२४ भाद्रों २०१९ बिक्रमी सन्त दरबारी लाल नाल लोपो
सच पिआउणी नाम चाह, दूजी ओट ना कोए रखाईआ। अमृत आत्म जाम देणा प्या, जग तृष्ना भुख रहे ना राईआ। त्रैगुण अग्नी देणी बुझा, पंज तत्त ना कोए लड़ाईआ। बन्द ताकी देणी खुल्हा, अंदर मन्दिर कुण्डा लाहीआ। अनहद नाद देणा सुणा, शब्द अनरागी राग अल्हाईआ। निर्मल दीआ देणा जगा, जोत निरँजण कर रुशनाईआ। आत्म परमात्म देणा मिला, मिल्या मेल विछड़ ना जाईआ। साचा सोहला देणा सुणा, रसना जिह्वा कोए ना गाईआ। पर्दा ओहला देणा चुका, दूई द्वैत मेट मिटाईआ। पंज तत्त विकारा देणा सुवा, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना कोए हल्काईआ। सो पुरख निरँजण दरस देणा करा, हरि पुरख निरँजण मेला सहिज सुभाईआ। एकँकारा दर दरबारा देणा वखा, दरबार इक्को इक्क वड्याईआ। आदि निरँजण नूर देणा जगा, नूरो नूर करे रुशनाईआ। सच निशाना देणा झुला, अबिनाशी करता हथ्थ उठाईआ। श्री भगवान देणा प्रगटा, प्रगट आपणी जोत धराईआ। पारब्रह्म प्रभ लेखा देणा मुका, लेखा लेख रहे ना राईआ। दो जहानां पन्ध देणा मुका, आवण जावण खेल ना कोए रखाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड जेरज अण्डज उत्भुज सेत्ज डेरा देणा ढाह, ढाह
ढाह ख़ाकी ख़ाक मिलाईआ। अन्तर आत्म रंग देणा चढ़ा, रंगया रंग उतर ना जाईआ। सच प्याला देणा प्या, जाम इक्को हथ्थ उठाईआ। कोट जन्म दे बख्श दए गुनाह, पतित पापी दए तराईआ। इक्क वखाए सच मकान, मुकामे हक़ सोभा पाईआ। इक्क मिलाए सच राम, राम राम समझाईआ। इक्क मिलाए सच्चा काहन, गोपी काहन एका रास रचाईआ। एका देवे सच नाम, सच करे पढ़ाईआ। एका देणा सच निशान, निशाना इक्को इक्क लगाईआ। एका दस्सणा सच ज्ञान, लिखण पढ़न विच ना आईआ। चौदां विद्या होण हैरान, भेव अभेदा दे खुल्हाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी सर्ब कुरलाण, नेत्र रो रो नीर वहाईआ। साचा लेखा चुक्के आण, लेखा लिख्या रहे ना राईआ। साचा पिआउणा एका एक जाम, · मधुर प्याला हथ्थ उठाईआ। आए दर चल करो परवान, नाम परवाना हथ्थ फड़ाईआ।
जिस नाम गुर अवतारां पीर पैग़म्बरां दिता दान, भगत भगवन्त करी कुड़माईआ। सो सन्त देवण सच्चा जाम, धुरदरगाही प्याला हथ्थ उठाईआ। इक्को पीण आए सच्चा जाम, निशकाम शंक मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी इक्को चाह, सतिगुर मिले शब्द मलाह, दो जहानां बेड़ा देवे पार करा, मँझधार ना कोए रुढ़ाईआ। चाह पीण दा चाओ घनेरा, इक्को आस रखाईआ। नाता तुट्टे मेरा तेरा, तूं मैं रहिण ना पाईआ। पुरख अबिनाशी नज़री आए नेरन नेरा, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। जगत विकारा चुक्के झेड़ा, एका मिले सहिज सुखदाईआ। एथे ओथे करे हक़ नबेड़ा, हक़ हक़ीक़त वेख वखाईआ। घर विच घर वखाए खुल्ल्हा वेहड़ा, घर मन्दिर कर रुशनाईआ। आत्म परमात्म दूई द्वैती चुक्के झेड़ा, झंजट कोए रहिण ना पाईआ। एका रंग वखाए सञ्झ सवेरा, दिवस रैण ना कोए चतुराईआ। गुरमुख हरिजन हरि सन्त भगत भगवान देवे नाम चाह साची कर कर मेहरा, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। चाह पीण दी साची आस, गुरमुख सदा रखाइंदा। धन्न वड़याई जो बुझाए प्यास, तृष्ना रोग गवाइंदा । लेखे लग्गे पवण स्वास, स्वास स्वासां सोभा गाइंदा। लेखा चुक्के पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर पार कराइंदा। निर्मल जोत करे प्रकाश, प्रकाशवान इक्क अख्वाइंदा। महल अटल मुनार खेल तमाश, ख़ालक ख़लक आप खलाइंदा। शहिनशाह शाहो शाबाश, राज राजान साचे तख्त सोभा पाइंदा। जन भगतां साची चाह देवे भर ग्लास, सच प्याला हथ्थ उठाइंदा। साचे सन्तां कोलों कोई ना होवे निरास, निरासा रूप ना कोए वखाइंदा । हरिसंगत बण निमाणी मूँह विच घास, निउँ निउँ सीस सर्ब झुकाइंदा। जन्म जन्म दा कटो जम का फास, राए धर्म नेड़ ना आइंदा। माया ममता पर्दा करना फास फास, कतरा कतरा कतरे कतरे नाल कतराइंदा। चाह पीवण दी सदा प्यास, बिन चाह सांतक सति ना कोए कराइंदा । चाह प्याओ नाम मदि, मधुर रस वखाईआ। आपणे
अंदर आपे सद्द, घर घर विच भेव खुल्हाईआ। शब्द अगम्मी वज्जे नद्द, धुंन आत्मक राग सुणाईआ। नौ दुआरे मुक्के हद्द, घर दसवें मिले वड्याईआ। आत्म परमात्म कराओ लड्ड, पिता पूत मिले सहिज सुखदाईआ। विश्व सोहे इक्को यद्द, विष्नूं आपणा रूप वखाईआ। कोई ना लाउणा अज पज, बिन पीतिआं मुड़ कोए ना जाईआ। दर दुआरे आए भज्ज, बण पाँधी पन्ध मुकाईआ । इक्क दूजे दे साम्हणे रहे सज, ना कोए सके मुख छुपाईआ। इक्को मन्दिर कराउणा हज्ज, इक्को काअबा नज़री आईआ। इक्क नगारा जाए वज्ज, एका नौबत नाम सुणाईआ। दर दुआरे साची चाह पीए रज्ज रज्ज, मुड़ के फेर पीण दी लोड़ रहे ना राईआ। साची चाह करो त्यार, निरगुण सरगुण आप समझाइंदा। साची भट्ठी दयो चाड़्ह, अग्नी जोती लम्बू लाइंदा। मिट्ठा पाओ अगम्म अपार, रस नज़र किसे ना आइंदा। काया नालों पत्ती तोड़ो पत्त डाल्ह, डाल्ही डाल्ही वेख वखाइंदा। छाण पुण करो त्यार, जगत दुरमति मैल ना कोए वखाइंदा। भर प्याला देणा विच संसार, संसारी जीव सर्ब तरसाइंदा। सन्त सतिगुर पूरा सदा सदा करे सच प्यार, साची चाह इक्क रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मंगणहारा साचा वर, दर दरवेश खलोता दर, इक्को आसा आस विच्चों प्रगटाइंदा। आसा विच्चों आस प्रगट, प्रगट धार वखाईआ। कर किरपा प्याला देणा झट्ट, दोवें हथ्थ वखाईआ। बिन रसना पीता जाए गट गट, ना सके कोए अटकाईआ। बजर कपाटी खुल्ल्हे झट्ट, निरगुण जोत होए रुशनाईआ। अनहद अगम्मी वज्जे सट्ट, मिल सख़ीआं मंगल गाईआ। इक्को मिले कमलापति, कवल नैण सच्चा माहीआ। अन्तिम रखे कलयुग पत, लख चुरासी नार दुहागण रही कुरलाईआ। सिर समरथ रख हथ्थ, दो जहानां लहिणा दए चुकाईआ। आंढ गुआंढ सारे रहे दस्स, सन्त दरबारी लाल आपणा दरबार खुल्हाईआ। जो आवे सो हो जाए वस, बचया कोए रहिण ना पाईआ। कर किरपा मार्ग देणा दस्स, जिस दुआरे मिले सच्चा माहीआ। पन्ध मुकाईए नट्ठ नट्ठ, पैरीं चलण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मंगणहारा साचा दर, चाह चाहना विच मिलाईआ। भोले भाले वेखो जट्ट, सुरती शब्द ना किसे मिलाईआ। सन्तां कोलों लाहा रहे खट्ट, दर दर फेरा पाईआ। बिन सन्त भगवन्त कोए ना चलाए लोकमात हट्ट, नाम ख़ज़ाना ना कोए लुटाईआ। कोटन कोटि मणका मणका माला रहे रट, मन का मणका ना कोए भुआईआ। कोटन कोटि बैठे तीर्थ तट, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती डेरा लाईआ। अमृत आत्म ना देवे कोई झट्ट, निझर रस ना कोए झिराईआ। सन्त साजण दुरमति मैल देणी कट, मैल कोए रहिण ना पाईआ। आओ सिखो वेखो खुल्ल्हा हट्ट, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर इक्को रिहा खुल्हाईआ। जिस दुआरे कोटन कोटि गुर अवतार पीर पैग़म्बर सन्त साध बैठे ढट्ठ, निउँ निउँ बैठे सीस झुकाईआ। सो साहिब पुरख
समरथ, सर्ब जीआं देवणहार अख्वाईआ। सन्तां कोल सौदा हथ्थो हथ्थ, उधार कोए ना जगत कराईआ। इधरों कढ्ढ ऐधर रखण वथ, वस्तू आपणी आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मंगणहारा इक्को दर, इक्को आस रखाईआ। सन्त कोई ना करे निहाल, प्रभू अग्गे करन अरज़ोईआ। सन्त सदा मात दलाल, बण विचोले सेव कमाईआ। साचा मार्ग देण सिखाल, लख चुरासी पाँधी पन्ध मुकाईआ। अंदर वड़ वड़ चलणा नाल नाल, बाहरों रसना नाल समझाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल आप वखाए सच्ची धर्मसाल, सचखण्ड दवार कुण्डा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग सन्तां आपणे नाम देवे वड्याईआ। सो मुख सोहे जो रसना हस्से, बत्ती दन्द वड्याईआ। जिस हिरदे परम पुरख परमेश्वर वसे, तिस अठ्ठे पहर रुशनाईआ। कोटन कोटि करे प्रकाश रवि ससे, नूर इक्को इक्क जणाईआ। आपणा मार्ग सन्तां दस्से, सन्त मार्ग सृष्ट सबाई दए लगाईआ। आत्म परमात्म एका मन्दिर वसे, सोहँ सो पुरख निरँजण कर कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हँसा सोहँ सोहँ हँसा आपणा रंग रंगाईआ। अद्धविचकार निक्की कंध, पर्दा कोए नज़र ना आईआ। सोहँ इक्को छन्द, गोबिन्द गीत अल्हाईआ। अंदरे अंदर मुक्के पन्ध, बाहर सफर ना कोए कराईआ। सन्त महातम आत्म खोल्हे अपणी गंढ्ढ, साचा नाम दयो वरताईआ। भुख्यां नग्गयां पै जाए ठंड, अग्नी तत्त बुझाईआ। जन्म जन्म दी होई रंड, हरि कन्त लए मनाईआ। कलयुग औध रही लँघ, वेला गया हथ्थ ना आईआ। इक्क वखाउणी सेज पलँग, जिस सेज उपर सुत्ता सच्चा माहीआ। अठ्ठे पहर वजाए मृदंग, ढोलक छैणा ना कोए रखाईआ। बिन सूरज चन्द चढ़या चन्द, प्रकाश प्रकाश प्रकाशवान बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर जन भगतां सन्तां कोल रखी इक्को मंग, दूजी चाह ना कोए रखाईआ। कंध विचारी रही रो, नेत्र नैणा नीर वहाईआ। बौहड़ी बौहड़ी सन्त इक्क दूजे नाल अजे ना सके छोह, मेरा पर्दा ना कोए उठाईआ । जगत विद्या वध्या मोह, अनुभव दृष्ट ना कोए जणाईआ। मेरी ख़बर ना देवे सो, हँ ब्रह्म दए जगाईआ। मेरे घर ना होई लो, मेरी ताकी ना किसे खुल्हाईआ। · असीं वेखीए अग्गे हो, किस घर होए रुशनाईआ। कवण निझर झिरना रिहा चो,
बूंद बूंद रिहा टपकाईआ। बांह सरहाणे लै के उत्ते ना जाए सौ, सच सिँघासण इक्क रखाईआ। इक्को देणा साचा ढोआ ढो, अतोट अतुट नाम वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चाह मंगण दी इक्को आस रखाईआ। इट्टां कंध रोवे हस्से, दोवें कंध वखाईआ। मेरे अन्तर रैण अन्धेरी मस्से, चौदस चन्द ना कोए चढ़ाईआ। जिंना चिर सन्त दरबारी लाल ना मार्ग दस्से, ओन्हां चिर मेरी ख़ुशी कदे ना आईआ। बह बह चरन निमाणी झस्से, बण सेवक सेव कमाईआ।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मंग मंगणहारा इक्को मंग मंगाईआ। दयाल गुरू ना कोए घाटा, घाटा कोए रहिण ना पाईआ। अंदर बाहर नेड़े आई वाटा, निक्की कंध ना सके अटकाईआ। होए निमाणी खोहे झाटा, बिहबल हो दए दुहाईआ। भगत भगवन्त इक्को साका, हरि सज्जण आप सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्त दुआरे वेख भण्डारे बोल जैकारे, एका अलख अलख अलख सुणाईआ। अलख अलख अलख निरँजण, अगम्म अगम्म सुणाइंदा। सन्त सज्जण दर्द दुःख भय भञ्जण, भव सागर पार कराइंदा। नेत्र नाम निधान पाए अंञण, अज्ञान अन्धेर झुकाइंदा। चरन धूढ़ कराए साचा मजण, अठसठ मुख शरमाइंदा। मिल सन्तां दीपक जोती जगण, जागरत जोत डगमगाइंदा। मुख लगाउणा साचा शगन, इक्को नाम मंग मंगाइंदा। त्रैगुण माया ना लग्गे अग्न, पंज तत्त ना कोए हल्काइंदा। अठ्ठे पहर एका नूरी जोती नुरानी नाम रहे लगण, लागे कोए होर ना आइंदा। बिन सन्तां दिसे ना कोए सज्जण, लख चुरासी झूठा नाता मोह वधाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मंगणहारा साचा दर, गृह मन्दिर अंदर इक्को मंग रखाइंदा। राम नाम साची सेवा, दूजी सेवा कम्म किसे ना आईआ। आत्म परमात्म मिले देवी देवा, देव आत्म होए कुड़माईआ। लहिणा देणा चुकाए अलख अभेवा, अलख अगोचर सच्चा शहिनशाहीआ । सच्चा देणा इक्को मेवा, बिन रसना जिह्वा खाईआ। मस्तक लाउणा साचा थेवा, कौस्तक मणीआ नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सेवा आदि जुगादि जुगा जुगन्तर जन भगतां इक्को समझाईआ। इक्को इक्क आदि जुगादि, जम्मण मरन विच ना आईआ। इक्को इक्क बोध अगाध, आदि जुगादि करे पढ़ाईआ। इक्को इक्क अनादी नाद, अनादी दए सुणाईआ। इक्को इक्क कोटन कोटि उपाए सन्त साध, लोकमात सेव लगाईआ। इक्को इक्क देवणहारा दाद, लख चुरासी झोली आप भराईआ। इक्को इक्क गुर अवतार पीर पैग़म्बर आपणे विच्चों काढ, अन्त आपणे विच समाईआ। सो साहिब दयाल ठाकर स्वामी जुगा जुगन्तर सब नूं रहे याद, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाईआ।
२४ भाद्रों २०१९ बिक्रमी दलीप सिँघ दे गृह बधनी ज़िला फिरोज़पुर
गृह मन्दिर घर सुहञ्जणा, हरिजन मिले माण वड्याईआ। प्रभ पाया दर्द दुःख भय भञ्जणा, भव सागर पार कराईआ। निम वास महकाए चन्दना, सच सुगंधी इक्क प्रगटाईआ। आत्म देवे सच अनन्दना, अनन्द अनन्द विच रखाईआ। जम की फाँसी तोड़े फंधना, लख चुरासी दए कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे पार
कराईआ। हरिजन बेड़ा उतरे पार, सतिगुर पूरा आप कराइंदा। अन्त बेड़ा ना कोए डोबे मँझधार, संसार सागर वेख वखाइंदा। साची नईया देवे चाड़्ह, नाम नौका इक्क वखाइंदा। सेवा करे आप करतार, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणे रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख सज्जण पार कराइंदा। गुरमुख सज्जण बेड़ा बन्न्ह, आपणे कंध उठाईआ। एका देवे नाम धन्न, वस्त अमोलक झोली पाईआ। एका राग सुणाए कन्न, शब्द अगम्मी नाद वजाईआ। एका वासना मारे मन, मन ममता दए खपाईआ। करे प्रकाश अन्धेर अन्न्ह, चन्द चांदनी इक्क रुशनाईआ। पंच विकारा देवे डंन, डंका इक्को इक्क वखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन लेखा दए चुकाईआ। हरिजन लेखा चुक्के मात, आवण जावण रहिण ना पाईआ। सतिगुर पूरा देवे दात, दाता दानी आप वरताईआ। निरगुण सरगुण सगला साथ, बण संगी आप निभाईआ। एका नाम देवे गाथ, सोहँ अक्खर करे पढ़ाईआ। लहिणा देणा चुक्के पूजा पाठ, अठसठ तीर्थ न्हावन कोए ना जाईआ। घर मिले पुरख समराथ, मेहरवान एका मेहर नज़र उठाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख लहिणा झोली पाईआ। गुरमुख लहिणा चार जुग, जुग चौकड़ी आप मुकाइंदा। सतिगुर पूरा गोदी चुक्क, शब्द हुलार इक्क रखाइंदा। उज्जल करे मात मुख, दुरमति मैल धुआइंदा। नाता तोड़ मात गर्भ उलटा रुक्ख, अजून जून ना कोए भुआइंदा। आत्म परमात्म देवे सुख, सोहँ ढोला इक्क सुणाइंदा। करे खेल अबिनाशी अचुत, चतुर्भुज आपणे रंग रंगाइंदा। सन्त सुहेले साचे सुत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे वेख वखाइंदा। साचे घर वेखणहारा, दीनन आपणी दया कमाईआ। ग़रीब निमाणयां पावे सारा, ऊँचां नीचां भेव चुकाईआ। एका देवे चरन सहारा, हरि सरन वडी वड्याईआ। आवण जावण पार किनारा, मँझधार ना कोए रुढ़ाईआ। नाम अगम्मी इक्क जैकारा, सोहँ सोहला रसना गाईआ। बण विचोला एकँकारा, सेवक साची सेव कमाईआ। जन भगतां अमृत रस देवे ठंडा ठारा, निझर झिरना इक्क झिराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख लेखा लेखे पाईआ। गुरसिख लेखा लेखे जाए लग्ग, बाकी कोए रहिण ना पाईआ। रसना मुख भोग लगाए साचा सग, सगन इक्को वार मनाईआ। हँस बणाए फड़ फड़ कग, बुद्धि काग ना कोए कुरलाईआ। अन्तिम पर्दा देवे कज्ज, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख होए आप सहाईआ। सदा सहाई गुरसिख तेरा, हरि सतिगुर दया कमाइंदा। भेव चुकाए मेरा तेरा, तेरा मेरा एका घर वसाइंदा। भाण्डा भरम भउ ढाहे ढेरा, ढेरी ढाह ख़ाक मिलाइंदा। एका रंग वखाए सञ्झ सवेरा, सूरज चन्द ना कोए चढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि,
आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे पार लँघाइंदा। हरिजन साचा पार लँघ, तट किनारे फेरा पाईआ। आत्म अन्तर सच पलँग, सच सिँघासण डेरा लाईआ। अठ्ठे पहर इक्क मृदंग, अनहद नादी नाद सुणाईआ। अमृत सरोवर धारा गंग, निझर झिरना दए झिराईआ। दरस दिखाए सूरा सरबंग, स्वच्छ सरूपी रूप वटाईआ। गुरसिख जन्म ना होए भंग, माणस मानुख लेखे लाईआ। दूई द्वैती ढाहे कंध, आत्म परमात्म मेल मिलाईआ। गुरसिख गुर गुर इक्को छन्द, गुर चेला करे पढ़ाईआ। दीन दयाल सदा बख्शंद, बख्शश आपणे हथ्थ रखाईआ। कलयुग अन्तिम नाउँ निरँकारा रिहा वंड, जन भगतां झोली आप भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन बेड़ा मात बन्न्ह, संसार सागर पार कराईआ।
२४ भाद्रों २०१९ दयाल सिँघ दे गृह रामूं वाला ज़िला फिरोज़पुर
कलयुग अन्तिम कूड़ पखण्ड, नौ खण्ड पृथ्मी रिहा समाईआ। साधां सन्तां आत्म होई रंड, हरि कन्त ना कोए हंढाईआ। आपणी टुट्टी ना सके कोई गंढ्ढ, जगत जीवां धक्का रहे लाईआ। आत्म अन्तर अन्धेरा अन्ध, सच प्रकाश ना कोए कराईआ। अनहद अनादी ना कोए छन्द, बोध अगाध ना कोए पढ़ाईआ। अमृत आत्म ना कोए ठंड, सच सरोवर ना कोए नहाईआ। नंगी होई सब दी कंड, पर्दा सके ना कोए पाईआ। रसना जिह्वा कूक कूक पायण डण्ड, भेव अभेद ना कोए खुल्हाईआ। जगत विकारा होए जंग, पंचम पंच परपंच करे लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा थाउँ थाईंआ। कलयुग क्रिया वड बलकार, बल आपणा रही जणाईआ। सृष्ट सबाई मारे मार, बचया कोए रहिण ना पाईआ। साध सन्त करन विभचार, सति सन्तोख ना कोए वड्याईआ। रसना जिह्वा करन परचार, पर्चा नाम ना कोए फड़ाईआ। गुरदर मन्दिर मस्जिद दिसे धूंआधार, सचा चन्द ना कोए चढ़ाईआ। नानक नाम ना सक्या कोए विचार, गोबिन्द भेव कोए ना आईआ। अर्जन लेखा लिख्या इक्क अपार, अपरम्पर कर पढ़ाईआ। आदि जुगादी इक्क अवतार, सति पुरख निरँजण वड वड्याईआ। जुग चौकड़ी वेखे वारो वार, नित नवित वेस वटाईआ। भगत भगवन्त लए उभार, भेव अभेद खुल्हाईआ। साचे सन्तां दए दीदार, दरसी आपणा दरस कराईआ। गुरमुखां देवे नाम आधार, नाम निधाना झोली पाईआ। गुरसिखां करे सच प्यार, बख्शे चरन सरन सरनाईआ। नाता तोड़ जगत प्यार, सच प्रीती इक्क जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। कलयुग जूठ झूठ रिहा कूक, कूक कूक सुणाइंदा। साधां सन्तां चुक्की चूक, चौथे पद ना कोए समाइंदा। अंदरों ख़ाली दिसण भूक, जगत मुलम्मा रंग चढ़ाइंदा। सुरत सुवाणी सुत्ती गूढ़ी
नींद घूक, शब्दी नाद ना कोए अल्हाइंदा। रसना जिह्वा कहिण जूठ झूठ, सच सुच्च ना कोए दृढ़ाइंदा। पुरख अकाल बण बण बहण पूत, तागा सूत गंढ्ढ ना कोए पुवाइंदा। अन्तिम सब दा आवा जाणा ऊत, पुरख अबिनाशी लेखा आप मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराइंदा। कूड़ क्रिया मारे बोल, झूठ सटैंट दए दुहाईआ। सच वस्त ना किसे कोल, ख़ाली हथ्थ रहे फिराईआ। सति ना तोले कोए तोल, नाम कंडा ना कोए उठाईआ। जगत तृष्ना लग्गा घोल, बल आपणा आप जणाईआ। बण बण बैठे पंडत रौल, आपणा आपणा रौला पाईआ। आत्म परमात्म कोए ना जाए मौल, मौला नज़र किसे ना आईआ। उलटा ना कोए नाभ कौल, कँवल नाभ ना कोए उलटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग क्रिया रिहा खपाईआ। कलयुग क्रिया मेटे अन्त, मेटणहारा फेरा पाइंदा। करे खेल श्री भगवन्त, भगवन आपणा राह चलाइंदा। सच सच चलाए मंत, मन्त्र आपणा नाम दृढ़ाइंदा। कन्त सुहाग चाढ़े रंग बसन्त, चोली काया आप रंगाइंदा। गढ़्ह तोड़े हउमे हंगत, हँ ब्रह्म सर्ब समझाइंदा। मेल मिलाए साची संगत, सगला संग रखाइंदा। भगत दुआरे बणे मंगत, दर घर आपणी मंग मंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग क्रिया पार कराइंदा। कलयुग क्रिया करे पार, कूड़ कुड़यारा दए मिटाईआ। सति सतिवादी बन्न्हे साची धार, सति पुरख निरँजण सच्चा शहिनशाहीआ। सृष्ट सबाई इक्क दुआर, सच दुआरा दए दरसाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी इक्क प्यार, आत्म परमात्म जोड़ जोड़ाईआ। सत्तां दीपां इक्क जैकार, सोहँ ढोला आप सुणाईआ। लख चुरासी अमृत बख्शे ठंडा ठार, निझर झिरना आप झिराईआ। भगत भगवन्त मेटणहार अन्ध अन्धयार, ज्ञान नेत्र करे रुशनाईआ। महल अटल पावे सार, डूँग्घी कंदर फोल फोलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कूड़ा लेखा दए चुकाईआ। कूड़ कुड़यारा चुक्के पन्ध, लोकमात रहिण ना पाईआ। सृष्ट सबाई देवे इक्क अनन्द, अनन्द आपणा नाउँ वखाईआ। भगत भगवन्त सुणाए छन्द, सोहला ढोला आपे गाईआ। जुग जन्म दी टुट्टी गंढ्ढ, आपणा बन्धन पाईआ। काया मन्दिर अंदर लँघ, डूँग्घी कवरी भँवरी होए सहाईआ। कर किरपा वजाए नाम मृदंग, सच मर्दानगी आप जणाईआ। सति सरूपी देवे इक्क अनन्द, रसना जिह्वा कथ ना सके राईआ। जूठ झूठ मिटाए पन्ध, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई वेखे मार ध्यान, घट घट अंदर आपणा खेल कराईआ। काया अंदर साचे साज, तन्दी तन्द ना कोए रखाईआ। अठ्ठे पहर वजाए ग़रीब निवाज, घड़ी पल ना वंड वंडाईआ। शब्द अगम्मी सुणाए वाज, छत्ती राग रहे जस गाईआ। अंदर बाहर गुपत ज़ाहर गुर का शब्द सच्चा नाद, धुंन आत्मक
रस वखाईआ। जिन्हां सतिगुर वसे पास, तिन्हां एका रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा साज सज्जण आप वजाईआ। गुरमुख बुद्धी सदा बिबेक, विवेकी आप जणाइंदा। गुर गुर सतिगुर नेत्र पेख, पेख पेख समझाइंदा। पतिपरमेश्वर इक्को टेक, एका घर वखाइंदा। त्रैगुण माया ना लग्गे सेक, अग्नी अग्ग ना कोए जलाइंदा। साहिब सतिगुर दा इक्को भेख, भेखां विच कदे ना आइंदा। जन भगतां लिखणहारा लेख, बिन कलम शाही लिख्त लिखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची बुध करे कारज सुध, रिद्ध सिद्ध दर दर धक्के लाइंदा।
२५ भाद्रों २०१९ बिक्रमी गुरदयाल सिँघ दे गृह नवां रामूं वाला ज़िला फिरोज़पुर
गुरमुख फुलवाड़ी गुलशन बहार, गुर सतिगुर रंग महकाईआ। सति सतिवादी सच प्यार, परम पुरख निभाईआ। पत्त डाल्ही वेखे विच संसार, किरपा कर बेपरवाहीआ। वस्त अमोलक दे निरँकार, निरगुण सरगुण होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। गुरमुख गुर का सच्चा बाग़, जुग जुग मात लगाइंदा। दीपक जोत रख चिराग़, नूर नूर प्रगटाइंदा। शब्द अगम्मी मार आवाज़, होका दे दे आप जगाइंदा। राखा बणे ग़रीब निवाज, दिवस रैण सेव कमाइंदा। लाजा रखे विच जहान, जीवण जुगत आप जणाइंदा। आत्म परमात्म देवे दान, वस्त अमोलक आप वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे माण दिवाइंदा। हरिजन सच्चा साचा बूटा, लोकमात लहराईआ। पवण पवणी सच्चा हूटा, प्रेम प्रेम समाईआ। नाता तुट्टे जूठा झूठा, कूड़ी क्रिया दए मिटाईआ। साहिब सतिगुर इक्को तुट्ठा, देवणहार सरनाईआ। अमृत जाम प्याए घुट्टा, निझर रस चखाईआ। आवण जावण लेखा छुट्टा, पन्ध कोए रहिण ना पाईआ। करे खेल अबिनाशी अचुता, सो पुरख निरँजण वड वड्याईआ। मात गर्भ दा उलटा रुक्खा, लोकमात फल फूल आप लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वेखे जुग जन्म दा घुस्सा, फड़ बांहों आप मिलाईआ। गुरमुख बूटा पत डाल्ही, हरि जू हरि हरि आप महकाइंदा। गोबिन्द सूरा साचा वाली, दिवस रैण वेख वखाइंदा। मेल मिलावा जोत अकाली, अकल कल समाइंदा। सृष्ट सबाई दिसे हथ्थां खाली, हरि का नाम हथ्थ ना कोए रखाइंदा। चारों कुण्ट घटा काली, जगत अन्धेरा छाइंदा। कोई ना दिसे सच्चा पाली, प्रितपालक मुख भुवाइंदा। गुरमुख विरले घाल घाली, कीती घाल लेखे लाइंदा। भगत भगवन्त बण सुवाली, साची झोली अग्गे डाहइंदा। देवणहार सच्चा धन माली, माल ख़ज़ाना आप वखाइंदा। निरगुण हो हो करे दलाली, सरगुण वणज कराइंदा। जोती जोत
सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे रंग आप वखाइंदा। गुरमुख बूटा फुल्ले फुल्ल, हरिसंगत रंग रंगाइंदा। देवे वड़याई पंज तत्त कुल, काया कपड़ वेख वखाइंदा। वस्त अमोलक नाम अनमुल्ल, बिन मंगया झोली पाइंदा। तोलणहारा साचा तोल, नाम कंडा हथ्थ उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दर घर साचे दया कमाइंदा। दर घर सच्चा सुहञ्जणा, सोहे बंक दुआर। प्रभ पाया पुरख अलख निरँजणा, आदि जुगादी एकँकार। गृह मिल्या सच्चा सज्जणा, दो जहानां पन्ध निवार। चरन धूढ़ कराए मजणा, कूड़ी क्रिया मेटे छार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे दए आधार । हरिजन उधरे लोकमात, हरि जू हरि हरि दया कमाइंदा। जिस जन देवे आपणी दात, नाउँ निरँकारा झोली पाइंदा। डूँग्घा भरे आपे खात, खाता आपणे हथ्थ रखाइंदा। निष्अक्खर वक्खर आपे वाच, आपणा हुक्म सुणाइंदा। जोती जाता कर प्रकाश, प्रकाशवान खेल कराइंदा। लेखा जाणे रक्त बूंद हड्ड नाड़ी मास, पंज तत्त काया गंढ्ढ पुवाइंदा। देवणहारा पवण स्वास, स्वास पवण रूप वखाइंदा। जन्म जुग जग पूरी करे आस, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। निज घर आत्म कर कर वास, गृह गृह सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणा रंग रंगाइंदा। हरिजन बूटा सोहणा रुक्ख, हरि सतिगुर आप उपाया। लख चुरासी विच्चों माणस देह मानुख, मानव आपणा रंग चढ़ाया। आत्म परमात्म दस्से सुख, सुख सहिज सहिज समाया। जगत तृष्ना मेटे भुक्ख, भुख्यां भुख गंवाया। जगत विकारा मेटे दुःख, दुखियां दर्द वंडाया। दरस देवे लुक लुक, आपणा मुख छुपाया। भगत भगवान इक्क दूजे कोलों लैण पुच्छ, मुरीद मुर्शद हाल सुणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप उठाया। हरिजन साचा ऊँचो ऊँच, एका एक अख्वाईआ। अंदर बाहर साची सुच, कूड़ी क्रिया रहे ना राईआ। भाग लग्गे पंज तत्त काया माटी बुत्त, तन ख़ाकी सोभा पाईआ। किरपा करे अबिनाशी अचुत, सदा सुहेला होए सहाईआ। सच सुहञ्जणी सोहे रुत्त, फुल फुलवाड़ी आप महकाईआ। ठग्ग चोर यार कोए ना जाए लुट्ट, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। सतिगुर पूरा दीन दयाल आपणी गोदी लए चुक्क, चुक्क चुक्क ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुरमुख देवे नाम वड्याईआ। गुरमुख सोहणा सुच्चा बिरख, बिरछ रूप वखाइंदा। ना कोई सोग ना कोई हरख, चिंता चिखा ना कोए जणाइंदा। नेत्र लोचण साचा दरस, दरसी दरस आप वखाइंदा। जन्म जन्म दी मेटे हरस, हासल इक्को अंक जणाइंदा। अमृत मेघ अंमिउँ रस बरस, हँ ब्रह्म प्रनाइंदा। पूरब लहिणा लाहे कर्ज़, मकरूज़ आपणा फ़र्ज़ कमाइंदा। जन भगतां मिलण दी रखे ग़रज़, जुग जुग फेरा पाइंदा। लख चुरासी
कोई ना सके वर्ज, आउँदा जांदा नज़र किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख गुर गुर रंग रंगाइंदा। गुरमुख बूटा रंग बसन्त, नूर नूर समाईआ। साहिब सतिगुर मिले सच्चा कन्त, घर मन्दिर वज्जे वधाईआ। गढ़्ह तुट्टे हउमे हंगत, हउमे रोग रहे ना राईआ। रूप वटाए साचा सन्त, सन्त सतिगुर सिख सिख समाईआ। महिमा जाण जणाए अगणत, बेअन्त बेपरवाहीआ। नाम निधाना गुर गुर मंत, मन्त्र अन्तर करे पढ़ाईआ। लेखा जाण जुगो जुगन्त, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेखे चाँईं चाँईंआ। पावे सार जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज पर्दा लाहीआ। ज्ञान बोध प्रभ एका पंडत, आत्म परमात्म करे पढ़ाईआ। नाउँ निरँकारा देवे अखण्डत, खण्ड खण्ड ना कोए कराईआ। मेहरवान सूरा सरबंगत, सूरबीर सच्चा शहिनशाहीआ। गुरमुख चरनां हेठ दबाए स्वर्ग जन्नत, बहश्त माण ना कोए रखाईआ। मेल मिलाए आपणा अन्त, आप आपणे विच समाईआ। गुरमुख महिमा सदा अगणत, वेद शास्त्र देण गवाहीआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन मिलाए आपणी संगत, तिस लख चुरासी रहिण ना पाईआ।