२४ भाद्रों २०१९ बिक्रमी सुखराम दे गृह पिण्ड चक्कर ज़िला लुधियाणा
सचखण्ड निवासी श्री भगवन्त, आदि पुरख हरि खेल खिलाइंदा। जुगा जुगन्तर साचा कन्त, निरगुण सरगुण आप परणाइंदा। आत्म परमात्म बणाए बणत, थिर घर साची वंड वंडाइंदा। लख चुरासी जीव जंत, घट घट आपणा नूर धराइंदा।
बोध अगाधी मणीआ मंत, अक्खर वक्खर नाम धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप चुकाइंदा। साचा भेव श्री भगवान, सो पुरख निरँजण आप चुकाईआ। निरगुण सरगुण वेखे मार ध्यान, लख चुरासी फोल फोलाईआ। अन्तर मन्त्र इक्क ज्ञान, गुर गुर शब्द पढ़ाईआ। देवणहारा धुर फ़रमाण, सच संदेसा इक्क सुणाईआ। राग सुणाए अगम्मी गाण, गावणहारा आप अल्हाईआ। सति सरूपी पीण खाण, अमृत आत्म रस चखाईआ। बजर कपाटी खोल्ह दुकान, बन्द ताकी कुण्डा लाहीआ। नाता तोड़ पंज शैतान, जगत शरीअत दए मिटाईआ। तीर निराला मारे बाण, अणयाला आप चलाईआ । जुग चौकड़ी खेल महान, जुग करता आप कराईआ। जन भगतां देवे साचा दान, भगवन एका बूझ बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह पुरख अथाह, अलख अगोचर आपणी कार कराइंदा। भगत भगवन्त बण मलाह, निरगुण सरगुण बेड़ा पार कराइंदा। सिफ्त सलाही देवे नाँ, नाउँ निरँकारा आप जणाइंदा। भेव अभेदा आप खुल्हा, दूई द्वैती पर्दा लाहइंदा। साची सिख्या इक्क दृढ़ा, सच सुच्च संदेसा आप अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप तराइंदा। तारनहारा आदि जुगादि, पुरख अकाल वडी वड्याईआ। सति सरूपी सति सतिवादी वजाए सच्चा नाद, अनहद नादी नाद सुणाईआ। लख चुरासी विच्चों गुरमुख सज्जण सन्त सतिगुर आपे लाद, आप आपणा मेल मिलाईआ। सुरती शब्द लडाए लाड, दूसर संग ना कोए रखाईआ। त्रैगुण माया विच्चों काड, ममता मोह दए तजाईआ। नौ दुआरे पार हाद, जगत वासना दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वेखे थाउँ थाईंआ। हरिजन तेरा काया बंक, पंज तत्त माटी वेख वखाइंदा। जगत तृष्ना होया शंक, संसा रोग आप चुकाइंदा। एकँकार इक्क सुणाए आपणा अंक, अक्खर वक्खर आप पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सन्त आप दृढ़ाइंदा। साचे सन्त सन्त हरि मीता, प्रभ वड्डा वड वड्याईआ। जुग चौकड़ी वेखे रीता, रीतीवान बेपरवाहीआ। करे खेल इक्क अनडीठा, नेत्र नैण नज़र किसे ना आईआ। नौ खण्ड पृथ्मी कलयुग तपे अंगीठा, अग्नी तत्त ना कोए बुझाईआ। नाता तुट्टा सुरत सुआणी राम सीता, साचा कन्त ना कोए वड्याईआ। लख चुरासी वेखणहारा नीता, नीतीवान सहिज सुखदाईआ। जीव जंत होया कौड़ा रीठा, मिट्ठा रस ना कोए चखाईआ। रसना जिह्वा पढ़ पढ़ थक्के गीता, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। साक सज्जण मिल्या मित्र मीता, मित्र प्यारा अंग ना कोए लगाईआ। रसना जिह्वा मदि प्याला पीता, अमृत रस ना कोए चखाईआ। आत्म परमात्म सुत्ता दे कर पीठा, करवट सके ना मात बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुगा जुगन्तर वेखणहारा जगत बसन्तर, रूप
अनूप आप धराईआ। गुरसिख काया माटी जगत हट्ट, लख चुरासी वंड वंडाइंदा। वस्त अमोलक अंदर रख, निरगुण सरगुण पर्दा पाइंदा। जगत वासना रही नट्ठ, नट्ठ नट्ठ पन्ध ना कोए मुकाइंदा। जो जन सतिगुर सरनाई जाए ढट्ठ, तिस पर्दा आप उठाइंदा। दुरमति मैल देवे कट, निर्मल नीर सीर प्याइंदा। अनहद शब्द मारे सट्ट, ताल तलवाड़ा आप वजाइंदा। जोत निरँजण कर प्रगट, अन्ध अन्धेर मिटाइंदा। आत्म सेजा जाए वस, सेज सुहञ्जणी आप सुहाइंदा। इक्को देवे अमृत रस, रस रसीआ मुख चुआइंदा। कर प्रकाश कोटन रवि ससि, निरगुण निरगुण पर्दा लाहइंदा। सन्त साजण मार्ग दस्स, साचे मग आप चलाइंदा। हिरदे अंदर हरि जू वस, हरि के पौड़े आप चढ़ाइंदा। जगत विकारा होए सथ्थ, सत्थर धरनी खाक समाइंदा। भगत भगवन्त देवे वथ, नाम अमोलक झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन आपणी दया कमाइंदा। जिस जन किरपा करे ठाकर, ठोकर आपणे नाम लगाईआ। निर्मल कर्म करे उजागर, उजरत कोए ना मांगे माहीआ। साचे दर वणज कराए बण सौदागर, दो जहानां हट्ट खुल्हाईआ। किरपा करे करीम कादर, बेऐब परवरदिगार नूर इलाहीआ। दो जहानां देवणहारा आदर, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां जेरज अंडां एका रंग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह हरि पुरख समरथ, दूसर नज़र कोए ना आइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जुग चौकड़ी भगत भगवन्त मार्ग दस्स, महिफल इक्क घर वखाइंदा। एथे ओथे दो जहान श्री भगवान पन्ध मुकाए नस्स नस्स, आउँदा जांदा नज़र किसे ना आइंदा। जन भगतां आत्म परमात्म देवे साचा रस, रस फीका ना कोए वखाइंदा। ब्रह्म पारब्रह्म होए वस, निउँ निउँ सजदा सीस झुकाइंदा। मेल मिलावा कमलापात, ईश जीव गंढ्ढ पुआइंदा। बहत्तर नाड़ ना उब्बले रत्त, रत्ती रत्त आप सुकाइंदा। जानणहारा मित गत, सन्त सुहेले वेख वखाइंदा। देवणहारा ब्रह्म मति, जगत विद्या ना कोए पढ़ाइंदा। साचा मार्ग इक्को दस्स, साचे धन्दे आपे लाइंदा। मेल मिलावा हस्स हस्स, सोहँ हँसा हँस मुख सलाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्त सतिगुर वेख वखाइंदा। सन्त सतिगुर वेखे आप, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ । आदि जुगादी माई बाप, पिता पूत सहिज सुखदाईआ। मेटणहारा तीनो ताप, त्रैगुण नाता दए तुड़ाईआ। सति सतिवादी देवे साचा जाप, बिन रसना जिह्वा आप जपाईआ। आत्म अन्तर इक्को पाठ, शब्द अनादी नाद सुणाईआ। सर सरोवर इक्को घाट, तट किनारा इक्क वखाईआ। इक्को नाउँ इक्को गाथ, एकँकारा करे पढ़ाईआ। भगत भगवन्त वसे पास, विछड़ कदे ना जाईआ। लेखा जाणे पवण स्वास, पवण उनन्जा चवर झुलाईआ। सच कराए भोग बलास, भस्मड़ साची सेज हंढाईआ। हरिजन होए ना कदे उदास, सतिगुर पूरा सीस
जगदीस हथ्थ टिकाईआ। लहिणा देणा चुकाए पृथ्मी अकाश, गगन गगनंतर चरनां हेठ दबाईआ। निर्मल जोती कर प्रकाश, अगम्म निगम सूझ जणाईआ। साचे मन्दिर काया बह बह पाए रास, गोपी काहन नाच नचाईआ। अग्गे पिच्छे मेटे वाट, आप आपणा बन्धन पाईआ। लहिणा चुक्के ज़ात पात, आत्म परमात्म करे कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे रखे डूँग्घा खात, वड भण्डार आप वरताईआ। वड भण्डार हरि का नाउँ, हरि जू हरि हरि आप वरताइंदा। खेले खेल अगम्म अथाहो, बेपरवाह आपणी धार चलाइंदा। भगत भगवान मिलण दा रखे चाओ, चाओ घनेरा इक्क जणाइंदा। अजपा जाप जपे नाउँ, नाउँ निरँकारा आप पढ़ाइंदा। सतिगुर सच्चा पकड़े बांहों, फड़ बांहों गले लगाइंदा। करे प्यार जिउँ पुत्रां माउँ, पिता पूत आप हो जाइंदा। दो जहानां देवे ठंडी छाउँ, समरथ सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। फड़ फड़ हँस बणाए काउँ, कागों हँस आप उडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, तत्त ज्ञान ब्रह्म निशान, ब्रह्मवेता नेतन नेता निज आत्म आप दरसाइंदा। निज आत्म खोल्हे बन्द किवाड़, पुरख अबिनाशी दया कमाईआ। अग्नी तपे ना तत्ती हाढ़, सांतक सति वखाईआ। लेखा जाणे जंगल जूह उजाड़ पहाड़, डूँग्घी कंदर फोल फोलाईआ। पावणहारा साची सार, घर घर वसया सच्चा माहीआ। गृह गृह दीपक कर उज्यार, जोती जाता वेख वखाईआ। कमलापाती मीत मुरार, मिल मिल सख़ी ख़ुशी मनाईआ। गुरसिख साचे करे प्यार, प्रेम प्रीती इक्क जणाईआ। कलयुग अन्तिम आई वार, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। नाता तुट्टा सगला यार, सृष्टी कूके दए दुहाईआ। दृष्टी होई नार विभचार, साचा कन्त कोए ना पाईआ। बुध भृष्टी हाहाकार, सति सन्तोख ना कोए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्त साजन मेले साचे घर, घर मन्दिर दए वड्याईआ। सन्त साजण इक्को रंग, सो पुरख निरँजण आप चढ़ाइंदा। आत्म सेजा सति पलँग, हरि पुरख निरँजण आप हंढाइंदा। एकँकारा अंदर लँघ, चरन कँवल कँवल चरन आप टिकाइंदा। आदि निरँजण करे प्रकाश बिन सूरज चन्द, जोती जोत जोत रुशनाइंदा। श्री भगवान वजाए मृदंग, तार सितार ना कोए हिलाइंदा। अबिनाशी करता गाए छन्द, निरगुण निरगुण ढोला गाइंदा। पारब्रह्म प्रभ इक्क अनन्द, अनन्द अनन्द विच रखाइंदा। जुग चौकड़ी टुट्टी गंढ्ढ, एका बन्धन पाइंदा। लेखा तोड़ भेख पखण्ड, जागरत जोत इक्क रुशनाइंदा। नाता जोड़े बिन तन्दी तन्द, प्रेम बन्धन एका पाइंदा। भरम भुलेखा दूई द्वैती ढाए कंध, भाण्डा भरम भउ भनाइंदा। गुरमुख नार दुहागण ना होए रंड, सतिगुर कन्त आप प्रनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख लेखा आप चुकाइंदा। गुरमुख लेखा जाए चुक्क, लोकमात रहिण ना पाईआ। सतिगुर सच्चा जाए तुट्ठ, मेहरवान मेहर नज़र
इक्क उठाईआ। अंदरे अंदर पए उठ, जगत नेत्र नज़र ना आईआ। आपणी वस्त देवे नाम कुछ, भेव अभेदा आप जणाईआ। नाता तोड़े मात गर्भ उलटा रुख, दस दस मास ना अग्न तपाईआ। सन्त सज्जण करे उज्जल मुख, मुख मुखड़ा आप सलाहीआ। आवण जावण लख चुरासी कटे दु:ख, दु:ख रोग ना लागे राईआ। लहिणा देणा मुकाए मात कुक्ख, जन जनणी इक्क वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सन्त पार कराईआ। साचे सन्त एक ओट, दूजा इष्ट ना कोए रखाइंदा। साचे सन्त एका कोट, सचखण्ड दवार इक्क वड्याइंदा । साचे सन्त एका जोत, पुरख अकाल जोत मिलाइंदा। साचे सन्त जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणे दर बुलाइंदा। साचा सन्त साचा मीता, हरि सतिगुर आप जणाइंदा। सो पुरख निरँजण ठांडा सीता, घर साचे सोभा पाइंदा। हरि पुरख निरजंण इक्क अतीता, त्रैगुण नाता तोड़ तुड़ाइंदा। एकँकारा जाणे आपणी रीता, निरगुण सरगुण मेल मिलाइंदा। आदि निरँजण वसे चीता, चितवित ठगौरी कोए ना पाइंदा। अबिनाशी करता सुणाए गीता, गीत गोबिन्द आप अल्हाइंदा। श्री भगवान छत्र झुलाए साचा सीसा, सीस जगदीस आप सुहाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म दए हदीसा, साची सिख्या इक्क दृढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्त सति सति समाइंदा। सन्त सतिगुर साची धार, निरगुण निरगुण आप प्रगटाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर वेख्या विच संसार, नव नौ चार फोल फोलाईआ। भेव चुका गुर अवतार, पीर पैग़म्बर नाद सुणाईआ। कलयुग अन्तिम खेल अपार, हरि करता आप कराईआ। सन्त सज्जण लए उभार, लख चुरासी फोल फोलाईआ। सोवत जागत जागत सोवत दए दीदार, दीद ईद चन्द चढ़ाईआ। सखोपत करे इक्क प्यार, प्रेम प्यार नाल रखाईआ। तुरीआ नाद अगम्म अपार, अलख अगोचर अगम्म अथाह, बेपरवाह आपणा आप सुणाईआ। सन्त सुहेले लए मिला, मिल मिल भेव चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा वेला दए समझाईआ। सन्त मिलण दा साचा वेला, हरि आदि जुगादि रखाइंदा। लेखा जाणे गुरू गुर चेला, गुर गुर वेस वटाइंदा। वसणहारा धाम नवेला, लख चुरासी अंदर मन्दिर सोभा पाइंदा। साहिब सुल्तान सज्जण सुहेला, सगला संग रखाइंदा। करे खेल इक्क इकेला, अकल कल आपणा राह चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर साचे सन्तां संग समाइंदा। सन्तां अंदर हरि जू वड़, आपणा खेल कराइंदा। नाता चुक्के पुरख नर, नर नरायण वेस वटाइंदा। अक्खर वक्खर आपे पढ़, साचा ढोला एका गाइंदा। दरस दिखाए अग्गे खड़, स्वच्छ सरूपी रूप वटाइंदा। ना जन्मे ना जाए मर, सतिगुर पूरा सो अख्वाइंदा। हँ ब्रह्म लए फड़, फड़ पल्लू गंढ्ढ पुआइंदा। दो जहानां पार कर, सच मकाना आप बहाइंदा। जोती
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्त सज्जण वेख वखाइंदा। सन्त साजण वेखे हरि, पेख पेख ख़ुशी मनाईआ। वसणहारा साचे दर, दर दुआरा दए खुल्हाईआ। कृपानिध आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम मेले सच्चा माहीआ। सरन सरनाई जो जाए पढ़, पुरख अबिनाशी होए सहाईआ। अद्धविचकार ना जाए अड़, जगत वासना रहे ना राईआ। सुखमन टेढी पार कर, ईड़ा पिंगला मूँह दे भार सुटाईआ। निर्मल नूर जोत प्रकाश कर, अन्ध अन्धेर गुआईआ। निरगुण निरगुण साथ धर, सगला संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति किनारा इक्क दरसाईआ। सति किनारा साचा घाट, हरि सतिगुर चरन रखाइंदा। सन्त सज्जण मुक्के वाट, अग्गे पन्ध ना कोए पाइंदा। मेल मिलावा आत्म खाट, सेज सुहञ्जणी आप सुहाइंदा। बोध अगाध सुणाए गाथ, अगम्म अगम्मी ढोला गाइंदा। निरगुण निरगुण पुच्छे वात, सरगुण सरगुण मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्त मिलाए आपणे घर, गृह मन्दिर सोभा पाइंदा। गृह मन्दिर उच्च मुनारा, मुनी ·षी ध्यान लगाईआ। राह तक्कण गुर अवतारा, नेत्र नैण उठाईआ। पीर पैग़म्बर करन पुकारा, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। राह तक्कण परवरदिगारा, बेऐब नाम खुदाईआ। मुकामे हक़ खेल न्यारा, हरि जू हज़रत आप कराईआ। मुरीद मुर्शद दए अधारा, आप आपणा बन्धन पाईआ। सचखण्ड निवासी एकँकारा, अकल कल आपणी खेल कराईआ। थिर घर खोल्ह आप किवाड़ा, शब्दी सुत दए वड्याईआ। शब्दी सुत कर पसारा, विष्न ब्रह्मा शिव गोद बहाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दे हुलारा, त्रैगुण माया जोड़ जुड़ाईआ। त्रैगुण माया कर पसारा, अप तेज़ वाए पृथ्मी अकाश पंज तत्त मेला सहिज सुभाईआ। निरगुण सरगुण कर उज्यारा, लख चुरासी गंढ्ढ पुआईआ। लख चुरासी विच्चों सन्त सुहेले दए सहारा, आत्म परमात्म परमात्म आत्म आपणा भेव खल्हाईआ। नाम निधाना श्री भगवाना बोल जैकारा, नाउँ निरँकारा आप सुणाईआ। निरगुण निरगुण बण वणजारा, साचा हट्ट इक्क खुल्हाईआ। एका वणज इक्क वापारा, एका वस्त दए वरताईआ। सोहँ रूप सर्ब संसारा, सतिगुर साचा आप जणाईआ। कागद कलम ना लिखणहारा, लिख लिख लेख ना कोए मुकाईआ। ब्रह्मावेता ना पाए सारा, चारे वेद नैण शरमाईआ। शास्त्र सिमरत रोवण ज़ारो ज़ारा, हरि का अन्त किसे ना आईआ। वेद व्यासा बण लिखारा, एका आठा जोड़ जुड़ाईआ। एका आठा बोल जैकारा, कान्हा कृष्ना दए वड्याईआ। अञ्जील कुराना खोल्ह किवाड़ा, तीस बतीसा सच हदीसा करे पढ़ाईआ। पीर पैग़म्बर नबी रसूल कलमा नबी नबी उच्चारा, लेखा जाण नूर कलाम इलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह हरि सच सुल्ताना, साचे तख्त आसण लाइंदा। जुग चौकड़ी हो प्रधाना, निरगुण सरगुण वेख
वखाइंदा। नाम निधाना बोल तराना, राग अनादी नाद सुणाइंदा। ब्रह्म ब्रह्मादी आदि जुगादी वेखे मार ध्याना, नेत्र नैण इक्क खुल्हाइंदा। पावे सार दो जहानां, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां वेख वखाइंदा। जेरज अंडां करनहारा कल्याणा, काल महांकाल आपणा हुक्म वरताइंदा। चतुर्भुज नौजवाना, आदि शक्ति नूर महाना, सो पुरख निरँजण मेहरवाना, हरि पुरख निरँजण देवे दाना, एकँकारा कर पसारा आदि निरँजण दीपक जोत जगाइंदा। श्री भगवान ला अखाड़ा, लख चुरासी वेखे लाड़ी लाड़ा, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप दीपक आपणा इक्क वखाइंदा। अबिनाशी करता हो उज्यारा, वेखे विगसे वेखणहारा, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण रूप अनूप आप धराइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म बण वणजारा, हट्ट चलाए विच संसारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आत्म परमात्म ब्रह्म पारब्रह्म आदि जुगादी आपणा बन्धन पाइंदा। आदि जुगादी निरगुण निरगुण बन्धन, सरगुण सरगुण जोड़ जुड़ाया। खेले खेल सूरा सरबंगण, सूरबीर बेपरवाहया। वसणहारा सच दुआर सचखण्डण, खण्डा खड़ग नाम चमकाया। पावे सार ब्रह्म ब्रह्मण्डण, ब्रह्मांड खोज खोजाया। लेखा जाणे जेरज अंडन, उत्भुज सेत्ज रंग चढ़ाया। जुग चौकड़ी करे भंगण, थिर कोए रहिण ना पाया। कलयुग अन्त वजाए इक्क मृदंगण, मर्द मर्दाना नाउँ धराया। जन भगतां देवे इक्क अनन्दन, अनन्द अनन्द विच रखाया। गीत सुणाए सुहागी छन्दण, सोहँ ढोला आप प्रगटाया। बण विचोला कटे फंदण, शब्द गुर आपणा नाउँ रखाया। गुरमुख मस्तक लाए साचा चन्दन, तिलक लिलाटी जोत रुशनाया। सन्त कन्त आदि जुगादि जुग जुग इक्क दूजे दा दर मंगण, प्रेम भिच्छया इक्क वरताया। गुरमुख माणस जन्म ना होए भंगण, जिस सतिगुर सच्चा नज़री आया। कलयुग अन्तिम बेड़ा कन्ढ्ढण, कन्ढ्ढी बैठा राह तकाया। सृष्ट सबाई जीव जंत लख चुरासी एका नाम आया वंडण, अक्खर वक्खर करे पढ़ाईआ। भगत भगवन्त कटे फंधण, फाँसी जम ना कोए लटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे आपणा वर, साचे सन्त काया चोली दए रंगाईआ। काया चोली रंग चलूल, हरि सतिगुर आप चढ़ाइंदा। गुरमुख गुर गुर शब्द ना जाए भूल, गुर मन्त्र आप दृढ़ाइंदा। करनहारा सूलीउँ सूल, त्रिसूल हथ्थ ना कोए वखाइंदा। पूरब जन्म दा लहिणा देवे मूल, अग्गे लेखा आपणे हथ्थ रखाइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर आपणा जाणे सच असूल, असलीअत आपणे नाल परणाइंदा। मुरीद मुर्शद हुक्म करे कबूल, मकबरा कोए ना अन्त वखाइंदा। हरि का नाम सदा माकूल, इस्म आज़म इक्क दृढ़ाइंदा। बणखण्ड दहि दिशा फिरना फिज़ूल, घर मन्दिर इक्क सुहाइंदा। मन कातिल आशा मकतूल, आसा मनसा दोहां वेख वखाइंदा। जो जन साचे दर होए कबूल, सो सन्त सन्त सन्त मात अख्वाइंदा। फल फुलवाड़ी फुले फूल, पत्त डाल्ही आप महकाइंदा। अन्त राए धर्म ना मंगे कोए
मसूल, चित्रगुप्त ना लेख वखाइंदा। लाड़ी मौत नेड़ ना आए हूर, कोटन कोटि बहश्त जन्नत चरनां हेठ दबाइंदा। साचे सन्त इक्क सरूर, सति पुरख निरँजण आपणा रस चखाइंदा। सृष्ट सबाई नाता तोड़े कूड़ो कूड़, कूड़ी क्रिया मोह चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्तन मेले साचे घर, घर मन्दिर आप सुहाइंदा। घर मन्दिर सोहे हरि निरँकारा, निरगुण आपणा आसण लाईआ। गुरसिख गुर गुर कर प्यारा, गुरमति इक्क दृढ़ाईआ। नानक गोबिन्द इक्क सहारा, पुरख अकाल सरनाईआ। राम कृष्न इक्क दुआरा, बैठे सीस झुकाईआ। ईसा मूसा बण भिखारा, झोली अग्गे डाहीआ। मुहम्मद रोवे ज़ारो ज़ारा, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। सदी चौधवीं आई हारा, रो रो दए दुहाईआ। नाता तुटया यार यारा, चार यारी अन्त रहिण ना पाईआ। अल्ला राणी होई ख़ुआरा, मीआं ख्वाहिश ना पूर कराईआ। परवरदिगार आवे आपणी धारा, अमाम अमामा रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्त साजण आप मिलाईआ। आत्म परमात्म साची सेवा, निसफल कदी ना जाईआ। आत्म परमात्म गुरदेव देवा, देव आत्म वड वड्याईआ। अमृत रस मिले मेवा, बिन रसना रस चखाईआ। लेखा जाणे अलख अभेवा, अलख अगोचर बेपरवाहीआ। नाता तुट्टे रसना जिह्वा, बत्ती दन्द ना सिफ्त सलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि साची सेवा, हरि सन्तन आप जणाईआ। साची सेवा आत्म रस, हरि अमृत आप जणाइंदा। मन वासना करनी वस, मनुआ उठ ना दहि दिश धाइंदा। कूड़ी क्रिया छड्डणी रस, विशा विकार मोह हँकार लोभ नेड़ ना आइंदा। आत्म परमात्म गाए जस, जस वेद पुराण सिफ्त सलाहइंदा। नेत्र नैण खोल्ह अक्ख, पर्दा दूई चुकाइंदा। सतिगुर साहिब हो प्रतख, साची सेवा आप लगाइंदा। साचा मार्ग इक्को दस्स, दहि दिशा पन्ध मुकाइंदा। इक्क दूजे दे होणा वस, साची रीत आप चलाइंदा। मेटे रैण अन्धेरी मस, सति सतिवादी चन्द चढ़ाइंदा। गुरमुख पूरी करे आस, निरासा कोए रहिण ना पाइंदा। सदा सुहेला वसे पास, विछड़ कदे ना जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा आप लगाइंदा। साची सेवा जणाए जग, जग जीवण दाता दया कमाईआ। हरि सरन सरनाई जाणा लग्ग, मिले माण वड्याईआ। कूड़ी क्रिया देणी तज, ममता मोह ना होए हल्काईआ। भाण्डा भरम जाए भज्ज, हंगता गढ़्ह रहिण ना पाईआ। आत्म सेजा चढ़ना भज्ज, भज्ज भज्ज आपणी सेव कमाईआ। आपणा पर्दा लैणा कज्ज, गुरमुख इक्को सेवा बण आईआ। ग़रीब निमाणया अंदर बहणा सज, जगत हँकार ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा इक्क दृढ़ाईआ। साची सेवा सतिगुर चरन, हरि सच्चा सच जणाइंदा। नेत्र खुल्ल्हे हरन फरन, निज नेत्र रूप वखाइंदा। नाता चुक्के मरन डरन, लख चुरासी
फंद कटाइंदा। गुरमुख पौड़े साचे चढ़न, हरि सतिगुर आप चढ़ाइंदा। दरगाह साची घर साचे वड़न, थिर घर आपणा कुण्डा लाहइंदा। तूं मेरा मैं तेरा इक्को अक्खर पढ़न, दूजा नज़र कोए ना आइंदा। इक्क दूजे दा पल्लू फड़न, फड़या पल्लू ना कोए छुडाइंदा। साहिब सुल्तान सतिगुर पुरख अबिनाशी नर नरायण इक्को वरन, हरि कन्त कन्तूहल दया कमाइंदा। सरन सरनाई साची सेवा करन, कीती घाल लेखे पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा आप जणाइंदा। किरपा अंदर किरपा रख, किरपन दया कमाईआ। जिस नूं कहिन्दे रहे वक्ख, सो अंदर वड़या सच्चा माहीआ। आपणा मार्ग देवे दस्स, साचा राह जणाईआ । अन्तिम मेला हस्स हस्स, घर घर विच ख़ुशी मनाईआ। कर किरपा गुरमुख गुरसिख करे वस, वस आपणा गुरसिखां अग्गे कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, किरपा इक्को नाम वड्याईआ। साची किरपा हरि का नाम, नाम निधाना दया कमाइंदा। साची किरपा अमृत जाम, अमृत रस चखाइंदा। साची किरपा बिरहों बाण, अणयाला तीर लगाइंदा। साची किरपा बख्शे चरन ध्यान, गुर सरन सरनाई जणाइंदा। साची किरपा निरगुण सरगुण दर्शन देवे आण, दो जहानां पन्ध मुकाइंदा। साची किरपा आत्म परमात्म देवे ज्ञान, ब्रह्म पारब्रह्म मिलाइंदा। साची किरपा इक्क निशान, सतिगुर शब्द आप झुलाइंदा। साची किरपा मूर्ख मुग्ध बणाए चतुर सुजान, सूखम आपणा भेव चुकाइंदा। कारण होए निगहबान, अस्थूल साची गंढ्ढ पुआइंदा। परा पसन्ती मद्धम बैखरी देवे दान, गीत गोबिन्द आप अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, वस्त अमोलक काया गोलक, इक्को इक्क टिकाइंदा। ना कोई गलती ना गुस्ताख़, गुस्सा गिला ना कोए जणाईआ। घट घट अंदर रिहा भाख, भाख्या आपणी सर्ब सुणाईआ। अंदर वड़ वड़ वेखे ताक, डूँग्घी भँवरी फेरा पाईआ। कवण हँस कवण काग, कवण जगत रिहा कुरलाईआ। करे खेल आदि जुगादि, जुग जुग फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां देवे साचा वर, अभुल्ल भुल्ल ना कोए जणाईआ। सो साहिब होए ठीक, झूठा ठीकर दए भनाईआ। काया मन्दिर मेटे अन्धेरा तारीक, निज नेत्र करे रुशनाईआ। मार्ग पार करे बारीक, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। पंच विकार ना रहे शरीक, सिरक्त कोए रहिण ना पाईआ। दूई द्वैती मेटे लीक, पट्टी साफ इक्क वखाईआ। भगत भगवान रल मिल इक्क दूजे दे गावण गीत, घर घर वज्जे वधाईआ। काया मन्दिर अंदर शिवदुआला ठाकर मट्ठ मसीत, हरि मन्दिर अंदर बैठा सतिगुर डेरा लाईआ। गुरसिख गुरचरन कर सच प्रीत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ठीक निशाना दए लगाईआ। ठीक निशाना मारे तीर, त्रैगुण अतीता दया कमाइंदा। हउमे हंगता कढ्ढे पीड़, पीआ प्रीतम वेख वखाइंदा।
बदलणहारा तकदीर, तकसीर तदबीर आपणी आप जणाइंदा। तोड़नहारा शरअ ज़ंज़ीर, शरीअत गढ़्ह ना कोए वखाइंदा। वखावणहारा सच तस्वीर, साबत रूप आप समझाइंदा। चोटी चाढ़े फड़ अख़ीर, आखर आपणा मेल मिलाइंदा। सो साहिब ठीक होए गुणी गहीर, गहर गुण सागर गुरमुख भेव चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन बख्शे इक्को धीर, धीरज धीर आप रखाइंदा। संगत सारी करो दरस, हरि दरसी दरस जणाइंदा। आत्म बोधी करो परख, हरि पारखू फेरा पाइंदा। जन्म जन्म दी मेटो हरस, हवस ना कोए जणाइंदा। वसणहारा अर्श फर्श, नंगी पैरीं फेरा पाइंदा। बचन करो हो निधड़क, सब दे परदे आप उठाइंदा। जो अभ्यासी राह विच गया अटक, फड़ बांहों उपर उठाइंदा। जिस दा मन रिहा खटक, तिस अग्गे आप बुलाइंदा। पिच्छों कोई ना कहे जगत, आया नज़र किसे ना आइंदा। वखावणहारा साचा कन्त, साख्यात फेरा पाइंदा। लेखे लावे बूंद रक्त, पंज तत्त माटी फोल फोलाइंदा। प्रभ मिलण दा साचा वक्त, वेला गया हथ्थ ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अंदर बाहर गुपत ज़ाहर दोवे रंग वखाइंदा। अंदर वड़े डूँग्घे सागर, नज़र किसे ना आईआ। ग़रीब निमाणयां निर्मल कर्म करे उजागर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। दर आयां सब नूं देवे आदर, एथे ओथे मिले माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, संगत लेखा लेखे पाईआ। संगत दरसन नेत्र नैण, नैण नैण खुल्हाइंदा। सृष्ट सबाई वहे डूँग्घे वहण, कलयुग बेड़ा पार ना कोए कराइंदा। कूड़ी क्रिया नाता तुट्टा भाई भैण, साक सैण ना कोए वखाइंदा। माया राणी खाए डैण, अग्गे हो ना कोए बचाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, ग़रीब निमाणयां आया आप लैण, निरगुण निरगुण सरगुण सरगुण फेरा पाइंदा। बज्झी कुण्डी जाए तुट्ट, जिस जन सतिगुर दया कमाइंदा। डूँग्घी भँवरी विच्चों उठ, आपणा रूप वखाइंदा। गुरसिख फड़ के साचे सुत, आपणी गोद बहाइंदा। दो जहान मौले रुत्त, विष्न ब्रह्मा शिव करोड़ तेतीसा सुरपति इन्द बरखा लाइंदा । जिस जन मिल्या पारब्रह्म अबिनाशी अचुत्त, तिस दो जहान सीस झुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, काया मन्दिर अंदर डूँग्घी कंदर गृह गृह आपणा भेव चुकाइंदा। माया मोह तुट्टे जाल, जंजाल कोए रहिण ना पाईआ। अन्त ना कूके सिर ते काल, महांकाल ना भय वखाईआ। साहिब सतिगुर सच्चा मिले आण, निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। जिस दी घालणा रहे घाल, सो गोबिन्द बांहों फड़ लए उठाईआ । अमृत आत्म जाम दए प्याल, निझर रस इक्क चखाईआ। लेखे लाए काया माटी पंज तत्त खाल, रक्त बूंद आपणी झोली पाईआ। देवणहारा सच्चा धन माल, नाम ख़ज़ाना इक्क लुटाईआ। गुरसिख कदे ना होए कंगाल, शाह पातशाह
राज राजान खाली हथ्थ देण दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां सदा सदा सद सहाईआ। शाह कंगाल दोवें रोण, धीरज धीर ना कोए धराईआ। गुरमुख विरले गूढ़ी नीदे सौण, जिस सतिगुर मिल्या सच्चा माहीआ। बिन सतिगुर वात ना पुच्छे कोई कौण, वेले अन्त ना कोए छुडाईआ। रसना जिह्वा जीव जंत सारे गाउण, अंदर वड़ गुरमुख विरला दर्शन पाईआ। साध सन्त उच्ची फिरदे कर कर धौण, निवण सो अक्खर ना कोए समझाईआ। मोहणी रूप वेख पौण उणंजा झुल्ले पौण, पौण पौण रही कुरलाईआ। पारब्रह्म अन्तिम गेड़ा रखे अवण गवण, पार सके ना कोए कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर जन भगतां होए आप ज़ामन, दरगाह साची आपणी ज़ामनी इक्क रखाईआ। सन्तन सेवा दिवस रात, घड़ी पल ना वंड वंडाईआ। अठ्ठे पहर वंडण दात, हरि हरि नाम वरताईआ। मन मति मेटण नार कमज़ात, गुरमति करन पढ़ाईआ। पुरख अकाल दस्सण इक्को सच्चा नात, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। उठो सारे बणो पारजात, पारखू इक्को सच्चा माहीआ। लहिणा देणा चुक्के ज़ात पात, दीन मज़्हब ना कोए लड़ाईआ। घर मिले हरि जू कन्त कमलापात, सुरत सुवाणी लए प्रनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्तन सेवा दिवस रैण रैण दिवस एका राह चलाईआ।