पुस्तकालयभाग १२

७ अस्सू २०१९ बिक्रमी हरबंस सिँघ दे गृह ढड्डे कलां

शब्द गुर सदा मेहरवान, आदि जुगादि दया कमाइंदा। आत्म परमात्म देवे ज्ञान, भेव अभेदा भेव खुल्हाइंदा। एका नाद सुणाए साचे कान, अनहद रागी राग अल्हाइंदा। अमृत आत्म देवे पीण खाण, निझर रस मुख चुआइंदा। निर्मल दीआ जोती जोत जगे महान, अज्ञान अन्धेर मिटाइंदा। सच सुहाए मन्दिर मकान, साढे तिन्न हथ्थ बंक वड्याइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द गुर दया कमाइंदा। शब्द गुर गहर गम्भीर, भेव कोए ना पाइंदा। आदि जुगादि चोटी चढ़ रहे अख़ीर, आखर आपणा रंग वखाइंदा। अणयाला मारे इक्को तीर, मुखी तिक्खी धार प्रगटाइंदा। बजर कपाटी देवे चीर, हउमे हंगता गढ़्ह तुड़ाइंदा। दूई द्वैती कढ्ढे पीड़, भाण्डा भरम भउ भनाइंदा । अमृत देवे सच्चा सीर, रस रसीआ इक्क वखाइंदा। बदलणहारा तकदीर, तदबीर आपणी आप जणाइंदा। तोड़नहारा शरअ ज़ंजीर, शरीअत लेखा आप चुकाइंदा। लेखा जाण शाह फकीर, हकीर आपणे रंग रंगाइंदा। करे खेल बेनज़ीर, नेत्र नैण दिस किसे ना आइंदा। दाता जोधा

सूरबीर, बल आपणा आप जणाइंदा। लेखा जाणे पैग़म्बर पीर, मुरीद मुर्शद आप पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुत देवे वर, मेहरवान मेहर नज़र इक्क उठाइंदा। शब्द गुरू वड मेहरवानी, दयावान दया कमाइंदा। आदि जुगादि गुर अवतार पीर पैग़म्बर सुणाए बाणी, अक्खर वक्खर आप पढ़ाइंदा। आदि जुगादि दरगाह साची सचखण्ड सच वखाए इक्क निशानी, निरगुण आपणा नूर धराइंदा। एका देवे पद निरबानी, निरबान पद आपणा आप समझाइंदा। महिमा अकथ अकथ कहाणी, रसना जिह्वा भेव कोए ना आइंदा। शाह पातशाह शहिनशाह सुल्तानी, दो जहानां हुक्म वरताइंदा। घट घट अन्तर होए जाण जाणी, लख चुरासी अंदर डेरा लाइंदा। लेखा जाणे अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज चार खाणी, परा पसन्ती मद्धम बैखरी अक्खर वक्खर बाणी आप पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द गुर गुरदेव स्वामी, निहचल आपणा महल्ल सुहाइंदा। शब्द गुर गुरू बलवान, बल आपणा आप जणाईआ। आदि जुगादी ठांडा सीता मेहरवान, मेहर नैण इक्क उठाईआ। कागद कलम शाही ना सके पछाण, अल्फ़ ये कर कर थक्की पढ़ाईआ। पैंती अक्खर होए हैरान, हरि का भेव कोए ना पाईआ। पीर पैग़म्बर सर्ब शरमाण, नेत्र नैण सके ना कोए उठाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण, अञ्जील कुरान खाणी बाणी दे दे सर्ब ब्यान, जगत सिख्या कर कर गए पढ़ाईआ। आदि अन्त कोए ना जाणे श्री भगवान, बेअन्त कह कह पल्लू रहे छुडाईआ। शब्द सतिगुर सद वसे सच मकान, उच्च महल अटल मुकामे हक़ डेरा लाईआ। दीवा बाती कमलापाती ना कोए रखे निशान, जोती जोत जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द गुर दीनन दीन, दयावान दया कमाईआ। दीनन दीन दयानिध ठाकर, हरि सतिगुर खेल कराइंदा। भगत भगवन्त लख चुरासी पार कराए डूँग्घा सागर, सच किनारा इक्क वखाइंदा। कर प्रकाश निर्मल जोत अन्ध अन्धेरा मेटे काया गागर, स्वच्छ सरूप शाहो भूप नूर नुराना आप वखाइंदा। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी सति सरूप, सति सति सति सिख्या इक्क समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, शब्द गुर गुर शब्द एका घर बहाइंदा। शब्द गुर गुर सच अपारा, अपरम्पर आपणा खेल कराईआ। आदि जुगादी लै अवतारा, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेखे वारो वारा, आवण जावण पतित पावण आपणी धार चलाईआ। शब्द अगम्मी बोल जैकारा, बोध अगाध करे पढ़ाईआ। कातब लेखा लिखे बण लिखारा, लिख लिख लेख दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, शब्द गुर इक्क वड्याईआ। शब्द गुरू गुर दातार, दयावान खेल कराइंदा। भगत भगवान लए उभार, निरगुण सरगुण वेख वखाइंदा। सन्त साजण लए उठाल, गृह मन्दिर फेरा पाइंदा।

गुरमुख लेखा चुकाए शाह कंगाल, शहिनशाह आपणा मेल मिलाइंदा। गुरसिखां बणे आप दलाल, दो जहानां फेरा पाइंदा। एका देवे वस्त नाम धन्न सच्चा धन माल, ठग्ग चोर यार लुट्ट कोए ना जाइंदा। एथे ओथे सुणे मुरीदां हाल, मुर्शद आपणा नैण उठाइंदा। दीन दयाल सदा दयाल, दयानिध आपणी दया कमाइंदा। शब्द गुर करे प्रितपाल, बण प्रितपालक सेव कमाइंदा। लेखा जाणे काया माटी पंज तत्त खाल, रत्ती रत्त खोज खोजाइंदा। वसणहारा सच सच्ची धर्मसाल, घर घर आपणा नूर धराइंदा। शब्द अगम्मी वजाए ताल, अनहद रागी राग सुणाइंदा। गुरमुख उठाए साचे लाल, फड़ बांहों गोद बहाइंदा। नेड़ ना आए काल महांकाल, राए धर्म ना मुख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर शब्द दया कमाइंदा। गुर शब्द खोल्हे भेव, अभेद आप जणाईआ। आदि जुगादी साची सेव, आदि निरँजण रिहा कमाईआ। कोई गा ना सके रसना जिहव, कोटन कोटि जीव जंत रहे कुरलाईआ। जिस जन देवे आपणा नाम मेव, रस इक्को इक्क वखाईआ। मेल मिलाए वड देवी देव, देव आत्मा कर कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द गुर आपणा पर्दा दए उठाईआ। शब्द गुरू गुर पर्दा खोल्हे, पर्दा कोए नज़र ना आईआ। बिन रसना जिह्वा आपे बोले, बिन बत्ती दन्द सलाहीआ। बिन मन्दिर मकान वसे कोले, घर बैठा सच्चा माहीआ। ब्रह्मण्ड खण्ड जेरज अंड उत्भुज सेत्ज दो जहान लोआं पुरीआं आपे फोले, आउँदा जांदा नज़र किसे ना आईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर जुग जुग बणाए गोले, सेवक साची सेव लगाईआ। खाणी बाणी वेद पुराणी गाए ढोले, सोहले आपणा राग अल्हाईआ। लख चुरासी अन्तर आत्म आपे मौले, मौला आपणा खेल वखाईआ। जुगा जुगन्तर प्रगट होए उपर धौले, धरनी धरत दए सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द गुर इक्क अख्वाईआ। शब्द गुरू अगम्म अथाह, अलख अगोचर भेव कोए ना पाइंदा। वसणहारा सच मकां, थिर घर आपणा डेरा लाइंदा। देवणहारा सच सलाह, नाउँ निरँकारा आप प्रगटाइंदा। दो जहानां वेखे थाउँ थाँ, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव पकड़े बांह, करोड़ तेतीसा सुरपति इन्द उँगली लाइंदा। किन्नर यच्छप लए उठा, ढोल मृदंग आप वजाइंदा। गोपी काहन वेस वटा, मधर नैण बंसरी धुन आप अल्हाइंदा। सीता सुरती खेल करा, राम रूप रूप रघुपत आपणा रंग वखाइंदा। ईसा मूसा पल्लू लए फड़ा, मिहबान बीदो बी ख़ैर या अल्लाह इलाही नूर इक्क दरसाइंदा। मुहम्मद ख्वाहिश दए परणा, अल्ला राणी जोड़ जोड़ाइंदा। चार यारी चार कुण्ट चार जुग वंड वंडा, वरभण्डी वेख वखाइंदा। शब्द गुरू गुर वेस वटा, गुर गुर आपणा रंग रंगाइंदा। नानक गोबिन्द दए पढ़ा, साची सिख्या इक्क समझाइंदा। लेखा जाणे शहिनशाह, दूसर संग ना कोए रलाइंदा। भूपत भूप राज राजान शाह सुल्तान, हुक्म

हाकम आप सुणाइंदा। शब्द गुर आदि जुगादी लख चुरासी पिता मां, पिता पूत वेख वखाइंदा। जन भगत फड़ फड़ लए उठा, आलस निंद्रा मोह मिटाइंदा। जिस जन उपर दया दए कमा, सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। कागों हँस दए बणा, हँस काग रूप वटाइंदा। सोहँ माणक मोती चोग दए चुगा, सच सरोवर आप नुहाइंदा। वासना खोटी दए कढा, सच सुगंधी इक्क भराइंदा। निर्मल जोती दए जगा, अज्ञान अन्धेर चुकाइंदा। नाम सोटी हथ्थ दए फड़ा, साचा खण्डा इक्क चमकाइंदा। ब्रह्मण्डां खण्डां डेरा देवे ढाह, लोआं पुरीआं चरनां हेठ दबाइंदा। रवि ससि सूरज चन्द मंडल मण्डप सीस रहे झुका, जगदीस आपणी कल वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द गुरू गुर साख्यात, गुरमुख बणाए पारजात, लोहा कंचन रूप वटाइंदा। लोहा कंचन ढाले पासा, आपणी दया कमाईआ। पारस छोहे होए खुलासा, खुलासी आपणी लए कराईआ। आदि जुगादि जुगो जुग सतिगुर शब्द इक्क प्रकाशा, प्रकाशवान सर्ब लोकाईआ। लख चुरासी करे भोग बिलासा, भस्मड़ आपणा मुख छुपाईआ। भगत भगवन्त दे दिलासा, धीरज धीर इक्क धराईआ। साचे सन्त वखाए सच तमाशा, निरगुण निरगुण पर्दा लाहीआ। गुरमुखां पूरी करे आसा, गुर पूरे हथ्थ वड्याईआ। गुरसिखां दरस दिखाए साख्याता, स्वच्छ सरूपी रूप वटाईआ। रातीं सुत्तयां करे बातां, आप आपणा भेव जणाईआ। गुर शब्द नाता तोड़े जातां पातां, वरन गोत विच कदे ना आईआ। एथे ओथे दो जहान सगला साथा, अद्धविचकार ना कोए डुबाईआ। चौदां लोक चौदां तबक इक्क निक्का जिहा हाटा, आपणा हट्ट ना किसे वखाईआ। वड्डा रख्या इक्को खाता, जिस खाते अंदर कोटन कोटि गुर अवतार पीर पैग़म्बर रिहा छुपाईआ। सो साहिब आदि जुगादि सर्ब दा दाता, देवणहार इक्क अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, शब्द सुत देवे वर, सन्त भगत गुरमुख गुरसिख लए फड़, लख चुरासी विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। आत्म मंगे मेहर दान, कूक कूक कुरलाईआ। घर सतिगुर सच्चा मिले आण, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ ढूंडन कोए ना जाईआ। आसा तृष्ना मिटे जहान, मन मनसा पूर कराईआ। निर्मल दीआ जगे भान, प्रकाश प्रकाश नाल मिलाईआ। नाता तुट्टे जगत जहान, जीवण जुगत दए समझाईआ। हउमे हंगता छुट्टे मोह अभिमान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, पूरन आसा दए कराईआ। पूरन आसा करे पूर, भरपूर रिहा सब ठाईंआ। नेड़े आए जो वसे दूर, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। दरस दिखाए हाज़र हज़ूर, हउमे हंगता रोग मिटाईआ। नाता तोड़े कूड़ो कूड़, सच सुच्च दए जणाईआ। मस्तक लाए चरन धूढ़, दुरमति मैल रहे ना राईआ। चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़, मेहरवान मेहर नज़र इक्क उठाईआ। पूरब जन्म कर्म निहकर्मी मुआफ करे कसूर, अग्गे लेखा

मंगे ना कोए राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क वखाए साचा घर, जिस घर वसे सच्चा माहीआ। साचा घर सच महल्ला, हरि सतिगुर सच जणाइंदा। आदि जुगादी इक्क इकल्ला, निरगुण डेरा लाइंदा। भगत भगवान फड़ाए पल्ला, जुग जुग खेल वखाइंदा। सच संदेस एका घल्ला, नर नरेश आप सुणाइंदा। जोती शब्दी आपे रल्ला, पंज तत्त चोला आप हंढाइंदा। वसणहारा डूँग्घी डल्ला, आत्म सेजा सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची दया आप कमाइंदा। आत्म परमात्म मंगे रंग, इक्को ओट तकाईआ। पारब्रह्म प्रभ मिले सच पलँग, काया अंदर इक्क सुहाईआ। दिवस रैण वजाए मृदंग, ताल तलवाड़ा ना कोए रखाईआ। एका घर वहाए गंग, नीर सीर रूप वटाईआ। निर्मल जोत चढ़े चन्द, कोटन कोटि चन्द मुख शरमाईआ। आत्म देवे इक्क अनन्द, निजानंद होए रसाईआ। जन्म जन्म दी टुट्टी देवे गंढ्ढ, गंढ्ढणहार आपणी गंढ्ढ पुवाईआ। लख चुरासी करे खण्ड, खण्डा खड़ग नाम वखाईआ। भाण्डा भरम भउ ढाहे द्वैती कंध, कूड़ी क्रिया दए खपाईआ। ढोला गाउणा इक्को सुहागी छन्द, सोहँ अक्खर करे पढ़ाईआ। एथे ओथे दो जहान होए बख्शंद, आत्म परमात्म मेला सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को वस्त रिहा वंड, दो जहानां आप वरताईआ। इक्को वस्त सदा अनमुल्ल, करता कीमत कोए ना लाइंदा। इक्को तोलणहारा तोल, तोला अवर ना कोए जणाइंदा। इक्को बैठा रहे अडोल, अडोल आपणा खेल वखाइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर नाम वस्त रखे कोल, जन भगतां आप वरताइंदा। आत्म ताकी पर्दा खोल्ह, अंदर डूँग्घी कंदर आप टिकाइंदा। निरगुण सरगुण करे चोल, प्रेम बन्धन एका पाइंदा। सुरती शब्दी जाए मौल, मौला आपणा भेव जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वस्त अनडिठ आप वखाइंदा। इक्को वस्त इक्को दात, इक्को रिहा वरताईआ। इक्को चरन इक्को नात, बिधाता इक्को जोड़ जुड़ाईआ। इक्को अक्खर इक्को जमात, एका पट्टी रिहा पढ़ाईआ। एका सतिगुर वसे साथ, दूजा संग कोए ना जाईआ। एका सेजा एका खाट, एका बैठा डेरा लाईआ। इक्क मुकावणहारा वाट, दो जहानां फेरा पाईआ। एका खेल खेले पुरख समराथ, समरथ दाता सच्चा शहिनशाहीआ। एका लहिणा देणा चुकाए हथ्थो हाथ, जगत उधार ना कोए कराईआ। इक्को पूजा इक्को पाठ, इष्ट गुरदेव इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका वस्त रिहा वरताईआ । एका वस्त वस्त अमोलक, हरि अनमुलड़ा आप वरताइंदा। आप रखाए काया गोलक, घर घर विच आप सुहाइंदा। राग सुणाए एका अनबोलत, अनडिठड़ी धार चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची वस्त इक्क वखाइंदा। सच्ची वस्त हरि हरि नाम, दूसर

अवर ना कोए वड्याईआ। गुर अवतारां देवे जाम, पीर पैग़म्बरां आब हयात प्याईआ। नाद धुंन सुणाए अगम्मी कलाम, कलमा नबी रसूल पढ़ाईआ। लेखा जाणे शाह अमाम, शहिनशाह सच्चा पातशाहीआ। लख चुरासी करे ग़ुलाम, बरदे सब नूं रिहा बणाईआ। देवणहारा सच पैग़ाम, जबराईल मेकाईल असराईल असराफील रिहा समझाईआ। नानक निरगुण दिती वस्त सति नाम, नाम सति सति सति दृढ़ाईआ। पीर पैग़म्बर निउँ निउँ सजदा करन सलाम, सीस जगदीस इक्क झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को वस्त हथ्थ रखाईआ। इक्को वस्त वड अस्गाह, भेव कोए ना पाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग चलाए राह, रैहबर आपणा नाउँ वड्याइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान लए पढ़ा, खाणी बाणी वंड वंडाइंदा। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण वेस अनेका रूप धरा, धरनी धरत धवल रूप सुहाइंदा। अकाश प्रकाश पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां पर्दा लाह, भेव अभेद आप जणाइंदा। एका वस्त दस्त बदस्त दए वरता, दयावान दया कमाइंदा। ऊँचां नीचां राउ रंकां राज राजानां शाह सुल्तानां झोली दए भरा, जो जन सरन सरनाई सीस झुकाइंदा। आवण जावण पतित पावण लहिणा देणा लेखा दए मुका, लख चुरासी फंद कटाइंदा। थिर घर बहणा साची सिख्या दए समझा, नेत्र नैणा आप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नाम वस्त आप वरताइंदा। नाम वस्त श्री भगवान, जुगा जुगन्तर आप वरताईआ। कोटन कोटि मंगण दान, विष्न ब्रह्मा शिव बैठे सीस झुकाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग सर्ब कुरलाण, कूक कूक सर्ब सुणाईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर पारब्रह्म तेरा खेल महान, बेअन्त तेरी वड्याईआ। हउँ बाली बुध बाल अञ्याण, रसनी कथनी कहिण कुछ ना जाईआ। कर किरपा देणा एको दान, अतोट अतुट्ट वरताईआ। नाता तुट्टे पीण खाण, तृष्ना भुख नेड़ ना आईआ। रोग सोग सर्ब मिट जाण, चिंता चिखा ना कोए जलाईआ। घर मन्दिर गृह सतिगुर मिले आण, मिल सख़ीआं ख़ुशी मनाईआ। इक्को ढोला सारे तेरा गाण, गा गा ख़ुशी मनाईआ। आत्म परमात्म चुक्के काण, ब्रह्म पारब्रह्म वड्याईआ। ईश जीव जगदीस वसे इक्क मकान, सच मकान सोभा पाईआ। शब्द गुर गुर दयावान, गुरदेव स्वामी वेखे चाँईं चाँईंआ। वस्तू वस्त इक्क महान, महांबली आप वरताईआ। गुरसिख भुल्ल ना जाए अणजाण, बाली बुध आप समझाईआ। जिस साहिब मिल्या आण, सो दूजे दर ना मंगण जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को वस्त देवे हथ्थ, करे खेल पुरख समरथ, समझ समझ नाल मिलाईआ।

७ अस्सू २०१९ बिक्रमी गुरमीत सिँघ दे गृह
हरदो फराला ज़िला जलन्धर

सो पुरख निरँजण तेरा दरबारा, दरगाह साची नज़र किसे ना आइंदा। हरि पुरख निरँजण तेरा उच्च मुनारा, मुकामे हक़ पर्दा कोए ना लाहइंदा। एकँकारा तेरा अगम्म अथाह पसारा, भेव अभेद ना कोए खुल्हाइंदा। आदि निरँजण तेरा नूर उज्यारा, जोती जाता पुरख बिधाता हथ्थ किसे ना आइंदा। अबिनाशी करते तेरा खेल न्यारा, अनुभव आपणी कार कमाइंदा। श्री भगवान तेरा सच हुलारा, सच निशाना इक्क उठाइंदा। पारब्रह्म शाहो भूप भूप वड सिक्दारा, तख्त निवासी तख्त सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। सो पुरख निरँजण महिमा बेअन्त, कथनी कथ ना सके राईआ। हरि पुरख निरजंण आदि अन्त, निरगुण निरगुण वेस वटाईआ। एकँकारा नार कन्त, सेज सुहञ्जणी सोभा पाईआ। आदि निरँजण महिमा अगणत, लेखा लिख्त विच ना आईआ। श्री भगवान आपे गाए आपणा मंत, नाउँ निरँकारा आप दृढ़ाईआ। अबिनाशी करता आपे करे आपणी मन्नत, इष्ट देव आप अख्वाईआ। पारब्रह्म लेखा जाणे जुगा जुगन्त, जुग करता सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप कराईआ। सो पुरख निरँजण तेरा सच महल्ला, दूर दुराडा नज़र कोए ना पाइंदा। हरि पुरख निरँजण वसे इक्क इकल्ला, दूसर संग ना कोए रखाइंदा। एकँकार फड़ाए पल्ला, पल्लू आपणा गंढ्ढ पुआइंदा। आदि निरँजण बिन तेल बाती, सच प्रकाश आपे बल्ला, नूरो नूर डगमगाइंदा। श्री भगवान सच संदेस एका घल्ला, धुर फ़रमाणा आप सुणाइंदा। अबिनाशी करता वसणहारा निहचल धाम अटल्ला, महल अटल इक्क वड्याइंदा। पारब्रह्म जोती शब्दी निरगुण निरगुण धार आपे रल्ला, रूप रंग रेख ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप कराइंदा। सो पुरख निरँजण महिमा अकथ, कथनी कथ ना सके राईआ। हरि पुरख निरँजण साहिब समरथ, समरथ हथ्थ वडी वड्याईआ। एकँकारा अन्तर अन्तर आपे वस, गृह मन्दिर ख़ुशी मनाईआ। आदि निरँजण कर प्रकाश, दीवा बाती डगमगाईआ। श्री भगवान पावे रास, मंडल मण्डप आप सुहाईआ। अबिनाशी करता खेल तमाश, हरि ख़ालक वेख वखाईआ। पारब्रह्म प्रभ दासी दास, सेवक सेवा इक्क कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ । सो पुरख निरँजण तेरा खेल अपारा, भेव कोए ना पाइंदा। हरि पुरख निरँजण तेरी अगम्मी धारा, धार धार विच समाइंदा। एकँकार तेरा अखाड़ा, दो जहानां नाच नचाइंदा। आदि निरँजण तेरा उज्यारा, थिर घर साचे आप सुहाइंदा। अबिनाशी

करता वेखे विगसे वेखणहारा, नेत्र लोचन नैण ना कोए रखाइंदा। श्री भगवान सांझा यारा, हक़ मुकामे डेरा लाइंदा। नूर इलाही परवरदिगारा, बेऐब ख़ुदाई आपणा नाम रखाइंदा। पारब्रह्म प्रभ करनी करता करनेहारा, पुरख पुरखोतम आपणा रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दर घर साचा आप सुहाइंदा। दर घर साचा सचखण्ड, दरगाह साची वज्जे वधाईआ। साहिब सतिगुर सूरा सरबंग, सो पुरख निरँजण आसण लाईआ। हरि पुरख निरँजण इक्क अनन्द, अनन्द अनन्द विच रखाईआ। आदि निरँजण करे प्रकाश बिन सूरज चन्द, रवि ससि ना कोए वड्याईआ। अबिनाशी करता शब्द अगम्मी गाए छन्द, रसना जिह्वा ना कोए हिलाईआ। श्री भगवान साहिब दयाल ठाकर बख्शंद, बख्शिश आपणी आप जणाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर मंगणहारा साची मंग, दर दरवेश आपणी अलख जगाईआ। करे खेल बिन रूप रंग, रेख भेख ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। आपणे हथ्थ रखे वड़याई, दूसर संग ना कोए रखाइंदा। सचखण्ड दवारे वज्जे वधाई, वाहवा गीत आपणा आप अल्हाइंदा। निरगुण मेला निरगुण वेखे चाँईं चाँईं, चाओ घनेरा इक्क जणाइंदा। आदि जुगादि सद चले आपणी आप रज़ाई, दूजा हुक्म ना कोए मनाइंदा। करनहारा सच नयाईं, सच सिँघासण आसण लाइंदा। शाहो भूप राजन राज बेपरवाही, बे मुहताजे आपणा खेल आप कराइंदा। सचखण्ड दवारे रच रच काजे, करनी करता आप कमाइंदा। देवणहारा साची दात, वस्त अमोलक आप प्रगटाइंदा। आपणी पूरी करे आपे आस, आसा आसा विच रखाइंदा। निज गृह निज मन्दिर निज घर निज वासी वसे पास, विछोड़ा पन्ध ना कोए बणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारा इक्क सुहाइंदा। सचखण्ड निवासी तेरा भेव अपारा, शास्त्र सिमरत वेद पुराण कहिण ना जाईआ। गा गा थक्के गुर अवतारा, अलखणा लख ना सके कोए राईआ। विष्न ब्रह्मा शिव रोण ज़ारो ज़ारा, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। करोड़ तेतीसा करे पुकारा, सुरपति बैठा डेरा ढाहीआ। आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी निरगुण निराकार सब तों वसे बाहरा, आपणी कल आप रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह शाह पातशाह, तेरे हथ्थ वड्याईआ। आदि जुगादि जुग जुग चलाए राह, बण रैहबर दे समझाईआ। लख चुरासी आत्म परमात्म निरगुण सरगुण बणे मलाह, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। अन्तर मन्त्र साचा सोहला ढोला दए पढ़ा, निष्अक्खर आपे गाईआ। पर्दा ओहला दए चुका, दूई द्वैती डेरा ढाहीआ। मौला रूप एका नूर सच ख़ुदा, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा लेख ना लख्या जाईआ। तेरा लेख ना जाणे लेखा, लिख लिख लेख ना कोए मुकाइंदा। जुग चौकड़ी

सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग रिहा भरम भुलेखा, भाण्डा भरम ना कोए भनाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर मुल्ला शेख़ मुसायक करदे रहे चेता, नित नवित ध्यान लगाइंदा। बिन किरपा किसे ना दस्सया भेता, लख चुरासी जीव जंत सर्ब कुरलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तुध बिन नज़र कोए ना आइंदा। तुध बिन नज़र ना आए कोए, दो जहान फिरी दुहाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर गूढ़ी नींद सोए, नेत्र नैण ना कोए खुल्हाईआ। आत्म परमात्म बीज ना कोए बोए, सच किरसाणा हल्ल ना कोए चलाईआ। सच संदेसा नर नरेशा देवे ना कोई ढोए, वस्त अमोलक झोली कोए ना पाईआ। बिन तुध कलयुग अन्त जीवत होए मोए, जीवत रूप ना कोए रखाइंदा। खाणी बाणी वेद पुराणी शास्त्र सिमरत अञ्जील कुरानी तेरी सुणी सोए, सो पुरख निरँजण खेल कराइंदा। निरगुण तेरा वासा त्रै त्रै लोए, कोटन कोटि ब्रह्मण्ड खण्ड चरनां हेठ रखाइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर तुध बिन अमृत रस कोए ना चोए, पीर पैग़म्बर सर्ब कुरलाइंदा। आपणा आप कलयुग जीव बैठे खोए, खाली हथ्थ सर्ब जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरा मंग मंगाइंदा, तेरा दर सच दरबारा, दरगाह साची मिले वड्याईआ। कलयुग कूड़ा दोए जोड़ करे निमस्कारा, निउँ निउँ सजदा सीस झुकाईआ। नव नौ दिसे हाहाकारा, चार चार पई लड़ाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ धूआँधारा, सच प्रकाश ना कोए कराईआ। सृष्ट सबाई होई नार विभचारा, हरि कन्त ना कोए हंढाईआ। गूढ़ी नींदे सुत्ते पैर पसारा, करवट सके ना कोए बदलाईआ। चौदां तबक करन पुकारा, सदी चौधवी रही कुरलाईआ। चौदां लोक लग्गा अखाड़ा, ज़िमीं असमान देण दुहाईआ। पीर पैग़म्बर गुर अवतार भगत भगवान अग्गे कढ्ढण हाढ़ा, बौहड़ी बौहड़ी रहे सुणाईआ। साध सन्त कोई ना दिसे जंगल जूह विच उजाड़ पहाड़ा, उच्चे टिल्ले पर्बत समुंद सागर साची लहर ना कोए वखाईआ। हरि का नाउँ ना किसे प्यारा, गुर गुर शब्द ना ढोला गाईआ। जूठ झूठ वणज वापारा, सच सुच्च ना कोए वड्याईआ। नानक गोबिन्द करन पुकारा, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। वेद व्यासा लेख लिखारा, लिख लिख एका मंग मंगाईआ । ईसा कहे मेरा परवरदिगारा, रैहबर आवे सच्चा माहीआ। मुहम्मद कहे मेरा सांझा यारा, साख्यात रूप वटाईआ। कलयुग कहे मेरी सुणे पुकारा, अन्त लेखा दए मुकाईआ। धरनी रोवे करे हाहाकारा, ख़ाकी ख़ाक रही उडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे आस तकाईआ। कलयुग तेरी रखी आस, प्रभ साहिब सच्चे गुसाँईंआ। अन्त बुझाउणी जगत प्यास, कूड़ी क्रिया कर जुदाईआ। लोकमात करनी बन्द खुलास, चरन सरन सरन चरन मिले सरनाईआ। कूड़ी क्रिया कीता भोग बिलास, माया ममता सेज हंढाईआ। नव नौ ना दिसया कोए प्रकाश,

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तुध बिन नज़र कोए ना आईआ। पुरख अबिनाशी साहिब गुण दाता, गहर गम्भीर दया कमाइंदा। जुग चौकड़ी खेल तमाशा, निरगुण सरगुण नाच नचाइंदा। गोपी काहन पावे रासा, मंडल मण्डप आप सुहाइंदा। वेखे खेल पृथ्मी आकाशा, गगन गगनंतर सोभा पाइंदा। गुर अवतारा पीर पैग़म्बरां देवणहार दिलासा, सिर समरथ हथ्थ टिकाइंदा। आदि अन्त होए ना कोए निरासा, जो सरनाई आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग हरि जू आप समझाइंदा। कलयुग सुण साचे सुत, हरि साचा सच जणाइंदा। तेरी अन्तिम आई रुत्त, हरि रुत्तड़ी वेख वखाइंदा। प्रगट हो अबिनाशी अचुत्त, नव नौ आपणा फेरा पाइंदा। आपणी कुक्खों आपे उठ, मात पित ना कोए बणाइंदा। ग़रीब निमाणयां लए पुच्छ, भगत भगवन्त आप जगाइंदा। झोली भरे सच सुच्च, कूड़ी क्रिया मोह मुकाइंदा। गुरसिख कोए ना दिसे सिंमल दीर्घ अति मुच, पत डाल्ही फुल आप महकाइंदा। आपणे कोल ना रखे कुछ, गुरमुखां झोली आप भराइंदा। लख चुरासी कोलों बैठा लुक, बिन गुरमुख नज़र किसे ना आइंदा। कलयुग तेरी जड़्ह देवे पुट्ट, लोकमात फेर ना कोए लगाइंदा। राज राजानां शाह सुल्तानां भाग गए निखुट, सीस ताज ना कोए टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक्क सुणाइंदा। सच संदेसा सुण लै बाल, सो पुरख निरँजण आप जणाया। सब दे सिर ते कूके काल, काल नगारा डंक वजाया। तेरी अन्तिम पूरी करे घाल, कीती घाल लेखे पाया। गुरसिख सज्जण लए उठाल, आप आपणा मेल मिलाया। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जीवन जुगत दए समझाया। भाग लगाए पंज तत्त काया माटी खाल, खालक ख़लक वेख वखाया। इक्क वखाए सच्ची धर्मसाल, धर्म दुआरा आप प्रगटाया। अंदर बाहर गुपत ज़ाहर चले नाल नाल, आत्म परमात्म विछड़ कदे ना जाया। सतिजुग साची सिख्या दए सिखाल, अक्खर वक्खर आप पढ़ाया। दीना बंधप दीन दयाल, गोपाल स्वामी फेरा पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा रिहा सुणाया। सच संदेसा सुण लै जग, जगजीवन दाता आप जणाईआ। चार कुण्ट लग्गे अग्ग, अग्नी तत्त तत्त तपाईआ। जन भगतां मेला उपर शाह रग, नौ दुआरे पन्ध मुकाईआ। नाद अनादी जाए वज्ज, धुंन आत्मक राग सुणाईआ। कलयुग तेरी पार हद्द, किनारा कोए नज़र ना आईआ । संगी साथी एथे जाणे छड्ड, राए धर्म दए सज़ाईआ। सब दी चोटी देणी वढ्ढ, नेत्र नैण ना कोए उठाईआ। धर्म दुआरयों देणे कढ्ढ, दरगाह साची ना कोए बहाईआ। आपणा आपणा भार जायण लद्द, गुर अवतार ना कोए सहाईआ। कूड़ी क्रिया जाण बज्झ, जगत जंजाल ना कोए तुड़ाईआ। जो घड़या सो जाए भज्ज, थिर कोए रहिण ना पाईआ। किसे लाउण ना देवे अज पज, सीस सके ना

कोए छुपाईआ। उच्चे टिल्ले पर्बत समुंद सागर वेखे भज्ज भज्ज, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डा फेरा पाईआ। गुरमुख विरले आपणी चरनी लए सद्द, पूरब लहिणा दए चुकाईआ। अन्तिम पर्दा देवे कज्ज, नाम दुशाला उपर पाईआ। काया काअबा वखाए इक्क हज्ज, महबूब हुज़रा इक्क सुहाईआ। नौबत नाम जाए वज्ज, सच महिराब होए शनवाईआ। पुरख अबिनाशी मेहरवान मेहरवान मेहरवान जन भगतां रखे आपे लज्ज, आपणी लज्जया भगतां हथ्थ फड़ाईआ। दो जहान श्री भगवान कूड़ी क्रिया देवे तज, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरी सब दी आस कराईआ। पूरी आस करे भगवान, हरि भगवन आप जणाइंदा। कूड़ कुड़यारा मिटे निशान, लोकमात रहिण ना पाइंदा। सतिजुग सति सतिवादी देवे दान, सति पुरख निरँजण दया कमाइंदा । सृष्ट सबाई इक्को नज़री आए काहन, लख चुरासी गोपी आप परणाइंदा। लख चुरासी सीता सुरती दिसे इक्को सच्चा राम, मन रावण हँकारी मार मुकाइंदा। ईसा मूसा मुहम्मद घर इक्को दए पैग़ाम, नूर इलाही कलमा कायनात आप पढ़ाइंदा। दामनगीर पकड़े दाम, ज़ामनी आपणी इक्क रखाइंदा। नानक गोबिन्द करे प्रणाम, निउँ निउँ एका अलख जगाइंदा। पुरख अकाल वड मेहरवान, मेहरवान बेनज़ीर नज़र इक्क उठाइंदा। सतिजुग साचा देवे ब्यान, ज्ञान गोझ आप जणाइंदा। आत्म परमात्म कर परवान, परम पुरख भेव खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची सिख्या इक्क दृढ़ाइंदा। साची सिख्या अन्तिम कल, कुलवन्ता आप जणाईआ। जोती शब्दी गया रल, निरगुण निरगुण धार प्रगटाईआ। सरगुण भुलाए कर कर वल छल, अछल छल आपणी खेल रचाईआ। सच सिँघासण बैठा मल्ल, सम्बल आपणा डेरा लाईआ। नाम संदेसा देवे घड़ी घड़ी पल पल, वार थित ना कोए रखाईआ। वसणहारा महल अटल, साचा मन्दिर रिहा सुहाईआ। पावे सार जल थल, महीअल रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, तेरा लहिणा दए चुकाईआ। तेरा लहिणा चुक्के अन्त, अन्तस करण वेख वखाइंदा। हरिजन मेले साचे सन्त, सन्त सतिगुर दया कमाइंदा। भगत प्यारा इक्क भगवन्त, भगवन आपणी गोद बहाइंदा। गुरमुख वड़याई जीव जंत, जीवन जुगत आप जणाइंदा। गुरसिख दृढ़ाए मणीआ मंत, मन्त्र आपणा इक्क वखाइंदा। कलयुग अन्त बणाए बणत, सतिजुग साचा राह वखाइंदा। गढ़्ह तुट्टे हउमे हंगत, निवण सु अक्खर इक्क सिखाइंदा। गुरमुख दूजे घर ना जाए मंगत, पुरख अबिनाशी खाली झोली सर्ब भराइंदा। कोई ना दिसे पांधा पंडत, मुल्ला शेख़ मुसायक पीर दस्तगीर कोई रहिण ना पाइंदा। चौथे जुग तेरी आरज़ू होए खण्डत, खण्डा खड़ग इक्क चमकाइंदा। माण रखाए हरि जू हरि हरिसंगत, सगला संग आप हो जाइंदा। काया चोली चाढ़े रंगत, आत्म परमात्म मेल मिलाइंदा। नाता तोड़े साक

सज्जण सैण बंधप, सगला संग आप अख्वाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरा लेख चुकाइंदा। कलयुग तेरा लेखा चुक्के, चूक कोए रहिण ना पाईआ। चौथे जुग पैंडा मुक्के, पाँधी कोए नज़र ना आईआ। नौ खण्ड पृथ्मी आपे पुच्छे, लख चुरासी डेरा ढाहीआ। जीव जंत बिन हरि नामे बूटे सुक्के, हरया सिंच ना कोए कराईआ। साध सन्त कूड़ी क्रिया विच लुके, सब दे परदे दए खुल्हाईआ। फड़ फड़ अन्तिम टंगे पुट्ठे, ना सके कोए बचाईआ। एथे ओथे दो जहान देवे कुट्ठे, कुट्ठा खाधा बचया कोए रहिण ना पाईआ। सिँघ शेर एका बुक्के, दो जहानां भबक लगाईआ। करे खेल अबिनाशी अचुत्ते, चेतन एका धार चलाईआ। गोबिन्द उठाया इक्क सुत्ते, पूत सपूता नाल मिलाईआ। गुरमुख लुकया रहिण ना देवे किसे गुठ्ठे, रातीं सुत्तयां लए जगाईआ। अमृत आत्म देवे निझर घुट्टे, कँवल नाभ आप उलटाईआ। कलयुग जीव कलयुग माया अंदर गूढ़ी नींद सुत्ते, सुत्तयां रैण विहाईआ। कलयुग तेरा लेखा साहिब सतिगुर घर घर पुच्छे, दर दर आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे लए जगाईआ। हरिजन साचे जाणा जाग, सतिगुर पूरा आप जगाइंदा। किरपा कर धोवे दुरमति मैल दाग़, काग हँस रूप वटाइंदा। निर्मल जोती जगे चिराग़, अन्ध अन्धेर गुआइंदा। पतित पापी करे पाकी पाक, पाक रसूल फेरा पाइंदा। लेखे लाए काया माटी खाक, खाकी खाक धूढ़ रमाइंदा। जगत कुड़ावा दिसे साक, सगला संग ना कोए रखाइंदा। बिन सतिगुर पूरे कोए ना निभे साथ, बेड़ा पार ना कोए कराइंदा। वेले अन्त ना पुच्छे वात, जम फास ना कोए तुड़ाइंदा। कलयुग करनहारा सब दा घात, घाउ इक्को इक्क लगाइंदा। अन्तिम कोई ना रहे जमात, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश चार वरन अठारां बरन मेट मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सृष्ट सबाई दस्से एका पाठ, सोहँ मन्त्र आप पढ़ाइंदा। सोहँ मन्त्र पूजा पाठ, आत्म परमात्म मेल मिलाईआ। ब्रह्म पारब्रह्म बणाए साक, घर सज्जण रंग वखाईआ। ईश जीव खोल्हे ताक, जगदीस वज्जे वधाईआ। गृह गृह सुणाए एका नाद, धुन अनादी नाद अल्हाईआ। अमृत सरोवर मारे ठाठ, निझर झिरना लए झिराईआ। पूरब जन्म दा लेखा पूरा करे घाट, घाटा कोए रहिण ना पाईआ। गुरमुख तेरी मुक्की वाट, जो चल आया सरनाईआ। सिर रखे दे कर हाथ, एथे ओथे होए सहाईआ। गुरसिख तेरा दरस करन त्रिलोकी नाथ, विष्न ब्रह्मा शिव सीस झुकाईआ। जिन्हां वसया सतिगुर पास, पासा सब दा दए उलटाईआ। कलयुग अन्तिम पुरख अबिनाशी आपणी पूरी करन आया खाहश, खाहश भगतां आपणी झोली पाईआ। गुरसिख तेरा लेखे लग्गे स्वास स्वास, पवण उनन्जा मुख शरमाईआ। चरन चुम्मे पृथ्मी आकाश, रवि ससि निउँ निउँ सीस झुकाईआ। जिस दुआरे नर

निरँकार बणया दासी दास, सो दुआरे मिले वड्याईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमीत गुर मित्र पिता पूत सहिज सुखदाईआ।

८ अस्सू २०१९ मनसा सिँघ दे गृह हरदो फराला ज़िला जलन्धर

रक्त बूंद हड्ड मास नाड़ी रत्त, तत्तव तत्त खोज खोजाइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर देवणहारा ब्रह्म मति, पारब्रह्म प्रभ दया कमाइंदा । सन्त सुहेले साजण रख, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। लख चुरासी नालों कर कर वक्ख, आपणा बंधण आपे पाइंदा। दरस दिखाए हो प्रतख, भाण्डा भरम भउँ भनाइंदा। निरगुण सरगुण गाए जस, सोहला ढोला आप सुणाइंदा। आत्म परमात्म कर कर वस, जगत विछोड़ा पन्ध मुकाइंदा। हिरदे अंदर आपे वस, हरि मन्दिर डेरा लाइंदा। कर प्रकाश कोटन रवि ससि, अन्ध अन्धेर गुआइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हड्ड मास नाड़ी रत्त आपणे लेखे लाइंदा। हड्ड मास वेखे नाड़ी, तत्तव तत्त खोज खोजाइंदा। लेखा जाणे अंदर बाहर गुपत ज़ाहरी, भेव अभेद आप जणाइंदा। महल अटल पावे सार उच्च मुनारी, बंक दुआरा खोज खोजाइंदा। ईश जीव जगदीस मेल मिलावा एकँकारी, अकल कल आपणी खेल समझाइंदा। राती रुत्ती थिती ना कोए वारी, घड़ी पल्ल ना वंड वंडाइंदा। करे खेल अगम्म अपारी, अलख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह आपणे रंग रंगाइंदा। गुरमुख गुरसिख हरि सज्जण साचा पार उतारी, बेड़ा आपणे कंध उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तन माटी लेखे लाइंदा। तन माटी वेखे खाक, हरि सतिगुर दया कमाइंदा। गुरमुख कहे उत्तम ज़ात, अज़ाती रूप ना कोए वटाइंदा। अठ्ठे पहर रहे प्रभात, संधया रूप ना कोए वखाइंदा। नेड़ ना आए मनमति नार कमज़ात, सतिगुर पूरा दर दुरकाइंदा। काया मन्दिर अंदर डूँग्घा खात, पर्दानशीं पर्दा आप चुकाइंदा। दिवस रैण रैण दिवस सदा सुहेला पुच्छे वात, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हड्ड मास लेखा लेखे लाइंदा। हड्ड मास ना उब्बले रत्त, रुत्त रुत्तड़ी आप महकाईआ। मेल मिलावा कमलापति, कँवल नैण होए सहाईआ। मार्ग एकँकारा दस्स, इक्क इकल्ला करे पढ़ाईआ। लहिणा देणा चुक्के सीआं साढे तिन्न तिन्न हथ्थ, हथ्थो हथ्थ दए मुकाईआ । नाम जणाए महिमा अकथ, सोहँ अक्खर करे पढ़ाईआ। सर्ब कला आपे समरथ, बेपरवाह सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन लेखा लेखे आप लगाईआ। हरिजन लेखा लेखे जाए लग, सो पुरख निरँजण आप लगाइंदा। त्रैगुण माया बुझे अग्ग, पंचम

तत्त ना कोए जलाइंदा। दरस दिखाए उपर शाह रग, रघुपत आपणा रूप वटाइंदा। जगत किनारा पार हद्द, भगत दुआरा इक्क वखाइंदा। गृह मन्दिर अंदर आत्म परमात्म आपे सद्द, सदा एका नाम लगाइंदा। राग अनादी वज्जे अनहद, धुंन आत्मक आप सुणाइंदा। कूड़ी क्रिया विच्चों कढ्ढ, साचे धन्दे आपे लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा लेखा आपणे हथ्थ रखाइंदा। तत्तव तत्त तत्त विचार, बेपरवाह खेल कराइंदा। मन मति बुध दे अधार, नव दर खोज खोजाइंदा। दहि दिशा पावे सार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जग जुग जगत जीव ईश आपणे दर बहाइंदा। कलयुग रोवे मारे धाह, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। जिस दुआरे सतिगुर पूरा फेरा जाए पा, तिस गृह नेड़ ना आईआ। बिरध बाल अंञाणे लए तरा, डुब्बदे पाथर पार कराईआ। चरन सरन सरन चरन जिस जन सीस ल्या झुका, झुक झुक वेखे सर्ब लोकाईआ। गुरसिख गुरमुख गुर गुर रूप गया समा, आप आपा रिहा ना राईआ। जिस जन सोहँ ढोला ल्या गा, तिस जम पोह ना सके राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग कल फास कलकाती रिहा मिटाईआ।