पुस्तकालयभाग १२

पहली अस्सू २०१९ बिक्रमी जेठूवाल दरबार विच

शहिनशाह तेरी शहिनशाही, शाह पातशाह नज़र कोए ना आइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर मारन धाहीं, नेत्र नैणां नीर सर्ब वहाइंदा । दो जहान श्री भगवान दर तेरे ना देवे कोए गवाही, सगला संग ना कोए निभाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग भुल्ले रहे राही, रैहबर तेरा भेव कोए न पाइंदा। खाणी बाणी वेद पुराणी शास्त्र सिमरत अञ्जील कुरानी दस्सदे रहे सच्चा माही, माही मेल ना कोए कराइंदा। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त पंज तत्त त्रैगुण लग्गी शाही, निर्मल नीर ना कोए वखाइंदा। गोबिन्द चेला इक्क इकेला लोकमात बूटा पुट्ट के आया काही, धरत धवल खोज खोजाइंदा। दीन दयाल ठाकर स्वामी रहिमत रहीम रहिमान इक्क गोसाँईं, परवरदिगार बेनक़ाब मुख पर्दा ना कोए उठाइंदा। नाम रबाब सच अहिबाब धुन राग, रस रसीआ ना कोए जणाइंदा। निरगुण निरगुण ना कोए वैराग, सरगुण सरगुण ना कोए कन्त सुहाग, नारी रूप ना कोए वटाइंदा। नेत्र नैण ना खुल्ही जाग, ब्रह्म होए ना वड वड भाग, हँस रूप ना कोए वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरा इक्को नज़री आइंदा। शहिनशाह सच सुल्तान, तेरी महिमा कथन ना जाईआ। जुग चौकड़ी होई हैरान, हरि का भेव कोए ना पाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सर्ब कुरलाण, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। देवत सुर ध्यान लगाण, ध्यान विच ना किसे रखाईआ। काग़ज़ कलम दे ज्ञान, लिख लिख लेखा थक्की शाहीआ। रसना जिह्वा बोल ज़बान, गुर अवतार पीर पैग़म्बर कर कर गए पढ़ाईआ। सच ना दस्सया किसे निशान, निरगुण वसे सति मकान, सच सिँघासण आसण लाईआ। लेखा बन्धन बंधप ज़िमीं असमान, मंडल मण्डप खेल शैतान, दो जहानां बेपहचान, नूर नुराना हरि मेहरवाना, श्री भगवाना भेव कोए ना राईआ। नव नौ वेखे मार ध्याना, चार चार नैण शरमाना, पंचम पंच मुक्का गाणा, गा गा गीत ना कोए अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे ओट रखाईआ। शहिनशाह सुल्तान मेरे महबूब, मेहर मुहब्बत नज़र किसे ना आईआ। तेरा किसे

कलमा सच ना दिता सबूत, साबत सूरत ना किसे वखाईआ। तेरा भेव ना पाया पंज तत्त काया कलबूत, पीर पैग़म्बर कोटन कोटि चोला गए हंढाईआ। तेरा सच ना दिसया अरूज, अर्श फर्श तेरी कुड़माईआ। तेरा नाउँ तेरी रहिमत नाल करदे रहे महिसूस, आपणी मजलिस ना कोए वखाईआ। दिन कट के गए बण माशूक, मशवरा आपणा ना सके सुणाईआ। तेरा मिल्या ना सच हकूक, तेरा लेखा हथ्थ ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे वड वड्याईआ। शहिनशाह सुल्तान श्री भगवान, भगवन भेव तेरा ना आया। सेवा कर कर आए विच जहान, निरगुण सरगुण वेस वटाया। कागद कलम लिख लिख दे ब्यान, ब्याना तेरा नाम जणाया। तेरे उपर रख रख माण, माण आपणा नाल रखाया। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग नौ सौ चुरानवें जुग बीते आण, तेरी वारता सके ना कोए मुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, ढह पए सरनाया। शहिनशाह वड राजन राज, रईयत तेरी रही कुरलाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर तेरा बणया इक्क समाज, समां आपणा रहे सुणाईआ। जुग जुग रच रच वेख्या काज, करता पुरख तेरी वड्याईआ। एका नाउँ वजाया नाद, अनादी धुंन सुणाईआ। भेव जणाया बोध अगाध, लेखा लिख्त विच ना आईआ। इक्को रखी तेरी याद, याददाशत ना होर बणाईआ। कर किरपा अन्तिम लैणा लाद, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाईआ। सति सरूपी मार अवाज़, बिन कन्नां दे सुणाईआ। तुध बिन कोए ना रखे लाज, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। दरोही ख़ुदाए दी भुल्ली निमाज़, रोज़ा बांग ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे ओट रखाईआ। शहिनशाह साचे भगवन्त, तेरा रंग नज़र ना आया। आदि जुगादी इक्को कन्त, गुर अवतार पीर पैग़म्बर सेज हंढाया । नाम चोली चाड़्ह रंगत, रंग रंगीला इक्क वखाया। निरगुण निरगुण कर कर मिन्नत, निउँ निउँ सजदा सीस झुकाया। दर दुआर बणे बणत, घड़न भन्नणहार बेपरवाहया। तेरे दुआरे आए मंगत, आपणी झोली रहे वखाया। चौथा जुग होया नंगत, पर्दा कोए ना रिहा रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, शाह पातशाह सचे शहिनशाहया। शहिनशाह रहीम रहिमान, रहिमत तुध बिन नज़र कोए ना आईआ। पढ़ पढ़ थक्के कलमा कलाम, कायनात नात सुणाईआ। पीर पैग़म्बर रोवण अमाम, अमाम अमामां तेरी वड्याईआ। सच संदेसा जबराईल मेकाईल असराफील देंदे रहे पैग़ाम, पीर पैग़म्बर नाल रलाईआ। दर कबूल सजदा सलाम, अलैकम तेरी ख़ाक रुमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तुध बिन नज़र कोए ना आईआ। तुध बिन नज़र ना दीसे कोए, चौदां तबक देण दुहाईआ। पीर पैग़म्बर रहे रोए, लोचन नैण

नीर वहाईआ। चौदां सदीआं रहे सोए, सोइआं रैण वहाईआ। तेरा कलमा लै के आए ढोए, ढोलक लोकमात वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर बैठे अलख जगाईआ। अलख निरँजण तेरे दर अलख, लख लख वार सीस झुकाईआ। जिउँ भावे तिउँ लैणा रख, शाह पातशाह सच्चे शहिनशाहया। चल के आए ख़ाली हथ्थ, दोए दोए रहे वखाया। तूं साहिब दयाल ठाकर स्वामी समरथ, तेरा अन्त किसे ना पाया। वसणहारा घट घट, लख चुरासी डेरा लाया। आदि जुगादि खोल्हें हट्ट, दो जहानां आप जणाया। पीर पैग़म्बरां गुर अवतारां देवें वथ, नाम अमोलक झोली पाया। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग चलाया रथ, बण रथवाही सेव कमाया। निरगुण सरगुण पाई नथ्थ, नाम डोरी तन्द बंधाया। सति सरूप हो प्रतख, स्वच्छ, सरूपी रूप वटाया। जुग चौकड़ी रखदा आया पत, पतिपरमेश्वर नाउँ धराया। गा गा थक्के तेरा जस, जस वेद पुराण सलाहया। तेई अवतार चरनी गए ढट्ठ, बलहीण कूक कुरलाया। नेत्र नीर विरोलण अथ्थ, धीरज धीर ना कोए रखाया। कलयुग अन्तिम साडी होई बस्स, बौहड़ी बौहड़ी वास्ता पाया। तेरे चरनां गए ढट्ठ, जिउँ भावे लै उठाया। खेलया खेल बाज़ीगर नट, बण नटुआ स्वांग वरताया। साचा मार्ग देणा दस्स, भेव अभेद जणाया। तेरे तेरे होवण वस्स, दूजी ओट ना कोए रखाया। पुरख अबिनाशी अग्गों हस्स, सोहँ ढोला इक्क सुणाया। सारे उठ के पओ नट्ठ, हरि जू मार्ग दए वखाया। कलयुग अन्तिम होया प्रगट, निहकलंका नाउँ रखाया। इक्को मार्ग रिहा दस्स, आदि जुगादी आप जणाया। भगतां अंदर आपे वस, पर्दा दए खुल्हाया। नेत्र नैण वेखो झट्ट, पलक पलक दए उठाया। शरअ द्वैती कढ्ढे वट्ट, भाण्डा भरम भन्नाया। नाड़ बहत्तर ना उब्बले रत्त, रत्ती रत्त रत्त रंगाया। चरन कँवल बंधाए नत्त, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाया। आत्म परमात्म देवे मति, ब्रह्म मत इक्क समझाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर बैठे सीस झुकाया। शाह पातशाह भूपत भूप, बेअन्त बेऐब परवरदिगारया। आदि जुगादी तेरा नज़र ना आए रंग रूप, रेख भेख ना कोए विचारया। जुगा जुगन्तर वसणहारा चारे कूट, त्रैभवण धनी अवन गवन समा रिहा। निरगुण सरगुण ताणा पेटा सूत, लख चुरासी तन्दी तन्द बंधा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तुध बिन नज़र कोए ना आ रिहा। शाह पातशाह आदि पुरख, सो पुरख तेरी वड्याईआ। जुगा जुगन्तर वखाए आपणा दरस, दरस तेरी सरनाईआ। जुग चौकड़ी आए भटक, भटकणा ना कोए मिटाईआ। दीन मज़्हबां विच रहे अटक, अटक कोए ना रिहा कढ्ढाईआ। कोटन कोटि पैग़म्बर रहे लटक, डोरी तन्द ना कोए कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे सच्ची सरनाईआ। शाह सुल्तान दर लैण मंग, इक्को मंग मंगाईआ।

चार चौकड़ी कीते नंग, पर्दा कोए ना उपर पाईआ। सरगुण दिसे ना कोए संग, निरगुण मिले ना माण वड्याईआ। कल जीव माणस जन्म होया भंग, पारब्रह्म ना कोए सरनाईआ। किसे ना मिल्या आत्म आनंद, गुर का शब्द ना कोए कमाईआ। सुरत सुआणी होई रंड, हरि कन्त ना कोए हंढाईआ। निरगुण जोत ना चढ़या चन्द, अन्ध अन्धेर ना कोए मिटाईआ। अनहद शब्द ना सुणया छन्द, रसना जिह्वा जगत हल्काईआ। दूई द्वैत ना ढाही कंध, शरअ ज़ंजीर ना कोए कटाईआ। पंच विकार ना खण्ड खण्ड, काम क्रोध लोभ मोह हँकार पई लड़ाईआ। कूड़ी क्रिया चुक्की पंड, जूठ झूठ संग रखाईआ। ना कोई तोड़े बन्दीख़ाना बन्द, लख चुरासी लग्गी फाहीआ। साहिब दयाल इक्को सूरा सरबंग, शहिनशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वस्त इक्को दे वरताईआ। शहिनशाह हरि तेरा दुआर, दर दरवाज़ा इक्को नज़री आया। जुग चौकड़ी बण भिखार, लोकमात फेरा पाया। रसना जिह्वा बोल जैकार, तेरा डंका नाम सुणाया। जीवां जंतां कर कर ख़बरदार, बेख़बर नाल उठाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तुध बिन भेव कोए ना आया। पुरख अबिनाशी हो मेहरवान, एका धुंन सुणाईआ। सारे उठो नौजवान, नव जोबन दए वखाईआ। चरन कँवल कँवल चरन करो ध्यान, ध्यान ध्यान नाल मिलाईआ। सुणो संदेसा बिन रसना कान, बिन अक्खर करे पढ़ाईआ। करो वसेरा बिन छपर छन्न मकान, चार दीवार ना कोए वड्याईआ। होए प्रकाश बिन सूरज भान, चन्द चांदनी इक्क रुशनाईआ। जोधा सूरबीर बली बलवान, बल आपणा दए वखाईआ। तख्त निवासी नौजवान, बिरध बाल ना रूप वटाईआ। देवणहारा धुर फ़रमान, सच सिँघासण बैठा सच्चा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर लेखा रिहा जणाईआ। सच सिँघासण हरि जू चढ़या, एका नज़री आइंदा। शब्द अनादी निष्अक्खर आपे पढ़या, दूसर भेव कोए ना पाइंदा। पीर पैग़म्बर गुर अवतार जिस घाड़त घाड़न घड़या, भन्नणहार खेल वखाइंदा। निरगुण हो के अंदर वड़या, नज़र किसे ना आइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर बिन हथ्थां बाहवां फड़या, आपणी कल आप वरताइंदा। समरथ स्वामी सर्ब गुण भरपूर आपे भरया, मंगण दर किसे ना जाइंदा। निर्भय होए कदे ना डरया, भउ आपणा सर्ब वखाइंदा। पुरख अकाल आपणा नाउँ धरया, अजूनी रहित मात गर्भ ना फेरा पाइंदा। दस दस मास ना अग्नी सड़या, त्रैगुण जोड़ ना कोए जुड़ाइंदा। आपणी करनी करता पुरख आपे करया, करनहारा आप अख्वाइंदा। ना जन्मे ना कदे मरया, जन्म मरन विच ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप समझाइंदा। साचा हुक्म शाह सुल्तान, सति पुरख निरँजण आप जणाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर उठो बाल अञ्याण, बाली बाले आप जगाइंदा । जुग

चौकड़ी बीते विच जहान, ज़ाहरा ज़हूर खेल कराइंदा। दो जहान झुलाउणहार निशान, सच निशाना इक्क वखाइंदा। विष्नूं देवे इक्क ध्यान, ब्रह्मे पारब्रह्म पढ़ाइंदा। शंकर शरअ कर कल्याण, त्रै त्रै लेखा आप मुकाइंदा। पंचम पंच वेखे आण, परपंच भेव मिटाइंदा। लेखा जाणे जीव जहान, लख चुरासी फोल फोलाइंदा। देवणहारा दानी दान, खाणी बाणी वंड वंडाइंदा। नाम निधाना सच ज्ञान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक्क सुणाइंदा। सच संदेसा साचा गीत, हरि सतिगुर आप जणाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर प्रभ साचे दी वेखो रीत, हरि जू आपणी रिहा चलाईआ। रसना जिह्वा बिन गाओ प्रभू दे गीत, गीत गोबिन्द इक्क पढ़ाईआ। सचखण्ड निवासी वसे धाम अणडीठ, नज़र किसे ना आईआ। आदि जुगादी ठांडा सीत, अग्नी तत्त ना कोए रखाईआ। वसणहारा सदा अतीत, त्रैगुण विच ना फेरा पाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग गए बीत, पिछला लेखा रिहा मुकाईआ। ना कोई मन्दिर ना मसीत, शिवदुआला मट्ठ ना कोए वड्याईआ। आत्म परमात्म बंधाए प्रीत, ब्रह्म पारब्रह्म करे कुड़माईआ। एका रंग रंगाए हस्त कीट, ऊँच नीच ना कोए वखाईआ। ग़रीब निमाणयां काया करे ठंडी सीत, अमृत मेघ इक्क बरसाईआ। सदा सुहेला वसे चीत, चेतन आपणा पर्दा लाहीआ। दरस दिखाए नेतन नेत, नित नवित वेस वटाईआ। कलयुग अन्तिम जन भगतां दस्सया आपणा भेत, पर्दा हरि जू दिता उठाईआ। लहिणा देणा चुकाए मुल्ला शेख़, मुसायक कोए रहिण ना पाईआ। निरगुण धरया निरगुण भेख, सरगुण लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। मुछ दाढ़ी ना कोई केस, मूंड मुंडाए ना बेपरवाहीआ। जिस नूं दस्स गुर तेई अवतार कर कर गए आदेस, सो आपणा देस वेखण आईआ। शाह पातशाह सच्चा नरेश, नर नरायण वडी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुर अवतार पीर पैग़म्बर एका वार जगाईआ। जागो जागो जागो, हरि साचा आप जगाइंदा। भागो भागो भागो, हरि साचा राह वखाइंदा। लागो लागो लागो, प्रभ चरन राह जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताइंदा । साचा हुक्म श्री भगवान, आपणा आप वरताईआ। भुल्ल ना जाणा बण नादान, सच संदेसा रिहा सुणाईआ। अन्तिम लेखा मंगे आण, लुकया कोए रहिण ना पाईआ। आपणा आपणा देणा पए सर्ब ब्यान, बिन कलम शाही लिख लिख रिहा जणाईआ। दो जहानां वेखे मार ध्यान, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां भेव चुकाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सर्ब कुरलाण, कूक कूक देण दुहाईआ। करोड़ तेतीसा आए हाण, सुरपति धीर ना कोए रखाईआ। तेई अवतार मंगण दान, प्रभ अग्गे झोली डाहीआ। भगत अठारां नैण सरमाण, सीस सके ना कोए उठाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद सर्ब कुरलाण, कूक कूक रहे जणाईआ। गुरू दस्स कहिण श्री भगवान, तुध बिन ओट अवर ना कोए रखाईआ।

चौथे जुग तेरा अन्त खेल महान, शास्त्र सिमरत वेद पुराण देण गवाहीआ। तेरा अन्त ना पाया विच जहान, पर्दा सके ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे आस रखाईआ। सारे रखो इक्को आस, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। हरि पुरख निरँजण बुझाए प्यास, एकँकारा मेघ बरसाइंदा। आदि निरँजण करे प्रकाश, श्री भगवान अन्धेर चुकाइंदा। अबिनाशी करता देवे साथ, पारब्रह्म प्रभ ब्रह्म मिलाइंदा। जुग चौकड़ी वेखणहारा खेल तमाश, गुर अवतार सेव लगाइंदा। लख चुरासी देवणहारा पवण स्वास, आत्म परमात्म गंढ्ढ पुआइंदा। निरगुण सरगुण पावणहारा रास, गोपी काहन नाच नचाइंदा। शहिनशाह शाह पातशाह सर्ब गुणतास, गुणवन्ता गुण रखाइंदा। लेखा जाण पृथ्मी आकाश, गगन मंडल चरनां हेठ दबाइंदा। प्रगट हो साख्यात, निहकलंका नाउँ रखाइंदा। कलयुग अन्तिम करे वफ़ात, फातया सब दा आप पढ़ाइंदा। सतिजुग रखे इक्क जमात, पटी इक्को इक्क वखाइंदा। रल मिल सारे गाउण सच्ची गाथ, सो मन्त्र आप पढ़ाइंदा। वरन गोत ना ज़ात पात, दीन मज़्हब ना शरअ जणाइंदा। वुज़ू बांग, ना कोए निमाज़, सजदा सीस ना कोए निवाइंदा। मक्का काअबा ना कोए ख़ुआब, हुजरे हज्ज ना कोए जणाइंदा। शहिनशाह शाह पातशाह इक्क नवाब, नौबत आपणी नाम वज़ाइंदा। काया मन्दिर अंदर वखाए सच महिराब, महबूब आपणा दरस कराइंदा। शब्द अगम्मी मार आवाज़, हू हू नाअरा एको लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे पुंन सवाब, पुनह पुनह वेख वखाइंदा। श्री भगवान सर्ब गुण दाता, गहर गम्भीर रिहा समझाईआ। कलयुग अन्त अन्धेरी राता, साचा चन्द ना कोए चढ़ाईआ। सृष्ट सबाई वेद पुराण, शास्त्र सिमरत अंज़ील कुरान गीता ज्ञान खाणी बाणी पढ़ पढ़ थक्की गाथा, गा गा पन्ध ना कोए मुकाईआ। मन वासना नौ दुआर दहि दिशा होई नार कमज़ाता, कुलखणी घर घर फेरा पाईआ। पुरख पुरखोतम पारब्रह्म ब्रह्म बध्धा ना कोए नाता, आत्म परमात्म ना कोए जणाईआ। अनहद शब्द अनादी धुन धुन राग सुणाए ना कोए साका, सख़ी मिल मिल मंगल कोए ना गाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर निहकर्मी मिल्या हरि ना कमलापाता, जगत सुहागण सोभा कोए ना पाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर निरगुण निरवैर मूर्त अकाल अकाल वेखणहार तमाशा, आपणा खेल रिहा कराईआ। कलयुग अन्तिम जन भगतां अंदर करे वासा, वास निवासा रखे एका थाईंआ। बिन तेल बाती दीपक जोत करे प्रकाशा, प्रकाशवान सच्चा शहिनशाहीआ। जिस दा हाथ ना आया लख अकाश अकाशा, कोटन कोटि ब्रह्मण्डां भेव कोए ना पाईआ। जिस दी गुर अवतार पीर पैग़म्बर सुणदे रहे भाखा, आपणा भाशण निक्का निक्का सुणाईआ। वांग बच्चिआं दस्सदा रिहा बातां, वांग पुत्रां कर पढ़ाईआ। आप बैठा रिहा इक्क इकांता, सचखण्ड साचा आसण लाईआ। बिन

नानक खोल्ह ना वखाया किसे ताका, ताकी आपणी बन्द वखाईआ। कबीर कहे प्रभ मेरा राखा, जिस मिली चरन सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, शाह पातशाह शहिनशाह तेरी रहिमत इक्क वड्याईआ। रहिमत कर मेरे रसूल, रुसवा तेरी आस तकाईआ। अर्ज़ कर कबूल, कबरस्तान दए दुहाईआ। आदि जुगादी तेरा असूल, असल इक्को इक्क रखाईआ। नाम निधान तेरा माअकूल, ना कोए मेटे मेट मिटाईआ। दीन मज़्हब तेरा लैंदे रहे मसूल, चुंगीखाना जगत बणाईआ। मुल्ला शेख़ मुसायक पंडत पांधे ग्रन्थी पन्थी रसना जिह्वा गाउँदे रहे फज़ूल, फज़ल तेरा नज़र किसे ना आईआ। अन्तिम लेखा तेरे हथ्थ रोंदे दोवें कातिल मकतूल, साचा हज्ज़ नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, परवरदिगार तेरी सरनाईआ। परवरदिगार मेरे ख़ुदा, नेत्र नैण नैण शरमाइंदा। तेरे नालों होए जुदा, ज़ुज वक्खरा रूप वटाइंदा। एका मार्ग दस्स सिध्धा, अद्धविचकार ना कोए अटकाइंदा । चौदां सदीआं अल्ला राणी नाल मिल के पाया गिध्धा, लोकमात सगन मनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे सीस निवाइंदा। सीस जगदीस इक्क झुका, निउँ निउँ चरन निमस्कार। पुरख अबिनाशी हो सहा, निरगुण बण मददगार। दोए रूप पार करा, सरगुण तेरा सच प्यार। तेरी रहे ओट तका, पारब्रह्म बेअन्त हरि निरँकार। बांहों फड़ गले लगा, दर्द विछोड़ा दुःख निवार। आपणी गोदी लै उठा, झल्लया जाए ना दुःख सांझे यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरा दर सच्चा दुआर। तेरा दर उच्च महल्ला, मेहरवान तेरी वड्याईआ। आदि जुगादि वसें इक्क इकल्ला, दूजा नज़र कोए ना आईआ। तेरा खेल जला थला, महीअल डेरा आपणा लाईआ। जुग चौकड़ी करदा रिहा वला छला, अछल छल आपणी धार चलाईआ। नाउँ निरँकार फड़ाया पल्ला, पल्लू आपणी गंढ्ढ बंधाईआ। सच संदेस जुग जुग घल्ला, गुर अवतार पैग़म्बर लए पढ़ाईआ। जोती शब्दी आपे रल्ला, निरगुण सरगुण वेखे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सति पुरख निरँजण सच गोसाँईंआ। सति पुरख निरँजण सति सतिवाद, सति सतिवादी दया कमाइंदा। सो पुरख निरँजण ब्रह्म ब्रह्माद, हरि पुरख निरँजण खोज खोजाइंदा। एकँकार अगम्मी नाद, दो जहानां आप सुणाइंदा। आदि निरँजण कर प्रकाश, निरगुण सरगुण नूर धराइंदा। अबिनाशी करता पावे रास, आत्म परमात्म नाच नचाइंदा। श्री भगवान साख्यात, निरगुण सरगुण वेख वखाइंदा। पारब्रह्म प्रभ देवे दात, वस्त अमोलक आप वरताइंदा। गुर गुर बन्न्हे साचा नात, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाइंदा। मेट मिटाए अन्धेरी रात, रुत्त अगम्मड़ी आप सुहाइंदा। वेखणहारा साची ज़ात, अज़ाती आपणा

नाउँ समझाइंदा। जगत जुग पुच्छणहारा वात, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप जणाइंदा। साचा भेव खोल्हे भगवान, भगवन आपणी दया कमाईआ। कलयुग अन्तिम हो मेहरवान, निहकलंका नाउँ रखाईआ। प्रगट होवे विच जहान, दो जहानां वाली फेरा पाईआ। धुरदरगाही सच निशान, सति पुरख निरँजण नाल उठाईआ। शाहो भूप बण राज राजान, साचा तख्त इक्क सुहाईआ। साढे तिन्न हथ्थ कर परवान, सच परवाना दए फड़ाईआ। भूपत भूप बण राजान, रइयत वेखे चाँईं चाँईंआ। करे खेल नौजवान, नौबत आपणे नाम वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म रिहा समझाईआ। साचा हुक्म सच संदेसा, सति पुरख निरँजण आप जणाइंदा। शाह पातशाह हरि नर नरेशा, नर निरँकारा वेस वटाइंदा। पकड़ उठाए ब्रह्मा विष्न महेष गणेशा, सोया कोए रहिण ना पाइंदा। वेखणहारा देस परदेसा, लोक परलोक डेरा ढाहइंदा। देवणहारा सच संदेसा, आदि जुगादि गुर मन्त्र आप सुणाइंदा। बणावणहारा साची रेखा, घड़ घड़ भाण्डे आप सुहाइंदा। देवणहारा साचा भेता, घर घर विच घर वड्याइंदा। करनहारा साचा हेता, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाइंदा। रखणहारा साचा चेता, नित नवित वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा आप सुणाइंदा। सच संदेसा इक्को इक्क, एकँकारा आप जणाईआ। आदि पुरख आपणा लेखा आपे लिख, आपणे विच छुपाईआ। नेत्र नैण ना आए दिस, लोचण दरस कोए ना पाईआ। अग्गे हो ना सके कोई पुच्छ, गुर अवतार बैठे सीस झुकाईआ। इक्क दूजे पिच्छे रहे लुक, पिछली कीती नज़र ना आईआ। सब दा बूटा रिहा सुक्क, हरया सिंच ना कोए कराईआ। कूड़ी क्रिया सब दे मूँह विच प्या थुक्क, गुर का शब्द ना कोए गाईआ। अमृत जाम ना मिल्या घुट्ट, मदिरा मास होई हल्काईआ। कूड़ी क्रिया ना मिटी फुट्ट, पट्टी नाम ना कोए बंधाईआ। रुत्त बसन्ती ना मौली अबिनाशी अचुत्त, फुल फुलवाड़ी ना कोए महकाईआ। बिन हरि नामे खाली दिसण बुत्त, पंज तत्त अग्नी तत्त तपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। भेव अभेदा खोल्हे आप, आप आपणी दया कमाइंदा । आदि जुगादी वड प्रताप, हरि प्रतापी आप वखाइंदा। आदि जुगादी साचा जाप, मन्त्र नाम इक्क दृढ़ाइंदा। आदि जुगादी माई बाप, पिता पूत वेख वखाइंदा। आदि जुगादी देवणहारा साथ, निरगुण सरगुण संग निभाइंदा। आदि जुगादी गावणहारा पाठ, पढ़ पढ़ आपणा नाउँ सुणाइंदा। आदि जुगादी वेखणहारा मार झात, काया मन्दिर अंदर डेरा लाइंदा। आदि जुगादी सज्जण साक, निरगुण सरगुण सगला संग निभाइंदा। आदि जुगादी पाकी पाक, पत्तत पुनीत, आप कराइंदा। आदि जुगादी भविख्त वाक्, गुर अवतार पीर पैग़म्बर आप सुणाइंदा। आदि जुगादी खेले खेल तमाश, खेलणहारा नज़र

कोए ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा पर्दा आप उठाइंदा। साचा पर्दा खोल्हण आया, ख़ालक ख़लक ख़लक करतार। गुर अवतार पीर पैग़म्बर फड़न आया, निरगुण निरगुण लै अवतार। सच महल्ले उच्चे टिल्ले चढ़ने आया, महल अटल वेखे वेखणहार। उच्ची कूक कूक सुणावण आया, दो जहानां करे ख़बरदार। सृष्ट सबाई सुत्ती आप उठावण आया, सोया रहे ना कोए विच संसार। कलयुग रुत्ती अन्त मुकावण आया, कूड़ी क्रिया मेटे छार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, अलख अगोचर अगम्म अपार। अलख अगोचर अगम्म अथाह, बेपरवाह वडी वड्याईआ। साचे तख्त बैठ सच्चा शहिनशाह, हुक्म हासल इक्क समझाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर सारे मन्नो पनाह, सच संदेसा इक्क दृढ़ाईआ। गल विच पल्लू लओ पा, साची सिख्या इक्क समझाईआ। वाहिगुरू राम सारे कहो ख़ुदा, ख़ुदी कोए नज़र ना आईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग बैठे रहे जुदा, जुदा आपणी वंड वंडाईआ । पारब्रह्म पतिपरमेश्वर अन्त कन्त भगवन्त नारी कन्त लए प्रना, पारब्रह्म प्रभ आपणी दया कमाईआ। रल मिल सारे चरन कँवल सेवा लओ कमा, कँवल नैण मिले सच्चा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा नर नरेशा, एको रिहा जणाईआ । तेरा संदेसा सोहणा लग्गा, लग्गा तीर न्यारा। सो पुरख निरँजण नज़री आए तेरा इक्को अग्गा, पिच्छा रिहा ना कोए किनारा। तेरा नाम नगारा इक्को वज्जा, दो जहानां करे ख़बरदारा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर तेरे हुक्मे अंदर बज्झा, तेरे चरन करे निमस्कारा। धन्न भाग साहिब सुल्तान सच सिँघासण सजा, बेऐब परवरदिगारा। साडी चार युग दी लथ्थी लज्जा, नेत्र होण ना शर्मसारा। कृपानिध पर्दा कज्जा, ठाकर मिल्या एकँकारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरा मिले चरन सहारा। चरन सहारा दे दे एक, एकँकार तेरी वड्याईआ। अन्त रख के आए तेरी टेक, इक्को आस तकाईआ। कलयुग अन्त आपणी किरपा आपे वेख, साडी होई जुदाईआ। असीं कह कह आए अन्तिम आए नर नरेश, निहकलंका नाउँ धराईआ। महांबली धरे भेख, रूप रंग रेख ना कोए वखाईआ। वसे इक्को साचे देस, सम्बल आपणा चरन टिकाईआ। विष्नूं सेवा करे छड्ड सांगोपांग बाशक सेज, सेजा अवर ना कोए हंढाईआ। निज नेत्र निज नैण निज लोचण निज घर निज गृह निज मन्दिर लए वेख, आप आपणा पर्दा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा अन्त संदेसा दे के आया गुर दस्मेश, गोबिन्द नाम निधाना गाईआ। अन्त संदेसा तेरा सज्जण, मुरीद मुर्शद गया जणाईआ। परवरदिगार होए परदे कज्जण, बेऐब फेरा पाईआ। मर्द मर्दाना करे खेल सूरा सरबंगण, बल आपणा आप वखाईआ। लख चुरासी जीव जंत जो घड़या सो भाण्डे

भज्जण, थिर कोए रहिण ना पाईआ। गुरमुखां रखे अन्तिम लज्जण, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। चरन सरोवर कराए मजन, अठसठ तीर्थ डेरा ढाहीआ। सन्त सुहेले सतिगुर दुआरे बह बह सजण, भगत भगवन्त करे कुड़माईआ। गुरमुख दर्शन कर कर रजण, नेत्र नैण नैण बिगसाईआ। गुरसिख मिल मिल गुरसिख हस्सण, सोहँ ढोला एका गाईआ। हरि चरन दुआरे बह बह सजण, मिले सच्ची सरनाईआ। जगत नाता कूड़ा तज्जण, पुरख अकाल इक्क मनाईआ । दोए जोड़ करन बन्दन, बन्दीखाना दए तुड़ाईआ। लख चुरासी छुट्टे फंदन, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। मस्तक टिक्का लाए चन्दन, कौस्तक मणीआ रूप वखाईआ। मेल मिलावा त्रिलोकी नंदन, त्रिलोकी नंदन लेखा आप चुकाईआ। कल कल्की आए सर्ब बख्शंदन, बख्शिश आपणे हथ्थ रखाईआ। किसे दुआरे ना जाए मंगण, कोटन कोटि गुर अवतार पीर पैग़म्बर आपणे चरनां हेठ रखाईआ। पिछला लेखा करे खण्डन, अग्गे खण्डा खड़ग खड़काईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ओहला पर्दा दए चुकाईआ। ओहला पर्दा चुकाए श्री भगवान, मुख नक़ाब ना कोए रखाईआ। कलयुग मिटे कूड़ निशान, कूड़ कूड़ा दए गंवाईआ। सतिजुग सच होए प्रधान, वड प्रधानगी आप कमाईआ। शाह सुल्ताना करे हैरान, हरि जू आपणी खेल वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुर अवतार पीर पैग़म्बर बहा साचे दर, दर दरवाज़ा इक्क खुल्हाईआ। दर दरवाज़ा देवे खोल्ह, ख़ालक ख़लक आप जणाइंदा। सति सतिवादी अक्खर बोल, अक्खर अक्खर भेव चुकाइंदा। तोलणहारा साचा तोल, साचा कंडा हथ्थ उठाइंदा। जुग जुग मारनहारा रोल, भेव अभेद आप छुपाइंदा। कलयुग अन्त जन भगतां वसे सदा कोल, विछड़ कदे ना जाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी वज्जे ढोल, ढोला इक्को हरि जू गाइंदा। आत्म परमात्म जाए मौल, मौला रूप इक्क वखाइंदा। अमृत रस नाभ कौल, कँवल कँवला आप भराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप जणाइंदा। साचा खेल शहिनशाह, शाह एका एक जणाईआ। उन्नी कत्तक दिवस दए सुहा, लोकमात वज्जे वधाईआ। सच संदेसा सच लिखा, भेव अभेदा दए जणाईआ। वाली हिन्द दए उठा, उठ उठ आपणा राह वखाईआ। लिख लिख पाती दए पुचा, कमलापाती दया कमाईआ। पहली चेत ध्यान लगा, लगा ध्यान ना कोए छुडाईआ । नर नरायण जाए आ, निहकलंका वेस वटाईआ। साची सिख्या जाए समझा, समझ समझ नाल मिलाईआ। पंच प्यारे लए गवाह, शहादत इक्को इक्क समझाईआ। शब्द लिखारी दए सलाह, करे सच पढ़ाईआ। उन्नी साल पर्दा रख्या पा, पंज तत्त अन्तर डेरा लाईआ। बीस बीसा ख़ुशी लए मना, आप आपणा बल धराईआ। भेव अभेद दए खुल्हा, थिर कोए रहिण ना पाईआ। बिन हरिसंगत मिलणा ना कोई थाँ, पार

किनार ना कोए कराईआ। करे खेल महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वाली दो जहान, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नराणि नर, हरिसंगत देवे इक्को वर, दर आया दर्दी दर्द दुःख लए वंडाईआ।