सीस झुकाइंदा। जै देव नामा मंगे मंग, त्रिलोचण एका गंढ्ढ पुवाइंदा। करे खेल श्री भगवन, हरि का भेव कोए ना आइंदा। गणका पूतना सुणाया छन्द, सोहला ढोला एका गाइंदा। बधक बेड़ा आपे बन्न्ह, आपणे कंध उठाइंदा। कबीर जोलाहा कहे धन्न धन्न, हरि सतिगुर इक्को नज़री आइंदा। उठ उठ सुणाए सारयां कन्न, कूक कूक अल्हाइंदा। जुग चौकड़ी जिस बेड़ा दिता बन्न, सो सतिगुर वेस वटाइंदा। जिस घड़या सो देवे भन्न, घड़न भन्नणहार आप हो जाइंदा। वसणहारा बिन छप्परी छन्न, साचे मन्दिर सोभा पाइंदा। करे प्रकाश बिन सूरज चन्न, निर्मल जोत डगमगाइंदा। सारे रल मिल दोए जोड़ मंगो मंग, प्रभ पूरी आस कराइंदा। नव नौ चार वेला गया लँघ, पार किनारा इक्क जणाइंदा। किसे ना मिले सच पलँग, सेज सुहञ्जणी
ना कोए हंढाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप दृढ़ाइंदा। साचा हुक्म ईसा मूसा, परवरदिगार आप जणाईआ। रहिण ना देवे काला सूसा, काली धार धार मिटाईआ। पिछली भुल्ले सर्ब हदीसा, हज़रत करे सच पढ़ाईआ। खाली होए सब दा खीसा, वस्त कोए रहिण ना पाईआ। नाता तुट्टे इक्क नौ उनीसा, इक्क इकल्ला रिहा समझाईआ। आपणी ज़मीर ज़हीर गुणी गहीर बेनज़ीर वखाए शीशा, सुहरत आपणी आप जणाईआ। लेखा चुकाए तीस बतीसा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर साचे लए बुलाईआ। दर साचे वसे हक़ अमाम, नूरो नूर नूर धराइंदा। कलयुग अन्तिम पीर पैग़म्बर नबी रसूल करे सर्ब ग़ुलाम, फड़ बांहों आप उठाइंदा। वेखणहारा चौदां लोक नज़ाम, नज़म मुहम्मद इक्क सुणाइंदा। ज़बराईल मेकाईल असराईल असराफ़ील होए हैरान, हैरत विच सर्ब रखाइंदा। ना कोई ज़िमी ना असमान, कवण दुआरे परवरदिगार संदेसा देवे आण, रसना ज़बान ना कोए हिलाइंदा। नाता तुट्टा शरअ ईमान, सिरक्त सब दी आप गवाइंदा। नज़र आए ना कोए इस्लाम, अलैकम रूप ना कोए वटाइंदा। ना कोई कासद देवे पैग़ाम, पीर पैग़म्बर गीत ना कोए अल्हाइंदा। सच दुआरे चल के आओ तमाम, तमां सब दी आप मिटाइंदा। मक्का काअबा होए वैरान, दो दो आबा मेल ना कोए मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, ईसा मूसा संग मुहम्मद इक्क लगाए आपणी रमज़, अल्फ़ ये लेखा आप मुकाइंदा। सच मुहम्मद हो त्यार, चार यारी नाल रलाईआ। दर बण के आउणा भिखार, खाली झोली रिहा वखाईआ। सदी चौधवीं आई हार, चौदां तबक देण दुहाईआ। साचा सबक ना सिख्या मीआ यार, मुहब्बत मोह ना कोए वखाईआ। तोबा तोबा करन अन्तिम वार, सोभा कोए रहिण ना पाईआ। पर्दा ओहला चुकया एकँकार, अकल कल आपणी खेल कराईआ। फड़ बांहों सद्दे चरन दुआर, हद हदूद ना कोए जणाईआ। महिदूद रखे एकँकार, बल सके ना कोए जणाईआ। हज़ारा दरूद पढ़े ना कोए बोल जैकार, नाअरा हक़ ना कोए सुणाईआ। सारे होयण शर्मसार, नेत्र नैण सके ना कोए उठाईआ। अल्ला राणी नेत्र रोवे ज़ारो ज़ार, खुली मींढी दए दुहाईआ। मेरी अल्फ़ी गई पाट, चुन्नी सीस ना कोए टिकाईआ। चोटी मुंनी परवरदिगार, पर्दा रखे ना कोए गोसाईआ। मुस्लिम सुन्नी होए खुआर, बेख़बर ख़बर कोए ना पाईआ। अन्तिम पासा आया हार, जित कोए रहिण ना पाईआ। करे खेल परवरदिगार, बेपरवाह आपणी धार चलाईआ। सही सलामत एकँकार, आपणा फेरा पाईआ। वसणहारा धाम न्यार, मुकामे हक़ बैठा आसण लाईआ। राह तक्कण चार यार, नेत्र रोवण ज़ारो ज़ार, कोई ना दिसे मददगार, अली मदद ना कोए रखाईआ। इक्क दूजे नाल कर विचार, फड़ फड़ बांहों रहे उठाल, चलो चल के करीए सवाल, एका हाल
सुणाईआ। किरपा करे दीन दयाल, साडी करनी करे बहाल, रहिमत रहीम रहिमान इक्क कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चुहत्तरां एका हुक्म सुणाईआ। साचा हुक्म सतिगुर गुर, सो पुरख निरँजण आप सुणाइंदा। निरगुण नानक मेला धुर, धुर संजोगी मेल कराइंदा। जोती जोत नाता गया जुड़, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाइंदा। पारब्रह्म प्रभ एका बौहड़, आप आपणे अंग लगाइंदा। मिट्ठा करे रस रीठा कौड़, अमृत रस इक्क चखाइंदा। दो जहानां ला ला पौड़, सच महल्ले आप बहाइंदा। निरगुण निरगुण वेखे कर के ग़ौर, नेत्र नैण ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण आपणी आवाज़ लगाइंदा। निरगुण आवाज़ नाम नगारा, नौबत इक्को इक्क वजाईआ। एका जोती दस अवतारा, गोबिन्द मेला सहिज सुभाईआ। जोधा सूर बली बलकारा, बल आपणा आप जणाईआ। लेखा जाणे गुपत ज़ाहरा, अंदर बाहर रिहा समझाईआ। नेत्र खोल्ह एकँकारा, ख़ालक ख़लक दए वखाईआ। सृष्ट सबाई धूआँधारा, जगत अन्धेरा छाईआ। गुर का इष्ट ना कोए प्यारा, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। लख चुरासी नार होई विभचारा, कन्त कन्तूहल ना कोए हंढाईआ। अठसठ तीर्थ रोवण ज़ारो ज़ारा, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। साध सन्त होए अवारा, मन वासना होई हल्काईआ। गुरदर मन्दिर मस्जिद मट्ठ, अग्नी लग्गी तत्ती हाढ़ा, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया लग्गा अखाड़ा, धीआं भैणां नाच नचाईआ। गोबिन्द वेख सुत दुलारा, पुरख अबिनाशी रिहा समझाईआ। चार वरन ना कोए प्यारा, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश करन लड़ाईआ। हक़ मुकाम ना कोए नाअरा, बिस्मिल रूप ना कोए रखाईआ । गुर का शब्द ना किसे विचारा, पीर पैग़म्बर ना कोए पढ़ाईआ। अन्तर दीपक ना कोए उज्यारा, लख चुरासी जगत दीवाली करे रुशनाईआ। दर ना किसे दिसे ठांडा दरबारा, नौ खण्ड पृथ्मी होई हल्काईआ। उठो वेखो कलयुग अन्त नज़ारा, एका जोत जोत समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर दस दर बुलाईआ। दस गुर सच संदेसा, पुरख अकाल सुणाइंदा। करे खेल आदि जुगादि जुग जुग हमेसा, निरगुण आपणी कार कमाइंदा। शाह सुल्तान नर नरेशा, धुर फ़रमाना हुक्म अल्हाइंदा। वेखणहारा धारी केसा, मूंड मुंडाए पर्दा लाहइंदा। नेत्र खोल्ह दस दस्मेशा, दहि दिशा फेरी पाइंदा। भरमे भुल्ला औलीआ पीर शेखा, पीर पैग़म्बर नज़र कोए ना आइंदा। चार कुण्ट चार वरन चौथे जुग कोए ना करे किसे हेता, प्रेम प्यार ना कोए रखाइंदा। कूड़ी क्रिया कलयुग खेडा, साचा वणज ना कोए कराइंदा। आत्म परमात्म किसे ना मिल्या भेता, सोहँ ढोला बण विचोला नानक इक्क सुणाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म भुलया चेता, चेतन रूप ना कोए वखाइंदा। कलयुग अन्तिम उजड़नहारा खेता, पीर पैग़म्बर गुर अवतार आप वखाइंदा। कलयुग अन्तिम पारब्रह्म पुरख अबिनाशी सब
नूं दिता नेंता, दर आपणे आप बुलाइंदा। अक्खीं वेखो आपणा पेशा, साख्यात दृढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चौहत्तरां एका हुक्म सुणाइंदा। दस गुरू प्रभ चरन दुआर, आ आ सीस झुकाईआ। नानक निरगुण बोल जैकार, लख लख शुकर मनाईआ। गोबिन्द सूरा कर प्यार, परम पुरख विच समाईआ। जिउँ भावे तिउँ कर कार, तेरी कीमत कहिण ना जाईआ। हउँ बाली बुध बाल अञ्याण, तूं साहिब सच्चा शहिनशाहीआ। तेरे हुक्मे अंदर खेल महान, खेल खेल ख़ुशी मनाईआ। तेरा सरगुण नूर महान, निरगुण सरगुण विच टिकाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग गुर अवतारां रख्या हथ्थ विधान, लोकमात बणत बणाईआ। लेखा लिख लिख दिता वेद पुराण, शास्त्र सिमरत कर पढ़ाईआ। खाणी बाणी कर प्रधान, परा पसन्ती मद्धम बैखरी आपे गाईआ। कलयुग अन्तिम होई बाल अञ्याण, बाली बुध ना कोए वड्याईआ। दोए जोड़ सरनी डिगी आण, बलहीण रही कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चौहत्तरां एका हुक्म जणाईआ। छे घर नौ दर, छीका नाया जोड़ जोड़ाइंदा। इक्क इकल्ला वेस कर, दोए दोए रूप वखाइंदा। त्रै त्रै लेखा आपे जाण, त्रै त्रै बन्धन पाइंदा। चार चार हो प्रधान, पंचम पंच पंच अल्हाइंदा। छे छे खेल करे भगवान, सति सति एका राह चलाइंदा। अठ्ठ अठ्ठ खोल्ह तत्त दुकान, अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध नाल मिलाइंदा। नौ दर लेखा जीव जहान, नौ खण्ड पृथ्मी खोज खोजाइंदा। छे नौ अंक करे परवान, उनंतरां एका घर वसाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव त्रैगुण माया पंच तत्त कर परवान, तेई अवतार गंढ्ढ बंधाइंदा। अठारां भगत दे दान, ईसा मूसा मुहम्मद भेव चुकाइंदा। चार यारी कर कल्याण, कला आपणे हथ्थ रखाइंदा। एका जोती गुर दस दे ज्ञान, गुर मन्त्र नाम पढ़ाइंदा। उनंत्रां देवे चरन ध्यान, लेखा काया जोड़ जोड़ाइंदा। अग्गे दस्से सच मुकाम, सचखण्ड दवार इक्क वखाइंदा। निरगुण रूप वड मेहरवान, मेहरवानगी आप कमाइंदा। कलयुग अन्तिम हो प्रधान, निहकलंका नाउँ रखाइंदा। गुरमुख साचे कर परवान, नाउँ परवाना हथ्थ फड़ाइंदा। सोहँ बणाए सच विधान, निरगुण निरगुण मेल मिलाइंदा। तख्त निवासी राज राजान, साचे तख्त आसण लाइंदा। हाकम हुक्म हुक्मरान, हक़ हक़ीक़त खोज खोजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंचम आपणा राह जणाइंदा। पंचम पंच करे प्रमुख, प्रमुख इक्को इक्क सलाहीआ। देवणहारा साचा सुख, सुख नाल मिलाईआ। मेटणहारा दो जहानां दुःख, दुखियां दु:ख गंवाईआ। सफल करावणहारा कुक्ख, माता कुक्ख दए वड्याईआ। भगत भगवन्त गोदी चुक्क, दर साचे ख़ुशी मनाईआ। निरगुण धारों निरगुण उठ, निरगुण मेला सहिज सुभाईआ। निरगुण मां निरगुण पिता निरगुण पुत्त, निरगुण बणे धन्न जणेंदी माईआ। करे खेल अबिनाशी अचुत, दूसर संग ना कोए रलाईआ।
सचखण्ड सुहाए साची रुत्त, रुत्त रुत्तड़ी आप महकाईआ। आपणी धार किसे कोलों ना लए पुच्छ, जिउँ भावे चले रजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंचम आपणा मेल मिलाईआ। पंचम नाता पुरख बिधाता, पंचम जोड़ जोड़ाइंदा। पंचम गाथा हरि समराथा, एका नाम पढ़ाइंदा। पंचम देवणहारा दाता, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। पंचम रखे उत्तम जाता, जात अजाती मेट मिटाइंदा। पंचम मेला इक्क इकांता, एका घर वखाइंदा। पंचम मेला करे साहिब सज्जण सर्ब सुख दाता, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा खेल कराइंदा। पंचम मीता ठांढा सीता, पंचम आपणा रंग चढ़ाईआ। पंचम धाम वखाए इक्क अनडीठा, जगत नेत्र नज़र ना आईआ। पंचम तत्त तन ना तपे अंगीठा, हवन कुण्ड ना कोए वखाईआ। पंचम नाद शब्द धुंन कोए ना गाए गीता, ज्ञान ध्यान ना कोए वड्याईआ। पंचम मेला त्रैगुण अतीता, त्रैगुण नाता तोड़ तोड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह पुरख अगम्म, अगम्मड़ी कार कराइंदा। भगत भगवन्त चाढ़े चन्द, दो जहान आप रुशनाइंदा। जुग चौकड़ी बेड़ा बन्न्ह, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग पार कराइंदा। गुर अवतारां पीर पैग़म्बरां सुणावणहारा राग कन्न, बोध अगाधी शब्द अनादी अनहद राग सुणाइंदा। देवणहारा लख चुरासी डंन, जो घड़या भन्न वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंचम एका राह वखाइंदा। पंचम दस्से एका राह, नानक निरगुण संग समाईआ। पुरख अकाल बण मलाह, बेड़ा मात चलाईआ। देवणहारा सच सलाह, सलाहगीर फेरा पाईआ। आत्म परमात्म जपाए सच्चा नाँ, नाउँ निरँकारा आप दृढ़ाईआ। डूँग्घी भँवरों लए कढा, फड़ बाहों गले लगाईआ। साचे पौड़े दए चढ़ा, अध विचकार ना कोए अटकाईआ। साचे मन्दिर दए बहा, घर साचे वजे वधाईआ। आपणा खेल आप करा, आपे वेखे चाँईं चाँईंआ। कलयुग अन्तिम निहकलंका नाउँ धरा, गुर अवतारां पीर पैग़म्बरां पूरी आस कराईआ । जिस दा वेद व्यासा गया ध्यान लगा, ईसा नेत्र नैण उठाईआ। जिस दा मुहम्मद तक्के राह, रैहबर आवे सच्चा माहीआ। जिस दा ढोला नानक गया गा, महांबली फेरा पाईआ। जिस दा गोबिन्द जपया नाँ, सो पुरख अकाल वेस वटाईआ। वेखणहारा सभनी थाँ, थान थनंतर खोज खोजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंचम एका बूझ बुझाईआ। पंचम बूझे इक्क ज्ञान, एका अक्खर आप पढ़ाइंदा। पंचम देवे इक्क ध्यान, एका राह चलाइंदा। पंचम देवे एका माण, एका घर वसाइंदा। पंचम पंच कर प्रधान, पंचम गाना आप बंधाइंदा। पंचम हथ्थ सच निशान, धुरदरगाही आप लहराइंदा। गुरमुख साचे कर परवान, नाम खण्डा हथ्थ वखाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव लेखा चुक्के आण, थिर कोए रहिण ना पाइंदा। विष्नूं विश्व कर कल्याण, वास्तक आपणा रंग रंगाइंदा। भगवन
खेल करे महान, महिमा कथ ना कोए सुणाइंदा। ब्रह्मे छड्डणी पए दुकान, ब्रह्म नाता तोड़ तोड़ाइंदा। शंकर अन्तिम आवे हाण, हथ्थ त्रिसूल ना कोए उठाइंदा। बासक तशका सहँसर मुख ना कोए गाण, सांगोपांग सेज ना कोए हंढाइंदा। त्रैगुण माया तोड़े माण अभिमान, रूप ना कोए वटाइंदा। पंज तत्त अन्तिम चुक्के काण, कल आपणी आप वखाइंदा। तेई अवतार दर डिगण आण, अग्गे सीस ना कोए उठाइंदा। भगत अठारां करन ध्यान, नेत्र नैण सगल शरमाइंदा। ईसा मूसा मुहम्मद दूर दुराडे मंगण दान, सजदा सीस जगदीस झुकाइंदा। नानक गोबिन्द ढोला गाण, सोहला इक्को इक्क अल्हाइंदा। सोहँ रूप आप भगवान, निरगुण निरगुण वेख वखाइंदा। आत्म परमात्म परमात्म आत्म दिता दान, थिर घर साचा हट्ट चलाइंदा। निरगुण गोपी निरगुण काहन, निरगुण सेज हंढाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पीर पैग़म्बर दर आपणे आप मंगाइंदा। दर आए छे नौ, आपणा हाल सुणाईआ। लख चुरासी थक्के भौं, बन खण्ड फेरा पाईआ। रसना जिह्वा थक्के गौं, गा गा अन्त कोए ना आईआ। दे दे थक्के ढोआ ढ,ो लख चुरासी झोली पाईआ। अक्खरी नाउँ दे दे गए बो, बीज मन्त्र नज़र किसे ना आईआ। पारब्रह्म तेरी दस्सदे रहे सो, हँ ब्रह्म कर रुशनाईआ। कलयुग अन्तिम करया खेल ओह, ओहला पर्दा दए मिटाईआ। आपणे जिहा आपे हो, लोकमात फेरा पाईआ। त्रैभवन धनी दो जहानां करे लो, लोआं पुरीआं इक्क रुशनाईआ। सृष्ट सबाई वेखे अंदर वड़ वड़ टोह, आउँदा जांदा नज़र किसे ना आईआ। गुरमुख विरले नाल जाए छोह, जिस आपणी दया कमाईआ। पंच विकारा देवे कोह, काम क्रोध लोभ मोह हँकार रहिण ना पाईआ। कलयुग अन्तिम चार कुण्ट दहि दिशा दो जहान रवि ससि सूरज चन्न मंडल मण्डप रहे रो, धीरज धीर ना कोए धराईआ। साध सन्त जीव जंत आपणी पत्त रहे खोह, पतिवन्ता नज़र कोए ना आईआ। सुगंधी बण गई बो, कसतूरी वासना मृग सुंघ ना सके राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंचम देवे माण वड्याईआ। पंचम जागे वड वड भागे, वडिभागी दया कमाइंदा। पंचम मिल्या कन्त सुहागे, सेज सुहञ्जणी आप बहाइंदा। पंचम सुणाए अगम्मी वाजे, छत्ती राग ना कोए अल्हाइंदा। पंचम रचया आपे काजे, करनी करता काज रचाइंदा। पंचम हरि जू साजन साचे, सचखण्ड साचे आप बहाइंदा। करया खेल गुरू महाराजे, महाराज आपणा वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंचम साचा जोड़ जुड़ाइंदा। पंचम जुड़या साचा जोड़ा, जोड़नहार हरि अख्वाइंदा। पंचम मिल्या एको घोड़ा, शब्द अगम्मी आप बणाइंदा। पंचां सतिगुर इक्क बौहड़ा, बौहड़ी बौहड़ी दुःख ना कोए सुणाइंदा। पंचां वेख्या सस्से उपर लग्गा होड़ा, निरगुण सरगुण खेल कराइंदा। पंचां मेला हाहा टिप्पी हँ ब्रह्म चुक्की औड़ा, तृष्ना भुख ना कोए रखाइंदा।
पंचां मिल्या इक्को पौड़ा, उच्चे डण्डे हथ्थ पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंच परवान पंच प्रधान पंचां देवे एका माण, पंचे सोहे दर राजान, राज राजान शाहो भूप सति सरूप सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी आदि जुगादी बोध अगाधी शब्द अनादी एका राग सुणाइंदा। एका राग धुंन जैकारा, पंचम हरि हरि आप सुणाईआ। एका मन्दिर खोल्ह दुआरा, सचखण्ड साचे लए बहाईआ। एका मित्र मिल्या प्यारा, मिल्या मित्र विछड़ ना जाईआ। एका हुक्म सच्ची सरकारा, शाह आपणा नाउँ दृढ़ाईआ। पंचे मिल के सोहँ बोलो सच जैकारा, दो जहानां होए रुशनाईआ। विष्नूं निउँ निउँ करे निमस्कारा, ब्रह्मा बैठा सीस झुकाईआ। शंकर मंगे धूढ़ी छारा, मस्तक टिक्का ख़ाक रमाईआ। त्रैगुण रोवे ज़ारो ज़ारा, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। पंज तत्त करे पुकारा, कूक कूक सुणाईआ। पंजां सुणया इक्को नाअरा, पुरख अकाल इक्क दरसाईआ। पंजां मिल्या इक्क दरबारा, दर दरवाज़ा हरि खुल्हाईआ। करया खेल अपर अपारा, सिँघ पाल सदा सुखदाईआ। सवरन मिल्या सति हुलारा, ध्रू लेखा दए चुकाईआ। ब्रह्मे तेरा अन्त किनारा, थिर कोए रहिण ना पाईआ। शंकर रोवे ज़ारो ज़ारा, बलहीण बल ना कोए वखाईआ। जगत जगदीस बणया वणजारा, सोहँ साचा हट्ट चलाईआ। सुरपति इन्द डिगा मूँह दे भारा, करोड़ तेतीसा सके ना कोए उठाईआ। अप्पछरां दिसे ना कोए अखाड़ा, मोहनी नाच ना कोए नचाईआ। मनजीता जित के गया संसारा, जित इक्को इक्क वखाईआ। करे खेल आप करतारा, भेव कोए ना जाणे राईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण होए शर्मशारा, नेत्र नैण सके ना कोए उठाईआ। कलयुग तेरा अन्तिम किनारा, सिँघ गुरदयाल दए वखाईआ। बल बावन हो उज्यारा, अकाश प्रकाश फेरा पाईआ। इतल बितल सितल वेखे डूँग्घी गारा, ख़ाकी ख़ाक फोल फोलाईआ। छत्ती जुग दा देवे इक्क हुलारा, नानक लेखा दए समझाईआ। सृष्ट सबाई आर पार अन्त किनारा, मँझधार दए रुढ़ाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर पारब्रह्म प्रभ अग्गे कढ्ढण हाढ़ा, दर बैठे अलख जगाईआ। दरोही तेरे नाम ख़ुदाए साडा चले ना कोए चारा, बाहू बल ना कोए रखाईआ। लोहार तरखाण जो घड़दा रिहा तलवारा, तिक्खी धार रहिण ना पाईआ। तेरा खण्डा इक्को नाम दो जहानां मारे मारा, बचया कोए रहिण ना पाईआ। तेरा हुक्म सति वरतारा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। तेरा बल वड्डा बलकारा, बलहीण सर्ब लोकाईआ। तेरा अन्त ना पारावारा, तेरी महिमा कथ ना सके कोए राईआ। तूं साहिब एकओंकारा, अकल कल तेरी वड्याईआ। लख चुरासी तेरा वणजारा, निरगुण सरगुण तेरा हट्ट खुल्हाईआ। कागद कलम ना लिखणहारा, सत्त समुंदर रोवे बनास्पत रही कुरलाईआ। अठारां भार ना कोए पसारा, महिमा सके ना कोए जणाईआ। प्रतख प्रतख प्रतख प्रगटया निहकलंक नरायण नर अवतारा, जिस दा गुर अवतार पीर पैग़म्बर बैठे ध्यान लगाईआ। कलयुग
करे अन्त पार किनारा, जगत नईया वेखे चाँईं चाँईंआ। जन भगतां दए इक्क सहारा, चरन सरन सच्ची सरनाईआ। रातीं सुत्तयां दए दीदारा, दर्दी दर्द वंडाईआ। बन्द खोल्हे आप किवाड़ा, बजर कपाटी कुण्डा लाहीआ। सुखमन वेखे डूँग्घी गारा, ईड़ा पिंगल मूँह दे भार सुटाईआ। अमृत देवे ठंडा ठारा, निझर झिरना इक्क झिराईआ । दीवा बाती कर उज्यारा, जोत निरँजण करे रुशनाईआ। आत्म सेजा कर पसारा, सेज सुहञ्जणी आप सुहाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म मेलणहारा, मिल मिल ख़ुशी मनाईआ। आत्म परमात्म वसे इक्क दुआरा, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। जो जन सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान बोले जैकारा, जन्म मरन विच ना आईआ। देवत सुर विष्न ब्रह्मा शिव फुल्ल बरख़ण वारो वारा, गण गणधरब किन्नर जच्छप एका राग सुणाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर अग्गे करन प्यारा, फड़ फड़ बांहों गले लगाईआ। मुहम्मद अद्धविचकार मंगे चरन धूढ़ छारा, नेत्र नैणां नैण उठाईआ। बिन भगत भगवन्त साचे मन्दिर चढ़े ना कोए दुआरा, कबीर जुलाहा दए गवाहीआ। सृष्ट सबाई रुले विच संसारा, अन्तिम कीमत कोए ना पाईआ। भरमे भुल्ले जीव गंवारा, पुरख अबिनाशी नज़र ना आईआ। गुरमुख उपजे साची कुल्ले, धन्न कुल्ल धन्न जणेदी माईआ। हरिजन बूटा कदे ना हुल्ले, सिम्मल रुक्ख ना रूप वटाईआ। सतिगुर सरनाई चरन प्रीती जो जन घोल घुले, तिस राए धर्म ना दए सज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख सज्जण लए मिलाईआ। गुरमुख सज्जण एको इक्क, एकँकारा पाया। साची सिख्या लए सिख, सिख सतिगुर रूप समाया। साहिब सतिगुर लेखा देवे लिख, लिख्या लेख ना कोए मिटाया। आत्म परमात्म पावे भिख, साची भिच्छया आप वरताया। दो जहानां वंडे हिस्स, एथे ओथे डेरा लाया। सतिगुर पूरा लख चुरासी सुत्ता दे कर पिठ, आपणी करवट ना सके बदलाया। हरिजन विरला मानस जन्म जाए जित, जीवन जुगत जग दाता इक्क समझाया। सति स्वामी साचा हित, निहकर्मी कर्म कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख गुर गुर रंग समाया। गुरमुख रंग अगम्म अपार, अलख अगोचर आप रंगाईआ। गुरमुख महिमा लिखण पढ़न तों बाहर, शास्त्र सिमरत लेख लिख ना सके कोए राईआ। गुरमुख वसे धाम न्यार, जिस धाम रवि ससि सूरज चन्द नज़र कोए ना आईआ। गुरमुख मिले सज्जण मीत मुरार, सतिगुर पूरा सज्जण इक्क अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, सज्जण सुहेला लेखा जाणे गुरू गुर चेला, गुर चेला आपणा वेस वटाईआ। चेला गुर आपे आप, सतिगुर पूरा इक्क अख्वाइंदा। सृष्ट सबाई माई बाप, दो जहानां वेख वखाइंदा। चौदां विद्या गावणहारा रसना जिह्वा पूजा पाठ, सोला इच्छया फोल फोलाइंदा। आदि जुगादि वेस वटाए नटुआ नाट, बण स्वांगी स्वांग रचाइंदा।
गुरमुख सज्जण सन्त सुहेले आपे लाध, मिल मिल आपणी ख़ुशी मनाइंदा। नाम सुणाए बोध अगाध, अक्खर वक्खर आप पढ़ाइंदा। सुरती शब्दी देवे दाद, शब्दी सुरती गंढ्ढ पुआइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख चाढ़े आपणा रंग, आत्म सेजा सच पलँग, नाम मृदंग इक्क वजाइंदा। नाम मृदंग वज्जे सितार, तन्दी नज़र कोए ना आईआ। बिन रसना जिह्वा गाए एकँकार, इकओंकार करे पढ़ाईआ। वेखे विगसे वेखणहार, वाहवा आपणी कल वरताईआ। जुग चौकड़ी सतिजुग त्रेता द्वापर विछड़े यार, कलयुग अन्तिम लए मिलाईआ। दहि दिशा निरगुण सरगुण वेखे करे भाल, भाओ भगत भगवन्त आपणी आप जणाईआ। लेखा जाणे शाह कंगाल, एथे ओथे बण दलाल, दो जहानां पार कराईआ। घर विच घर वखाए सच्ची धर्मसाल, जिस गृह वसे दीन दयाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख आपणा रंग वखाईआ। गुरमुख रंग हरि सति सरूप, बिन रेखा रेख जणाइंदा। वसणहारा दहि दिशा चार कूट, चार चार चार भेव खुल्हाइंदा। पंचम पंच पंच दे सबूत, साबत सूरत आप वखाइंदा। भाग लगाए पंज तत्त कलबूत, तन ख़ाकी माटी सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलयुग अन्तिम खेले खेल महान, ख़ालक ख़लक वेखे आण, सतिजुग साचा देवे दान, मुरीद मुर्शद दोवें मिल मिल गाण, तूं मेरा मैं तेरा तेरा मेरा इक्क मकान, सोहँ रूप श्री भगवान, सन्त कन्त मिल ख़ुशी मनाण, घर मन्दिर महल अटल उच्च मनार प्रभ मिल्या सच्चा माहीआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत कलयुग अन्तिम उतरे पार, ज़ात पात दीन मज़्हब शरअ इस्लाम हद्द हदूद बन्दीखाना कोए रहिण ना पाईआ। इक्को मिल्या हरि महबूब, मोह मुहब्बत सब दी दए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ।