पुस्तकालयभाग १२

५ अस्सू २०१९ बिक्रमी महिंगा सिँघ दे गृह हरीपुर

ब्रह्मण्ड खण्ड तक्कण राह, कोटन कोटि ध्यान लगाईआ। निउँ निउँ सजदा सीस रहे झुका, नेत्र नैण नैण शरमाईआ। कवण वेला मिले प्रभ बेपरवाह, पारब्रह्म सच्चा शहिनशाहीआ। दो जहानां लेखा लवे ला, लहिणा देणा मूल चुकाईआ। लोआं पुरीआं पर्दा दए उठा, आप आपणी दया कमाईआ। रवि ससि सूरज चन्द पन्ध दए मुका, बण पाँधी सच्चा माहीआ। निरगुण निरगुण सरगुण ढोला दए सुणा, अक्खर वक्खर करे पढ़ाईआ। पीर पैग़म्बर गुर अवतार दर आपणे लए बहा, नाम डोरी बंधण पाईआ। जुग चौकड़ी लेखा दए चुका, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग माण अभिमाण ना कोए रखाईआ। ज़िमीं असमानां नाता दए तुड़ा, मंडल मण्डप वेखे थाउँ थाईंआ। लख चुरासी बंधण देवे पा, अण्डज जेरज सेत्ज उत्भुज एका हुक्म मनाईआ। कागद कलम लेखा दए चुका, गीत सुहागी एका गाईआ। हरिजन हरिभगत गुरमुख सज्जण लए उठा, गोबिन्द मेला सहिज सुभाईआ। चात्रिक तृखा दए बुझा, अमृत मेघ इक्क बरसाईआ। रुत्त सुहञ्जणी दए महका, फल फुल पत्त डाल्ही आप महकाईआ। सच सुगंधी दए वखा, मन वासना गंदी बाहर कढ्ढाईआ। बिन तन्दी राग दए सुणा, अन्तर ढोला इक्को गाईआ। चन्द नौचन्दी दए चढ़ा, जोत निरँजण कर रुशनाईआ। कन्ढ्ढी बैठयां मिले आ, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। बन्दीखाना दए तुड़ा, वेले अन्त ना कोए सज़ाईआ। साचा मन्दिर दए खुल्हा, सचखण्ड साचे वज्जे वधाईआ। थिर घर नैण लए उठा, लोचण आपणे रंग रंगाईआ। शब्द मिलावा सहिज सुभा, जोती जाता वेख वखाईआ। पुरख बिधाता आपणा पर्दा दए उठा, मुख न क़ाब ना कोए रखाईआ। अहिबाब रबाब दए वजा, दस्तगीर दया कमाईआ। मुकामे हक़ चले इक्क रज़ा, रहिमत आपणी इक्क वखाईआ। सही सलामत साहिब ख़ुदा, ख़ुदी सब दी दए मिटाईआ। परवरदिगार पल्लू लए फड़ा, दस्त बदस्त एका घर वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। ब्रह्मण्ड खण्ड नेत्र रो, नैण नैणां नीर वहाया। कवण वेला प्रभ दस्से सच्ची सो, भेव अभेदा आप खुल्हाया। विष्न ब्रह्मा शिव अमृत रस देवे चो, करोड़ तेतीसा सांतक सति कराया। निरगुण सरगुण करे लो, प्रकाश प्रकाश नाल मिलाया।

साचा ढोआ देवे ढो, नाम संदेसा इक्क सुणाया। आत्म परमात्म जाए छो, दूई द्वैती पन्ध मुकाया। ब्रह्म पारब्रह्म आपे हो, ब्रह्म लेखा लए लगाया। दुरमति मैल देवे धो, काग हँस रूप वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कवण वेला देवे वर, दर घर साचे फेरा पाया। ब्रह्मण्ड खण्ड रहे उडीक, नेत्र नैण नैण उठाईआ। कवण वेला प्रभ बख्शे चरन प्रीत, प्रीत चरन इक्क समझाईआ। कलयुग मेटे कूड़ी रीत, सतिजुग साचा पन्ध वखाईआ। सृष्ट सबाई गाए गीत, सोहँ ढोला एका गाईआ। नाता तुट्टे मन्दिर मसीत, मट्ठ शिवदुआला रहिण ना पाईआ। नज़री आए इक्क अतीत, त्रैगुण लेखा दए चुकाईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर ठांडा सीत, सचखण्ड बैठा डेरा लाईआ। वसणहारा हस्त कीट, ऊँच नीच राउ रंक रिहा समाईआ। करे खेल आप अणडीठ, जगत नेत्र नज़र कोए ना आईआ। मिट्ठा करे कौड़ा रीठ, जिस जन आपणा अमृत रस चुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, वर एका झोली पाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड नेत्र रहे खोल्ह, नैण नैण नैण उठाया। कवण दिशा पारब्रह्म पतिपरमेश्वर रिहा बोल, अनबोलत राग सुणाया। कवण कन्ढ्ढे तोल रिहा तोल, तोलणहार सच्चा शहिनशाहया। कवण वस्त रखे कोल, जन भगतां दए वरताया। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग सुत्ते रहे अणभोल, आलस निंद्रा ना कोए मिटाया। आपणा आप ना ल्या फोल, पर्दा लए ना कोए चुकाया । घर मन्दिर वस्त अनमोल, गृह आपणे रंग रंगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कवण वेला देवे वर, सच संदेसा इक्क सुणाया। ब्रह्मण्ड खण्ड रहे तक्क, ध्यान ध्यान विच रखाईआ। जुग चौकड़ी गए अक्क, पाँधी पन्ध ना कोए मुकाईआ। रवि ससि गए थक्क, कोह करोड़ी चलत अन्त ना पाईआ। नव नौ लौदे भक्ख, भाख्या हरि ना कोए सुणाईआ। चार वरन भाण्डे सक्ख, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश ना कोए वड्याईआ। नाद सुणाए ना कोए हक़, हक़ीक़त पर्दा ना कोए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरी इक्को ओट तकाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड रहे उडीक, उतर पूरब पच्छिम दक्खण ध्यान लगाया। कवण वेला मिले प्रभ लाशरीक, पर्दानशी पर्दा आप उठाया। बेनज़ीर मेहर नज़र मेटे तारीक, अन्ध अन्धेर दए गुआया। जुग चौकड़ी पूरब लेखे मारे लीक, अगला लेखा दए समझाया। लख चुरासी परखे नीत, नीतीवान फेरा पाया। परा पसन्ती मद्धम बैखरी साचा ढोला गाए एका गीत, सोहँ अक्खर वक्खर आप पढ़ाया। त्रैभवन धनी करे खेल अतीत, त्रैगुण विच कदे ना आया। जन भगतां वसे चीतन चीत, चित वित ठगौरी ना कोए रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, लहिणा देणा दए चुकाया। ब्रह्मण्ड खण्ड रखण याद, याद याद विच समाईआ। कवण वेला सुणे फरयाद, पुरख अबिनाशी बेपरवाहीआ।

जिस ने रचना रची आदि, सो जुगादि वेखे चाँईं चाँईंआ। जिस विष्न ब्रह्मा शिव आपणे विच्चों लए काढ, अन्त आपणे विच समाईआ। जिस त्रैगुण माया पंच तत्त लख चुरासी दिती दात, अन्तिम लेखा लेखे लाईआ। जिस आत्म परमात्म लख चुरासी अंदर वजाया नाद, धुंनी धुंन राग सुणाईआ। जिस शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान गीता ज्ञान खाणी बाणी सुणाई बोध अगाध, अगाध बोध कर पढ़ाईआ। जिस भगत भगवन्त सन्त सज्जण लए लाध, सो पुरख निरँजण वड दाता सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कवण वेला देवे वर, गृह मन्दिर फेरा पाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड रखी आस, आस आसा विच रखाया। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग लग्गी रही प्यास, तृष्ना तृखा ना कोए बुझाया। लेखा मुक्कया ना पृथ्मी आकाश, आकाश आकाश रहे कुरलाया। लोअ पुरी ब्रह्मण्ड खण्ड अवन गवण त्रैभवन वेख खेल तमाश, साची रास ना कोए रचाया। गुर अवतार पीर पैग़म्बर भगत भगवन्त बण बण दासी दास, आत्म परमात्म गए सेव कमाया। निरगुण सरगुण कर कर आस, सरगुण निरगुण ओट धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे सीस झुकाया। ब्रह्मण्ड खण्ड मारन धाह, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। नव नौ भुलया राह, रैहबर नज़र कोए ना आईआ। विष्न ब्रह्मा शिव बैठे मुख छुपा, नेत्र नैण ना कोए खुल्हाईआ। तेई अवतार आपणा पर्दा रहे पा, पल्लू सके ना कोए उठाईआ। भगत अठारां मंगण चरन पनाह, सीस चरन कँवल झुकाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद निउँ निउँ सजदा रहे झुका, परवरदिगार बेऐब तेरी शरनाईआ। नानक गोबिन्द एका ओट लई तका, पुरख अकाल सच्चा माहीआ। हरि का शब्द आदि जुगादि गुर सतिगुर वेस वटा, नाउँ निरँकारा इक्क दृढ़ाईआ। दो जहानां वेखे थाउँ थाँ, थान थनंतर खोज खोजाईआ। नव नौ चार वेला गया विहा, थित वार ना कोए समझाईआ। रवि ससि सूरज चन्द, मंडल मण्डप नेत्र नैणां नीर रहे वहा, धीरज धीर ना कोए धराईआ। त्रैगुण अग्नी लग्गी भाअ, पंज तत्त रही जलाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार होया हल्का, हौला भार ना कोए वखाईआ। जीव जंत सृष्ट सबाई गुर का शब्द गए भुल्ला, सतिगुर सरन ना कोए तकाईआ। अठसठ तीर्थ दुरमति मैल ना सके कोई गुआ, आत्म अशनान ना कोए कराईआ। लिख लिख थक्की कलम शाह, कागद मिले ना कोए वड्याईआ। बिन हरि पकड़े ना कोए बांह, साध सन्त देण दुहाईआ। कलयुग अन्त अन्धेरा गया छा, साचा चन्द ना कोए चढ़ाईआ। वरन बरन ज़ात पात ऊँच नीच राउ रंक राज राजान शाह सुल्तान एका रंग ना दए कोए रंगा, दूई द्वैती घर घर करे लड़ाईआ। आत्म परमात्म ना देवे कोए मिला, पढ़ पढ़ थक्की सर्ब लोकाईआ। ब्रह्म पारब्रह्म लेखा सके ना कोए मुका, पूरब लहिणा झोली कोए ना पाईआ। नेत्र नैणा पतिपरमेश्वर दरस सके

ना कोए पा, नूर नूर ना कोए रुशनाईआ। अनहद अनादी नाद ना सके कोए सुणा, गा गा थक्की सर्ब सृष्ट रसना जिह्वा हो हल्काईआ। तेरा मेरा मेरा तेरा पन्ध सके ना कोए मुका, बण पाँधी जगत राहीआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर पुरख अबिनाशी तुध बिन नज़र ना कोई आ, नव नौ वेख्या थाउँ थाईंआ। कर किरपा शहिनशाह, शाह पातशाह तेरी वड्याईआ। फड़ बेड़ा बांहों पार करा, मँझधार ना कोए रुढ़ाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर कलयुग अन्तिम कर गए ना, सगला संग ना कोए निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे ओट रखाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड कर ध्यान, नेत्र नैण नैण उठाया। कर किरपा श्री भगवान, कलयुग अन्त अन्धेरा छाया। सच मिले ना कोए निशान, साचा मार्ग ना कोए जणाया। जीव जंत होए बेईमान, बेवा रूप सरूप वटाया। हरि कन्त ना मिल्या आण, सेज सुहञ्जणी ना कोए सुहाया। घर आत्म परमात्म ना मिल्या दान, नाम वस्त ना कोए वखाया। हरि का शब्द ना सुणया बिन कान, छत्ती राग रहे जस गाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे अलख जगाया। ब्रह्मण्ड खण्ड बोल अलख, अलख अलखना रहे ध्याईआ। कलयुग अन्तिम भाण्डे होए सक्ख, हरि का नाउँ नज़र कोए ना आया। निरगुण निराकार निरवैर मूर्त अकाल अज़ूनी रहित हो प्रतख, परम पुरख तेरी वड्याईआ। साचा मार्ग इक्को दस्स, लख चुरासी दे पढ़ाईआ। आत्म परमात्म गावे तेरा जस, दूसर राग ना कोए सुणाईआ। जगत अन्धेरा मिटे मस, जोत निरँजण होए रुशनाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म मेला हस्स, कँवल नैण ख़ुशी मनाईआ। जिउँ भावे तिउँ लैणा रख, इक्क तेरी ओट तकाईआ। तूं वसणहारा घट घट, गृह गृह बैठा डेरा लाईआ। लेखा जाणे पंज तत्त काया मट, सच सिँघासण आसण सोभा पाईआ। निर्मल जोत नूर प्रकाश लट लट, अवण गवण रिहा समाईआ। तेरा खेल चौदां लोक चौदां हट्ट, चौदां तबक तेरी सरनाईआ। तेरा लेखा तीर्थ अठसठ, सर सरोवर चरन धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर तेरी चरन सरन सरन चरन रहे ढट्ठ, आपणा बल ना कोए धराईआ। कलयुग वेला अन्त अन्त हो प्रगट, प्रगट आपणी कल वखाईआ। जुग जुग चलावणहारा रथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। लहिणा देणा मुका सीआं साढे तिन्न हथ्थ, रविदास चुमारा दए गुआईआ। अग्गे मार्ग तेरे हथ्थ, सतिजुग साची धार बंधाईआ। मन वासना पाउणी नथ्थ, मनुआं उठ ना दहि दिश धाईआ। लेखे लाउणी रत्ती रत्त, रत्ती रत्त तेरे लेखे पाईआ। जिस दुआरे गोबिन्द सत्थर बैठा घत्त, सत्थर यारता सेज हंढाईआ। सो साहिब सच्चा समरथ, हरि पुरख निरँजण सच्चा शहिनशाहीआ। आदि जुगादि आपणी महिमा जाणे अकथ, रसना कथनी कथ ना कोए गाईआ। चरन सरन श्री भगवान, तेरी गए ढट्ठ, फड़ बांहों गले लगाईआ। दो जहान वेख्या

नट्ठ नट्ठ, दहि दिशा फेरी पाईआ। कोई ना रखणहारा पत्त, सारे बैठे नैण शरमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, खाली झोली रहे वखाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड वखावण झोली, पल्लू आपणा आप उठाया। साची वस्त ना कोए कोली, कँवल नैण तेरा नूर नज़र कोए ना आया। कलयुग अन्तिम कोए ना चुक्के डोली, चौथा जुग दए दुहाया। गुर अवतार पीर पैग़म्बर कोई ना सुणे बोली, रसना जिह्वा जिह्वा रसना बत्ती दन्द सलाहया। आत्म परमात्म रुत्त बसन्ती कोए ना मौली, पत्त डाल्ही ना कोए महकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर इक्को मंग मंगाया। पारब्रह्म प्रभ हो मेहरवान, एका नाद सुणाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड करो ध्यान, धरनी धरत धवल नाल मिलाईआ। रवि ससि दयो ज्ञान, मंडल मण्डप कर पढ़ाईआ। पुरख अबिनाशी श्री भगवान, सदा सदा सहिज सुखदाईआ। जुग चौकड़ी वेखे आण, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग गुर अवतार पीर पैग़म्बरां देवे दान, वस्त अमोलक झोली पाईआ। करे खेल गोपी काहन मंडल मण्डप रास रचाईआ । बोध अगाधा इक्क ज्ञान, वेद पुराण शास्त्र सिमरत अनुभव भेव अभेद जणाईआ। लेखा जाणे दो जहान, दोए दोए रंग समाईआ। तख्त निवासी नौजवान, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जोधा सूरबीर बली बलवान, बल आपणा आप रखाईआ। सच संदेसा धुर फ़रमाण, आदि जुगादि सुणाईआ। हुक्मे अंदर खेल महान, हुक्म हाकम इक्क जणाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या आप जणाइंदा। नव नौ चार खेल अपारा, ब्रह्मण्ड खण्ड समझाया। गुर अवतार पीर पैग़म्बर दे सहारा, लोकमात निष्अक्खर वक्खर आप पढ़ाया। आत्म परमात्म कर प्यारा, जोती जाता पुरख बिधाता एका रंग रंगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा इक्क सुणाया। सच संदेसा श्री भगवान, एका एक जणाइंदा। कलयुग अन्त करे खेल महान, भेव कोए ना आइंदा। प्रगट होवे नौजवान, महांबली बल आपणा आप रखाइंदा। सम्बल वसे सच मकान, छप्पर छन्न ना कोए छुहाइंदा। सच संदेसा देवे आण, आत्म परमात्म आप पढ़ाइंदा। भगत भगवन्त वेखे आण, लख चुरासी मोह तुड़ाइंदा। साचे सन्तां देवे माण, चरन कँवल कँवल चरन ध्यान रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा। सच संदेसा एकँकार, एका वार सुणाईआ। कलयुग अन्तिम आए अगम्म अपार, अगम्म अगम्मड़ी कार कमाईआ। निहकलंका नर अवतार, नर नरायण वेस वटाईआ। जोती जाता पुरख बिधाता हो उज्यार, पंज तत्त तत्त ना कोए रखाईआ। शब्द अनादी ब्रह्म ब्रह्मादी बोल जैकार, पारब्रह्म ब्रह्म ब्रह्मांड करे पढ़ाईआ। भगत भगवन्त लए उभार,

राती सुत्तयां दरस दिखाईआ। सुरती शब्द करे प्यार, शब्द सुरत सुरत शब्द एका रंग रंगाईआ। दस्म दुआरी खोल्ह किवाड़, बजर कपाटी दए तुड़ाईआ। निरगुण जोत कर उज्यार, अन्ध अन्धेर दए मिटाईआ। अनहद नाद सच्ची धुन्कार, धुंन आत्मक राग सुणाईआ। साची सख़ीआं मंगलाचार, बह बह गीत गोबिन्द अल्हाईआ। अमृत आत्म झिरना झिरे ठंडा ठार, कँवल नाभ आप उलटाईआ। आवण जावण पतित पावण दुक्खड़ा दए निवार, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। लाड़ी मौत ना करे शृंगार, चित्रगुप्त लेख ना कोए जणाईआ। जोग अभ्यास तों करे बाहर, हठ तप ना कोए समझाईआ। एका अक्खर वक्खर कर प्यार, त्रैभवन धनी त्रैगुण अतीता त्रै त्रै लेखा आप मुकाईआ। सोहँ शब्द जै जैकार, अवन गवण उनन्जा पवण आप समाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पावे सार, चरन कँवल दे अधार, शाह पातशाह हरि निरँकार, सचखण्ड निवासी कर प्यार, पति पतिवन्ता पति आपणे हथ्थ रखाईआ।

६ अस्सू २०१९ बिक्रमी हरि दयाल सिँघ दे गृह जलन्धर

सो पुरख निरँजण खेल महान, हरि ख़ालक आप कराइंदा। हरि पुरख निरँजण शाह सुल्तान, रहिमत रहिमान आप कमाइंदा। एकँकारा नौजवान, बेऐब वेस वटाइंदा। आदि निरँजण नूर नुरान, जोती जल्वा डगमगाइंदा। अबिनाशी करता सच निशान, सच दुआरे आप उठाइंदा। श्री भगवान वड मेहरवान, मिहबान बीदो खेल कराइंदा। पारब्रह्म प्रभ बण प्रधान, मुकामे हक़ सोभा पाइंदा। सचखण्ड निवासी नौजवान, रूप रंग रेख ना कोए रखाइंदा। अलख अगोचर अगम्म अथाह करे खेल महान, भेव अभेदा आपणे हथ्थ रखाइंदा। वसणहारा सच मकान, तख्त निवासी शाहो शाबासी भूपत भूप राजन राज नाउँ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका हरि, आपणी करनी आप कमाइंदा। साची करनी करनेहारा, करता पुरख वडी वड्याईआ। आदि जुगादी हो उज्यारा, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। महल अटल उच्च मुनारा, हरि साचा इक्क सुहाईआ। शाहो भूप बण सिक्दारा, हुक्म हाकम आप समझाईआ। दर दरवेश बण चोबदारा, अलख निरँजण अलख जगाईआ। वेखे विगसे वेखणहारा, आपणी कल आप धराईआ। ना कोई दूसर मीत मुरारा, सज्जण सैण ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गृह मन्दिर दए वड्याईआ। गृह मन्दिर सोभावन्त, सो पुरख निरँजण आप सुहाइंदा। आदि पुरख आदि बणाई बणत, मध भेव कोए ना पाइंदा। लेखा जाणे जुगा जुगन्त, जुग जुग आपणी कार कमाइंदा। लेखा जाण नार कन्त, कन्त कन्तूहल सेज हंढाइंदा। पूत सपूता नाम निधाना मणीआ

मंत, नाउँ निरँकारा एका एक प्रगटाइंदा। अगम्म अथाह बेपरवाह महिमा अगणत, लेखा लिख्त लेख ना कोए जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका हरि, दर घर साचा आप सुहाइंदा। दर घर साचा एका एक, एकँकार आप सुहाईआ। सो पुरख निरँजण देवे साची टेक, हरि पुरख निरँजण सीस झुकाईआ। एकँकारा रिहा वेख, आदि निरँजण नूर रुशनाईआ। अबिनाशी करता खोल्हे भेत, श्री भगवान पर्दा दए उठाईआ। प्रभ करे हेत, नित नवित आपणा मेल मिलाईआ। सचखण्ड दवारे साची खेड, इक्क इकल्ला उच्च महल्ला आप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, घर साचा इक्क सुहाईआ। घर साचा सच महल्ला, सचखण्ड दवारा आप सुहाइंदा। वसणहारा इक्क इकल्ला, अकल कलधारी वेस वटाइंदा। जोती जाता पुरख बिधाता निरगुण नूर आपे रल्ला, नूर नूर नाल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणी कल आप धराइंदा। आपणी कल आपे रख, सचखण्ड दवारे खेल कराईआ। निरगुण अंदर हो प्रतख, निरगुण वेख वखाईआ। निरगुण पत्त आपे लए रख, पत्त पतिवन्ता सच्चा माहीआ। सच दुआरे गाए जस, नाउँ निरँकारा आप सुणाईआ। निरँकार निरँकार अन्तर एका वस, घर साचे वज्जे वधाईआ। सति सतिवादी मार्ग दस्स, बिन अक्खर करे पढ़ाईआ। करे खेल पुरख समरथ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा आप उठाईआ। आपणा पर्दा आपे लाह, सो पुरख निरँजण वेस वटाइंदा। हरि पुरख निरँजण बण मलाह, साचा बेड़ा आप चलाइंदा। एकँकारा दए सलाह, साची सिख्या आप उपाइंदा। आदि निरँजण कर रुशना, नूर नुराना नूर वखाइंदा। श्री भगवान चढ़े चा, चाउ घनेरा इक्क वखाइंदा। श्री भगवान सच निशान लए झुला, निशाना इक्को इक्क वड्याइंदा। पारब्रह्म दोए जोड़ पए सरना, सरनगति इक्क अख्वाइंदा। आपे खेल करे सच्चा शहिनशाह, शाह पातशाह आपणा नाउँ रखाइंदा। सीस जगदीस ताज इक्क सज़ा, सच सिँघासण पुरख अबिनाशण साचे तख्त डेरा लाइंदा। धुर फ़रमाणा आप अला, बोध अगाधा दए सुणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची सिख्या आप प्रगटाइंदा। साची सिख्या एकँकार, अकल कल धारी आप प्रगटाईआ। थिर घर खोल्हे आप किवाड़, चरन कँवल कँवल चरन दए सरनाईआ। आदि आदि करे प्यार, मध आपणा भेव जणाईआ। सच फ़रमाना देवे देवणहार, सच संदेसा इक्क सुणाईआ। वस्त अमोलक भर भण्डार, नाम निधाना झोली पाईआ। किरपा कर एका वार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा लेखा दए जणाईआ। साचा लेखा श्री भगवान, एका एक जणाइंदा। सचखण्ड निवासी हो मेहरवान, मेहर नज़र बेनज़ीर इक्क उठाइंदा। सुत दुलारे देवे

माण, शब्दी शब्द समरथ सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। करे खेल दो जहान, दोए दोए धार आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भेव अभेदा अछल, अछेदा आप खुल्हाइंदा। साचा भेव हरि जू दस्स, सुत शब्द करे पढ़ाईआ। थिर घर दुआरे आपे वस, सूरज चन्द ना कोए रुशनाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा पन्ध मुकाए नस्स नस्स, बण पाँधी सच्चा माहीआ। एकँकार ओंकार निरँकार गाए जस, जस आपणा आप सुणाईआ। अन्तर अन्तर आपे वस, गृह गृह खोज खोजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी सुत दुलारा लए उठाईआ। सुत दुलारे उठ उठ जाग, हरि साचा सच जगाइंदा। थिर घर दुआरे लग्गा भाग, वडभागी आप लगाइंदा। बिन तेल बाती जगे चिराग़, आदि निरँजण नूर वखाइंदा। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरा इक्को सज्जण साक, सगला संग निभाइंदा। नूर इलाही पाकी पाक, जल्वा ज़हूर आप प्रगटाइंदा। तेरा खोल्हण आया ताक, पर्दा आपणे हथ्थ रखाइंदा। आदि पुरख करे भविख्त वाक्, भेव अभेदा आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा इक्क सुणाइंदा। सच संदेसा साचा गीत, सो पुरख निरँजण आप सुणाईआ। आदि पुरख चलाए आपणी रीत, हरि पुरख निरँजण वेखे चाँईं चाँईंआ। एकँकारा खेल करे अणडीठ, आदि निरँजण संग रखाईआ। अबिनाशी करता साचा मीत, मित्र प्यारा सोभा पाईआ। श्री भगवान बैठा रहे अतीत, सचखण्ड वसे सच्चा माहीआ। पारब्रह्म प्रभ जणाए साची रीत, रीतीवान इक्क हो आईआ। थिर घर दुआरा ठांडा सीत, अग्नी तत्त ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा लेखा आप जणाईआ। साचा लेखा हरि निरँकार, आदि आदि जणाइंदा। सुत दुलारे हो त्यार, पुरख अबिनाशी आप उठाइंदा। तेरा मेरा इक्क बिवहार, बिवहारी बिवहार आप कराइंदा। पिता पूत सोहे इक्क दुआर, दूजा कोए रहिण ना पाइंदा। एको वस्त अमोलक देवे थार, थिर दरबारी आप वरताइंदा। सति सतिवादी भरया सति भण्डार, अतोट अतुट जणाइंदा। आदि अन्त तेरा अन्त ना पारावार, बेअन्त तेरा खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा नर नरेशा एकँकारा आप सुणाइंदा। सच संदेसा सुण दुलारा, प्रभ चरनी सीस झुकाइंदा। हउँ सेवक याचक ख़ाकी ख़ाक भिखारा, दर तेरे अलख जगाइंदा। बाली बुध बाल अंञाणा, तेरा भेव कोए ना आइंदा। थिर घर वसां सच मकाना, सचखण्ड तेरे चरन ध्यान लगाइंदा। इक्को गावां तेरा गाणा, गा गा आपणा शुकर मनाइंदा। आदि जुगादि सद मन्ना तेरा भाणा, भाणा आपणे सीस टिकाइंदा। शाहो भूप भूपत वड राणा, शहिनशाह तुध बिन नज़र कोए ना आइंदा। जोती जोत

सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे चरन ध्यान लगाइंदा। चरन कँवल प्रभ तेरे आस, दूजी आस ना कोए रखाईआ। थिर घर तेरे मिलण दी रहे प्यास, तृष्ना मूल ना लागे राईआ। अंदर बाहर गुपत ज़ाहर निरगुण निरगुण देणा साथ, विछड़ कदे ना जाईआ। सिफ्त सलाही गावां तेरी गाथ, बिन अक्खर ढोला गाईआ। एथे ओथे रहे याद, याददाशत भुल्ल ना जाईआ। साहिब सतिगुर सुणी फरयाद, दोए जोड़ सीस झुकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सद चलां तुध रज़ाईआ। श्री भगवान शाह सुल्ताना, शहिनशाह आपणी दया कमाइंदा। सो पुरख निरँजण हो मेहरवाना, मेहरवान वेख वखाइंदा। हरि पुरख निरँजण वखाए सच निशाना, सति निशाना आप उठाइंदा। आदि निरँजण दे परवाना, परम पुरख अक्खर वक्खर आप पढ़ाइंदा। अबिनाशी करता गुण निधाना, गुण आपणा आप जणाइंदा। श्री भगवान लेखा जाणे दो जहानां, दोए दोए आपणी कल वरताइंदा। पारब्रह्म प्रभ वेखे मार ध्याना, बिन नेत्र लोचण नैण वेख वखाइंदा। शब्द सुत सुत कर परवाना, सच परवाना हथ्थ वखाइंदा। तेरा खेल खेल महाना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची वस्त इक्क जणाइंदा। साची वस्त देवणहारा, एका रिहा वरताईआ। सुत शब्द तेरा भर भण्डारा, भरपूर रिहा जणाईआ। सोहँ रूप हो त्यारा, निरगुण निरगुण वंड वंडाईआ । अंस बंस तेरा परवारा, सहँस सहँसर खेल कराईआ। विष्नूं विश्व तेरी धारा, तेरा नूर नूर रुशनाईआ। तेरा अमृत जल ठंडा ठारा, नाभी कँवल कँवल भराईआ। पत्त डाल्ही खिले गुलज़ारा, पंखड़ी आपणा रंग वखाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म दे सहारा, हरि आपणा रंग रंगाईआ। ब्रह्म वेता वेता हो न्यारा, निरगुण हेता इक्क जणाईआ। करे खेल अगम्म अपारा, अलख अगोचर सच्चा शहिनशाहीआ। तेरी वंड वंडे करतारा, वंडणहारा दिस ना आईआ। सुन्न अगम्मी धूआँधारा, सुन्न समाध समाईआ। शंकर कंकर इक्क अंग्यारा, तत्त तत्त वड्याईआ। देवणहार हरि भण्डारा, हरि जू लेखा रिहा जणाईआ। चरन कँवल कँवल चरन सहारा, दुरमति मैल दए गुआईआ। रजो तमो सतो अखाड़ा, पंज तत्त करे कुड़माईआ। अप तेज़ वाए पृथ्मी अकाश खेल न्यारा, निराकारा आप वखाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सेवादारा, साची सेवा इक्क समझाईआ। तेरा भरे सच भण्डारा, लख चुरासी घाड़त दए घड़ाईआ। घाड़त घड़े बण ठठयारा, सेवक आपणी सेव कमाईआ। अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज चारे खाणी पावे सारा, करे खेल बेपरवाहीआ। मन मति बुध दे अधारा, आत्म परमात्म पर्दा पाईआ। ईश जीव कर प्यारा, जगदीश ख़ुशी मनाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म बोल जैकारा, गीत गोबिन्द अल्हाईआ। अनहद राग सच्ची धुन्कारा, शब्दी तेरा राग सुणाईआ। घर घर विच मन्दिर खोल्ह किवाड़ा, गृह गृह आपणा भेव चुकाईआ। दीआ बाती कमलापाती कर उज्यारा, जोत

निरँजण करे रुशनाईआ। अमृत आत्म ठंडा ठारा, निझर झिरना दए जणाईआ। डूँग्घी कंदर धूआँधारा, अन्ध अन्धेरा दए वखाईआ। लेखा जाणे काम क्रोध लोभ मोह हँकारा, आसा तिष्ना नाल मिलाईआ। हउमे हंगता गढ़्ह न्यारा, काया कंचन वेख वखाईआ। चारे बाणी बोल जैकारा, परा पसन्ती मद्धम बैखरी दए सुणाईआ। जुग चौकड़ी वेखे खेल वारो वारा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वंड वंडाईआ। सच संदेसा देवे विच संसारा, धरनी धरत धवल माण रखाईआ। ज़िमीं असमाना जाणे धारा, मंडल मण्डप ब्रह्मण्ड खण्ड वज्जे वधाईआ। भेव चुकाए रवि ससि सूरज चन्द सितारा, किरन किरन करे रुशनाईआ। सेवा लाए गुर अवतारा, पीर पैग़म्बर निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण वेस वटाईआ। कागद कलम लिख लिख लेखा दए लिखारा, कातब आपणा कलमा करे पढ़ाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान गीता ज्ञान दए सहारा, खाणी बाणी नाल मिलाईआ। अठसठ तीर्थ जगत वखाए किनारा, घाट आपणा आप छुहाईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर आपे वसे सब तों बाहरा, शब्दी तेरा रंग रंगाईआ। जुग चौकड़ी तेरा पसारा, त्रैगुण अतीता ठांडा सीता वेखे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या एका वार पढ़ाईआ। साची सिख्या हरि हरि सज्जण, हरि सतिगुर आप जणाइंदा। दो जहानां एका मजण, सर सरोवर इक्क वखाइंदा। आदि जुगादी जुगा जुगन्तर परदे कज्जण, समरथ पुरख नाम पर्दा हथ्थ फड़ाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर साध सन्त पंज तत्त काया भाण्डे सब दे भज्जण, थिर कोए रहिण ना पाइंदा। गुर शब्द गुरदेव स्वामी, गुर मन्त्र गुर निहकामी, निहकर्मी आपणा कर्म कमाइंदा। निरगुण अंदर निरगुण अन्तरजामी, बोध अगाध अगम्मी बाणी, सिफ्त सलाही सिफ्त जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत दुलारे देवे वर, शब्दी तेरा नाउँ वड्याइंदा। शब्द दुलारे उठ बल धार, हरि साचा सच जणाइंदा। दो जहानां खेल अपार, अपरम्पर आप वखाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव सेवादार, साची सेवा आप लगाइंदा। जुग जुग प्रगट कर गुर अवतार, तेरा नाउँ नाद वजाइंदा । लेखा जाणे धुर दरबार, दरगाह साची आसण लाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग उतरे आपणी वार, कोटन कोटि वेस वटाइंदा। कागद कलम करन पुकार, बनास्पत रो रो नेत्र नैणां नीर वहाइंदा। समुंद सागर ना पाए सार, डूँग्घी कंदर भेव ना कोए जणाइंदा। उच्चे टिल्ले पर्बत जंगल जूह उजाड़ पहाड़ राह तक्कण तेरा परवरदिगार, मुकामे हक़ हक़ हक़ीक़त ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, तेरा हुक्म दो जहान आप वरताइंदा। तेरा हुक्म श्री भगवान, आदि जुगादि वरताईआ। तेई अवतार दे दे दान, चौकड़ी बन्धन पाईआ। भगत अठारां कर ज्ञान, गोहझ गोहझ समझाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद कलमा पढ़ कलाम,

कायनात दए सुणाईआ। नानक गोबिन्द इक्क मकान, सचखण्ड प्रभ चरन मिले शरनाईआ। अन्तिम सारे मंगण दान, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। हउँ बालक बाल अञ्याण, तेरा अन्त कहिण ना पाईआ। कर किरपा गुण निधान, गुण अवगुण दे समझाईआ। लिख लिख थक्के नाल ज़बान, ज़ेर ज़बर ना देवे कोए गवाहीआ। पैंती अक्खर लभ्भ ना सकी तेरा कोई निशान, अल्फ ये पन्ध रही मुकाईआ। साचा मन्दिर ना मिल्या कोए मकान, बेमुकाम नज़र कोए ना आईआ। तेरी सिफ्त करे अञ्जील कुराण, ईसा मूसा मुहम्मद ढोला रहे सुणाईआ। नानक निरगुण कर परवान, नाम परवाना हथ्थ फड़ाईआ। सच संदेसा देवे आण, लख चुरासी जीव जंत साध सन्त करे पढ़ाईआ। गोबिन्द मन्ने एका आण, पुरख अकाल ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुत देवे वर, तेरा माण तेरी वड्याईआ। शब्द सुत तेरा बल, बलधारी आप जणाइंदा। जुग चौकड़ी अछल अछल, वल छल आपणा खेल वखाइंदा। सरगुण अंदर निरगुण रल, गुर अवतार नाउँ प्रगटाइंदा। सति संदेसा साचा घल, खाणी बाणी लेख लिखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भेव अभेदा आप जणाइंदा। शब्द सुत चढ़या चा, आदि आदि ख़ुशी मनाईआ। पुरख अबिनाशी मिल्या मलाह, बेड़ा सदा चलाईआ। नाउँ निरँकारा देवे सलाह, सिफ्ती सिफ्त सिफ्त वड्याईआ। करे खेल दो जहान, दोए दोए रूप वेख वखाईआ। सरगुण निरगुण पकड़े बांह, दीनन आपणी गोद बहाईआ। सति सतिवादी सति झुलाए निशां, कूड़ी क्रिया दए मिटाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग सिर रखे ठंडी छाँ, तत्ती वा ना लगे राईआ। हउँ मंगां चरन पनाह, सरन मिले सच्ची सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण वेला आपणा मेला लए मिलाईआ। पुरख अबिनाशी हो ख़ुशहाल, ख़ालक आपणा भेव जणाइंदा। सुत दुलारे साचे लाल, लालन आपणे रंग रंगाइंदा। जुग चौकड़ी बीते काल, काल महांकाल खेल कराइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर घल्ले नाल नाल, सदा सद संग वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप जणाइंदा। सुत शब्द कर ध्यान, हरि सतिगुर सच जणाया। नव नौ चार खेल महान, ब्रह्मण्ड खण्ड नाच नचाया। मंडल रासी गोपी काहन, मुकंद मनोहर वेख वखाया। कलयुग अन्तिम प्रगट होए विच जहान, महांबली आपणा नाउँ धराया। वेद व्यासा लिख लिख गया ब्यान, पूत सपूता ब्राह्मण गौड़ा उच्चे टिल्ले पर्बत आसण लाया। ईसा मंगदा रिहा दान, ख़ाली झोली अग्गे डाहया। मुहमंद कहे मेरा अमाम, सिर अमामां सच्चा शहिनशाहया। नानक गोबिन्द दस्स के गया पहिचाण, सच संदेसा इक्क सुणाया। निहकलंका आए विच जहान, रूप रंग रेख ना कोए वखाया । नाम खण्डा तेज़ कृपान, ब्रह्मण्डां दए चमकाया। जुग चौकड़ी लेखा

मुकाए आण, बाकी कोए रहिण ना पाया। सृष्ट सबाई देवे इक्क ज्ञान, आत्म परमात्म लए मिलाया। राउ रंक राज राजान ऊँच नीच ढोला एका गाण, सो पुरख निरजंण आप सुणाया। हँ ब्रह्म मारे बाण, तीर अणयाला आप उठाया। सुत दुलारे तेरा विधान, लोकमात लए प्रगटाया। अन्तिम मेला मेले विच जहान, मिल मिल आपणी ख़ुशी मनाया। सम्बल वसे सच मकान, चार दीवार छप्पर छन्न ना कोए छुहाया। भगत भगवन्त वेखे आण, सन्त सज्जण नाल रलाया। गुरमुखां राग सुणाए एका कान, धुंन अनादी नाद अल्हाया। गुरसिख विछड़े मेले कर पहिचाण, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग अन्तिम पन्ध मुकाया। नेत्र लोचण नैण दर्शन देवे आण, दर्दी दर्दीआं दर्द वंडाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शब्द सुत अबिनाशी अचुत, कलयुग अन्त सुहाए तेरी रुत्त, जगत विकारा कढ्ढे कुट्ट, गुरमुख फुलवाड़ी पए फुट्ट, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश चार वरन अठारां बरन नाम बाग़ीचा इक्क लगाया।

६ अस्सू २०१९ बिक्रमी प्यारा सिँघ दे गृह जलन्धर छाउणी

लख चुरासी उतरे पार, जून अजून ना कोए भुवाईआ। लख चुरासी नाता तुट्टे संसार, डूँग्घे सागर ना कोए रुढ़ाईआ। सतिगुर पूरा मिले एका वार, घर साचे लए मिलाईआ। जीव जंत तन काया दए आधार, काया गगरीआ लेखे लाईआ। मन नाचे ना दहि दिश धार, मति मतवाली ना दए दुहाईआ। बुध बिबेकी करे कर प्यार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव दए समझाईआ। लख चुरासी तुट्टे नाता, अवण गवण पन्ध मुकाईआ। साहिब सतिगुर मिले दाता, दाता दानी दया कमाईआ। अन्ध अन्धेरी मिटे राता, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। बिन रसना जिह्वा सुणाए गाथा, अनहद नादी नाद वजाईआ। अमृत आत्म प्याए बाटा, निझर झिरना आप झिराईआ। करे प्रकाश जोत ललाटा, नूर नुराना नूर रुशनाईआ। पूरब जन्म दा पूरा करे घाटा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। आवण जावण मुक्के वाटा, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। एथे ओथे दो जहान निभाए साथा, अद्धविचकार छड्ड ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लख चुरासी लेखा दए चुकाईआ। लख चुरासी होए दूर, बन्दीखाना बन्द तुड़ाइंदा। सर्ब कला सतिगुर भरपूर, हरि भरपूरी वेख वखाइंदा। नज़री आए जो दिसे दूर, दूर दुराडा पन्ध मुकाइंदा। ठाकर दयाल स्वामी कोट जन्म दे बख्शे आप कसूर, मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र इक्क उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा

साचा वर, लख चुरासी नाता आप तुड़ाइंदा। लख चुरासी नाता जाए तुट्ट, आवण जावण रहे ना राईआ। मिले मेल पुरख अबिनाशी अचुत्त, हरि परमेश्वर होए सहाईआ। गुरमुख आत्म मौले रुत्त, परमात्म वेखे चाँईं चाँईंआ। हरिजन उठाए साचे सुत, सतिगुर आपणी गोद बहाईआ। बिन हथ्थां बाहवां लए चुक्क, औंदा जांदा नज़र किसे ना आईआ। गुरसिख गुरमुख हरिभगत हरि सन्त राह विच ना जाए रुक, विष्न ब्रह्मा शिव बैठे सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस वखाए आपणा घर, तिस लख चुरासी दए मुकाईआ। लख चुरासी तुट्टे गंढ्ढ, हरि सतिगुर खेल कराइंदा। राए धर्म देवणहारा दंड, चित्रगुप्त पर्दा लाहइंदा। साहिब दयाल सदा बख्शंद, ग़रीब निमाणे गले लगाइंदा। लेखा जाणे बत्ती दन्द, रसना जिह्वा भेव चुकाइंदा। गुरसिखां देवे आत्म अनन्द, निजानंद इक्क रखाइंदा। दूई द्वैती ढाहे कंध, भाण्डा भरम भउ भनाइंदा। कलयुग अन्तिम सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान गाए छन्द, तिस जम नेड़ ना आइंदा। लेखा जाणे जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज फोल फोलाइंदा। जन्म जुग दी टुट्टी देवे गंढ्ढ, जुगत आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लख चुरासी गेड़ आप मुकाइंदा। लख चुरासी चुक्के गेड़ा, अवन गवन ना कोए भुआईआ। करे कराए हक़ निबेड़ा, हक़ीक़त वेखे थाउँ थाईंआ। निज आत्म निज गृह निज मन्दिर पावे फेरा, घर घर विच लए मिलाईआ। नाता तुट्टे मेरा तेरा, तेरा मेरा एका रूप वखाईआ । जिस जन उपर सतिगुर पूरा करे मेहरा, मेहरवान आपणी दया कमाईआ। तिस जमदूत ना पाए घेरा, जम फास ना कोए वखाईआ। पुरख अकाल निर्भय निरवैर आपणा नाउँ धराय इक्को सिँघ शेरा, शेर भबक इक्क लगाईआ। दो जहान गुरमुख तेरा वसदा रहे खेड़ा, इथे ओथे पुरख अबिनाशी वेखे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जम का दंड रिहा मुकाईआ। जम का दंड ना कोए फास, फाँसी गल ना कोए लटकाइंदा। गुरसिख जन्म जन्म दी मिटे प्यास, जिस सतिगुर पूरा नज़री आइंदा। लहिणा देणा चुकाए पृथ्मी आकाश, गगन मंडल चरनां हेठ दबाइंदा। निर्मल नूर वखाए इक्क प्रकाश, जोती जोत डगमगाइंदा। गुरसिख गुर सतिगुर पूरा रखे चरनां पास, चरन कँवल कँवल चरन इक्को इक्क जणाइंदा। लख चुरासी होवे नास, फातया सब दा आप पढ़ाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा सदा जन भगतां दास, दासी दास सेव कमाइंदा। किरपा करे सतिगुर ठाकर, ठोकर नाम लगाईआ। निर्मल कर्म कर्म उजागर, उजरत कोए ना मंगे सच्चा शहिनशाहीआ। एका नाम वणज सच सौदागर, चौदां लोक खाली झोली रहे वखाईआ। भाग लगाए काया गागर, निर्मल नीर इक्क वखाईआ। दर आयां घर देवे आदर, आदरश आपणा इक्क जणाईआ। आवण जावण लख चुरासी बेड़ा पार

कीता डूँग्घा सागर, मँझधार ना कोए रुढ़ाईआ । शब्द दुशाला पाए चिट्टी चादर, चारे कन्नीआं आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कर किरपा लेखा दए मुकाईआ । घर घर अंदर नाम भण्डार, लख चुरासी हरि टिकाइंदा। गुरमुख विरले कर प्यार, आपणी बूझ बुझाइंदा। राती सुत्तयां दए दीदार, आलस निंद्रा पर्दा लाहइंदा। बांहों पकड़ लए उठाल, उठ उठ आपणा हाल सुणाइंदा। लेखा जाणे शाह कंगाल, शहिनशाह शाह पातशाह आपणा पर्दा लाहइंदा। जुग चौकड़ी बण दलाल, गुर सतिगुर नाउँ धराइंदा। निरगुण सरगुण पुच्छणहार मुरीदां हाल, मुरीद मुर्शद आपणे रंग रंगाइंदा। बिन हरि नामे सृष्ट सबाई होई बेहाल, हरि का नाम नज़र किसे ना आइंदा। कर किरपा जिस सतिगुर पूरा दए वखाल, घर घर विच राग अल्हाइंदा। मन्दिर मस्जिद मट्ठ शिवदुआले कोई ना करे भाल, भाल्यां हथ्थ किसे ना आइंदा। गुरमुख काया मन्दिर अंदर अणमुलड़ा लाल, गुर सतिगुर आप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर आया सब दा लेखा लेखे पाइंदा। साइंस जुग रहे जुग चार, जुगती हरि जू आप बणाईआ। अथरवण लेखा लिख अगम्म अपार, ऐड़ा अक्ख अक्ख खुल्हाईआ। जगत बुद्धी दे अधार, आत्म सुधी सुध गुआईआ। ब्रह्म रुची गए हार, सुची वासना ना कोए वड्याईआ। चहुं गुठी हाहाकार, माण मोह हँकार करे लड़ाईआ। दहि दिशा होए ख़ुआर, वेला अन्तिम नेड़े आईआ। ज़िमीं आसमानां जो चक्कर रहे मार, चक्कर सुदर्शन सब दा लेखा दए मुकाईआ। कोटन कोटि बीते काल, महांकाल सब दा लेखा रिहा मिटाईआ। जगत विद्या जगत साइंस किसे ना निभी नाल, स्यासत वरास्त ना कोए वखाईआ। बिन हरि नामे कोई ना मिल्या दलाल, एथे ओथे लए छुडाईआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी लख चुरासी पावणहारा जाल, डोरी डोर नाल बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साइंस जुग जुग नाल टकराईआ।