२३ भाद्रों २०१९ बिक्रमी बचन सिँघ दे गृह भदौड़ ज़िला बठिंडा
सो पुरख निरँजण वड सुल्तान, शहिनशाह आपणा खेल कराइंदा। हरि पुरख निरँजण कर मेहरवान, रहिमत रहीम रहिमान आप कमाइंदा । एकँकारा वड बलवान, निरगुण निरगुण आपणा नूर प्रगटाइंदा। आदि निरँजण खेल महान, जोती जाता डगमगाइंदा। अबिनाशी करता वसणहारा सच मकान, सच महल्ले सोभा पाइंदा। श्री भगवान उठावणहारा सच निशान, सचखण्ड दवारे आप झुलाइंदा। पारब्रह्म प्रभ राज राजान, भूपत भूप नाउँ धराइंदा। खेले खेल नौजवान, रूप रंग रेख ना कोए रखाइंदा। आपणी इच्छया कर बलवान, वस्त अमोलक आप वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराइंदा। साचा खेल आदि अन्त, हरि करता आप कराईआ। वेस वटाए जुगा जुगन्त, जुग जुग रूप धराईआ। बणावणहारा साची बणत, साचा घाड़ण लए घड़ाईआ। लेखा जाणे लख चुरासी जीव जंत, विष्न ब्रह्मा शिव भेव चुकाईआ। नाता जोड़ नार कन्त, कन्त कन्तूहल सेज हंढाईआ। बोध अगाध एका मन्त्र, गुर मन्त्र नाम इक्क समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह पुरख समरथ, निरगुण आपणा खेल कराइंदा। सचखण्ड दवारे हो प्रगट, साची धार चलाइंदा। वस्त अमोलक देवे वथ, निरगुण निरगुण आप वरताइंदा। जुग चौकड़ी चलाए रथ, बण रथवाही सेव कमाइंदा। नाम जणाए महिमा अकथ, कथ कथ आप अल्हाइंदा। सच दुआरे आपे वस, गृह मन्दिर ख़ुशी मनाइंदा। निर्मल जोत कर प्रकाश, अन्ध अन्धेर मिटाइंदा। आदि जुगादी वसे साथ, आपणा संग निभाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कराइंदा। साची करनी हरि करतारा, आदि जुगादि कराईआ । जुग चौकड़ी लए अवतारा, निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। वसणहारा धाम न्यारा, निहचल आपणा आसण लाईआ। खेले खेल अगम्म अपारा, अगोचर आपणी धार बंधाईआ। शब्दी शब्द नाद जैकारा, नर निरँकारा आप
दृढ़ाईआ। सेवक सेवा करे सेवादारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आदि अन्त एका धार बंधाईआ। आदि अन्त खेल अवल्ला, निरगुण निरगुण आप कराइंदा। वसणहारा सचखण्ड दवार सचखण्ड महल्ला, दरगाह साची सोभा पाइंदा। जोती शब्दी आपे रल्ला, रल मिल आपणा रंग रंगाइंदा। सच सिँघासण पुरख अबिनाशण एका मल्ला, सचखण्ड दवारे सोभा पाइंदा। सच संदेस दो जहानां एका घल्ला, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डा आप उठाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव फड़ाए पल्ला, पल्लू एका गंढ्ढ वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुग जुग आपणी करनी आप कमाइंदा। आदि जुगादि खेल अबिनाशा, अबिनाशी करता आप कराईआ। वेखणहार दो जहान तमाशा, दोए दोए आपणा रूप वटाईआ। मंडल मण्डप पावे रासा, गोपी काहन नचाईआ। लेखा जाणे पृथ्मी आकाशा, गगन गगनंतर सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी साची कार, करता पुरख आप कमाईआ। करता पुरख करनेहारा, कुदरत कादर वेख वखाइंदा। जुगा जुगन्तर लै अवतारा, पुरख अबिनाशी घट घट वासी आपणा राह चलाइंदा। बोध अगाधी शब्द अनादी अगम्म अगम्मड़ा बोल जैकारा, भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा। करे खेल सचखण्ड निवासी एकँकारा, इकओंकारा हुक्म मनाइंदा। कागद कलम बण बण लिखारा, लिख लिख लेख ना कोए समझाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव निउँ निउँ करे निमस्कारा, अग्गे सीस ना कोए उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी खेल कर, करनी आप कराइंदा। जुग करता श्री भगवान, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। देवणहारा साचा दान, विष्नूं विश्व वस्त इक्क वरताईआ। ब्रह्मे देवे एका माण, ब्रह्म लेखा थाउँ थाईंआ। शंकर वेखे मार ध्यान, शरअ शरीअत इक्क समझाईआ। तिन्नां विचोला नौजवान, पारब्रह्म वडी वड्याईआ। भूपत भूप राज राजान, सच संदेसा इक्क सुणाईआ। बोध अगाधा दे ज्ञान, अक्खर वक्खर करे पढ़ाईआ। ब्रह्मावेता कर परवान, परम पुरख सिफ्त सालाहीआ। रसना जिह्वा बिन गाए गाण, गा गा शुकर मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बिन अक्खर करे पढ़ाईआ। बिन अक्खर अक्खर हरि का पढ़ना, पारब्रह्म प्रभ आप पढ़ाइंदा। बिन पौड़े पौड़े साचे चढ़ना, सो पुरख निरँजण आप चढ़ाइंदा। बिन पल्लू पल्लू एका फड़ना, फड़या लड़ छुट्ट ना जाइंदा। बिन चरन सरनाई साची पड़ना, चरन सरन इक्क रखाइंदा। बिन नेत्र खोल्हे हरना फरना, नैण नैण नाल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्मावेता देवे नेता, निज नेत्र आप खुल्हाइंदा। निज नेत्र आपे खोल्ह, खोल्ह खोल्ह समझाईआ। शब्द अगम्मी आपे बोल, चारे मुख करे पढ़ाईआ। तोलणहारा साचा तोल, तोला बणया साचा माहीआ। एका वस्त रखे कोल, आदि
अन्त वरताईआ। अमृत नाभी जाए मौल, कँवल कँवला दए वड्याईआ। सच दुआर एका खोल्ह, ख़ालक ख़लक दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणी करनी आप समझाईआ। आपणी करनी हरि करतारा, निरगुण सरगुण आप जणाइंदा। लख चुरासी भर भण्डारा, त्रैगुण झोली आप भराइंदा। पंचम पंच लाए अखाड़ा, पंचम आपणा नाच नचाइंदा। मन मति बुध दए अधारा, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। नौ दर खोल्ह किवाड़ा, नव नौ वंड वंडाइंदा। रक्त बूंद कर त्यारा, सच मुनारा इक्क सुहाइंदा। दीआ बाती कर उज्यारा, जोत निरँजण डगमगाइंदा। अनहद शब्द सच्ची धुन्कारा, घर रागी राग सुणाइंदा। अमृत सरोवर ठंडा ठारा, निझर झिरना कँवल भराइंदा। बन्द किवाड़ी लाए ताला, आपणा हथ्थीं बन्द रखाइंदा। सुखमण टेढी खेल न्यारा, नज़र किसे ना आइंदा। ईड़ा पिंगल होए बेहाला, नेत्र नीर नीर वहाइंदा। घर विच घर वखाए खेल निराला, निरगुण आपणा भेव चुकाइंदा। लेखा जाणे काल महांकाला, महांकाल आपणी कल जणाइंदा। जुग चौकड़ी वसणहारा सचखण्ड सच्ची धर्मसाला, साचा खेल आप जणाइंदा। सरगुण सरगुण पहरे बाणा, काया चोला आप हंढाइंदा। शब्द अगम्मी गाए गाना, गुर अवतार पीर पैग़म्बर आप पढ़ाइंदा। चरन कँवल कँवल चरन निरगुण सरगुण दए ध्याना, ध्यान ध्यान नाल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर जुग करता खेल कराइंदा। जुग करता पुरख समरथ, हरि जू आपणी धार चलाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर दे दे वथ, कलयुग वेखे चाँईं चाँईंआ। गुर अवतारां मार्ग दस्स, पीर पैग़म्बर कर पढ़ाईआ। भगत भगवान हिरदे वस्स, हरि हरि रूप वखाईआ। साचे सन्तां पूरी कर कर आस, आसा मनसा दए मिटाईआ। गुरमुखां मेट अन्धेरी रात, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। गुरसिखां पुच्छे आपे वात, जुग जुग फेरा पाईआ। खोल्हणहारा बन्द ताक, हरि मन्दिर दए वखाईआ। फड़ बांहों कराए पार घाट, अद्धविचकार ना कोए रुढ़ाईआ। अन्त कन्त कल पुच्छे वात, निरगुण सरगुण होए सहाईआ। जुग चौकड़ी खेल तमाश, पुरख अबिनाशी वेख वखाईआ। मंडल मण्डप पावे रास, बंसरी एका नाम वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी आपणे हथ्थ रखाईआ। करनी करे आप करतार, कुदरत कादर वेख वखाइंदा। जुग चौकड़ी संदेसा देंदा रिहा विच संसार, शब्द अगम्मी राग अल्हाइंदा। गुर अवतारां कर प्यार, प्रेम प्रीती इक्क सिखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा इक्क रखाइंदा। साची सेवा विच संसार, हरि सतिगुर आप जणाईआ। प्रगट कर गुरू अवतार, गुर गुर बूझ बुझाईआ। आत्म परमात्म करना सच प्यार, परम पुरख पुरख समझाईआ। ब्रह्म पारब्रह्म दए अधार, ब्रह्म लेखा थाउँ थाईंआ। ईश जीव इक्क घर बार,
जगदीस वेखे चाँईं चाँईंआ। एका नाद शब्द धुन्कार गावणहारा इक्क अख्वाईआ। एका मन्दिर इक्क दुआर, एका सतिगुर सोभा पाईआ। एका दीआ बाती कर उज्यार, अन्ध अन्धेर गंवाईआ। एका साकी जाम प्यावणहार, मधुर प्याला हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। जुग चौकड़ी वेखणहारा, निरगुण सरगुण वेस वटाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग बन्न्हे धारा, धार आपणी ना किसे जणाइंदा। गुर अवतार खोल्ह किवाड़ा, कुंजी आपणे हथ्थ रखाइंदा। एका देवे वस्त हरि थारा, नाम निधाना आप वरताइंदा। सच सिँघासण बैठ निरँकारा, धुर फ़रमाणा हुक्म सुणाइंदा। देंदा आया वारो वारा, वार थित ना किसे जणाइंदा। सृष्ट सबाई परवरदिगारा, हक़ मुकामे डेरा लाइंदा। नूर इलाही हो उज्यारा, नूर नुराना डगमगाइंदा। लाशरीक परवरदिगारा, पर्दा आपणा आप उठाइंदा। हक़ हक़ीक़त बोल जैकारा, आपणा नाअरा आप सुणाइंदा। पीर पैग़म्बर दे हुलारा, नबी रसूल आप पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी खेल कराइंदा। जुग चौकड़ी खेल कर, हरि करता वेस वटाईआ। गुर अवतार धरनी धर, धवल दए वड्याईआ। साचा अक्खर लैण पढ़, निष्अक्खर करे पढ़ाईआ। साचे मन्दिर वेखण चढ़, प्रभ वसे सच्चा माहीआ। ना कोई सीस ना कोई धड़, तत्त नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे थाउँ थाईंआ। थाईं लेखा जाणे थनंतर, दो जहानां वेख वखाइंदा। गुरदेव आदि अन्त इष्ट सति मन्त्र, मन्त्र आपणा नाम समझाइंदा। वेखणहारा गगन गगनंतर, दो जहानां फोल फोलाइंदा। लख चुरासी बणावणहारा बणतर, घड़न भन्नण आपणा राह चलाइंदा। सर्ब जीआं बिध जाणे अन्तर, घट घट डेरा लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नव नौ चार चार चार पन्ध मुकाइंदा। नव नौ चार चुक्के झेड़ा, लोकमात रहिण ना पाईआ। पुरख अबिनाशी देवणहारा गेड़ा, ब्रह्मण्ड खण्ड दए भुआईआ। हरिजन बन्नणहारा बेड़ा, भगवन आपणी दया कमाईआ। लख चुरासी पाए घेरा, शब्द डोरी तन्द बंधाईआ। कलयुग अन्तिम आया नेड़ा, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। किसे ना दीसे सञ्झ सवेरा, जगत अन्धेरा रिहा छाईआ। पंच वकार लग्गा झेड़ा, पंच शब्द ना कोए शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा फेरा पाईआ। जुग जुग आपणा फेरा पा, पारखू आपणी खेल कराइंदा। निरगुण सरगुण बण मलाह, साचा चप्पू नाम लगाइंदा। सति पुरख निरँजण देवे सति सलाह, साची सिख्या इक्क पढ़ाइंदा। गुर अवतार नाल रला, पीर पैग़म्बर अंग लगाइंदा। कलमा कलाम आप समझा, कातब लेखा आप लिखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा हुक्म वरताइंदा। जुग जुग हुक्म हरि निरँकार, आपणा आप जणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव
करन निमस्कार, करोड़ तेतीसा सीस झुकाईआ। त्रैगुण माया रोवे ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। पंज तत्त ना कोए अधार, धीरज धीर ना कोए धराईआ। गुर अवतार करन पुकार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। तेरा अन्त ना पारावार, तेरा भेव कोए ना आईआ। पीर पैग़म्बर हाहाकार, हू हू नाअरा रहे सुणाईआ। तू ही तू सच्ची सरकार, तेरा लेख ना लख्या जाईआ। तेरी किरन किरन उज्यार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, ख़ालक ख़लक वेख वखाईआ। वेखणहारा ख़ालक ख़लक, निरगुण सरगुण वेस वटाइंदा। भेव चुकाए अर्श फर्श फलक, पर्दानसीं पर्दा आप उठाइंदा। कलयुग अन्त चारों कुण्ट जूठ झूठ चढ़या कटक, अग्गे हो ना कोए बचाइंदा। मति मतवाली रही लटक, मन का मणका ना कोए भुआइंदा। लख चुरासी अद्धविचकार रही लटक, पार किनारा ना कोए वखाइंदा। मन वासना रही भटक, तृष्ना तृखा ना कोए बुझाइंदा। कूड़ी छुरी कर रही झटक, सीस धड़ अड्ड ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा वेस वटाइंदा। जुग जुग आपणा वेस रख, रक्षक आपणा खेल कराइंदा। सति सरूपी हो प्रतख, सति सतिवादी राह चलाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग अवतार पीर पैग़म्बर भगत भगवान मार्ग दस्स, दहि दिशा वेख वखाइंदा। कलयुग अन्तिम नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप चार कुण्ट रैण अन्धेरी होई मस्स, साचा चन्द नज़र कोए ना आइंदा। जगत खेड़ा होया भट्ठ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जुग जुग आपणा भेव खुल्हाइंदा। जुग जुग खोल्हे आपणा भेत, भेव अभेद जणाइंदा। निरगुण सरगुण कर कर हेत, गुर अवतार मेल मिलाइंदा। दरस दिखाए नेतन नेत, निज आत्म डेरा लाइंदा। हरया करे काया खेत, अमृत सिंच दया कमाइंदा। रुत्त बसन्ती करे चेत, पत्त डाल्ही आप महकाइंदा। पंज तत्त काया माटी वेख, ब्रह्म पारब्रह्म मिलाइंदा। शब्दी शब्द गुरू गुर खेड, हरि करता आप कराइंदा। देवणहारा साचा भेत, द्वैती पर्दा आप उठाइंदा। नाम निधान लगाए मेख, लग्गी मेख ना कोए कढाइंदा। हरि का भेव ना पाए कोई औलीआ पीर शेख, शरअ विच कदे ना आइंदा। सदा सुहेला इक्क इकेला आदि जुगादि जुगा जुगन्तर रहे हमेश, हरि मन्दिर सोभा पाइंदा। मुछ दाढ़ी ना कोए केस, जगदीस मूंड ना कोए मुंडाइंदा। तख्त निवासी इक्क नरेश, सचखण्ड साचे आसण लाइंदा। कोटन कोटि विष्न ब्रह्मा शिव महेष गणेश, दर दर सीस झुकाइंदा। गुर अवतार लिखणहारा लेख, लेखा आपणे हथ्थ वखाइंदा। पीर पैग़म्बर बणाए रेख, दस्तगीर आपणा दस्त मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा नाउँ प्रगटाइंदा। जुग जुग नाउँ हरि निरँकार, आपणा आप चलाईआ। सेवा ला तेई अवतार, त्रै त्रै नाता तोड़ तुड़ाईआ। एका दे दरस अपार, दरसी दरस
कराईआ। हवस हिरस मेट संसार, तृष्ना भुख भुख गंवाईआ। एका नूर कर उज्यार, नूरो नूर नूर रखाईआ। इक्क ज़हूर सच प्यार, ज़ाहरा ज़हूर दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेई अवतार आप जगाईआ। तेई अवतार खोल्ह अक्ख, निरगुण सरगुण भेव चुकाया। सति सतिवादी मार्ग दस्स, माया पर्दा लाहया। हिरदे अंदर आपे वस, हरि हरि रंग चढ़ाया। पन्ध मुकाया नस्स नस्स, दो जहानां फेरा पाया। अणियाला तीर मारया कस, तिक्खी मुखी धार जणाया। कर खेल पुरख समरथ, साचा मन्त्र आप पढ़ाया। जुग जुग गेड़ी उलटी लठ, गेड़ा आपणे हथ्थ रखाया। जो उपज्या सो होया सथ्थ, अन्तिम सत्थर गया विछाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा आप कराया। साची सेवा तेई अवतार, लोकमात कराईआ। सतिजुग वेखे इक्क अठ धार, दोए दोए त्रेता वेस वटाईआ। द्वापर दोहरा गाए एका वार, वारता आपणी आप जणाईआ। करे खेल अगम्म अपार, अगम्मी कार आपणे हथ्थ रखाईआ। वेद व्यासा दे अधार, पुराण प्राणी भेव चुकाईआ। मुकंद मनोहर लखमी नरायण कँवल नैण नैण इक्क उग्घाड़, प्रतख अक्ख वखाईआ। भगतन मीता ठांढा सीता करे सच प्यार, गीता ज्ञान ज्ञान दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी पाए बन्धन, करे खेल त्रिलोकी नंदन, ऊँचां नीचां राउ रंकां वेख वखाईआ। जुग चौकड़ी बीते काल, लोकमात रहिण ना पाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर किसे ना निभिआ नाल, कलयुग बैठे ढेरी ढाहीआ। ईसा मूसा मुहम्मद होए बेहाल, बिहबल होए देण दुहाईआ। चार यारी होई कंगाल, सच वस्त नज़र कोए ना आईआ। अल्ला राणी रोवे ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां छहबर लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग वेखे थाउँ थाईंआ। जुग जुग वेखे श्री भगवन्त, वेखणहारा नज़र ना आइंदा। कलयुग अन्तिम माया पई बेअन्त, द्वैती पर्दा कोए ना लाहइंदा। किसे ना मिल्या हरि जू कन्त, सच सुच्च ना कोए हंढाइंदा। सृष्ट सबाई भुली भगवन्त, भगवन आपणा हुक्म वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप जणाइंदा। साचा खेल गुर गुर धार, शब्दी शब्द नाद जणाईआ। नानक गोबिन्द करे विचार, हरि विचार विच ना आईआ। बेअन्त बेअन्त बेअन्त कह कह गए पुकार, पुकार पुकार अग्गे सुणाईआ। आदि जुगादी एकँकार, इक्क इकल्ला सच्चा माहीआ। वसणहारा धाम न्यार, सचखण्ड बैठा डेरा लाईआ। शब्द अगम्मी बोल जैकार, थिर घर वासी राग सुणाईआ। रागी नादी गए हार, ब्रह्म पारब्रह्म खोज ना पाईआ। अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज होए ख़ुआर, बिन हरि नामे ना कोए चतुराईआ। परा पसन्ती मद्धम बैखरी गा गा थक्की वार, साची वारता ना कोए सुणाईआ। सन्त साध नेत्र खोल्ह खोल्ह थक्के किवाड़, बन्द कुण्डा ना कोए खुल्हाईआ। कलयुग अग्नी तत्ती हाढ़,
सृष्ट सबाई रही जलाईआ। लग्गी अग्ग बहत्तर नाड़, ना सके कोए बुझाईआ। नाता छुट्टया गुर अवतार, गुर का शब्द ना कोए कमाईआ। अठसठ तीर्थ होए ख़ुआर, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती दए दुहाईआ। गुरदर मन्दिर मस्जिद शिवदुआले हाहाकार, हरि हरि नाम ना कोए ध्याईआ। नौ खण्ड पृथ्मी होई नार विभचार, सच सुच्च नज़र कोए ना आईआ। कागद कलम शाही लिख लिख गई हार, शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान दए गवाहीआ। पढ़ पढ़ थक्का जीव संसार, पढ़ पढ़ मुक्त किसे ना आईआ। साची युगती हथ्थ रखे निरँकार, बिन भगतां ना किसे समझाईआ। कोटन कोटि उच्चे टिल्ले पर्बत चढ़ चढ़ वाजां रहे मार, कूक कूक सुणाईआ। कोटन कोटि डुब्बे जल जल धार, कोटन कोटि डूँग्घी गार बैठे आसण लाईआ। कोटन कोटि काया माटी मल मल छार, धूणी बैठे जगत तपाईआ। कोटन कोटि फिर फिर गए हार, बणखण्ड फेरा पाईआ। कोटन कोटि पढ़ पढ़ सुणावण वार, रसना जिह्वा ढोला गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जुग जुग वेखे चाँईं चाँईंआ। सतिजुग त्रेता द्वापर गया लँघ, कलयुग अन्तिम आइंदा। कूड़ कूड़यारा वज्जे मृदंग, नौ खण्ड पृथ्मी राग सुणाइंदा। माया ममता गाए छन्द, हउमे हंगता गीत अल्हाइंदा। जीव जंत होए नंग, सति पर्दा ना कोए रखाइंदा। कर्म धर्म होया खण्ड, खण्डा नाम ना कोए चमकाइंदा। जगत वासना होया घुमंड, निवण सो अक्खर ना कोए पढ़ाइंदा। सुरत सुआणी होई रंड, शब्द हाणी कन्त ना कोए मिलाइंदा। रसना खा खा थक्के गंद, सच सुगंधी ना कोए महकाइंदा। जगत नेत्र पेख पेख थक्के जगत चन्द, गृह प्रकाश ना कोए कराइंदा। गा गा थक्के बत्ती दन्द, बिन दन्दां राग ना कोए अल्हाइंदा। जात पात दीन मज़्हब दूई द्वैती होई कंध, शरअ पर्दा ना कोए चुकाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर जगत वंडां गए वंड, हद्द किनारा नज़र किसे ना आइंदा। साहिब दयाल ठाकर स्वामी इक्क सुणाए सुहागी छन्द, सो पुरख निरँजण आप पढ़ाइंदा। क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश आत्म परमात्म इक्क अनन्द, निजानंद रस चखाइंदा। जन्म जन्म दी टुट्टी गंढ्ढ, आपणा बंधण पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा राह चलाइंदा। जुग जुग चले राह निराला, निरगुण आपणी धार चलाईआ। कलयुग अन्तिम हो उजाला, जोती जाता वेस वटाईआ। किरपा निध दीन दयाला, सिर दीनन हथ्थ टिकाईआ। इक्क वखाए सच सच्ची धर्मसाला, घर घर विच कर रुशनाईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाला, जीवण जुगत जुगत जणाईआ। भउ चुक्के काल महांकाला, भयानक होए आप सहाईआ। एथे ओथे चले नाल नाला, सगला संग निभाईआ। मार्ग दस्से इक्क सुखाला, चार वरन राह वखाईआ। फल लगाए काया डाला, फुल फलवाड़ी आप महकाईआ। गुरमुख गुरसिख हरि सतिगुर बणाए सच्चा लाला, बाल अञ्याणा
गोद उठाईआ। एका देवे नाम सच्चा धन माला, ठग्ग चोर यार लुट्ट कोए ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग साचा राह वखाईआ। कलयुग अन्तिम दस्से राह, लख चुरासी आप जणाइंदा। सृष्ट सबाई इक्क मलाह, पुरख अबिनाशी बेड़ा इक्क उठाइंदा। आदि जुगादी इक्को नाँ, गुर अवतार पीर पैग़म्बर आप दृढ़ाइंदा। पुरख अकाल पिता मां, लख चुरासी पूत उपाइंदा। देवणहारा ठंडी छाँ, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा । फड़ फड़ हँस बणाए काँ, सोहँ हँसा जाप जपाइंदा। कलयुग अन्तिम लेखा दए मुका, लोकमात रहिण ना पाइंदा। लख चुरासी सोई सुरती दए जगा, शब्दी डंका इक्क वजाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर लए उठा, धुर फ़रमाणा हुक्म सुणाइंदा। भगत भगवन्त लए हिला, हरक्त आपणी आप रखाइंदा। सब दी सिरक्त दए मिटा, लाशरीक फेरा पाइंदा। मर्द मर्दाना आप अख्वा, नाम मृदंगा इक्क वजाइंदा। दीन मज़्हब डेरा देवे ढाह, ज़ात पात रहिण ना कोए पाइंदा। ऊँचां नीचां राउ रंकां एका धाम दए बहा, शाह सुल्ताना संग रखाइंदा। आत्म परमात्म परमात्म आत्म साचा मन्त्र दए पढ़ा, साची सिख्या इक्क रखाइंदा। साचे मन्दिर कुण्डा देवे लाह, काया बंक आप सुहाइंदा। निझर झिरना दए झिरा, अमृत रस मुख चुआइंदा। कलयुग कूड़ा झेड़ा दए मुका, झंजट कोए रहिण ना पाइंदा। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत अंगीकार लए करा, अंग अंग नाल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग करता खेल कराइंदा। जुग करता श्री भगवान, दूजा नज़र कोए ना आईआ। झुलावणहारा सच निशान, शब्द निशाना हथ्थ उठाईआ। धुरदरगाही हुक्मरान, गुर अवतार पीर पैग़म्बर रिहा बुलाईआ। सच संदेसा नौजवान, एका वार सुणाईआ। नेत्र खोल्हे मार ध्यान, नौ खण्ड पृथ्मी लोकमात रही कुरलाईआ। किसे नज़र ना आए सच ईमान, मुरीद मुर्शद ना कोए सहाईआ। किसे मिले ना मन्त्र सति नाम, नाम सति ना कोए कुड़माईआ। चारों कुण्ट शरअ होई शैतान, शरीअत आपणा घूँगट लाहीआ। दर दर घर घर नच्चे आण, बण स्वांगी स्वांग वटाईआ। नेत्र नैण नैण शरमाण, गुरमुख नैण ना कोए उठाईआ। बौहड़ी बौहड़ी कर कुरलाण, कूक कूक देण दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग लेखा आप मुकाईआ। कलयुग लेखा अन्त मुकाउणा, हरि सतिगुर दया कमाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव लेख जणाउणा, लेख आपणे हथ्थ रखाइंदा। त्रैगुण माया डेरा ढाउणा, पंचम गढ़्ह ना कोए सुहाइंदा। तेई अवतारां पन्ध मुकाउणा, भगत अठारां जोत मिलाइंदा। ईसा मूसा मुहम्मद नूरी जल्वा नूर दरसाउणा, ज़हूर अग्गे ना कोए रखाइंदा । नानक गोबिन्द गोबिन्द नानक एका गोद बहाउणा, आप आपणी गोद सुहाइंदा। चार वेद झोली पाउणा, शास्त्र सिमरत नाल रलाइंदा। पुराण अठारां मोह चुकाउणा, गीता ज्ञान गंढ्ढ पुवाइंदा। अञ्जील कुराना पर्दा लौहणा,
लाह लाह शुकर मनाइंदा। खाणी बाणी बाणी खाणी गुर गुर रूप समाउणा, गुर गुर एका राह चलाइंदा। पूरब लेखा पूर कराउणा, लिख्या लेख ना कोए मिटाइंदा। वेद व्यासा नैण खुल्हाउणा, मूसा एका नूर दरसाइंदा। ईसा आस पूर कराउणा, नूर इलाही फेरा पाइंदा। मुहम्मद पन्ध आप मुकाउणा, सदी चौधवी चौदां तबकां राह जणाइंदा। नानक गोबिन्द लेखा लेखे लाउणा, लेखा आपणा हथ्थ रखाइंदा। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर अजूनी रहित अनभउ प्रकाश इक्क कराउणा, रूप रंग रेख ना कोए रखाइंदा। महांबली अवतार आपणा नाउँ धराउणा, मात पित ना कोए बणाइंदा। नाम डंका इक्क वजाउणा, विष्न ब्रह्मा शिव आप उठाइंदा। कलयुग कूड़ा पन्ध मुकाउणा, बण पाँधी फेरा पाइंदा। सृष्ट सबाई एका इष्ट वखाउणा, गुरदेव इक्को नज़री आइंदा। भगत भगवन्त दृष्ट खुल्हाउणा, दृष्टी आपणी एका पाइंदा। जनत बहश्त चरनां हेठ दबाउणा, चरन कँवल कँवल वड्याइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा वेस वटाइंदा। जुग जुग वेस करे करतारा, कलयुग अन्तिम वेख वखाईआ। लेखा जाणे धुर दरबारा, दरगाह साची सोभा पाईआ। थिर घर खोल्हणहार किवाड़ा, सुन्न अगम्मी डेरा लाईआ। सति पुरख निरँजण सति सतिवादी आदि जुगादी जाणे आपणी कारा, ब्रह्म ब्रह्मादी खोज खोजाईआ। अनाद अनादी बोल जैकारा, विस्मादी विस्माद करे शनवाईआ। वरन बरन ज़ात पात ते वसे बाहरा, दीन मज़्हब वंड ना कोए रखाईआ। काग़ज़ कलम शाही पावे ना कोए सारा, सत्त समुंदर मस नेत्र रोवे अठारां भार बनास्पत रही कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जुग जुग पैंडा आप मुकाईआ। कलयुग पैंडा जाए मुक्क, हरि सतिगुर आप मुकाइंदा। दूर दुराडा नेड़े हो के वेखे झुक, अंदर वड़ वड़ कुण्डा लाहइंदा। लेखा जाणे पंज तत्त काया माटी बुत्त, बुत्त आपणा ना कोए रखाइंदा। कलयुग जीव अपराधी होए सुत, पूत सपूता नाउँ ना कोए धराइंदा। घर घर अंदर काम क्रोध लोभ मोह हँकार बैठा लुक, दिन दिहाढ़े लुट्टी जाइंदा। हउमे हंगता माया ममता पई लुट्ट, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम वेख वखाइंदा। कलयुग अन्तिम वेखे माही, मेहरवान वडी वड्याईआ। निरगुण निरगुण कर रुशनाई, जोती जाता वेस वटाईआ। जन भगत सुहेले लए उठाई, गुर चेले मेल मिलाईआ। आदि अन्त जो बणदा रिहा साँई, बण सेवक सेव कमाईआ। जिस नूं कहिन्दे आदि शक्ति माई, सो मइया खेल कराईआ। जिस नूं कहिन्दे चतुर्भुज गुसाँईं, सो निरगुण खड़ग खण्डा इक्क चमकाईआ । जिस नूं गुर अवतार पीर पैग़म्बर रहे मनाई, निउँ निउँ सजदा सीस झुकाईआ। जिस नूं भगत मन्नदे रहे बेपरवाही, सो बेपरवाह फेरा पाइंदा । जिस दी झल्ले ना कोए जुदाई, साध सन्त सर्ब कुरलाइंदा। आदि अन्त करे कुड़माई, लख चुरासी नाता जोड़ जुड़ाइंदा। कलयुग
अन्तिम निहकलंका आपणा नाउँ धराई, दो जहानां डंक वजाइंदा। गुरमुख पकड़े साचे बाहीं, फड़ बांहों गले लगाइंदा। जन्म जन्म दी कटणहारा फाही, फाँसी जन ना कोए वखाइंदा। राए धर्म ना दए सज़ाई, चित्रगुप्त नेड़ ना आइंदा। लाड़ी मौत ना लए परणाई, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा रंग रंगाइंदा। जुग जुग रंग चढ़ाए रंगीला, एका रंग चढ़ाईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणे मिलण दा आपे करया हीला, जगत विचोला ना कोए बणाईआ। चढ़णहारा असव नीला, नीली धार पार कराईआ । शाह सुल्तान छैल छबीला, शाह सवार वडी वड्याईआ। कलयुग अन्तिम वेखण आया आपणा कबीला, गुर अवतार पीर पैग़म्बर वेखे थाउँ थाईंआ । लख चुरासी बदलणहार दलीला, सच दलील इक्क दृढ़ाईआ। भगत भगवान बणे आप वकीला, सच वकालत रिहा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, हरिजन साचे लए तराईआ। जुग जुग तारे आप प्रभ, निर्धन दया कमाइंदा। कूड़ी क्रिया मिटे हद्द, झूठी वंड ना कोए वंडाइंदा। अमृत रस प्याए मदि, नाम ख़ुमारी इक्क चढ़ाइंदा। पंच विकारा विच्चों कढ्ढ, पंचम मेल मिलाइंदा। सच दुआरे गुरमुख सद्द, एका छन्द सुणाइंदा। कोटन कोटि काल गए लद, कलयुग अन्त रहिण ना पाइंदा। पीर पैग़म्बर गुर अवतार जो बैठे हो के अड्ड, अन्तिम हरि जू मेल मिलाइंदा। चरन दुआरे सारयां आउणा भज्ज, लुकया कोए रहिण ना पाइंदा। मेट मिटाए लोक लज्ज, लज्जया विच कदे ना आइंदा। भगत भगवान पर्दा लए कज्ज, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। जो घड़या सो जाए भज्ज, थिर कोए रहिण ना पाइंदा। पुरख अबिनाशी चरन दुआरे चार वरन बहणा सज, ऊँच नीच ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, तेरा लहिणा आप मुकाइंदा। लहिणा देणा मुक्के जग, जगजीवण दाता आप मुकाईआ। त्रैगुण अग्नी बुझे अग्ग, सांतक सति सति कराईआ। जन भगतां दरस दिखाए उपर शाह रग, रघुपत आपणा मेल मिलाईआ। मुरीद मुर्शद कराए हज्ज, काया काअबा इक्क सुहाईआ। साची नौबत जाए वज्ज, अनहद रागी राग सुणाईआ। सति पुरख निरँजण सति सतिवादी दरगाह साची बैठा जज्ज, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जुग जुग पन्ध मुकाईआ। कलयुग अन्तिम मुक्के पन्ध, पाँधी मात रहिण ना पाईआ। कोई खाए ना मदरा मास गंद, अमृत मुख चुआईआ। कोई ना दिसे नार रंड, सुहाग कन्त इक्क हंढाईआ। कोई ना रहे भागां मंद, रसना जिह्वा हरि गुण गाईआ। कोई ना होए नेत्र अन्ध, अज्ञान अन्धेर ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचा दए लगाईआ। सतिजुग साचा लग्गे मात, हरि सतिगुर आप लगाइंदा। ग़रीब
निमाणया देवे दाद, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। इक्को मन्त्र इक्को जाप, एका पुरख अकाल पढ़ाइंदा । इक्को पूजा इक्को पाठ, इष्ट गुरदेव इक्क रखाइंदा। इक्को नाता कमलापात, पुरख बिधाता आप जुड़ाइंदा। इक्को रसूल पाकी पाक, रैहबर इक्को नज़री आइंदा। इक्को सज्जण इक्को साक, सगला संग इक्क निभाइंदा। इक्क सिँघासण इक्को खाट, एका हरि जू सोभा पाइंदा। इक्क सरोवर एका ताट, अमृत इक्को इक्क नुहाइंदा। एका मेटणहारा वाट, जुग चौकड़ी पन्ध मुकाइंदा। एका बन्न्हणहारा नात, निरगुण सरगुण मेल मिलाइंदा। एका करणहारा घात, लख चुरासी भन्न वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, सति सतिवादी राह चलाइंदा। सति सतिवादी हरि का नाउँ, नर निरँकार आप दृढ़ाईआ। लेखा जाणे अगम्म अथाहो, अलख अगोचर बेपरवाहीआ। ग़रीब निमाणया पकड़े बांहों, फड़ बांहों गले लगाईआ। चार वरन देवे एका थाउँ, अठारां बरन एका घर बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कराईआ। साची करनी करने योग, जीवण दाता दया कमाइंदा। आत्म परमात्म साची चोग, सोहँ माणक मोती मुख रखाइंदा। लेखा जाणे चौदां लोक, अवन गवन वेख वखाइंदा। सृष्ट सबाई इक्क सलोक, सोहँ ढोला आप जणाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म निर्मल जोत, जोती जाता मेल मिलाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, गुरमुख साचे रंग रंगाइंदा। रंग रतड़ा हरि निरँकारा, एका रंग समाईआ । गुरमुख वेखे मीत मुरारा, मित्र प्यारा दया कमाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर जुग चौकड़ी बणया रिहा यारा, कलयुग अन्तिम यारी यारां नाल निभाईआ। वसणहारा सचखण्ड सच्चे दरबारा, थिर घर एका कुण्डा लाहीआ। प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतारा, कलयुग अन्तिम फेरी पाईआ। पिछला लेखा करे पार किनारा, अगला मार्ग आप समझाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर भगत भगवन्त सन्त सज्जण गुरमुख गुरसिख सारे बोलण इक्को नाअरा, विष्न ब्रह्मा शिव करोड़ तेतीसा नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा सोहला दए सुणाईआ। साचा सोहला एकँकार, कलयुग अन्त आप जणाइंदा। सतिजुग साची बन्न्हे धार, धरनी धरत धवल सुहाइंदा। लख चुरासी करे प्यार, जीव जंत मेल मिलाइंदा। आत्म परमात्म दे अधार, सांतक सति सति कराइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म मेला विच संसार, मिल मिल ख़ुशी मनाइंदा। बण विचोला इकओंकार, पर्दा ओहला आप उठाइंदा। सोहँ शब्द अगम्मी धार, निरगुण निरगुण रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वस्त अमोलक आप वरताइंदा। वस्त अमोलक देवे दात, मेहरवान आप वरताईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर बणाए इक्क जमात, एका पट्टी दए पढ़ाईआ। निष्अक्खर वक्खर लिखे बिन कलम दवात, भेव ना जाणे कोए शाहीआ।
बोध अगाध सुणाए गाथ, गीत गोबिन्द अल्हाईआ । लहिणा देणा जाणे मस्तक माथ, पूरब लेखा वेख वखाईआ। चरन बहाए त्रिलोकी नाथ, अनाथ अनाथां दए वड्याईआ। सृष्ट सबाई एका पाठ, आत्म परमात्म दए जणाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म इक्को ज़ात, दूजी ज़ात ना कोए रखाईआ। नेड़ ना आए शरअ कमज़ात, कुलखणी फेरा कोए ना पाईआ। पुरख अबिनाशी आपणी हथ्थीं करे घात, घाउ इक्को इक्क लगाईआ। अन्तिम कलयुग चुक्के वाट, पाँधी पन्ध ना कोए रखाईआ। तिन्न जुग सुत्ता रहे खाट, करवट सके ना फेर बदलाईआ। सतिजुग साचा खुल्ल्हे हाट, हरि सतिगुर आप खुल्हाईआ। जन भगतां देवे इक्को दात, दयावान वरताईआ। दरस दिखाए बहु बिध भांत, भेव अभेद खुल्हाईआ। रातीं सुत्तयां पुच्छे वात, आलस निंद्रा ना कोए रखाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत मेल मिलाया कमलापात, घर साचे वज्जे वधाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी शाहो शबासी चरन कँवल वखाए निवास, दूसर ओट ना कोए जणाईआ। शाह सुल्ताना मर्द मर्दाना श्री भगवाना नौजवाना वसे साथ, सगला संग आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर हरिजन साचे लए उठाईआ। हरिजन साचे उठ उठ जाग, हरि जागरत जोत जगाइंदा। दीपक जोती दए चिराग़, अन्ध अन्धेर गवाइंदा। गुरमुख मेला सतिगुर सज्जण साक, सति पुरख निरँजण आप कराइंदा। करनहारा पूरा भविख्त वाक्, पिछला कीता भुल्ल ना जाइंदा। पाक रसूल पाकी पाक, पतित पुनीत आप तराइंदा। निझर रस अंर्मित झिरना लैणा चाट, रस मिट्ठा इक्क वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, गृह मन्दिर इक्क सुहाइंदा। गृह मन्दिर सुहाए आप, आपणी दया कमाईआ। बिन रसना जिह्वा बत्ती दन्द गाए पाठ, आत्म परमात्म परमात्म आत्म एका राग सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जुग चौकड़ी वेखे आण, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग देवे दान, दाता दानी दयावान, बख्शंद ठाकर निहकर्मी निहकामी अन्तरजामी लख चुरासी घट अंदर काया मन्दिर डूँग्घी कंदर उच्च महल अटल मुनार वेखे विगसे वेखणहार, वेखणहारा नज़र किसे ना आइंदा।