पुस्तकालयभाग १२

२३ भाद्रों २०१९ बिक्रमी वधावा सिँघ दे गृह मराज ज़िला बठिंडा

गुरमुख दुआरा इक्क सच्च, हरि सतिगुर आप सुहाइंदा। लख चुरासी रही मच्च, अग्नी तत्त तत्त तपाइंदा। आत्म परमात्म जपे ना कोए जप, रसना जिह्वा सर्ब कुरलाइंदा। माया राणी डस्सणी डस्से सप्प, अमृत रस ना कोए चखाइंदा। पंज तत्त काया खेड़ा होया भट्ठ, कंचन गढ़्ह ना रूप वटाइंदा। नेत्र रोवण तत्त अठ, अठसठ धीर ना कोए धराइंदा। नाड़ बहत्तर उब्बले रत्त, सांतक सति ना कोए कराइंदा। गुरमुख विरला रिहा हस्स, जिस प्रभ आपणा दरस वखाइंदा। साचे मन्दिर रिहा वस, घर घर विच ख़ुशी वखाइंदा। कोट जन्म दी पूरी करे आस, निरासा कोए रहिण ना पाइंदा। लेखे लाए

पवण स्वास, पवण उणंजा सेव लगाइंदा। निर्मल दीआ कर प्रकाश, अज्ञान अन्धेर मिटाइंदा। पूरब लहिणा हथ्थो हाथ, सो पुरख निरँजण आप चुकाइंदा। सति सतिवादी मार्ग दस्स, साची सिख्या इक्क समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख बंक इक्क वड्याइंदा। गुरसिख दुआरा सच मकान, हरि जू हरि हरि बणत बणाईआ। लख चुरासी झूठ निशान, थिर कोए रहिण ना पाईआ। मन वासना होई शैतान, जगत शरअ करे लड़ाईआ। सिदक सबूरी ना कोए ईमान, धीरज धीर ना कोए रखाईआ। माया ममता होए ग़ुलाम, पल्लू सके ना कोए छुडाईआ। आपणा गृह ना सके कोए पहिचाण, नौ दर भुल्ली भरम लोकाईआ। कूड़ी क्रिया पीण खाण, साचा रस ना कोए रखाईआ। पढ़ पढ़ थक्के शास्त्र सिमरत वेद पुराण, अञ्जील कुरान निष्अक्खर करे ना कोए पढ़ाईआ। फिर फिर थक्के विच जहान, लख चुरासी पन्ध ना कोए मुकाईआ। गा गा थक्के रसना जिह्वा गाण, अनहद नाद ना कोए सुणाईआ। पी पी थक्के मदिरा पान, अंमिउँ रस रस ना कोए चखाईआ। सुण सुण थक्के जगत कान, बिन कन्नां नाद ना कोए वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन महल्ल इक्क वड्याईआ। हरिजन महल्ला उच्च अथाह, सो सतिगुर आप वसाइंदा। लख चुरासी होए फ़नाह, थिर कोए रहिण ना पाइंदा। बेवफ़ा करे गुनाह, सिफ्ती सिफ्त ना कोए सालाहइंदा। परवरदिगार भुलया नाँ, मुर्शद मुरीद ना कोए मिलाइंदा। चारों कुण्ट अन्धेरा रिहा छा, साचा नूर नज़र ना आइंदा। सन्त भुल्ले पाँधी राह, मार्ग पन्थ ना कोए वखाइंदा। डूँग्घा सागर वेख अस्गाह, जल थल पार ना कोए कराइंदा। बांहों फड़ ना लए कोए तरा, तारनहारा नज़र कोए ना आइंदा। जीव जंत रोवण मारन धाह, सगला संग ना कोए रखाइंदा। अन्तिम नाता तुट्टे पुत्तर मां, पिता पूत गोद ना कोए सुहाइंदा। कलयुग जीव कल काती होए काँ, हँस रूप ना कोए वखाइंदा। किसे मुख सूर किसे मुख गां, गऊ ग़रीब सर्ब कुरलाइंदा। पुरख अबिनाशी देवणहारा सज़ा, दो जहानां भेव खुल्हाइंदा। सब दे सिर ते कूके कज़ा, अग्गे हो ना कोए बचाइंदा। गुरमुख विरला चले सच रज़ा, रहिमत रहिमान आप कराइंदा। कलयुग अन्तिम खेल करे बेपरवाह, पर्दा सब दा आप उठाइंदा। फड़ बांहों छत्तरू लए उठा, मित्र नज़र कोए ना आइंदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग गुर अवतारां पीर पैग़म्बरां अथ्थरू रिहा पुंझा, मुख पल्लू इक्क फिराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, गुरमुख दुआरा इक्क वड्याइंदा। गुरमुख दुआरा सच्चा बंक, बंक दुआरी आप सुहाईआ। नाम अगम्मी वज्जे डंक, दो जहानां आप समझाईआ। पकड़ उठाए राउ रंक, राणा सोया कोए रहिण ना पाईआ। वेखणहारा लख चुरासी जीव जंत, घट घट आपणा डेरा लाईआ। घाड़त घड़त बणाए बणत, घड़न भन्नणहार समरथ महिमा अकथ

आप दृढ़ाईआ। सन्त सुहेले देवे साचा मंत, मन्त्र आत्म परमात्म इक्क पढ़ाईआ। गृह मेला नारी कन्त, घर साचे वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख दुआरा इक्क सुहाईआ। गुरमुख दुआरा सच मुनारा नूर नुराना आप जणाइंदा। वेखणहारा एकँकारा, दूजा संग ना कोए रलाइंदा। महल अटल कर त्यारा, त्रैगुण अतीता ठांडा सीता, सति पुरख निरँजण सति सतिवादी आसण लाइंदा। एथे ओथे दो जहान श्री भगवान बणे सज्जण साचा मीता, मित्र प्यारा इक्क अख्वाइंदा। कलयुग अन्तिम सच जणाए आपणी रीता, रीतीवान फेरा पाइंदा। एका नाम दए अनडीठा, लिखण पढ़न विच लेख ना कोए रखाइंदा। त्रैभवन धनी सदा सदा सद अतीता, गुरमुख दुआरा अतीत वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लख चुरासी वेखे जगत अंगीठा, त्रैगुण माया अग्न तपाइंदा। भगत दुआरा डूँग्घा सागर, माणक मोती विच टिकाईआ। भगत भगवान देवे आदर, आदरश आपणा इक्क वखाईआ। लख चुरासी नाम वणज कराए बण सौदागर, साचा हट्ट इक्क खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत दुआरा इक्क वड्याईआ। भगत दुआरा साचा सर, सर सरोवर सीस झुकाइंदा। भगत दुआरा इक्को हरि, हरि जू आपणा आसण लाइंदा। भगत दुआरा इक्को घड़, कोटन कोटि जीव तराइंदा। भगत दुआरा आपे चढ़, सच महल्ल सोभा पाइंदा। भगत दुआरा आपे खड़, निरगुण नूर नूर रुशनाइंदा। भगत दुआरा अक्खर पढ़, दो जहानां राग अल्हाइंदा। भगत दुआरा वसाए सच्चा घर, सचखण्ड आपणा रूप वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मन्दिर आप सुहाइंदा। साचे मन्दिर खोल्ह ताकी, गुरमुख गृह दए वड्याईआ। भाग लगाए तन माटी ख़ाकी, ख़ालक आपणा भेव चुकाईआ। भर प्याला जाम प्याए साकी, अमृत सर रूप वटाईआ। जन्म कर्म वरन बरन ज़ात पात ऊँच नीच पूरब लहिणा चुकाए बाकी, देणा कोए रहिण ना पाईआ। बांहों फड़ पार कराए दो जहानां घाटी, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। मेटे कलयुग अन्तिम रैण अन्धेरी राती, अन्ध अन्धेर दए गंवाईआ। मेल मिलावा कमलापाती, कँवल नैण वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख मन्दिर देवे माण परम पुरख श्री भगवान, भगवन आपणा भेव खुल्हाईआ। गुरमुख मन्दिर साढे तिन्न हथ्थ, दूसर अवर ना कोए रखाईआ। अंदर वड़ पुरख समरथ, घर मेल मिलाए चाँईं चाँईंआ। शब्द अगम्मी गाए गाथ, कथनी कथ कथ सुणाईआ। साचा मार्ग आपे दस्स, दहि दिशा दए खुल्हाईआ। हिरदे अंदर हरि जू वस, हरि के पौड़े दए चढ़ाईआ। गुरमुख मेला नस्स नस्स, घर साचे वज्जे वधाईआ। इक्क दूजे दा गाउण जस, तूं मेरा मैं तेरा नाता जुड़या एका थाईंआ। सरन सरनाई साची ढट्ठ, ढह ढह ख़ुशी मनाईआ। इक्को नाद अगम्मी वज्जे सट्ट, तुरीआ

राग मुख शरमाईआ। एका निर्मल जोत होए प्रगट, परम पुरख रूप वटाईआ। आदि जुगादि इक्को नज़री आए सति, सति सतिवादी राह वखाईआ। एका नाउँ लैणा रट, सोहँ अक्खर सच पढ़ाईआ। दुरमति मैल देवे कट, कूड़ी क्रिया ना लागे राईआ। लख चुरासी किसे ना मिले हट्ट, भरमे भुल्ली भरम लोकाईआ। सतिगुर पूरा देवणहारा वथ, वस्त अमोलक आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख महल्ल इक्क सुहाईआ। गुरमुख महल्ल साची बणत, बाढी कोए घड़न ना पाईआ। ना कोई जाणे आदि अन्त, मध नज़र किसे ना आईआ । सिफ्त सालाही साचे सन्त, सतिगुर धन्दे लाईआ। जुगा जुगन्तर महिमा अगणत, गुणवन्त दए वड्याईआ। जिस गृह हरि सतिगुर मिले हरि साचा कन्त, सो मन्दिर सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका घर करे रुशनाईआ। गुरमुख मन्दिर रंग अपार, रूप नज़र कोए ना आइंदा। निरगुण नूर झिलमिलकार, जोती जोत जोत रुशनाइंदा। बोध अगाध सच्ची धुन्कार, अनाद अनादी नाद सुणाइंदा। बिन सख़ीआं मंगलाचार, सोहला ढोला आपे गाइंदा। बिन गोपी काहन कर शंगार, साचे मंडल रास रचाइंदा। बिन तन्दी तन्द सितार, ताल तलवाड़ा आप जणाइंदा। बिन शाहो भूप सिक्दार, आपणा हुक्म आप वरताइंदा। खेले खेल पुरख नार, परम पुरख वेस वटाइंदा। सच महल अटल मनार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति सतिवादी आप सुहाइंदा। सच मनारा साची धार, धरनी धरत धवल ना कोए वड्याईआ। गुरमुख मन्दिर रहे जुग चार, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। गुरसिख खेड़ा वसे संसार, सतिगुर साचा आप वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मन्दिर इक्क वखाईआ। साचा मन्दिर वेखो भाई, हरि सतिगुर आप वखाइंदा। निरगुण सरगुण बणत बणाई, घड़ भाण्डे डेरा लाइंदा। सुरती शब्दी कर कुड़माई, साचा सगन मनाइंदा। एका घर वसे धी जवाई, सौहरे पेईए एका रूप वटाइंदा। करे खेल बेपरवाही, बेअन्त आपणा भेव ना किसे जणाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग हरिजन लेखा जाणे थाउँ थाईं, जुग जुग आपणा रंग रंगाइंदा। कलयुग अन्तिम निरगुण सरगुण वेखणहारा चाँईं चाँईं, चाउ घनेरा इक्क जणाइंदा। ग़रीब निमाणयां पकड़े बांहीं, राज राजानां ख़ाक मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख घर आप वसाइंदा। गुरमुख घर वसे खेड़ा, खिड़की आप खुल्हाइंदा। आत्म परमात्म खुल्ल्हा वेहड़ा, ब्रह्म पारब्रह्म सोभा पाइंदा। जगत चुक्के झूठा झेड़ा, कूड़ा मोह ना कोए रखाइंदा। कलयुग अन्तिम देवे गेड़ा, गेड़ा गेड़े विच भुवाइंदा। जन भगतां नज़री आए नेरन नेरा, दूर दुराडा पन्ध मुकाइंदा। साहिब सतिगुर शाह सुल्तान, सूरबीर वड शेरा, सिँघ आपणा बल धराइंदा। दो जहान सृष्ट सबाई लोआं पुरीआं पाए घेरा, नव नौ आपणा बन्धन पाइंदा। जन

भगत उपर करे मेहरा, मेहर नज़र इक्क उठाइंदा। नाता जोड़े तूं मेरा मैं तेरा, तेरा मेरा इक्को घर सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे घर आप वड्याइंदा। साचा घर महल्ल अटारी, अटल्ल आप रखाईआ। एका वसे नर निरँकारी, निरगुण आसण लाईआ। एका मेला भगत दुआरी, भगवन आपणा मेल मिलाईआ। इक्क विचोला वड संसारी, दूजा नज़र कोए ना आईआ। एका ढोला निरगुण सरगुण धारी, सोहँ आपणा नाउँ दृढ़ाईआ। एका गोला सेवादारी, बण सेवक सेव कमाईआ। एका होला खेडे वारो वारी, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप हंढाईआ। एका साहिब वड लिखारी, गुर अवतारां पीर पैग़म्बरां लेखा लेख जणाईआ। एका सूरबीर वड बलकारी, बल बावन भेव चुकाईआ। एका नाम खण्डा तेज कटारी, ब्रह्मण्डां पार कराईआ। एका बस्त्र भूशन करे तन शंगारी, सच शृंगार इक्क वखाईआ। एका सीस जगदीस सोहे दस्तारी, दूसर नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, गुरमुख मन्दिर साचे चढ़, घर साचे सोभा पाईआ। गुरमुख मन्दिर हरि जू चढ़, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। आपणी करनी आपे कर, करता पुरख कार कमाइंदा। आदि जुगादि ना जाए हर, हार जित आपणी धार चलाइंदा। जुग चौकड़ी ना जाए मर, जन्म मरन विच कदे ना आइंदा। भगत भगवन्त लए फड़, जुग विछड़े मेल मिलाइंदा। दूई द्वैती हउमे हंगता निरभउ चुकाए भय डर, भयानक रूप ना कोए रखाइंदा। सर सरोवर नुहाए साचे सर, कोटन कोटि सुरस्ती माण गवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख दुआरा इक्क सालाहइंदा। गुरसिख दुआरा सिफ्त सालाही, हरि साचा सच जणाइंदा। जिस घर वसे साचा माही, सो मन्दिर सोभा पाइंदा। जन्म जन्म दी कटे फाही, फाँसी जम ना कोए रखाइंदा। जन्म जन्म दी धोवे शाही, निर्मल नीर नीर रखाइंदा। गोबिन्द बूटा पुटया काही, लख चुरासी जड़्ह उखड़ाइंदा। गुरमुख बेड़ा पार कराई, आपणे कंध उठाइंदा। प्रगट होए सच्चा शहिनशाही, निहकलंका नाउँ रखाइंदा। वेखणहारा थाउँ थाईं, नौ खण्ड पृथ्मी फोल फोलाइंदा। करे कराए सच नयाई, न्याँकार आप हो जाइंदा। सच अदालत मंगे ना कोए गवाही, शहादत कीमत ना कोए रखाइंदा। अग्गे हो ना देवे कोए सफ़ाई, मुलज़म बरी ना कोए कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा साचा घर, गुरमुख दर इक्क वखाइंदा। गुरमुख दर सच दरवाज़ा, हरि सतिगुर आप खुल्हाइंदा। अंदर वड़ ग़रीब निवाजा, ग़रीब निमाणयां वेख वखाइंदा। सीस जगदीस रख रख ताजा, दो जहानां हुक्म जणाइंदा। ज़िमीं असमानां रचया काजा, करनी करता आप कराइंदा। लख चुरासी अंदर वड़ वड़ वजाए वाजा, सुर ताल ना कोए जणाइंदा। पीर पैग़म्बर पढ़ाए निमाज़ा, सजदा सीस सर्ब झुकाइंदा। गुर अवतार मारन वाज़ा, उच्ची कूक कूक

अल्हाइंदा। करे खेल शाहो शाबाशा, शहिनशाह आपणी कल धराइंदा। जुग चौकड़ी करदा रिहा हास बलासा, आपणा भेव ना किसे वखाइंदा। कलयुग अन्तिम प्रगट हो जन भगतां देवे सच भरवासा, भाण्डा भरम भउ भनाइंदा। अन्तिम पूरी करे आसा, आसा आसा विच मिलाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर दर इक्को वड्याइंदा। गुरसिख दर सच दुआरा, गुर देवणहार वड्याईआ। गुरमुख प्रेम सच प्यारा, परम पुरख सिफ्त सालाहीआ। गुरसिख नेम सच विहारा, सृष्ट सबाई आप समझाईआ। गुरसिख हेम ठंडा ठारा, गोबिन्द शीतल धार वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचा इक्क वखाईआ। गुरमुख साचा घर वेख, वेख वेख ख़ुशी मनाइंदा। ना कोई रूप ना कोई रेख, चार दीवार ना कोए बणाइंदा। ना कोई तुलाई ना कोई लेफ़, तकीआ नज़र कोए ना आइंदा। ना कोई माई बाप ना बेटी बेट, नार प्यार ना कोए वधाइंदा। पुरख अबिनाशी इक्को इक्क करे साचा हेत, आप आपणी गोद बहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख मन्दिर सोभा पाइंदा। गुरसिख मन्दिर मौले रुत्त, रुत्त रुत्तड़ी हरि महकाईआ। करे खेल अबिनाशी अचुत्त, रूप अनूप आप वखाईआ। सन्त सुहेले साचे सुत, हरि सतिगुर आप उठाईआ। पंच विकारा कढ्ढे कुट्ट, कूड़ी क्रिया दए मिटाईआ। नाम निधाना देवे तुट्ठ, अतोट अतुट वरताईआ। अमृत जाम प्याए घुट्ट, जगत हरस मिटाईआ। आवण जावण जाए छुट्ट, लख चुरासी पन्ध मुकाईआ। लेखे लाए पंज तत्त काया बुत्त, तत्तव तत्त तत्त समाईआ। जुग चौकड़ी भगत दुआरा आपे पुच्छ, घर बैठा सच्चा माहीआ। आपणी वस्त ना रखे कुछ, जन भगतां झोली पाईआ। जे कोई पुच्छे अग्गो हो जाए चुप्प, आपणा हाल ना किसे सुणाईआ। जे कोई लभ्भण लगे वसे अन्धेरे घुप्प, नज़र किसे ना आईआ। जन भगतां अंदर आपे उठ, आप आपणा पर्दा लाहीआ। निर्मल जोत कर प्रकाश, प्रगट करे साची जोत, जोत जोत नाल मिलाईआ। गुरमुख बणाए सच परोहत, बण ज़ज़मान सेव कमाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग जो करदा रिहा भगतां नाल खोट, आपणी भुल्ल लए बख्शाईआ। कलयुग अन्तिम गुरमुखां रखी इक्को ओट, हरिजन तेरी सच्ची सरनाईआ। तेरा दुआरा गुरसिख इक्को बहुत, लख चुरासी कम्म किसे ना आईआ। सृष्ट सबाई भरया खोट, खोटी वासना ना कोए गंवाईआ। माया ममता होई मोहत, मनमति ना कोए मिटाईआ। कलयुग अन्तिम पुरख अबिनाशी सब नूं देवे झोक, भट्ठी अग्नी एका ताईआ। बिन भगतां मिले ना किसे सच्ची मोख, साध सन्त देण दुहाईआ। शास्त्र सिमरत थक्के घोख, हरि का भेव कोए ना पाईआ । प्रभ दरसन नूं सारे रहे लोच, बिन किरपा नेत्र नज़र किसे ना आईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर थक्के कर कर सोच, सोचिआं सोच ना सक्या कोए राईआ। भगत भगवन्त आदि अन्त जुगा जुगन्त निरगुण नूर इक्को जोत, मिल

जोती ख़ुशी मनाईआ। सचखण्ड दवारे वसण सारे किले कोट, बंक दुआर मिले वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा दान, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर बली बलवान, गुरमख साचे कर परवान, लेखे लाए काया मन्दिर साढे तिन्न हथ्थ मकान, वेले अन्त जगत मकबरा ना कोए बणाईआ। जगत कहे वधावा वाधू, वाधल दए दुहाईआ। पुरख अबिनाशी कहे मेरा सच्चा साधू, सगला संग रखाईआ। पिछला जन्म देहुरा दादू, गोबिन्द मिली वड्याईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्को मिल्या मोहण माधू, मधुर धुन धुन धुनी राग सुणाईआ।