६ अस्सू २०१९ सरदूल सिँघ दे गृह जलन्धर छाउणी
शब्द सुत दर मंगे मंग, थिर घर आपणा सीस झुकाईआ। सचखण्ड निवासी सूरा सरबंग, तख्त निवासी सच्चा शहिनशाहीआ। आदि जुगादि देणा इक्क अनन्द, अनन्द अनन्द विच प्रगटाईआ। साचा सोहला गावां छन्द, गीत गोबिन्द अल्हाईआ। बिन सूरज चन्द ना चढ़े चन्द, प्रकाश प्रकाश तेरी वड्याईआ। वस्त अमोलक एका वंड, खाली झोली दे भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे दया कमाईआ। शब्द सुत करे पुकार, उच्ची कूक
कूक सुणाइंदा। सो पुरख निरँजण तेरा ठांडा दरबार, आदि जुगादी एका नज़री आइंदा । हरि पुरख निरँजण तेरा सति प्यार, सति सतिवादी भुल्ल कदे ना जाइंदा। एकँकारा खोल्ह किवाड़, बन्द ताकी कुण्डा लाहइंदा। आदि निरँजण कर उज्यार, जोती जाता डगमगाइंदा। अबिनाशी करता दे अधार, दोए जोड़ सीस झुकाइंदा। श्री भगवान वेख विचार, नेत्र नैण ना कोए खुल्हाइंदा । पारब्रह्म प्रभ कर वीचार, वीचार वीचार ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे अलख जगाइंदा। तेरे दर अलख अलख निरँजण, दूसर ओट ना कोए तकाईआ। दर दुआर आया मंगण, बण दरवेश फेरा पाईआ। दयावान दया कर ठाकर स्वामी सूरे सरबंगण, भूपत भूप तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, नाम निधाना झोली पाईआ। पुरख अबिनाशी दयानिध, दीनन आपणी दया कमाइंदा। सचखण्ड निवासी कारज करे सिद्ध, सच संदेसा इक्क सुणाइंदा। आदि जुगादि आपे जाणे आपणी बिध, बिध नाता आप रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा नर नरेशा एकँकार इक्क सुणाइंदा। सुण संदेसा श्री भगवान, शब्दी सुत ख़ुशी मनाईआ। तेरी महिमा दो जहान, कथनी कथ ना सके राईआ। तेरा हुक्म धुर फ़रमाण, धुर दरबारी तेरा भेव खुल्हाईआ। हउँ बालक बाल अञ्याण, सुत दुलारा निउँ निउँ सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, गृह मन्दिर वज्जे वधाईआ। गृह मन्दिर तेरा रंग, दूसर ओट ना कोए तकाईआ। थिर घर वज्जे मृदंग, मर्द मर्दान तेरी शहिनशाहीआ। निरगुण निराकार सदा वसणा संग, अजूनी रहित विछड़ ना जाईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर आपणा मुकाउणा आप पन्ध, पाँधी होर ना कोए बणाईआ। सुत दुलारे सुणाउणा एका छन्द, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, घर साचे वज्जे वधाईआ। पुरख अबिनाशी हो मेहरवान, सो पुरख निरँजण दया कमाइंदा। हरि पुरख निरँजण देवे दान, दाता दानी खेल वखाइंदा। एकँकारा वड बलवान, बल आपणा आप जणाइंदा। आदि निरँजण हो प्रधान, सच प्रधानगी आप कमाइंदा। अबिनाशी करता रखे माण, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। श्री भगवान झुलाए निशान, सच निशाना आप वखाइंदा। पारब्रह्म लेखा जाणे दो जहान, दोए दोए धारा आप बणाइंदा। करे खेल सचखण्ड सच्चे मकान, छप्पर छन्न ना कोए छुहाइंदा। जोधा सूरबीर बली बलवान, बल आपणा आप प्रगटाइंदा। शाहो भूप बण सुल्तान, तख्त निवासी साचे तख्त सोभा पाइंदा। आदि जुगादी सच संदेसा देवणहारा धुर फ़रमाण, धुर दी बाणी बाण लगाइंदा। शब्द सुत कर ध्यान, ध्यान ध्यान नाल मिलाइंदा। सुणाए राग बिन कान, बिन रसना जिह्वा गाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा
हरि, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी थिर दरबारे आपणा हुक्म वरताइंदा। थिर दरबार सच संदेसा, नर निरँकारा आप जणाईआ। सुत दुलारे तेरा वेसा, वेस अनेक रूप वटाईआ। तेरी चरन कँवल सरन विष्न ब्रह्मा शिव महेष गणेशा, दर दरवेश देवे अलख जगाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश, पाताल गगन मंडल तेरा लेखा, ब्रह्मण्ड ब्रह्मांड तेरा रचन रचाईआ। रवि ससि सूरज चन्द कर प्रकाश, किरन किरन किरन तेरा नूर दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक्क समझाईआ। साची सिख्या देवे ज्ञान, हरि अन्तर आप बुझाइंदा। वसे थिर घर तेरा मकान, बेमुकाम वेख वखाइंदा। चरन कँवल कँवल चरन सच निशान, दो जहानां आप वखाइंदा। आदि अन्त मध मन्नणी पए आण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताइंदा। शब्द सुत बाल अञ्याणा, बाली बुध दए दुहाईआ। समरथ पुरख तूं साहिब सुल्ताना, बेअन्त तेरी वड्याईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर निरगुण निराकार हो प्रधाना, सच प्रधानगी इक्क कमाईआ। निरवैर पुरख झुलाए सच निशाना, रूप रंग रेख ना कोए वखाईआ। मेहरवान मेहरवान होए मेहरवाना, मोहे आपणा भेव खुल्हाईआ। हउँ सेवक बालक दर दरवेश दरबाना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साची वस्त झोली पाईआ। साची वस्त श्री भगवान, एका मंग मंगाईआ। आदि जुगादी देणा दान, जुग जुग सेव कमाईआ। चरन कँवल कँवल चरन मिले माण, अभिमाण रूप ना कोए वखाईआ। वज्जदा रहे नाद धुन्कान, रागी राग ना कोए सुणाईआ। छप्पर छन्न ना कोए मकान, चार दीवार ना कोए वड्याईआ। थिर घर मेला बेपहचान, रूप रंग रेख ना कोए रखाईआ। दूसर अवर ना कोए निशान, निशाना अवर ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे ओट रखाईआ। इक्को ओट रखी आस, निर्धन तेरा ध्यान लगाईआ। निर्मल जोत नूर प्रकाश, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। शहिनशाह मेला शाहो शाबाश, धुर फ़रमाना इक्क सुणाईआ। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां खेल तमाश, रव सस नाच नचाईआ। सदा सुहेला वसे पास, इक्क इकेला फेरा पाईआ। थिर घर दुआरे तेरा दास, दासी दास रूप वटाईआ। चरन सरोवर दे बुझाणी प्यास, तृष्ना मूल ना लागे राईआ। जुगा जुगन्तर देणा साथ, सगला संग निभाईआ। नाउँ निरँकार पढ़ाउणी गाथ, निष्अक्खर रूप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे आस रखाईआ। आसा मन्नसा हरि जू पूर, आदि पुरख दया कमाइंदा। सुत दुलारे साचा नूर, पूत सपूता गोद बहाइंदा। जनणी जण बणे सर्ब कला भरपूर, समरथ सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। वसणहारा नेड़े दूर, दूर दुराडा पन्ध मुकाइंदा। प्रगट हो हाज़र हज़ूर, हज़रत आपणा वेस वटाइंदा।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा आप जणाइंदा। साचा लेखा बिन कलम दवात, हरि जू हरि हरि आप जणाईआ। सुत दुलारे मार झात, सचखण्ड दवार वज्जे वधाईआ। पुरख अबिनाशी बैठा इक्क इकांत, इक्क इकल्ला सोभा पाईआ। ना कोई पिता ना कोई मात, जनणी जण ना कोए बणाईआ । पुत्तर धी ना सज्जण साक, बंधप कोए नज़र ना आईआ। निरगुण निरवैर पाकी पाक, निर्मल जोत जोत रुशनाईआ। सच सिँघासण सुत्ता आपणे खाट, पावा चूल ना कोए बणाईआ। निर्मल जोत जोत प्रकाश, अनुभव आपणा खेल वखाईआ। बिन गोपी काहन पाए रास, बिन सख़ीआं ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत दुलारे भेव खुल्हाईआ। सुत दुलारे खोल्ह अक्ख, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। सचखण्ड निवासी हो प्रतख, स्वच्छ सरूपी रूप वटाइंदा। आपणा मार्ग आपे दस्स, साचे धन्दे आपे लाइंदा। पन्ध मुकावे नस्स नस्स, बण पाँधी फेरा पाइंदा। तीर निराला मारे कस, अणयाला नाम चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक्क जणाइंदा। साची सिख्या छोटे बाल, जन जननी रूप वटाइंदा। लेखा जाण दो जहान, दोए दोए धार आप समझाइंदा। निरगुण सरगुण कर परवान, नाम परवाना हथ्थ फड़ाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव कर प्रधान, साची सेवा सेवक लाइंदा। त्रैगुण माया देवे दान, पंज तत्त साचा जोड़ जुड़ाइंदा। अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश खेल महान, हरि ख़ालक वेख वखाइंदा। मिहबान बीदो नौजवान, मुकामे हक़ डेरा लाइंदा। लाशरीक हो मेहरवान, बेऐब ख़ुदाई रूप अनूप आप धराइंदा। सच तौफ़ीक बेमकान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत दुलारे आप वड्याइंदा। सुत दुलारे उठ उठ जाग, हरि जागरत जोत जगाईआ। सचखण्ड निवासी थिर घर दुआरे लाए भाग, भाग आपणा दए वंडाईआ। बिन तेल बाती दए चिराग़, अन्ध अन्धेर गंवाईआ। बिन नारी कन्त सुहाग, कन्त कन्तूहल ख़ुशी मनाईआ। बिन रसना जिह्वा बत्ती दन्द मारे आवाज़, बिन कन्नां रिहा सुणाईआ । सरन सरनाई जाणा लाग, चरन कँवल मिले वड्याईआ। निरगुण निरगुण चलाए जहाज़, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। आदि जुगादि रखे लाज, जुगा जुगन्तर वेख वखाईआ। पंज त्रै रचया काज, विष्न ब्रह्मा शिव सेव कमाईआ। लख चुरासी देवे दात, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वंड वंडाईआ। खेलणहारा खेल तमाश, ख़ालक ख़लक रूप वटाईआ। घट घट अंदर कर प्रकाश, नूर नूर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत दुलारे देवे वर, तेरा मन्दिर दए सुहाईआ। सुत दुलारे तेरा मन्दिर, लख चुरासी आप बणाइंदा। पुरख अबिनाशी वसणहारा डूँग्घी कंदर, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। तेरा नाउँ रखे बजर कपाटी अंदर जंदर, आपणी हथ्थीं कुण्डा लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,
देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक्क समझाइंदा। साची सिख्या देवे गोपाल, पारब्रह्म वडी वड्याईआ। काया मन्दिर अंदर तेरी धर्मसाल, धर्म दुआरा दए वखाईआ। निरगुण निरगुण करे प्रितपाल, सरगुण सरगुण मेला सहिज सुभाईआ। करे खेल हरि कमाल, नेत्र लोचण नैण नज़र किसे ना आईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर गुर शब्द शब्द गुर बणे दलाल, पंज तत्त काया चोला मात हंढाईआ। साची सिख्या दए सिखाल, साख्यात करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुत देवे वर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। शब्द सुत तेरा रंग, हरि सतिगुर आप रंगाइंदा। घर घर सेजा सच पलँग, पुरख अबिनाशी आप सुहाइंदा। गृह गृह वज्जे तेरा मृदंग, अनहद नादी नाद सुणाइंदा। डूँग्घी भँवरी काया कवरी आपे लँघ, बण पाँधी पन्ध मुकाइंदा। गीत सुहागी साचा छन्द, आत्म परमात्म आप पढ़ाइंदा। निज आत्म देवे निजानंद, निज मन्दिर आप सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुत तेरा लेखा लेख समझाइंदा। शब्द सुत तेरी साची धार, घर घर आप जणाईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर वेखे वेखणहार, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाईआ। निरगुण सरगुण लै अवतार, गुर गुर नाउँ धराईआ। बोध अगाधा बोल जैकार, जै जैकारा करे पढ़ाईआ। त्रै त्रै मेला विच संसार, पंचम पंच करे कुड़माईआ । चार चार दए आधार, चार चार वेखे थाउँ थाईंआ। नव नौ चार खोल्ह दुआर, दर दुआरे फेरा पाईआ। करे खेल आप करतार, कुदरत कादर रंग वखाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि शब्दी तेरे हथ्थ रखे वड्याईआ। शब्द सुत चाउ घनेरा, घर साचे ख़ुशी मनाइंदा। आदि पुरख प्रभ हेता मेरा, दूजी ओट ना कोए तकाइंदा। आवण जावण लख चुरासी बणाया गेड़ा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप हंढाइंदा। नित नवित भरम भउ ढाहे ढेरा, भाण्डा भरम आप भनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। साची वस्त नाम दात, नर निरँकारा झोली पाईआ। जुग जुग मेटे अन्धेरी रात, अन्ध अन्धेर रहे ना राईआ। गुर अवतार सुणाए गाथ, अक्खर वक्खर कर पढ़ाईआ। पीर पैग़म्बर दए निजात, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। वेखणहारा डूँग्घा खात, समुंद सागर फोल फोलाईआ। लेखा जाणे डाल्ही पात, फुल फुलवाड़ी आप महकाईआ। लख चुरासी करनहारा घात, नाम खण्डा रिहा चमकाईआ। काल महांकाल वेखे मार झात, त्रैभवण धनी वडी वड्याईआ। सचखण्ड निवासी साख्यात, स्वच्छ सरूपी रूप धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क दृढ़ाईआ। साचा हुक्म आदि अन्त, हरि जू हरि हरि आप जणाइंदा। शब्द सुत हरि साचा कन्त, मन्त्र नाम नाम पढ़ाइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर लख चुरासी नार कन्त, आत्म
परमात्म सेज सुहञ्जणी आप हंढाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर बणाए बणत, निरगुण सरगुण घड़ घड़ भाण्डे वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप जणाइंदा। सुत शब्द तेरा खेल अवल्ला, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। हरि पुरख निरँजण फड़ाए पल्ला, पल्लू एका गंढ्ढ पुवाईआ। एकँकारा पावे सारा जलां थलां, उच्चे टिल्ले पर्बत जंगल जूह उजाड़ पहाड़ फोल फोलाईआ। आदि निरँजण आत्म परमात्म अन्तर रल्ला, रूप रंग रेख ना कोए वखाईआ। अबिनाशी करता सच संदेसा एका घल्ला, गुर अवतार करे पढ़ाईआ। श्री भगवान वेखणहारा डूँग्घी डल्ला, काया मन्दिर अंदर खोज खोजाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर ब्रह्म पारब्रह्म आपे रल्ला, दूई द्वैती पर्दा ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, साचा लेखा आप दृढ़ाईआ। साचा लेखा पुरख समरथ, हरि सतिगुर आप जणाइंदा। जुग चौकड़ी चलाए रथ, वेस अनेक रूप वटाइंदा। गुर अवतारां मार्ग दस्स, ज्ञान ध्यान इक्क समझाइंदा। पीर पैग़म्बरां देवे रस, आबे हयात जाम प्याइंदा। भगत भगवान होए वस, नाम डोरी बन्धन पाइंदा। सन्त साजण मेल मिलाए हस्स हस्स, सोहँ हँसा जाप जपाइंदा। गुरमुखां तीर निराला मारे कस, अणयाला आप चलाइंदा। गुरसिखां कटे जम का फास, लख चुरासी फंद कटाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेखे खेल तमाश, नौ सौ चुरानवे चौकड़ी पन्ध मुकाइंदा। गुर अवतार कर कर दास, पीर पैग़म्बर सेवा लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुत तेरा बल वड्याइंदा। शब्द सुत तेरा बल बलवान, बलधारी आप जणाईआ। आदि जुगादि झुल्ले तेरा निशान, दो जहान वज्जे वधाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड मन्नण आण, पुरी लोअ सीस झुकाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव मंगण दान, करोड़ तेतीसा झोली डाहीआ। गुर अवतार तेरा निशान, पंज तत्त चोली काया हंढाईआ। तेरा नाउँ नाम निधान, अक्खर वक्खर करे पढ़ाईआ। पीर पैग़म्बर देण ब्यान, रसना जिह्वा नाल मिलाईआ। सिफ्ती सिफ्त सिफ्त खेल महान, सिफ्त विच कदे ना आईआ। चार वेद गायण तेरा गान, शास्त्र सिमरत पुराण अठारां ढोला अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुत तेरा लेखा दए वखाईआ। तेरा लेखा गीता ज्ञान, दस अठ जोड़ जुड़ाइंदा। तेरा लेखा अञ्जील कुरान, तीस बतीसा सोभा पाइंदा। तेरा लेखा बेपहचान, खाणी बाणी भेव ना आइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर साध सन्त होण हैरान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा बल आपणे हथ्थ रखाइंदा। शब्द सुत तेरा वड्डा बल, हरि जू हरि हरि आप जणाईआ। आदि जुगादि अछल अछल, वल छल तेरी खेल रचाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर घल्ल, अक्खर अक्खर करे पढ़ाईआ। वसणहारा निहचल धाम अटल्ल, उच्च महल्ल बैठा वेख वखाईआ। लेखा जाणे घड़ी घड़ी
पल पल, वार थित वंड ना कोए वंडाईआ। जोती शब्दी निरगुण धार निरगुण रिहा रल, एका नूर नूर समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुत तेरा साचा पन्ध, सतिगुर सच्चा आप मुकाईआ। कवण वेला मेरा मुक्के पन्ध, शब्दी सुत सीस झुकाया। कवण वेला मिले सूरा सरबंग, हरि सतिगुर दरस दिखाया। कवण वेला मेरी तुट्टी लए गंढ्ढ, आप आपणा बन्धन पाया। कवण वेला देवें इक्क अनन्द, लख चुरासी नाता तोड़ तोड़ाया। कवण वेला गाएं सुहागी छन्द, आदि पुरख आपणा ढोला अल्हाया। कवण वेला मेरा ख़ुशी होए बन्द बन्द, बन्दीखाना कोए रहिण ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण दुआरे लएं मिलाया। कवण वेला रखां आस, आस इक्को इक्क तकाईआ। कवण वेला बुझाए प्यास, तृष्ना मूल ना लागे राईआ। कवण वेला लहिणा देणा चुक्के पृथ्मी आकाश, गगन मंडल ना कोए वड्याईआ। कवण वेला सेवा करां बण बण दासी दास, चरन कँवल मिले शरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे सीस झुकाईआ। दर तेरे सीस गया झुक, शाह पातशाह सच्चे शहिनशाहया। कवण वेला पैंडा जाए मुक्क, मेटणहार बेपरवाहया। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग वेखां लुक लुक, गुर अवतार वेस वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, आपणा पर्दा दएं चुकाया। पुरख अबिनाशी प्या हस्स, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। सुत दुलारे मार्ग दस्स, भेव अभेद खुल्हाईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग पन्ध मुकाउणा नस्स नस्स, दो जहानां फेरा पाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग गुर अवतार पीर पैग़म्बर कर प्रकाश, ब्रह्म पारब्रह्म मिलाईआ। बोध अगाधा शब्द ज्ञाना खोल्ह अभ्यास, खाणी बाणी मूल रखाईआ। बेअन्त बेअन्त बेअन्त कह कर सारे कराउण बन्द खुलास, अन्त कोए कहिण ना पाईआ। तेई अवतार होण निरास, भगत अठारां नैण शरमाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद मुख विच लैण घास, तोबा तोबा देण दुहाईआ। परवरदिगार तेरी कोई ना करे शनाख, शनाखत विच कदे ना आईआ। चोदां तबक बन्द खुलास, खुलासा आपणा ना किसे समझाईआ । मुकामे हक़ खेल तमाश, महबूब सच्चा रिहा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी सुत साचा कलमा कलमा नबी रसूल पढ़ाईआ। साचा कलमा इलाही कलाम, कायनात जणाइंदा। आदि जुगादी धुर पैग़ाम, धुर दरगाही आप सुणाइंदा। गुर अवतार करन सलाम, अलैकम आपणा रंग रंगाइंदा। शाह पातशाह वड अमाम, सीस जगदीस ताज टिकाइंदा। पीर पैग़म्बर करे ग़ुलाम, मुल्ला शेख़ मुसायक कोए रहिण ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक्क सुणाइंदा। सच संदेसा अन्तर धार, हरि साचा आप जणाईआ। जुग चौकड़ी उतरे पार, थिर कोए नज़र ना आईआ।
कलयुग अन्तिम लेखा जाणे आप करतार, कुदरत कादर वेखे चाँईं चाँईंआ। नानक गोबिन्द दे आधार, एका जोती नूर रुशनाईआ। भेव अभेदा खोल्ह किवाड़, साचा लेखा लेख सुणाईआ। महांबली उतरे अवतार, निहकलंका नाउँ रखाईआ। डंका वज्जे अगम्म अपार, राउ रंक राज राजान शाह सुल्तान दए सुणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दए हुलार, लोआं पुरीआं पर्दा दए उठाईआ। दो जहानां करे ख़बरदार, बेख़बर आपणी ख़बर आप सुणाईआ। ज़ेर ज़बर ना कोए प्यार, अल्फ़ ये पन्ध मुकाईआ। चौदां विद्या करे ख़ुआर, चौदां लोक देण दुहाईआ। चौदां तबक हाहाकार, धीरज धीर ना कोए धराईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर सारे जाण हार, कलयुग आपणा बल वधाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप चार कुण्ट दहि दिशा धूआँधार, जगत अन्धेरा छाईआ। गुर का शब्द ना सके कोए विचार, शब्द गुर ना कोए कुड़माईआ । सृष्ट सबाई होई विभचार, हरि कन्त ना कोए हंढाईआ। धीआं भैणां करन वपार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शब्द सुत रिहा समझाईआ। शब्द सुत वेला अन्तिम आउणा, सो पुरख निरँजण आप समझाइंदा। शब्द विचोला इक्क बणाउणा, दो जहानां वेख वखाइंदा। नाम तोला लोकमात रखाउणा, लख चुरासी एका कंडे पाइंदा। बरन अठारां मेट मिटाउणा, चार वरन पन्ध मुकाइंदा। क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश कोई नज़र ना आउणा, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाइंदा। पंज तत्त काया चोला सर्ब हंढाउणा, अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश बन्धन पाइंदा। सति सरूपी शाहो भूपी स्वच्छ सरूपी रूप धराउणा, नूर नूर नूर प्रगटाइंदा। जुग चौकड़ी लेखा लहिणा झोली पाउणा, पूरब लेखा आप मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शब्द सुत आप वड्याइंदा। शब्द सुत सुत वड्डा वड, वड तेरी वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर कोटन कोटि गए लद, तेरी सार किसे ना पाईआ। आपणी आपणी वंड के गए हद्द, पार हद्द ना कोए कराईआ। काया मन्दिर अंदर वजाउँदे गए नद्द, दो जहान राग ना कोए सुणाईआ। पुरख अकाल ढोला गाउँदे गए छन्द, आपणा नाम ना कोए समझाईआ। कलयुग अन्तिम सारे गए फस, पल्लू सके ना कोए छुडाईआ। करे खेल पुरख समरथ, वेखणहारा थाउँ थाईंआ। सच दरबारे बैठा सज, तख्त निवासी साचे तख्त आसण लाईआ। पीर पैग़म्बर सारे लए सद, लुकया कोए रहिण ना पाईआ। कलयुग अन्तिम पार करनी हद्द, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात गुर अवतारां पीर पैग़म्बरां झगड़ा देणा छड्ड, पुरख अबिनाशी रिहा समझाईआ। आत्म परमात्म विश्व यद्द, एका नूर ज़हूर दरसाईआ। कूड़ी क्रिया मिटया पन्ध, लोकमात रहिण ना पाईआ। अन्तिम सब दी नंगी होई कंड, पल्लू कोए ना उपर वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुत तेरे नाउँ दए वड्याईआ। शब्द सुत तेरा नाउँ निरँकारा, एका एक
जणाइंदा। जिस दा गुर अवतार पीर पैग़म्बर लैंदे रहे सहारा, सो पुरख निरँजण वेस वटाइंदा। जिस दा रसना जिह्वा बोलदे रहे जैकारा, सो जै जैकार आप अल्हाइंदा। जिस दे दर दरवेश बण बण करदे रहे निमस्कारा, सो नमो नमो सीस झुकाइंदा। जिस नूं मन्नदे रहे परवरदिगारा, बेऐब खेल कराइंदा। जिस नूं कहिन्दे मुकामे हक़ वसे सांझा यारा, सच तौफीक इक्क रखाइंदा। जिस नूं नानक निरगुण करे प्यारा, गोबिन्द पुरख अकाल सुणाइंदा। सो साहिब सुल्तान वसणहारा धाम न्यारा, सचखण्ड आपणा रंग रंगाइंदा। सुत शब्द देवे इक्क हुलारा, थिर घर पर्दा आप उठाइंदा। कलयुग अन्तिम कराए सच वणज वणजारा, दो जहानां हट्ट चलाइंदा। लख चुरासी करे प्यारा, आत्म परमात्म बन्धन पाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म लेखा लिखणहारा, लिख लिख लेखा आप समझाइंदा। ईश जीव जगदीस दए सहारा, सीस आपणा हथ्थ टिकाइंदा। कलयुग आया अन्त किनारा, हरि सतिगुर वेख वखाइंदा। सतिजुग बन्न्हे साची धारा, धरनी धरत धवल वड्याइंदा। जीव जंत इक्क जैकारा, साध सन्त आप पढ़ाइंदा। सोहँ शब्द कर प्यारा, आत्म परमात्म मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि अन्त श्री भगवन्त शब्दी गुर तेरी खेल वखाइंदा। सो पुरख निरँजण साहिब सुल्तान, हँ ब्रह्म दए वड्याईआ। हरि पुरख निरँजण हो मेहरवान, आत्म परमात्म पर्दा लाहीआ। एकँकारा देवे दान, ब्रह्म पारब्रह्म मेला सहिज सुभाईआ। आदि निरँजण खोल्ह दुकान, जोत निरँजण करे रुशनाईआ। अबिनाशी करता मार ध्यान, ईश जीव करे कुड़माईआ। श्री भगवान वखाए निशान, धर्म दुआरे इक्क झुलाईआ। पारब्रह्म प्रभ हो प्रधान, आत्म सेजा इक्क हंढाईआ। साचे तख्त बैठ श्री भगवान, रूप अनूप आप दरसाईआ। गुरमुख मेला विच जहान, गुर चेला नाउँ वड्याईआ। सुरत शब्द करे परवान, नाम परवाना इक्क फड़ाईआ। कागद कलम होए हैरान, हरि का अन्त कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक्क जणाईआ। सति संदेसा सति पुरख निरजंण, सति सतिवादी आप जणाइंदा। दाता दानी दर्द दुःख भय भञ्जण, कलयुग अन्तिम वेस वटाइंदा। निरगुण सरगुण नेत्र नाम पाए अञ्जण, अज्ञान अन्धेर चुकाइंदा। चरन धूढ़ कराए साचा मजण, अठसठ मुख शरमाइंदा। अनाद अनादी ताल वज्जण, छत्ती राग सिफ्त सलाहइंदा। आत्म परमात्म आया परदे कज्जण, गुरमुख गुर गुर गोद बहाइंदा। साहिब सतिगुर सच्चा सज्जण, सगला संग रखाइंदा। लख चुरासी भाण्डे भज्जण, घड़न भन्नणहार नज़र किसे ना आइंदा। काल नगारे सिर ते वज्जण, चारों कुण्ट कलयुग डौरू वाइंदा। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर जन भगतां आया आपे सद्दण, सद्दा आपणा नाम रखाइंदा। पार किनारा करन हद्दण, हद्द हदूद ना कोए वंडाइंदा। लख चुरासी विच्चों आया कढ्ढण, फड़ बांहों गोद बहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणी किरपा कर, शब्द गुर इक्क समझाइंदा। शब्द गुर गुरू गुरदेव, देव आत्मा आप जणाईआ। सतिजुग साची करनी सेव, सेवक सेवा इक्क रखाईआ। पारब्रह्म प्रभ मिले अलख अभेव, दूजी सरन ना कोए तकाईआ। नाता तुट्टा रसना जिहव, अजपा जाप दए दृढ़ाईआ। वसणहारा निहचल धाम सदा निहकेव, अटल्ल महल्ल करे रुशनाईआ। दाता दानी सूरबीर वड देवी देव, देवत सुर सरनी रिहा लगाईआ। जन भगतां देवे आत्म परमात्म साचा मेव, सोहँ अक्खर करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो हं लेखा दए समझाईआ। सोहँ रूप आप प्रभ, आत्म परमात्म खेल कराइंदा। नानक निरगुण ल्या लभ्भ, सरगुण नाता तोड़ तुड़ाइंदा। अमृत झिरना झिरया कँवल नभ्भ, निझर रस इक्क वखाइंदा। थिर घर दुआर पार हद्द, सचखण्ड दवार चरनी सीस झुकाइंदा। कृपानिध ठाकर स्वामी आपणे दर आपे सद, आपणा नाउँ वड्याइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहँ सच सच वखाइंदा। नानक मिल्या सोहँ धार, मैं तूं रही ना राईआ। तेरा मेरा इक्क प्यार, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाईआ। तेरा मेरा इक्क दुआर, घर मन्दिर वज्जे वधाईआ। तेरा मेरा इक्क शृंगार, बस्त्र भूष्ण ना कोए छुहाईआ। तेरा मेरा इक्क जैकार, नाम सति सति पढ़ाईआ। तेरा मेरा इक्क अखाड़, साची मंडल रास रचाईआ। तेरा मेरा इक्क अधार, उदर अदर ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुत तेरा दर, निरगुण निरगुण दए वखाईआ। नानक निरगुण तक्कया हरि, सरगुण नानक कम्म किसे ना आया। सच महल्ले एका चढ़, तख्त निवासी दर्शन पाया। सोहँ अक्खर निष्अक्खर पढ़, बिन अक्खर राग अल्हाया। ना जन्मे ना जाए मर, जन्म मरन मरन जन्म विच ना आया। साची सिख्या धरनी धरत धवल धर, सच संदेसा गया सुणाया। कलयुग अन्तिम निहकलंक आवे नरायण नर, निरगुण आपणा रूप वटाया। भगत भगवन्त लए फड़, गुरमुख गुर गुर आप उठाया। सति सतिवादी अक्खर पढ़, सो पुरख निरँजण दए सुणाया। हँ ब्रह्म लगाए लड़, नार कन्त रूप वटाया। चार वरन खुल्हाए एका दर, बरन अठारां मार्ग पाया। राउ रंक राज राजान शाह सुल्तान सरनी जाइन पढ़, सीस जगदीस इक्क झुकाया। शब्द सुत तेरा पूरा करे वर, वर दाता फेरा पाया। निरभउ चुकाए भय डर, भयानक रूप रहे ना राया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी कारज कर, करता पुरख खेल कराया। गुरू ग्रन्थ गुर प्रकाश, हरि सतिगुर शब्द जणाइंदा। गुरू ग्रन्थ गुर वसे पास, विछड़ कदे ना जाइंदा। गुरू ग्रन्थ गुरमुख रास, गुर गुर हट्ट चलाइंदा। गुरू ग्रन्थ कलयुग जीवां जगत बणाया खेल तमाश, गुर कीमत कोए ना पाइंदा। गुर मन्दिर बह बह करन भोग बिलास, धीआं भैणां नैण तकाइंदा। गुरू ग्रन्थ गुर सच्चा दाद बैठा करे बन्द खुलास, जो जन आत्म अन्तर ध्यान लगाइंदा। गुरमुख हिरदे गुर का
नूर सदा प्रकाश, अठ्ठे पहर बन्द ना कोए कराइंदा। दिवस रैण शब्द गुर गुर देवे धरवास, अनहद रागी राग सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरू ग्रन्थ गुर अक्खर अक्खर मेल मिलाइंदा। गुरू ग्रन्थ पैंतीस अक्खर, तिन्न पंज करे कुड़माईआ। कलयुग जीव होए पत्थर, बजर कपाटी ना कोए तुड़ाईआ। कूड़ी क्रिया पाया सत्थर, सत्थर यार ना कोए हंढाईआ। जिस गुरसिख सतिगुर मिलण दा फिकर, सो रसना जिह्वा फिकरा पढ़न ना जाईआ। निरगुण सच महल्ले चढ़ के बैठा सिखर, बिन निज नेत्र नज़र किसे ना आईआ। छत्ती राग इकवन्जा बवन्जा पारब्रह्म दा करदे रहे ज़िकर, रसना जिह्वा ढोला गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन वखाए साचा घर, तिस गुरू ग्रन्थ काया अंदर दए प्रगटाईआ। काया अंदर गुरू ग्रन्थ, नानक अंगद अमरदास प्रगटाइंदा। राम दास वजाया संख, धुंन अनादी नाद सुणाइंदा। गुर अर्जन बणाया पन्थ, पंचम नाता जोड़ जुड़ाइंदा। इकट्ठे कीते भगत भगवन्त, सन्त गुरसिख गुर गुर मेल मिलाइंदा। नानक निरगुण सच संदेसा दे के गया अन्त, गोबिन्द वेला वक्त समझाइंदा। प्रगट होए श्री भगवन्त, चार जुग दा लहिणा आपणे हथ्थ रखाइंदा। आत्म परमात्म मेल मिलाए साचा कन्त, जोग अभ्यास पूजा पाठ ना कोए कराइंदा। काया चोली रंगे रंग बसन्त, रंग मजीठी इक्क रंगाइंदा। गुर का प्यार गुर इष्ट देव सच्चा गुरू ग्रन्थ, गुर गुर आपणा रूप वखाइंदा। जिस नूं पढ़ पढ़ भुल्ला पन्थ, सो सतिगुर मनमुखां कोलों मुख छुपाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादि जुगा जुगन्त गुरू ग्रन्थ गुरदेव सदा सद सच प्रकाश रखाइंदा। गुरू ग्रन्थ गुर आत्म रस, रसना रस ना कोए वखाईआ। हरिगोबिन्द हरि होया वस, हरिराय मिली वड्याईआ। हरिकिशन हरि जू मार्ग दस्स, तेग बहादर करी रुशनाईआ। गुर गोबिन्द पुरख अकाल गाया जस, दूजी ओट ना कोए तकाईआ। सत्थर विछाया यारड़ा सथ्थ, सूलां सेज आप हंढाईआ। बण पाँधी पन्ध मुकाया नस्स, नीहां हेठां बाले दिते दबाईआ । तेरा खेल अबिनाशी अचुत्त, चेतन तेरी धार वड्याईआ। कलयुग अन्तिम मौले रुत्त, रुत्त रुत्तड़ी आप महकाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर सुत दुलारे उत्ते होया ख़ुश, आपणी ख़ुशी इक्क समझाईआ। गुरसिखां कोलों जा के पुच्छ, पूरब लहिणा दे मुकाईआ। जिन्हां कोलों नदेड़ आयों लुक, आप आपणा मुख छुपाईआ। शब्द रूप हो के उठ, बल आपणा आप वखाईआ। ग़रीब निमाणयां उपर तुट्ठ, जो सरसे गिआं रुढ़ाईआ। आपणे कोल ना रख्या कुछ, गुरमुखां झोली रिहा भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका गुरू ग्रन्थ गुर गुर रूप वखाईआ। गुरू ग्रन्थ गुर साचा बोध, सतिगुर अंदरे नज़री आइंदा। बाहर करना पए ना कोए जोध, साची सिख्या इक्क समझाइंदा। आत्म परमात्म माणे मौज, गुर चेला रंग वखाइंदा। जोती
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरू ग्रन्थ गुर घर ही नज़री आइंदा। गुरू ग्रन्थ एका रंग, रंग रंगीला इक्क जणाईआ । अठ्ठे पहर वज्जे मृदंग, नाम निधाना ढोला गाईआ। प्रगट होवे जो सुत्ता दे कर कंड, आपणी करवट लए बदलाईआ। जिस नूं लभ्भदे फिरदे कोटन कोटि ब्रह्मण्ड, नेत्र नैण नैण उठाईआ। सो सतिगुर मुका के आया आपणा पन्ध, बण पाँधी फेरा पाईआ। गुरू ग्रन्थ गुर सच सुणाया छन्द, बिन सतिगुर पार ना कोए लँघाईआ। जन्म जुग दी टुट्टी ना देवे कोई गंढ्ढ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर इक्को इक्क अख्वाईआ। आदि जुगादी इक्को गुर, हरि सतिगुर आप अख्वाइंदा। राग ताल ना कोए सुर, ताल तलवाड़ा ना कोए वजाइंदा। निरगुण सरगुण जाए बौहड़, बौहड़ आपणा हाल जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा दर, घर साचा इक्क सुहाइंदा। सतिगुर पूरा सांतक सति, सति सति विच समाइंदा। अर्जन गुर बहत्तर नाड़ ना उब्बले रत्त, रत्ती रत्त ना कोए वखाइंदा। सृष्ट ज्ञान दे के गया मत्त, मूर्ख मुग्ध सर्ब समझाइंदा। निवण सु अक्खर मार्ग गया दस्स, रीती नीती जगत बणाइंदा। पुरख अकाल भाणा सहिणा हस्स हस्स, आपणा बल ना कोए धराइंदा। जगत प्यार ना गया फस, झूठी मुहब्बत ना कोए वधाइंदा। जन भगतां करदा गया जस, गुरू ग्रन्थ गुर आप सलाहइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरू गुरदेव वखाए इक्क घर, जिस घर गुस्सा गिला हरख़ सोग नज़र ना आइंदा।