२६ भाद्रों २०१९ बिक्रमी मस्सा सिँघ दे गृह नौरंगाबाद ज़िला अमृतसर
सृष्ट सबाई नाता कष्ट, सुख नज़र कोए ना आइंदा। राज राजानां बुद्धि होई भृष्ट, अनुभव रूप ना कोए रखाइंदा। सति सतिवादी भुल्लया इष्ट, गुरदेव ना कोए मनाइंदा। अन्तर आत्म ना खुल्ही दृष्ट, सति सन्तोख ना कोए जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दो जहानां वेख वखाइंदा। दो जहानां वेखणहारा, सो पुरख निरँजण वड वड्याईआ। हरि पुरख निरँजण कर पसारा, निरगुण वेखे थाउँ थाईंआ । एकँकारा वड बलकारा, धुर फ़रमाना हुक्म जणाईआ। आदि निरँजण हो उज्यारा, नूरो नूर नूर दरसाईआ। अबिनाशी करता जोधा सूरबीर बलकारा, बल आपणा आप प्रगटाईआ। श्री भगवान सच निशाना मारे एका वारा, दो जहानां तीर चलाईआ। पारब्रह्म प्रभ वेखणहारा, बिन नैणां वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह हरि शाह पातशाह, सचखण्ड निवासी दया कमाइंदा। जुग चौकड़ी राह चला, नित नवित वेस वटाइंदा। मार्ग पन्थ आप लगा, रैहबर आपणा रंग रंगाइंदा। जीव जंत जगत समझा, जुगती आपणी आप दृढ़ाइंदा। भगत भगवन्त मेल मिला, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाइंदा। सच सुगंधी इक्क वखा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप जणाइंदा। साचा खेल पुरख अगम्म, अलख अगोचर आप कराईआ। जुग चौकड़ी बेड़ा बन्न्ह, सतिजुग त्रेता दुआवर कलयुग आप हंढाईआ। देवणहारा नाम धन्न, वस्त अमोलक आप वरताईआ। सुणावणहारा राग कन्न, अनहद नादी नाद वजाईआ। करे प्रकाश बिन सूरज चन्द, निरगुण जोत जोत रुशनाईआ। गुरमुखां बेड़ा देवे बन्न्ह, कंध आपणे भार उठाईआ। कूड़ राजा देवे डंन, लोकमात
रहिण ना पाईआ। गढ़्ह हँकारी देवे भन्न, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह हरि हरि निरँकारा, दूजा नज़र कोए ना आइंदा। जुग चौकड़ी हो त्यारा, निरगुण आपणा खेल कराइंदा। सरगुण मेला विच संसारा, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाइंदा। शब्द अगम्मी दे हुलारा, अनाद अनादी राग सुणाइंदा। ब्रह्म पारब्रह्म पावे सारा, उत्भुज सेत्ज जेरज अण्डज एका गोद सुहाइंदा । काग़ज़ कलम ना लिखणहारा, लिख लिख लेख ना कोए मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दुःख दर्द वेख वखाइंदा। दुःख दर्द वेखे भय भंजन, भय भयानक होए सहाईआ। गुरमुखां सतिगुर साचा सज्जण, सद सद सेव कमाईआ। नेत्र पाए नाम अञ्जण, अज्ञान अन्धेर गंवाईआ। एथे ओथे दो जहान श्री भगवान परदे कज्जण, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। चरन कँवल उपर धवल कराए साचा मजन, सच सुल्ताना सहिज सुखदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। जगत कष्ट होए दूर, तन नाता रहिण ना पाईआ। किरपा करे हाज़र हज़ूर, हज़रत आपणा फेरा पाईआ। सुखदायक सुख देवे ज़रूर, ज़रूरत इक्को पूर कराईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दूती दुश्मण मित्र दए बणाईआ। साचा मित्र नाम प्यारा, पीआ प्रीतम खेल कराइंदा। रोग सोग तों वसे बाहरा, जन भगतां रोग सोग चिंता दुःख आप गवाइंदा। आत्म परमात्म दे सहारा, पंज तत्त काया माटी लेखे लाइंदा। मन मति बुध ना करे कोए विचारा, विचार विच कदे ना आइंदा। तोड़नहारा गढ़्ह हँकारा, हउमें हंगता मूल मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर्दी आपणा दर्द वंडाइंदा। जगत कष्ट ना आए नेड़े, हरि जू हरि हरि दया कमाइंदा। भाग लगाए साढे तिन्न हथ्थ खेड़े, काया मन्दिर आप सुहाइंदा। तारनहारा डुब्बदे बेड़े, शौह दरयाए पार कराइंदा। देवणहारा उलटे गेड़े, सुल्तानां ख़ाक मिलाइंदा। वसणहारा सद नेरन नेरे, निज घर आपणा पर्दा लाहइंदा। हरिजन देवे चाओ घनेरे, चाओ घनेरा इक्क रखाइंदा। रातीं सुत्तयां घर घर मारे फेरे, बण दरवेश सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कटणहारा झूठे जेड़े, नाम खण्डा हथ्थ चमकाइंदा। कटे कष्ट नाम खण्डा, सतिगुर पूरा खड़ग खड़काईआ। पावे सार विच ब्रह्मण्डां, लोकमात होए सहाईआ। लहिणा देणा चुकाए जेरज अंडा, उत्भुज सेत्ज ना फेरा पाईआ। गीत सुहागी एका छन्दा, आत्म परमात्म करे पढ़ाईआ। तोड़नहारा ख़ानाबन्दा, बन्दीख़ाना दए मिटाईआ। साहिब दयाल सतिगुर सदा बख्शंदा, बख्शिश आपणी दए जणाईआ। कलयुग जीव हँकारी गंदा, हरि का भेव कोए ना पाईआ। बिन ज्ञान नेत्र होया अन्धा, निज नेत्र ना कोए रुशनाईआ। सांतक सति सति सरूप ना पाए कोए ठंडा, बिन सतिगुर पूरे
अमृत जाम ना कोए प्याईआ। कलयुग अन्तिम आया कन्ढ्ढा, प्रभ सब दी करे सफ़ाईआ। निरगुण फड़या निरगुण खण्डा, गोबिन्द रिहा चमकाईआ। वंडणहारा साची वंडा, सन्त सुहेले गुरू गुर चेले लए जगाईआ। ढाहवणहारा द्वैती कंधा, दोहरी धार आप वखाईआ। देवणहारा टुट्टी गंढ्ढा, गंढ्ढ आपणे नाल पुवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत दु:ख दए गंवाईआ। कष्ट दुःख कटे रोग, दूती दुश्मण रहिण कोए ना पाइंदा। एका करे सच संजोग, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाइंदा। होए सहाई चोदां लोक, परलोक आपणे हथ्थ रखाइंदा। देवणहारा साची मोख, मुक्ती चरनां हेठ दबाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निरगुण निरगुण वेख वखाइंदा। निरगुण वेखे हरि निरँकारा, सरगुण दए वड्याईआ। आदि पुरख निरँजण हो उज्यारा, त्रैभवन धनी फेरा पाईआ। कूड़ी क्रिया करे पार किनारा, कलयुग अन्त रहिण ना पाईआ। जन भगतां वखाए इक्क दुआरा, दर दरवाजा आप खुल्हाईआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी नज़री आए जोत निराकारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे होए सहाईआ। हरिजन सिर रखे हथ्थ, लेखा हथ्थो हथ्थ मुकाइंदा। पुरख अबिनाशी साहिब समरथ, भय भयानक ना कोए डराइंदा। जिस भावे तिस लए रख, जम नेड़ कोए ना आइंदा। कलयुग डूँग्घी भँवरों बाहर कढ्ढ, सच सागर आप नुहाइंदा। अन्तिम मिटणहारी कूड़ी हद्द, सो पुरख निरँजण आप मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत कष्ट आप खपाइंदा। जगत कष्ट जुग जगत यार, यार यारां वेख वखाइंदा। यारी यार करे विभचार, विभचारी भेव जणाइंदा। वेखणहारा अंदर बाहर, गुपत ज़ाहर खेल कराइंदा। जगत स्यासत जाए हार, लेखा हरि जू आप मुकाइंदा। बिन हरिभगत ना होए कोए उज्यार, बिन शहिनशाह सीस ताज ना कोए टिकाइंदा। बीस बीसा हरि जगदीसा नव नौ करे सर्ब ख़बरदार, बेख़बर आप उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेहरवान मेहरवान मेहरवान बेनज़ीर आपणी नज़र आप बदलाइंदा। नज़र बदला लए तक्क, परवरदिगार वडी वड्याईआ। करे निबेड़ा हक़ो हक़, हक़ हक़ीक़त वेखे लाशरीक ख़ुदाईआ। कूड़ कूड़यारां पावणहारा नथ्थ नक्क, नाम डोरी रिहा उठाईआ। दो जहानां सचखण्ड निवासी रिहा तक्क, बचया कोए रहिण ना पाईआ। अन्त पर्दा सके ना कोई ढक, जिन्हां भुल्लया हरि रघुराईआ। जुग जुग जन भगतां करदा आया पक्ख, निरगुण सरगुण हो सहाईआ। बलदी अग्नी विच्चों लए रख, तत्ती वा ना लागे राईआ। मेटे रैण अन्धेरी मस्स, साचा चन्द करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जगत कष्ट जाए लथ्थ, देवणहार ना कोए सज़ाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म एका जस, घर घर ख़ुशी मनाईआ। गुरमुख गुर गुर मेला
हस्स हस्स, नेत्र नैण एका रंग रंगाईआ। तीर निराला मारे कस, अणयाला आप चलाईआ। डूँग्घी भँवरी काया कवरी आत्म सेजा आपे वस, सेज सुहञ्जणी लए सुहाईआ। निरगुण नूर कर प्रकाश, चन्द चांदनी दए मिटाईआ। करनहारा बन्द खुलाश, बन्दीखाना दए तुड़ाईआ। विगड़े कारज करे रास, करता कीमत आपे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा जगत वड्याईआ । जगत कष्ट रोवे मारे धाह, कूक कूक सुणाईआ। निरगुण देवणहार सच सलाह, सरगुण आपणा नाम दृढ़ाईआ। बण विचोला बेपरवाह, लेखा दए मुकाईआ। फड़ बांहों पार दए करा, अद्धविचकार ना कोए रखाईआ। विच संसार फिरना चाओ चा, चाओ घनेरा इक्क जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दीनन दीनन दया नाथ दया कमाईआ। भविख्त अंदर वसया भवख, भेख नज़र कोए ना आइंदा। नानक गोबिन्द गया लिख, लिख्या लेख ना कोए मिटाइंदा। दो जहानां वन्डया हिस्स, हिस्सा इक्को इक्क जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा। भेव अभेद श्री भगवान, निरगुण निरँकार आप खुल्हाईआ। जुग चौकड़ी वेखे मार ध्यान, ध्यान ध्यान विच रलाईआ। सचखण्ड वसणहारा सच मकान, सच सिँघासण सोभा पाईआ। थिर घर देवणहारा माण, शब्द सुत दए वड्याईआ । विष्न ब्रह्मा शिव देवे दान, त्रै पंज मेला सहिज सुभाईआ। बोध अगाधा इक्क ज्ञान, निष्अक्खर करे पढ़ाईआ। नाउँ निरँकारा कर परवान, सति संदेसा इक्क सुणाईआ। अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज चारे खाणी देवे माण, चारे बाणी राग अल्हाईआ। चारे वेद कर कल्याण, चारे जुग खेल कराईआ। चार वरन जगत निशान, बरन अठारां दए चलाईआ। चार कुण्ट खेल महान, चार यारी संग रलाईआ। निरगुण सरगुण कर बलवान, बल आपणा आप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा पर्दा दए चुकाईआ। पर्दा चुक्के आप भगवान, दूसर संग ना कोए रखाइंदा। निरगुण सरगुण खेल महान, गुर गुर वेस वटाइंदा। पीर पैग़म्बर दे फ़रमाण, कलमा नबी रसूल जणाइंदा। मुकामे हक़ बैठ अमाम, परवरदिगार खेल कराइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जुग जुग वेखे आण, अनुभव आपणी धार चलाइंदा। सिफ्ती सिफ्त सलाही दए ज्ञान, अक्खर अक्खर नाल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतार पीर पैग़म्बर हुक्म संदेसा इक्क जणाइंदा । जुग चौकड़ी गुर अवतार, पीर पैग़म्बर सेव लगाईआ। बोध अगाध बोल जैकार, जै जैकार सुणाईआ। शब्द अनादी नाद धुन्कार, ब्रह्म ब्रह्मादी आप जणाईआ। अक्खर वक्खर झोली डार, शास्त्र सिमरत वेद पुराण करे पढ़ाईआ। अल्फ़ ये कर प्यार, त्रैगुण अतीता ठांडा सीता त्रैभवन धनी आपणा राह जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा खेल जणाईआ। जुग
जुग खेल हरि अवल्ला, भेव कोए ना पाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर नाम अगम्मी फड़ाए पल्ला, पल्लू आपणी गंढ्ढ पुआइंदा। सच संदेस सति सतिवाद एका घल्ला, आखर अक्खर आप पढ़ाइंदा। घट घट अंदर लख चुरासी जीव जंत सच सिँघासण एका मल्ला, आत्म परमात्म डेरा लाइंदा। वसणहारा जलां थलां, डूँग्घी कंदर जंगल जूह उजाड़ पहाड़ उच्चे टिल्ले पर्बत फेरा पाइंदा। जोती शब्दी निरगुण रल्ला, सरगुण पंज तत्त काया वेख वखाइंदा। कर प्रकाश बिन तेल बाती आपे बल्ला, नूरो नूर नूर धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग नव नौ चार आप हंढाइंदा। नव नौ चार उतरे पार, लोकमात रहिण ना पाईआ। कलयुग रोवे ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। सृष्ट सबाई धूआँधार, साचा चन्द ना कोए चढ़ाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ हाहाकार, गुरुदुआरे गुर गुर रंग ना कोए रंगाईआ। सर सरोवर होए विभचार, सति सन्तोख धीरज जत नज़र कोए ना आईआ। इष्ट गुरदेव भुल्लया जीव गंवार, गुर का शब्द ना कोए कमाईआ। आत्म परमात्म ना कोए प्यार, झूठा नाता बन्धन पाईआ। ब्रह्म पारब्रह्म ना कोए आधार, घर वज्जे ना सच वधाईआ। साची सख़ीआं ना मंगलाचार, गीत गोबिन्द ना कोए गाईआ। अन्तिम वेला लेखा लिख लिख दे गए गुरू अवतार, भविख्त वाक् जणाईआ। वेद व्यासा करे पुकार, ब्राह्मण गौड़ा पूत सपूता निहकलंका आवे सच्चा माहीआ। ईसा कहे मेरा परवरदिगार, दो जहानां सांझा यार, साची अल्फ़ी तन शंगार, नूरो नूर नूर दरसाईआ। एका कलमा करे त्यार, नबी रसूलां करे पार, उम्मती उम्मत करे पढ़ाईआ। मेरे पिच्छे आवे आपणी धार, मात पिता ना कोए बणाईआ। मुहम्मद रोवे धाहां मार, उच्ची कूक कूक करे गिरयाज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। मंगे मंग बण भिखार, खाली झोली अग्गे डाहीआ । कर किरपा परवरदिगार, मेरी आसा पूर कराईआ। मेरी आसा अल्ला राणी कर त्यार, आलमीन वेख ख़ुदाईआ। चौदां तबक हो सिक्दार, तेरा नाउँ डंक वजाईआ। चौदां सदीआं बीतण संसार, अन्त विछोड़ा तेरी झोली पाईआ। अमाम अमामा वड सिक्दार, रंग रंगीला इक्क चढ़ाईआ। नानक निरगुण बोले सच जैकार, जे जैकार गया सुणाईआ। महांबली उतरे आपणी धार, निहकलंका नाउँ धराईआ। पूत सपूता गोबिन्द सूरा करे सच प्यार, साची गोदी इक्क सुहाईआ। वसणहारा धाम न्यार, साचा मन्दिर दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। गोबिन्द वेखे धाम न्यारा, हरि जू हरि हरि आप जणाइंदा। हरि मन्दिर वसे आप निरँकारा, सो हरि मन्दिर लोहार तरखाण ना कोए बणाइंदा। सूरज चन्द ना कोए सितारा, चार दीवार ना कोए वड्याइंदा। मंडल मण्डप ना कोए सहारा, ब्रह्मण्ड खण्ड नज़र कोए ना आइंदा। ना कोई गुरू अवतारा, पीर पैग़म्बर रूप ना कोए वटाइंदा। साचे मन्दिर वजाए आप नगारा,
निरगुण ताल इक्क रखाइंदा। गोबिन्द गुर करे प्यारा, प्रेम प्यार इक्क जणाइंदा। सम्बल वसे धाम न्यारा, निरगुण आपणा रंग रंगाइंदा। गोबिन्द कहे बोल जैकारा, जै जैकार सुणाइंदा । कल कल्की लए अवतारा, कलयुग लेखा आप चुकाइंदा। बीस बीसा शाह सिक्दारा, साचा हुक्म आप प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भविख्त आपणे हथ्थ रखाइंदा। पिछला भविख्त होवे पूर, वीह सौ वीह बिक्रमी राह तकाईआ। सृष्ट सबाई भरया कूड़, कूड़ी क्रिया दए मिटाईआ। जन भगतां मस्तक लाए धूढ़, निरगुण नूर जोत करे रुशनाईआ। काया चोली चाढ़े रंग गूढ़, उतर कदे ना जाईआ। चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़, आपणा नाउँ करे पढ़ाईआ। जेहड़े पैंडा तक्कदे रहे दूर, सो अन्तिम नेड़े आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सब दा लेखा रिहा मुकाईआ। कलयुग लेखा मुक्के अन्त, अन्तशकरण वेख वखाइंदा। भरमे भुल्ले जीव जंत, जागरत जोत ना कोए जगाइंदा। त्रैगुण माया पई बेअन्त, मन का मणका ना कोए भुआइंदा। घर घर बणया गढ़्ह हउमे हंगत, हँ ब्रह्म ना कोए समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम वेख वखाइंदा। कलयुग अन्तिम वेखे आप, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। सृष्ट सबाई मेटे पाप, पतित पापी पार कराईआ। इक्क जणाए साचा जाप, जीवण जुगत दए जणाईआ। शाह सुल्तान करे राख, ख़ाकी ख़ाक ख़ाक मिलाईआ। सीस रखे ना कोए ताज, नौ खण्ड पृथ्मी दए दुहाईआ। मनमुखता होई लाड़ी मौत ख़ाज, वेले अन्त ना कोए छुडाईआ । नाता तुट्टे पंज वक्त निमाज़, वुज़ू बांग ना कोए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग खेड़ा रिहा ढाहीआ। कलयुग खेड़ा अन्तिम ढट्ठणा, हरि सतिगुर आपे ढाहइंदा। गुरमुख विरला हरि जू रखणा, लख चुरासी फोल फोलाइंदा। नाम मधाणे जीव जंत मथणा, दो जहानां आप रिड़काइंदा। करे खेल अलख अलखना, अलख अगोचर वेस वटाइंदा। तख्त ताज होए सक्खणा, हुक्म हाकम ना कोए जणाइंदा। मन्दिर महल अटल छड्ड छड्ड नस्सणा, साची सेज ना कोए हंढाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी होए दुरघटना, घट घट आप कराइंदा। गोबिन्द किसे नज़र ना आए विच पटणा, पुर अनन्द ना वेस वटाइंदा। निरगुण प्रगट हो के आपणा आप दस्सणा, गोबिन्द शब्द डंका इक्क वजाइंदा। वड वड्डा जगत दरबारी फट्टणा, फट एका घाउ लगाइंदा। बिन गुरमुख पूरे सति सतिवादी किसे ना मिलणा वटणा, साचे घोड़े ना कोए चढ़ाइंदा। लहिणा देणा देणा लहिणा चुकाए हथ्थो हथ्थणा, पुरख समरथ खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि भगतां अंदर निरगुण हो हो वसणा, सरगुण आपणी बूझ बुझाइंदा। मीआं हरि परवरदिगार, पारब्रह्म अख्वाइंदा। मुकामे हक़ खेल अपार, जल्वा नूर नूर रुशनाइंदा। शाहो भूप वड सिक्दार, तख्त निवासी हुक्म चलाइंदा।
हुक्मे अंदर ईसा मूसा कर त्यार, मुहम्मद पंज तत्त ख़ाकी रंग रंगाइंदा। मधुर प्याला देवे ठंडा ठार, भर जाम आप प्याइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप समझाइंदा। साचा खेल कर आप, आपणी दया कमाईआ। मुहम्मद देवे वड प्रताप, कलयुग कल कुड़माईआ। मुहम्मद रखे इक्को ख्वाहिश, आपणी ख्वाहिश जणाईआ। मेरी इच्छया देवे मेरा साथ, सगला संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची वस्त आप वरताईआ। इक्क मुहम्मद कर प्यार, पीआ प्रीतम दया कमाइंदा। तेरी इच्छया तेरी धार, तेरे नाल मिलाइंदा। मुहम्मद ढह ढह चरन धूढ़ लाए छार, परवरदिगार तेरा शुकर मनाइंदा। तूं मीआं देवणहार, मेरा हीआ पूर कराइंदा। बीज बीआ मेरी अन्तर नूरो नूर नूर रखाइंदा। मेरा अन्तर आए बाहर, मेरा भेव जणाइंदा । तिस नाल होए प्यार, परे आपणी आप बणाइंदा। मुहम्मद ख्वाहिश अल्ला राणी नार मुटयार, पंज तत्त ना कोए जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाइंदा। अल्ला राणी बड़ी लायक, लुकमा सब दा रही बणाईआ। वेखणहारी पीर पैग़म्बर मुसायक, मसला सब नूं रही पढ़ाईआ। लिख लिख दस्सी शरअ शरायत, शरीअत आपणी वंड वंडाईआ। सुण सुण हस्से इक्को आयत, एका कलमा नबी जणाईआ। कलयुग अन्तिम साचे मीए कोलों मंगे ख़राइत, ख़ाली झोली अग्गे डाहीआ। कर किरपा कर इनाइत, दर तेरे चल के आईआ। तूं साहिब ख़ालक ख़लक कर इशाइत, शाह पातशाह तेरी वड्याईआ। चौदां सदीआं रही मुहम्मद मुताहित, तेरे हुक्मे अंदर सेव कमाईआ । मन्नया तेरा कानून कवाइद, तेरा हुक्म सिर सिर ल्या टिकाईआ। पीर पैग़म्बर होए मुशाहद, मुशाअरा इक्को इक्क सुणाईआ। तूं लाशरीक ख़ुदा वाहद, वाहवा तेरी वड्याईआ। दरोही ख़ुदाए दी लोकमात फेर मिले ना शायद, वेला गया हथ्थ ना आईआ। कलयुग अन्तिम मैनूं फेर ना करीं किसे दी कैद, बिन तेरे चरन ना कोए वड्याईआ। मैं नेत्र रो रो तेरे अग्गे करां जदोजहिद, रो रो आपणा हाल सुणाईआ। पीर पैग़म्बर मेरे नाल कर कर गए बहस, तबसरा जगत सुणाईआ। मैं बणी रही मुहम्मद ख्वाहिश, अन्तिम तेरी ख्वाहिश रखाईआ। चौदां लोक चौदां तबक तेरी करदी रही तलाश, मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ फेरा पाईआ। अञ्जील कुरान दे ना सकी कोई निजात, निसबत तेरी कोए ना वंड वंडाईआ। कर किरपा मेरी कर इमदाद, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। ख़ाली हथ्थ वखावे कोई ना दिसे जायदाद, लोक परलोक नंगी पैरीं फेरी पाईआ। मैं नट्ठ नट्ठ थक्की विच कायनात, मक्का काअबा हुजरा महिराब वेख थाउँ थाईंआ। परवरदिगार तेरा नूर नज़र ना आया साख्यात, मीआं करी ना कोए रुशनाईआ। कलयुग अन्तिम वेख मार झात, कोझी कमली दर बैठी सीस झुकाईआ। पुरख अबिनाशी वेखणहारा खेल तमाश, निरगुण
आपणी करवट रिहा बदलाईआ । तेरी पूरी करां ख्वाहिश, निरासा कोए रहिण ना पाईआ। मेरे भगतां दी बण दासी दास, चरन धूढ़ी टिक्का लाईआ। फिर होए सहाई अनाथां नाथ, ग़रीब निमाणयां गले लगाईआ। तेरा लहिणा देणा चुक्के पृथ्मी आकाश, प्रिथम आपणा रूप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, अल्ला राणी खेल महानी निरगुण देवे निरगुण निशानी, सरगुण सरगुण सरगुण बन्धन पाईआ।