पुस्तकालयभाग १२

२५ भाद्रों २०१९ बिक्रमी करतार सिँघ, बीबी महिंदर कौर दे गृह चड़िक ज़िला फिरोज़पुर

करे खेल पुरख समराथा, खेल आपणे हथ्थ रखाइंदा। निरगुण नूर कर प्रकाशा, जोती जोत जोत रुशनाइंदा। सचखण्ड निवासी वेखणहार तमाशा, भेव अभेद आप खुल्हाइंदा। मंडल मण्डप पावणहारा रासा, दो जहानां नाच नचाइंदा। लेखा जाणे पृथ्मी आकाशा, गगन गगनंतर फोल फोलाइंदा । विष्न ब्रह्मा शिव रखे दासी दासा, हरि हरि हुक्म मनाइंदा। जुग चौकड़ी देवणहार दिलासा, राग अनाद धुंन सुणाइंदा। भेव अभेद खोलणहार खुलासा, निष्अक्खर वक्खर आप पढ़ाइंदा। गुर अवतार प्रगट कर कर सेवा लाए दासी दासा, सेवक सेवा इक्क समझाइंदा। कलयुग अन्तिम खोल्हण आया खाता, पिछला लेखा वेख वखाइंदा। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण जानणहारा नाता, नाता बिधाता आप जुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणी करनी आप कराइंदा। सो पुरख निरँजण ठांडा सीता, सतिगुर साहिब वड वड्याईआ। आदि जुगादी इक्क अतीता, दर घर साचे सोभा पाईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आप चलाए आपणी रीता, रीतीवान आप अख्वाईआ । जुग चौकड़ी वेखे खेल बीता, पर्दा सब दा दए उठाईआ। लेखा जाणे हस्त कीटा, घट घट रिहा समाईआ। कलयुग अन्तिम तपे अंगीठा, नौ खण्ड पृथ्मी अग्न लगाईआ। नाम निधान किसे ना पीता, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। सुरत सवाणी मिल्या मेल ना राम सीता, सांतक सति ना कोए कराईआ। ज्ञान

ध्यान ना कोए गीता, गोबिन्द मेल ना कोए मिलाईआ। खेले खेल प्रभू अनडीठा, नेत्र नैण नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। पुरख समरथ बेपरवाह, भेव कोए ना आइंदा। जुग जुग चलाए आपणा राह, रैहबर आपणा नाउँ रखाइंदा। शब्द अनादी दे सलाह, साचे मार्ग पाइंदा। दो जहानां खेड़ा दए वसा, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां आपणे रंग रंगाइंदा। उत्भुज सेत्ज जेरज अंड लए प्रगटा, त्रै पंज मेला जोड़ जुड़ाइंदा। इक्क इकेला फेरा पा, घट घट डेरा लाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर आप हंढा, कलयुग आपणा भेव चुकाइंदा। नव नौ पन्ध दए मुका, लोकमात रहिण ना पाइंदा। सचखण्ड दवारे सच सिँघासण इक्क सुहा, सोभावन्त आसण लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दूसर संग ना कोए रलाइंदा। ना कोई दूसर साजन संग, सगला संग ना कोए निभाईआ। आदि जुगादि वजाए मृदंग, नाम निधाना इक्क दसाईआ। साहिब सुल्तान सूरा सरबंग, शहिनशाह आपणा नाउँ धराईआ। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां आपे लँघ, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण पन्ध मुकाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर सुणाए आपणा छन्द, सोहला ढोला आपे गाईआ। लहिणा देणा चुकाए बत्ती दन्द, रसना जिह्वा ना कोए हिलाईआ। आत्म परमात्म सच अनन्द, अनन्द अनन्द विच रखाईआ। भरम भुलेखा दूई द्वैती ढाहे कंध, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, समरथ पुरख वड वड्याईआ। समरथ पुरख हरि वड्डा वड, भेव कोए ना आइंदा। आपणे विच्चों आपा कढ्ढ, आपे रंग रंगाइंदा। निरगुण निरगुण लडाए लड, आपणी गोद बहाइंदा। बोध अगाधा एका छन्द, धुर फ़रमाणा आप सुणाइंदा। लख चुरासी पाए बन्धन बन्द, बन्दीखाना नज़र किसे ना आइंदा। भगत भगवन्त सच दुआरे लए सद्द दर दरवाज़ा आप खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महिमा अकथ आप जणाइंदा। समरथ पुरख महिमा अकथ, कथनी कथ ना सके राईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर दस्स, छोटे बाले राह चलाईआ। नाम अगम्मी पाए नथ्थ, डोरी आपणे हथ्थ रखाईआ। तीर निराला मारे कस, अणयाला आप चलाईआ। अन्तर देवे इक्को रस, अमृत आत्म जाम प्याईआ। जोत निरँजण कर प्रकाश, आदि निरँजण वेखे चाँईं चाँईंआ। अंदर बाहर गुपत ज़ाहर सदा रखे सगला साथ, विछड़ कदे ना जाईआ। इक्को मन्त्र इक्को पूजा इक्को पाठ, इष्ट देव गुर इक्क समझाईआ। इक्को चरन इक्को कँवल इक्को नात, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाईआ। इक्को पिता इक्को मात, इक्को वस्त इक्को दात, देवणहार इक्क हो जाईआ। इक्को ब्रह्म इक्को ज़ात, पारब्रह्म प्रभ वंड वंडाईआ। इक्को मन्दिर इक्को खाट, इक्को भेव रिहा खुल्हाईआ। इक्को मंडल इक्को रास, गोपी काहन इक्क नचाईआ। एका भोग

इक्क बलास, एका सेजा रिहा हंढाईआ। एका शहिनशाह शाहो शाबाश, सति पुरख निरँजण बेपरवाहीआ। एका पूरी करे आस, जुग जुग आपणी दया कमाईआ। एका वेखे खेल तमाश, ख़ालक ख़लक रूप वटाईआ। एका मुकामे हक़ रखे निवास, परवरदिगार सच्चा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, समरथ आपणी धार चलाईआ। समरथ पुरख प्रभ खेल अवल्ला, भेव कोए ना पाइंदा। आदि जुगादी इक्क इकल्ला, सचखण्ड निवासी वेस वटाइंदा। गुर अवतार फड़ाए पल्ला, पीर पैग़म्बर गंढ्ढ पुवाइंदा। नाम संदेस साचा घल्ला, जुग जुग आपणा हुक्म मनाइंदा। जोती शब्दी आपे रल्ला, रूप रंग रेख ना कोए रखाइंदा। वसणहारा जला थला, घर घर आपणा डेरा लाइंदा। धाम सुहाए इक्क अटल्ला, महल अटल आप वसाइंदा। आपणे दीपक आपे बला, दीवा बाती ना कोए रखाइंदा। सच सिँघासण साचा मल्ला, सचखण्ड साचे डेरा लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, समरथ आपणा खेल कराइंदा। समरथ पुरख पुरख बेअन्त, हरि जू आपणा खेल कराइंदा। लेखा जाणे नार कन्त, कन्त कन्तूहल वेस वटाइंदा। सृष्ट सबाई बणाए बणत, विष्न ब्रह्मा शिव सेव लगाइंदा। गुर अवतार दे दे मंत, मन्त्र आपणा नाम दृढ़ाइंदा। भेव खुल्हाए साचे सन्त, सन्त सतिगुर रंग रंगाइंदा। गढ़्ह तोड़ हउमे हंगत, निवण सु अक्खर इक्क समझाइंदा। हरि का भेव ना जाणे कोई पंडत, पढ़यां हथ्थ किसे ना आइंदा। आदि जुगादि रहे अखण्डत, खण्ड खण्ड ना कोए कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, समरथ आपणा रंग वखाइंदा। समरथ पुरख हरि साचा रंग, जगत नेत्र नज़र ना आईआ। अनाद अनादी वजाए मृदंग, घर साचे राग अल्हाईआ। आत्म सेज सुहञ्जणी इक्क पलँग, परम पुरख प्रभ आप सुहाईआ। अन्तर आत्म निझर रस अनन्द, साचा झिरना आप झिराईआ। दूई द्वैती ढाहे कंध, खण्डा खड़ग इक्क चमकाईआ। पंच विकारा देवे दंड, काम क्रोध लोभ मोह हँकार रहिण ना पाईआ। गुरमुखां तोड़े खाना बन्दी बन्द, आप आपणा बन्धन पाईआ। कर प्रकाश बिन सूरज चन्द, घर घर विच करे रुशनाईआ। आत्म परमात्म गाए छंद, सोहँ ढोला इक्क सुणाईआ। जन्म जन्म दी टुट्टी गंढ्ढ, सुरती शब्दी लए मिलाईआ। बिन पाणीउँ पाए ठंड, त्रैगुण अग्नी दए बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, समरथ आपणी कल वरताईआ। समरथ पुरख पुरख बिधाता, सो पुरख निरँजण खेल रचाइंदा। मेटणहार अन्धेरी राता, सति सतिवादी साचा चन्द चढ़ाइंदा। निरगुण सरगुण चलाए साचा राथा, बण रथवाही सेव कमाइंदा। इक्क जणाए पूजा पाठा, अक्खर वक्खर आप पढ़ाइंदा। भेव चुकाए त्रिलोकी नाथा, कोटन कोटि त्रिलोकी नाथ आपणी सेव लगाइंदा। हरिजन देवे सच भरवासा, चरन कँवल कँवल चरन उपर धवल इक्को माण रखाइंदा। जुग जन्म दी पूरी करे आसा, मनसा

मन मेट मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा रंग वखाइंदा। समरथ पुरख रंग अपारा, नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जोती जाता जोत उज्यारा, नूर नुराना नूर रुशनाईआ। वसणहारा धाम न्यारा, सचखण्ड साचे आसण लाईआ। वेखे विगसे पावे सारा, वेखणहारा मुख छुपाईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर दए हुलारा, हुक्मी हुक्म आप जणाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जुग चौकड़ी करे पारा, थिर कोए रहिण ना पाईआ। लेखा जाणे गुर अवतारा, पीर पैग़म्बरां नाल मिलाईआ। कलयुग अन्तिम खेल न्यारा करे कराए करनेहारा, कुदरत कादर वेख वखाईआ। नूर इलाही हो उज्यारा, सृष्ट सबाई सांझा यारा, मुख नक़ाब पर्दा दए उठाईआ। अहिबाब रबाब वजाए सितारा, चौदां लोकां खोल्ह किवाड़ा, चौदां तबकां दए जगाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद नेत्र नैण नैण उग्घाड़ा, अक्ख अक्ख नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, समरथ दाता बेपरवाहीआ। समरथ दाता एकँकार, दूजा नज़र कोए ना आइंदा। सो पुरख निरँजण हो त्यार, त्रैगुण अतीता वेस वटाइंदा। हरि पुरख निरँजण पावे सार, हँ ब्रह्म मेल मिलाइंदा। एकँकारा दे आधार, सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। आदि निरँजण कर उज्यार, जोती दीपक जोत जगाइंदा। अबिनाशी करता बन्न्हे चरन प्यार, चरन सरन इक्क समझाइंदा। श्री भगवान वखाए ठांडा दरबार, अग्नी तत्त ना कोए रखाइंदा। पारब्रह्म प्रभ करे प्यार, साची गोदी आप बहाइंदा। ब्रह्म लेखा अन्तिम वार, हरि जू आपणे हथ्थ रखाइंदा। जुग चौकड़ी बीते चार, चार चार वंड वंडाइंदा। कोटन कोटि पीर पैग़म्बर करन पुकार, दर सजदा सीस झुकाइंदा। कोटन कोटि गुर अवतार, खाली झोली अग्गे डाहइंदा। कोटन कोटि दर दरवेश बणे भिखार, अल्फ़ी तन ना कोए रखाइंदा। कोटन कोटि सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जुग रोवण ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां धीर ना कोए धराइंदा। एकँकारा बैठ सच्चे दरबार, सच सिँघासण आसण लाइंदा। वेखणहारा पुरख करतार, वेस अनेका रूप वटाइंदा । हुक्मे अंदर तेई अवतार, जुग जुग आपणी धार जणाइंदा। हुक्मे अंदर बोल जैकार, नाउँ निरँकारा आप सुणाइंदा। हुक्मे अंदर लख चुरासी कर त्यार, त्रैगुण मेला मेल मलाइंदा। हुक्मे अंदर शास्त्र सिमरत वेद पुराण दए उच्चार, हुक्मे अंदर राग अल्हाइंदा। हुक्मे अंदर गीता ज्ञान दए आधार, हुक्मे अंदर अञ्जील कुरान पढ़ाइंदा। हुक्मे अंदर खाणी बाणी पावे सार, परा पसन्ती मद्धम बैखरी आप सुणाइंदा। हुक्मे अंदर चारे खाणी दए आधार, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज बन्धन पाइंदा। हुक्मे अंदर घड़े घड़ भन्ने भन्नणहार, हरि का भेव कोए ना पाइंदा। जो आया सो उठ उठ गया आपणी वार, थिर कोए नज़र ना आइंदा। दोए जोड़ जोड़ करन निमस्कार, नमो नमो सर्ब सुणाइंदा। सजदा सीस झुके परवरदिगार, जगदीस आपणा हुक्म मनाइंदा। कातब बणया ना

कोए लिखार, लिख लिख लेखा ना कोए जणाइंदा। सृष्ट सबाई अन्तिम गई हार, हरि हरि रूप नज़र किसे ना आइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी करे विभचार, धीरज जत्त ना कोए जणाइंदा। कूड़ कुड़यारा नैण शंगार, सच सुच्च रंग ना कोए रंगाइंदा। गुर का शब्द ना कोए प्यार, गुरू हट्ट ना कोए वखाइंदा। पीर पैग़म्बर गए हार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, समरथ आपणा राह चलाइंदा। समरथ पुरख लाए मग, पन्थ आपणा इक्क जणाईआ। जन भगतां दरस दिखाए उपर शाह रग, शहिनशाह आपणा मेल मिलाईआ। निर्मल जोती जाए जग, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। हँस बणाए फड़ फड़ कग, सोहँ हँसा माणक मोती चोग चुगाईआ। इक्क बणाए साची यद, विश्व आपणा रूप दरसाईआ। दीन मज़्हब वरन गोत पार कराए हद्द, घर इक्को इक्क दए वड्याईआ। कूड़ी क्रिया विच्चों कढ्ढ, झूठा नाता दए तुड़ाईआ। आत्म परमात्म गृह मन्दिर साचे लए सद्द, घर हुजरा दए वखाईआ। बोध अगाध अगम्मी धुंन आत्म वज्जे नद, अनादी राग सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, समरथ आपणा राह वखाईआ। समरथ पुरख वड बेअन्त, बेअन्त बेअन्त आप अख्वाइंदा। आपणी महिमा गणाए अगणत, लेखा लेख ना कोए रखाइंदा। कलयुग वेखणहारा अन्त, अन्तिम आपणा पर्दा लाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, समरथ आपणा राह चलाइंदा। समरथ पुरख हरि राह चलाउणा, निरगुण सरगुण दए समझाईआ। नव नौ चार पन्ध मुकाउणा, लोकमात रहिण ना पाईआ। पीर पैग़म्बर गुर अवतार एका दर बहाउणा, घर साचा इक्क सुहाईआ। अक्खर वक्खर इक्क पढ़ाउणा, निष्अक्खर करे पढ़ाईआ। साचा मन्त्र इक्क जपाउणा, रसना जिह्वा ना कोए हिलाईआ। तू ही तू सब ने गाउणा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। नौ खण्ड पृथ्मी शब्द निशाना इक्क झुलाउणा, शाह पातशाह बैठण सीस झुकाईआ। धुर फ़रमाणा इक्क सुणाउणा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। भगत विधान इक्क बणाउणा, तरमीम सके ना कोए कराईआ। जगत तक्सीम बन्द कराउणा, दीन मज़्हब ना कोए लड़ाईआ। अल्फ़ ये वक्त चुकाउणा, चौदां विद्या नैण शरमाईआ । तिन्न पंज आपणे खाते पाउणा, पैंतीस अक्खरी पर्दा लाहीआ। बवन्जा अक्खर राह वखाउणा, बावन एका हुक्म वरताईआ। आदि पुरख निरँजण नज़री आउणा, दूसर कोए रहिण ना पाईआ। दर्द दुःख भय भंजन दर्द वंडाउणा, बण दर्दी फेरा पाईआ। जन भगतां नेत्र एका अञ्जण पाउणा, नाम अञ्जण नाल महकाईआ। सच सरोवर मजन आप कराउणा, अठसठ नाता दए तुड़ाईआ। आत्म परमात्म पर्दा लौहणा, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण ना कोए पढ़ाउणा, बिन पढ़यां लेखा दए मुकाईआ। रातीं सुत्तयां दरस वखाउणा, जागदयां आपणा संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, समरथ आपणा भेव

खुल्हाईआ। समरथ पुरख भेव खोल्ह, अभेद आप जणाइंदा। लख चुरासी तोले तोल, तोलणहारा फेरा पाइंदा। आदि अन्त रहे अडोल, डुल कदे ना जाइंदा। कलयुग अन्तिम सचखण्ड दवार देवे खोल्ह, सतिजुग साचा राह चलाइंदा। सृष्ट सबाई रही अनभोल, हरि का भेव कोए ना आइंदा। अबिनाशी करता आत्म परमात्म वसे कोल, दूई पर्दा आपे लाहइंदा। घर घर वज्जे मृदंगा ढोल, अनहद नादी नाद सुणाइंदा। अमृत आत्म देवे पौहल, रस रसना इक्क चखाइंदा। उलटा करे नाभ कौल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, समरथ आपणा खेल कराइंदा। समरथ पुरख हरि खेले खेल, खेलणहारा बेपरवाहीआ। मेल मिलाए गुरू गुर चेल, गुर चेला एका रूप वखाईआ। एथे ओथे सज्जण सुहेल, हरि साचा संग हो जाईआ। आदि निरँजण चाढ़े तेल, जोत निरँजण सगन मनाईआ। कलयुग अन्तिम आया वेल, वेला गया हथ्थ ना आईआ। लख चुरासी पाए नकेल, राए धर्म हथ्थ फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। समरथ पुरख धुर फ़रमाणा, एका एक जणाइंदा। शाहो भूप वड राज राजाना, धुर दरबारी वेख वखाइंदा। तख्तों लाहे राजा राणा, सीस ताज ना कोए टिकाइंदा। सब नूं मन्नणा पए भाणा, भाणे विच आप भुवाइंदा। कलयुग मिटे कूड़ निशाना, सतिजुग साचा राह चलाइंदा। सृष्ट सबाई एका गाणा, आत्म परमात्म आप पढ़ाइंदा। खेले खेल दो जहानां, दोए दोए आपणी धार वखाइंदा। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण पहरे बाणा, बाण अणयाला तीर चलाइंदा। आत्म परमात्म मारे निशाना, बजर कपाटी तोड़ तुड़ाइंदा। घर मन्दिर सुणाए साचा गाणा, अनहद रागी राग सुणाइंदा। इक्क वखाए पद निरबाणा, अद्धविचकार ना कोए अटकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, समरथ आपणा खेल वखाइंदा। समरथ पुरख प्रभ करने योग, युगती आपणे हथ्थ रखाईआ। लेखा जाणे लोक परलोक, अवण गवण त्रैभवन रिहा समाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव आदि अन्त गायण हरि सलोक, सोहला गुर अवतार पीर पैग़म्बर रिहा पढ़ाईआ। लख चुरासी एका ओट, एका इष्ट दए दृढ़ाईआ। सचखण्ड दवार किला कोट, एका बंक दए वखाईआ। कर प्रकाश निर्मल जोत, बिमल जोत करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग लेखा दए चुकाईआ। कलयुग लेखा चुक्के गुरमुख, गुर सतिगुर आप चुकाइंदा। जन्म जन्म दा मेटे दुःख, दुःख दलिद्दर रहिण कोए ना पाइंदा। सफ़ल कराए मात कुक्ख, दस दस लेखा मूल चुकाइंदा। उज्जल करे जगत मुख, मुख सोहँ हँसा जाप जपाइंदा। नाता तुट्टे उलटा रुक्ख, लख चुरासी फंद कटाइंदा। आपणी गोदी लए चुक्क, चुक्क चुक्क ख़ुशी मनाइंदा। पारब्रह्म सूरबीर शहिनशाह एका प्या बुक्क, भबक दो जहान लगाइंदा। कलयुग अन्तिम पैंडा रिहा मुक्क, बण पाँधी आप मुकाइंदा। हरि

का भाणा जाए ना रुक, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। मानुख बूटा रिहा सुक्क, हरया सिंच ना कोए कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, समरथ पुरख आपणा पर्दा आप चुकाइंदा। समरथ पुरख सर्ब गुण भरपूर, भरपूरी हरि अख्वाईआ। अन्तिम प्रगट होया हाज़र हज़ूर, हज़रत आपणा फेरा पाईआ । जन भगतां मेले आप ज़रूर, ज़ाहर बातन कर रुशनाईआ। जगत अन्धेरा करे दूर, निरगुण जोत कर रुशनाईआ। माया ममता नाता तोड़े कूड़, कूड़ी क्रिया दए खपाईआ। कोई ना खाए गाए सूर, सब दी शरअ दए मिटाईआ। जन भगतां बख्शे आप कसूर, पिछला लहिणा झोली पाईआ । हरिसंगत भरे साचा पूर, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, समरथ पुरख आपणी कल वरताईआ। समरथ पुरख वरते कल, कलयुग भेव कोए ना पाइंदा। निरगुण सरगुण करे अछल अछल, छलधारी आपणा वेस वटाइंदा। जुग चौकड़ी शब्द संदेसे रिहा घल, गुर अवतार पीर पैग़म्बर सेव लगाइंदा। कलयुग अन्तिम आया चल, निरगुण वेस वटाइंदा। सम्बल डेरा बैठा मल, गोबिन्द चेला गुर वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महांबली आपणा फेरा पाइंदा। महांबली श्री भगवान, दूसर कोए नज़र ना आईआ। जोधा सूरबीर बलवान, बल आपणा आप प्रगटाईआ। सम्बल वसे धाम मकान, गोबिन्द मेला सहिज सुभाईआ। वेद व्यासा होए हैरान, पूत सपूता ब्राह्मण गौड़ा नाउँ धराईआ। मुहम्मद झुक झुक करे सलाम, अमाम अमामां नूर रुशनाईआ। ईसा दोए जोड़ करे प्रणाम, खाली झोली अग्गे डाहीआ। मूसा भुल्ले सच निशान, नेत्र नैण ना सके उठाईआ। नानक निरगुण पुरख अकाला मिले आण, सचखण्ड वज्जे वधाईआ। कलयुग अन्त होए प्रधान, सच प्रधानगी आप कमाईआ। शहिनशाह शाहो भूप राज राजान, लख चुरासी रइयत वेख वखाईआ। सच संदेसा एका देवे हुक्मरान, हक़ हक़ीक़त दए समझाईआ। लाशरीक प्रगट होए मेहरवान, मिहबान बीदो बी ख़ैर या अल्ला इलाही नूर धराईआ। सच मुसल्ला ज़िमीं असमान, इक्को मसला लहिणा देणा चुकाए अञ्जील कुरान, काया काअबा दो दो आबा पर्दा दए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दस्तगीर दस्त आपणा लए मिलाईआ। समरथ पुरख हरि परवरदिगारा, पारब्रह्म वडी वड्याईआ। कलयुग अन्तिम पार किनारा, चौदां तबक वेख वखाईआ। सदी चौधवीं आए हारा, जित कोए रहिण ना पाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी होए खुआरा, धीरज धीर ना कोए रखाईआ। साध सन्त रोवण ज़ारो ज़ारा, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, समरथ आपणी कल वरताईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी इक्क पसारा, जुगा जुगन्तर वेखणहारा, नित नवित लए अवतारा, भगतां हित करे खेल न्यारा, अबिनाशी अचुत हो उज्यारा, साची रुत्त लोकमात आप महकाईआ।

हरि मन्दिर साचा साढे तिन्न हथ्थ, गुरू गुरदेव गए समझाईआ। पुरख अबिनाशी आवे नस्स, जिउँ नानक निरगुण मिल्या चाँईं चाँईंआ। अंगद अंदर नानक वस, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। करे खेल पुरख समरथ, लेखा लेख दए जणाईआ। नानक गोबिन्द मंगी मंग, प्रभ अग्गे झोली डाहीआ। सृष्ट सबाई होई नंग, पर्दा कोए ना सीस रखाईआ। जगत विकारा होए जंग, शांत सति ना कोए वड्याईआ। दूई द्वैती होई कंध, भाण्डा भरम ना कोए भनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे दर इक्क अरज़ोईआ। पुरख अबिनाशी हरि मेहरवाना, आपणी दया कमाइंदा। अन्तर अन्तर दए ज्ञाना, नानक गोबिन्द आप समझाइंदा। जुगा जुगन्तर मेरा खेल महाना, भेव कोए ना पाइंदा। वसणहारा सच मकाना, सचखण्ड सच्चा आप वड्याइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेद आप खुल्हाइंदा। भेव अभेव गुरू गुर सूरा, हरि सतिगुर आप जणाइंदा। लिख्या लेख करे पूरा, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। साचा मन्दिर इक्क हज़ूरा, हरि जू हरि हरि आप बणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नानक जोती गोबिन्द वेस वटाइंदा। गोबिन्द वेस अवल्ला हरि हरि, पुरख अकाल दए वड्याईआ। मेल मिलावा साचे घर घर, मिल मिल ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोबिन्द गोबिन्द रिहा समझाईआ। गोबिन्द मंगे दान, पुरख अकाल अग्गे झोली डाहीआ। देवणहारा श्री भगवान, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। कलयुग अन्तिम खेले खेल महान, भेव कोए ना पाईआ। तेरा नाउँ करे प्रधान, शब्द डंका इक्क वजाईआ। हरि मन्दिर वेखे हरि जू आण, तेरा बंक सुहाईआ। चरन टिकाए श्री भगवान, हरि का चरन नज़र किसे ना आईआ। गुरू ग्रन्थ गुर देवे ज्ञान, बिन गुर शब्द बूझ ना पाईआ। डंका वजाए दो जहान, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां आप जगाईआ। कल कल्की लै अवतार, कल्गी तोड़ा सीस टिकाईआ। सस्से उपर लाए होड़ा निरगुण सरगुण खेल करे महान, खेलणहारा दिस किसे ना आईआ। जिस दा नानक गाया गाण, सोहँ अक्खर कर पढ़ाईआ। जिस नूं गोबिन्द करया परवान, चिल्ला तीर हथ्थ कमान उठाईआ। सो साहिब सतिगुर हरि मन्दिर वसे आण, आपणा चरन टिकाईआ। करे खेल नौजवान, बिरध बाल ना रूप वटाईआ। तख्त निवासी राज राजान, शहिनशाह शाहो भूप इक्क अख्वाईआ। वीह सौ वीह बिक्रमी राह तक्के बण अञ्याण, कवण वेला हरि जू दए सुहाईआ। जन भगतां मिले आण, गुरमुखां मुख उज्जल दए कराईआ। गुरसिखां देवे इक्क ध्यान, जगत ज्ञान ना कोए दृढ़ाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म मिल मिल ख़ुशी मनाण, घर मिले गोबिन्द सच्चा माहीआ। गोबिन्द मेला करे श्री भगवान, मिल्या मेल विछड़ ना जाईआ। साढे तिन्न हथ्थ मन्दिर सोहे इक्क मकान, जिस मन्दिर अंदर गोबिन्द आपणा

रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा साचे घर, घर महल्ला इक्क इकल्ला उच्च अटल्ला सम्बल नगरी सच समग्री जोत इक्ग्री अकाल मूर्त निरगुण सूरत नाद तुरीआ बिन तर्ज़ ताल वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सम्बल वेखे चाँईं चाँईंआ।

२५ भाद्रों २०१९ बिक्रमी जरनैल सिँघ, नछत्र सिँघ शाह वाला ज़िला फिरोज़पुर

परमात्मा आत्मा लए खोज, जन भगत दए वड्याईआ। सन्त सज्जण जो रहे लोच, नेत्र नैणां दरस दिखाईआ। जगत विद्या जो पढ़ पढ़ रहे सोच, सोच विच किसे ना आईआ। वसणहारा पुष्कर लखण करौच जम्बु डेरा लाईआ। साल सलमल ना कोइ · कुशा भेव ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल

बेपरवाहीआ। परमात्म आत्म खेल अपारा, हरि जू हरि हरि आप कराइंदा। आदि जुगादी लख चुरासी धारा, जून अजूनी रूप वखाइंदा। जुगा जुगन्तर निरगुण सरगुण लै अवतारा, सरगुण निरगुण बूझ बुझाइंदा। नाम निधाना बोल जैकारा, जै जैकार आप सुणाइंदा। भगतन मेला धुर दरबारा, धुर दरगाही आप कराइंदा। खोल्हणहारा बन्द किवाड़ा, बन्द ताकी कुण्डा लाहइंदा। दीआ बाती कर उज्यारा, जागरत जोत इक्क जगाइंदा। महल अटल सच मुनारा, सोभावन्त आप सुहाइंदा। कर प्रकाश एकँकारा, अज्ञान अन्धेर चुकाइंदा। रवि ससि करन निमस्कारा, निउँ निउँ सीस सर्ब झुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचा भेव चुकाइंदा। परमात्मा आत्म वसे कोल, घर घर विच रिहा समाईआ। आदि जुगादि रहे अडोल, ना सके कोए डुलाईआ। लख चुरासी करनहारा घोल, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज करे लड़ाईआ। सति दुआरा एका खोल्ह, भगत भगवन्त दए पढ़ाईआ। देवे वस्त इक्क अनमोल, नाम निधाना आप वरताईआ। सोहँ अक्खर साचा बोल, आत्म परमात्म करे कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग आप रंगाईआ। आत्म परमात्म पाए बन्धन, बन्दीखाना ना कोए रखाइंदा। तिलक ललाटी एका चन्दन, चन्द चादनी मुख शरमाइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्त हारा टुट्टी गंढ्ढण, गंढ्ढ आपणी इक्क वखाइंदा। वेखणहारा ब्रह्मण्ड ब्रह्मण्डण, ब्रह्मांड खोज खोजाइंदा। लेखा जाण त्रिलोकी नंदन, लोआं पुरीआं फेरा पाइंदा। दीन दयाल सदा बख्शंदन, बख्शिश आपणे हथ्थ रखाइंदा। नाम चिल्ला तीर कमंदन, साचा भथ्था आप उठाइंदा। सति सतिवादी सति पुरख निरँजण वजाए इक्क मृदंगण, नाम मृदंगा हथ्थ उठाइंदा। कूड़ी क्रिया करे खण्डण, खड़ग खण्डा इक्क चमकाइंदा। नाता तोड़े भुख नंगण, भुक्ख्यां भुख आप मिटाइंदा।

इक्क जणाए परमानंदन, निज आत्म रस वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आत्म परमात्म खेल कराइंदा। परमात्म आत्म वेखे मीत, मित्र प्यारा खेल कराइंदा। काया मन्दिर अंदर सच मसीत, साचा देहुरा सोभा पाइंदा। साहिब सतिगुर सुत्ता इक्क अनडीठ, आपणी करवट ना कोए बदलाइंदा। अठ्ठे पहर गाए गीत, घड़ी पल ना वंड वंडाइंदा। आत्म परमात्म बन्न्हे प्रीत, प्रीतीवान दया कमाइंदा। लख चुरासी परखे नीत, गृह गृह फोल फोलाइंदा। लेखा जाणे हस्त कीट, अभुल भुल्ल कदे ना जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आत्म परमात्म भेव चुकाइंदा। आत्म परमात्म चाढ़े रंग, रंग एका एक वखाईआ। ब्रह्मण्डां खण्डां लोआं पुरीआं पार लँघ, लख चुरासी माणस मानुख दए वड्याईआ। एका डोरी सति पतंग, गुर शब्दी आप उडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आत्म परमात्म खोज खोजाईआ। आत्म परमात्म डूँग्घा सागर, घर घर विच आप उपाइंदा। आप वसाए काया गागर, साढे तिन्न हथ्थ वेस वटाइंदा। भगत भगवान बणाए सच सौदागर, साचा वणज इक्क कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आत्म परमात्म भेव चुकाइंदा। आत्म परमात्म चुक्के ओहला, पर्दा विच रहिण ना पाईआ। निरगुण गाए निरगुण सोहला, सरगुण ढोला राग अल्हाईआ। करनहारा उलटा कौला, कँवल कँवली मुख उलटाईआ। देवे वड़याई उपर धौला, धरनी धरत होए सहाईआ। आदि जुगादी नूर इलाही अवल्ला, आलमीन वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परमात्म आत्म आत्म परमात्म एका घर वसाईआ। आत्म परमात्म सच घर वसेरा, मन्दिर इक्को इक्क वखाइंदा। वसणहारा नेरन नेरा, दूर दुराडा पन्ध मुकाइंदा। जुग चौकड़ी देवणहारा गेड़ा, गेड़ा आपणे हथ्थ रखाइंदा। लख चुरासी चुकाए झेड़ा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आत्म परमात्म वंड वंडाइंदा। आत्म परमात्म वंडे वंड, भेव कोए ना आइंदा। परमात्म वसे सचखण्ड, सचखण्ड दवारे सोभा पाइंदा। आत्म वसे जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज विच समाइंदा। करे खेल सूरा सरबंग, साहिब सुल्तान वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप खुल्हाइंदा। आत्म परमात्म भेव दस्स, पर्दा आप उठाईआ। निरगुण निरगुण सरगुण अंदर वस, वासदेव इक्क समझाईआ। आत्म देव परमात्म प्यार जाए फस, बन्धन इक्को इक्क रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परम पुरख आपणा वेस वटाईआ। परम आत्मा परम पुरख, पारब्रह्म वडी वड्याईआ। निरगुण आत्मा लख चुरासी सुख, घर घर विच रिहा छुपाईआ। पंज तत्त काया माटी माणस मानुख, रक्त बूंद कर कुड़माईआ। मन मति बुध धूंआं रिहा धुख, गृह मन्दिर अंदर आप टिकाईआ। सति सरूप बैठा लुक, भूप नज़र किसे ना आईआ। चारे कूट अन्धेरा घुप्प, साचा चन्द

ना कोए रुशनाईआ। साहिब सतिगुर हरि सुल्ताना वड मेहरवाना जन भगत दुआरे पए उठ, निरगुण आपणा रूप धराईआ। ठाकर स्वामी जाए तुट्ठ, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। कूड़ी क्रिया कढ्ढे कुट्ट, एका डंका रिहा वजाईआ। जन भगतां रिहा घर घर पुच्छ, दर दर फेरा पाईआ। नाता जुड़या जिउँ मात पुत्त, पिता पूत सहिज सुखदाईआ। कलयुग अन्त सुहाए रुत्त, रुत्त रुत्तड़ी आप महकाईआ। करे खेल अबिनाशी अचुत्त, अबिनाशी धार चलाईआ। हरिजन देवे साचा सुख, आत्म परमात्म मेल मिलाईआ। लहिणा चुक्के मात गर्भ उलटा रुक्ख, दस दस मास ना अग्न तपाईआ। आपणी गोदी लए चुक्क, फड़ बांहों गले लगाईआ। अद्धविचकार ना देवे सुट्ट, शौह दरया ना कोए रुढ़ाईआ। इक्क वखाए साचा कोट, किला बंक दए वड्याईआ। कर प्रकाश निर्मल जोत, परमात्म पर्दा दए उठाईआ। आत्म दर्शन रही लोच, लोचा पूरी आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आपणे हथ्थ रखाईआ। परमात्म आत्म रखी आसा, आसा इक्को इक्क जणाइंदा। निरगुण सरगुण सच भरवासा, धीरज धीर धीर धराइंदा। वेखणहारा खेल तमाशा, ख़ालक ख़लक रूप वटाइंदा। दीआ बाती कमलापाती निरगुण नूर जोत प्रकाशा, नूरो नूर डगमगाइंदा। दो जहान मंडल मण्डप ब्रह्मण्ड खण्ड गोपी काहन पाए रासा, साची सख़ीआं नाच नचाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। परमात्म आत्म खेल महान, घर घर विच आप कराईआ। साचा मेला गोपी काहन, निरगुण निरगुण बन्धन पाईआ। सुरत सुवाणी सीता शब्द गुर मिले राम, घर साचे वज्जे वधाईआ। नाम बंसरी सुणे कान, मधुर धुन इक्क सुणाईआ। खेले खेल श्री भगवान, भगवन आपणा भेव चुकाईआ। राग नाद होण हैरान, छत्ती बैठे मुख शरमाईआ। धुर संदेसा देवे आण, पीर पैग़म्बर करे पढ़ाईआ। तख्त निवासी नौजवान, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। करे खेल विच जहान, जीवण जुगत दए जणाईआ। भगत भगवन्त वेखे आण, बिन नेत्र नैण मिलाईआ। सच्चा दस्से इक्को गान, आत्म परमात्म परमात्म आत्म कर पढ़ाईआ। सोहँ शब्द सच निशान, सो सतिगुर आप झुलाईआ। आपा चीन पावे माण, माणस देवणहार वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आत्म परमात्म बन्धन पाईआ। आत्म परमात्म खेल अपारा, गृह मन्दिर आप कराइंदा। लख चुरासी कर पसारा, घट घट वेस वटाइंदा। लेखा जाणे धुर दरबारा, धरनी धरत धवल सुहाइंदा। पावे सार साढे तिन्न हथ्थ मुनारा, काया माटी बंक सुहाइंदा। वेखणहारा डूँग्घी गारा, काया कवरी भँवरी फोल फोलाइंदा । गुरमुख गुर गुर दए सहारा, सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। दो जहानां पावे सारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आत्म परमात्म आप जगाइंदा। आत्म परमात्म जगाए सोई, एका अक्ख खुल्हाईआ।

दरगाह साची देवे ढोई, मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र इक्क उठाईआ। गुरमुख विरला जाणे कोई, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ। नार भतार कबीरा लोई, सुरती शब्द करे कुड़माईआ। साचा बीज रिहा बोई, पत डाल्ही फुल महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आत्म परमात्म लए जगाईआ। आत्म जागे होए वैरागे, बिरहों रोग इक्क वखाइंदा। मेल मिलावा कन्त सुहागे वड वड भागे, गृह मन्दिर वेख वखाइंदा। हँस बणाए कागे धोवे दाग़े, दुरमति मैल धुवाइंदा। लख चुरासी विच्चों काढे, चरन कँवल कराए लाडे, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। नाम सुणाए बोध अगाधे, देवणहार साची दादे, वस्त अमोलक आप वरताइंदा । गुरमुख सज्जण साचे साधे, मेल मिलाए माधव माधे, मोहणी आपणा रूप वटाइंदा। पावे सार ब्रह्म ब्रह्मादे, शब्द अगम्म वजाए नादे, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां आप सुणाइंदा। भगत दुआरे हो विस्मादे, बिस्मिल आपणा रूप वखाइंदा। कलयुग अन्त सुणे फ़रयादे, तख्त निवासी साचे तख्त आसण लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आत्म परमात्म आप जगाइंदा। आत्म परमात्म दे हुलारा, एका रंग वखाइंदा। सचखण्ड निवासी खोल्ह किवाड़ा, गृह मन्दिर आप वड्याइंदा। दीआ बाती कर उज्यारा, हरि सज्जण आप जगाइंदा। सेवक सेवादार बण भिखारा, घर इक्को अलख जगाइंदा। मंगे मंग विच संसारा, अग्गे आपणी झोली डाहइंदा। सच प्रीती मिले आधारा, दूजा नज़र कोए ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आत्म परमात्म आप मिलाइंदा। आत्म परमात्म खोल्हे अक्ख, नेत्र नैण नैण खुल्हाईआ। निरगुण दाता हो प्रतख, आपणा भेव चुकाईआ। शब्द अगम्मी बोल अलख, साचा नाअरा दए सुणाईआ। इक्क दूजे नालों होए वक्ख, अन्तिम आपणा मेल मिलाईआ। भगत भगवन्त पत्त लए रख, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। एका मन्दिर जाण वस, सेज सुहञ्जणी इक्क सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आत्म परमात्म लए जगाईआ। आत्म उठी उठ उठ रोवे, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा नज़र ना आए कोए, सृष्टी काग वांग कुरलाईआ। सच मुहब्बत करे ना कोई मोहे, नाता तुट्टा ख़लक ख़ुदाईआ। फिर फिर थक्की जंगल जूह उजाड़ पहाड़ जूहे, उच्चे टिल्ले पर्बत फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, ढह पई सरनाईआ। आत्म उठी करे पुकार, बौहड़ी बौहड़ी कुरलाईआ। प्रभ विसरया सच्चा यार, कूड़ा नाता रहिण ना पाईआ। नव नौ दिसे धुंआंधार, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। मैं फिर फिर थक्की आर पार किनार, किनारा कोए नज़र ना आईआ। पढ़ पढ़ थक्की शास्त्र सिमरत वेद चार, गीता ज्ञान अञ्जील कुरान नाल रलाईआ। मेरी आसा पूरी करे ना कोई विच संसार, संसा सके ना कोए मिटाईआ। खुल्हड़े केस दर दरवेश रोवे धाहां मार, मींढी सीस

ना कोए गुंदाईआ। नेत्र नैण कजला ना कोए धार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तुध बिन होए ना कोए सहाईआ। आत्म रोवे कुरलावे, कूक कूक सुणाईआ। कलयुग अन्तिम दुक्खड़ा खावे, बिरहों रोग लगाईआ। भगत सन्त दहि दिशा उठ उठ धावे, साचा दर नज़र कोए ना आईआ। अठसठ तीर्थ जा जा नहावे, दुरमति मैल ना कोए धुवाईआ। अमृत संधया उठ उठ गावे, रसना जिह्वा नाल सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तुध बिन अवर ना कोए थाईंआ। थान थनंतर वेख्या जग, नेत्र नैण खुल्हाया । नौ चण्ड पृथ्मी इक्को अग्ग, अमृत मेघ ना कोए बरसाया। तत्ती वा रही वग, पवण उणंजा रही जलाया। कोए ना बन्न्हे साचा तग, सति सतिवादी सगन ना कोए मनाया। हँस होए अन्तिम कग, काग काग वांग कुरलाया। गुरमुख विरले मंगण मंग, प्रभ साचा होए सहाया। इक्को देवे नाम अनन्द, रस रसना रहे ना राया। जन्म जुग दी टुट्टी देवे गंढ्ढ, आप आपणे अंग लगाया। कलयुग औध रही हंढ, वेला गया हथ्थ ना आया। फिरे दरोही नौ खण्ड, सत्त दीप कुरलाया। मैं निमाणी होई रंड, हरि कन्त नज़र ना आया। कर किरपा सतिगुर पा ठंड, मेरा दुक्खड़ा दर्द मिटाया। चौथे युग कटया पन्ध, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरा राह तकाया। मेरा नज़र ना आए कोई बत्ती दन्द, रसना मुख ना कोए रखाया। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ ना पावां डण्ड, निउँ निउँ सीस ना कोए झुकाया। तूं साहिब सदा बख्शंद, गुण अवगुण ना कोए जणाया। मेरा तोड़ ख़ानाबन्द, बन्दीख़ाना रहे ना राया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे मिले सरनाया। मैं निमाणी कोझी कमली, बुधहीण रही कुरलाईआ। एका देणी सच तसल्ली, तसबी माला हथ्थ ना कोए रखाईआ। दर दर फिरां इक्क इकल्ली, सज्जण नज़र कोए ना आईआ। बिरहों कुट्ठी होई झल्ली, तेरी झलक कोए ना पाईआ। सुक्कदी जाए अगम्मी कल्ली, कलयुग तत्ती वा रिहा लगाईआ। चार कुण्ट फिरां हो हो झल्ली, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मेरा दुक्खड़ा दे मिटाईआ। मेरा दुक्खड़ा कट भगवान, तेरे अग्गे मेरी अरज़ोईआ। मैं बाली बुध अञ्याण, मेरी चले ना कोए चतुराईआ। तूं साहिब सच्चा सुल्तान, हथ्थ तेरे वड्याईआ। मैं चार कुण्ट फिर फिर होई हैरान, हरि का पौड़ा नज़र कोए ना आईआ। जहि देखां तहि जीव शैतान, शरअ करे लड़ाईआ । रसना जिह्वा पढ़ पढ़ सारे गाण, हिरदे कोए ना सके वसाईआ। तेरा नज़र ना आए सच मकान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे ओट तकाईआ। दर तेरे रखी इक्को ओट, मेरे साहिब सच्चे सुल्ताना। जगत निमाणी कढ्ढ खोट, एका देणा ब्रह्म ज्ञाना। कर प्रकाश निर्मल जोत, ब्रह्म पारब्रह्म समाना। जोती जोत सरूप हरि,

आप आपणी किरपा कर, करे खेल नौजवाना। नौजवान श्री भगवान, आपणी दया कमाइंदा। गुरसिख आत्म कर परवान, सच परवाना हथ्थ फड़ाइंदा। उठ सपुत्तरी कर ध्यान, नेत्र नैण इक्क खुल्हाइंदा। साचा मन्दिर सच मकान, गृह आपणा आप वखाइंदा। दीआ बाती नूर नुरान, कमलापाती आप जगाइंदा। साचा साकी प्याए जाम, अमृत प्याला हथ्थ फड़ाइंदा। इक्क वखाए सच निशान, सति पुरख निरँजण आप झुलाइंदा। नेत्र खोल्ह वेख भगवान, हरि जू हरि हरि फेरा पाइंदा। तेरा मेला विच इस्लाम, इस्म आज़म आप वखाइंदा। तेरा खेल इलाही कलाम, कलमा नबी आप पढ़ाइंदा। तेरा भेव सच पैग़ाम, आयत शरायत आप जणाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख आत्म आप मिलाइंदा। गुरसिख आत्म फड़ फड़ मीत, हरि आपणी दया कमाइंदा। उठ वेख प्रभ साचे दी साची रीत, जिस दा भेव कोए ना पाइंदा। जिस वखाई जगत मसीत, मुसल्ला हेठां इक्क विछाइंदा। गोबिन्द नाल बंधाई प्रीत, चार कहारी रूप वटाइंदा। अन्त निशाना दस्स के गया ठीक, भेव अभेद आप खुल्हाइंदा। परवरदिगार आए लाशरीक, सिरक्त सब दी आप गवाइंदा। आपणी निभाए सच प्रीत, प्रीतीवान भुल्ल कदे ना जाइंदा। उच्च दा पीर गाए इक्को गीत, तूं मेरा मैं तेरा तेरा मेरा भेव कोए ना आइंदा। सोहँ रूप सदा अतीत, आत्म परमात्म नाउँ धराइंदा। कलयुग अन्तिम जाए बीत, लोकमात रहिण ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर आपणा इक्क वखाइंदा। गुरसिख आत्म उठ उठ जाग, हरि साचा आप जगाइंदा। जन्म जन्म दा धोवे दाग़, निर्मल निर्मल आप कराइंदा। दूर दुराडी कट के आए वाट, बण पाँधी पन्ध मुकाइंदा। गुरमुख वेखे सेजा खाट, आत्म अन्तर फेरा पाइंदा। साची गाउणी इक्क गाथ, सिख्या सच सच दृढ़ाइंदा। मिल्या मेल पुरख समराथ, सो पुरख निरँजण फेरा पाइंदा। सगल विसूरे जायण लथ, जन्म मरन फंद कटाइंदा। लहिणा देणा चुक्के हथ्थो हथ्थ, जगत उधार ना कोए कराइंदा। साचा मार्ग रिहा दस्स, भेव अभेद खुल्हाइंदा। आत्म परमात्म हो हो वस, वस्तू आपणी इक्क वरताइंदा। सोहँ ढोला गाउणा जस, आत्म परमात्म सिफ्त सालाहइंदा। एका मन्दिर जाणा वस, घर इक्को इक्क वड्याइंदा। इक्को पीणा अमृत रस, दूजा रस ना कोए चखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख आत्म आप तराइंदा । गुरसिख आत्म चढ़या चा, चाओ घनेरा ख़ुशी मनाईआ। कलयुग अन्तिम मिल्या बेपरवाह, बेपरवाही आपणी रिहा वखाईआ। जिस नूं पीर पैग़म्बर कहिन्दे रहे ख़ुदा, आकाश आकाशां उपर रिहा समाईआ। जिस नूं गुर अवतार कहिन्दे सचखण्ड बैठा डेरा ला, महल अटल सोभा पाईआ। सो शहिनशाह शाह पातशाह कलयुग अन्तिम फेरा पा, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। गुरमुख सज्जण घर घर रिहा जगा, फड़ फड़ बांहों आप उठाईआ। आत्म परमात्म रिहा मिला, मिल मिल

ख़ुशी कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। गुरमुख आत्म पई हस्स, प्रभ मिल्या सहिज सुखदाया। बिन डोरीउँ गया फस, प्रेम बन्धन इक्क रखाया। कलयुग अन्त ना जाए नस्स, गुरमख घेरा रहे पाया । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाया। पुरख अबिनाशी बेनज़ीर, नज़र आपणी इक्क उठाइंदा। गुरमुखां तोड़ां अन्त ज़ंजीर, शरअ जंजीर ना कोए रखाइंदा। बदलणहारा तकदीर, तदबीर आपणी आप जणाइंदा। सोहँ नाम सच अकसीर, साचे हट्ट विकाइंदा। आत्म परमात्म देवे धीर, सांतक सति सति वखाइंदा। मुर्शद मुरीद मिले साचा पीर, दस्तगीर नाउँ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख आत्म परमात्म विच समाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ज़ाहर बातन आपणा हुक्म वरताइंदा।