८ अस्सू २०१९ बिक्रमी साधू सिँघ, प्रीतम सिँघ दे गृह फगवाड़ा ज़िला जलन्धर
सचखण्ड निवासी सच दरबारा, दरगाह साची आप लगाइंदा। भूपत भूप बण सिक्दारा, शहिनशाह आपणा हुक्म सुणाइंदा। हुक्मी हुक्म करे वरतारा, ना कोए मेटे मेट मिटाइंदा। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां करे ख़बरदारा, बेख़बर आप जगाइंदा। शब्द सुत दए हुलारा, नेत्र नैण अक्ख खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड साची खेल कराइंदा। सचखण्ड निवासी एकँकार, अकल कला कल खेल कराईआ। साचे तख्त बैठ सच्ची सरकार, सीस जगदीस ताज टिकाईआ। करे खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर बेपरवाहीआ। थिर घर साचे खोल्ह किवाड़, बन्द ताकी कुण्डा लाहीआ। सच संदेसा देवे एका वार, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दरबारा इक्क सुहाईआ। सच दरबारा सच महल्ला, हरि साचा सच लगाइंदा। सो पुरख निरँजण इक्क इकल्ला, हरि पुरख निरँजण सोभा पाइंदा। एकँकारा सच सिँघासण एका मल्ला, दूजा संग ना कोए रलाइंदा। आदि निरँजण दीपक जोत एका बल्ला, नूरो नूर डगमगाइंदा। श्री भगवान सच संदेस एका घल्ला, धुर फ़रमाणा आप अल्हाइंदा। अबिनाशी करता फड़ावणहारा पल्ला, पल्लू इक्को इक्क वखाइंदा। पारब्रह्म जोती धार आपे रला, शब्दी शब्द दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कराइंदा। साची करनी श्री भगवान, सचखण्ड दवारे आप कराईआ। सुत दुलारे देवे माण, शब्दी शब्द पैज रखाईआ। वस्त अमोलक देवे दान, दाता दानी आप वरताईआ। थिर घर बणाए साचा काहन, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। सच वखाए इक्क निशान, बिन रंग रूप आप झुलाईआ। वसणहारा सच मकान, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। पुरख पुरखोतम हो प्रधान, वड प्रधानगी आप कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड आपणा हुक्म वरताईआ। सचखण्ड सच संदेसा, सति सतिवादी आप जणाइंदा। आपे लिखणहारा लेखा, लेखा आपणे विच छुपाइंदा। आपे धारनहारा भेखा, निरगुण निरगुण खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप जणाइंदा। साचा हुक्म श्री भगवन्त, एकँकारा आप जणाईआ। लेखा जाण आदि अन्त, जुग जुग वेस वटाईआ। नाउँ निरँकारा मणीआ मंत, पारब्रह्म करे पढ़ाईआ। आपणी महिमा जाणे अगणत, लेखा लिख ना सके कोए राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड आपणी खेल रचाईआ। सचखण्ड दवारा हरि जू खोल्ह, साचे तख्त सोभा पाइंदा। शब्द अगम्मी एका बोल, जै जैकार आप सुणाइंदा। नाम निधाना तोले तोल, तोलणहारा दिस ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आपणे हथ्थ रखाइंदा। साचा हुक्म रखे हथ्थ, दूसर संग ना कोए रखाईआ। दो जहान चलाए रथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां देवे मथ्थ, भेव अभेव ना जाणे कोई राईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर निरगुण सरगुण मार्ग दस्स, साची सिख्या करे पढ़ाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव देवे एका रस, रस रसीआ मुख चुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दरगाह साची डेरा लाईआ। दरगाह साची सोहे धाम, धाम अवल्लड़ा आप सुहाइंदा। निरगुण नूर एका राम, रम्मईआ आपणा खेल कराइंदा। साहिब सुल्तान सच्चा शाम, शहिनशाह एका रंग वखाइंदा। आदि जुगादि देवणहार पैग़ाम, पीर पैग़म्बर आप पढ़ाइंदा। निउँ निउँ सजदा करे सलाम, सलामालैकम आपणा हुक्म वरताइंदा। वसणहारा सच ग्राम, खेड़ा इक्को इक्क सुहाइंदा। कर प्रकाश कोटन भान, नूरो नूर डगमगाइंदा। जुग चौकड़ी वेखे आण, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप हंढाइंदा। निरगुण सरगुण हो प्रधान, गुर अवतार बन्धन पाइंदा। भगत भगवन्त देवे नाम, नाम अमोलक झोली पाइंदा। सन्त साजण आप पहचान, दूई द्वैती आप लाहइंदा। गुरमुख वेखे चतुर सुजान, लख चुरासी खोज खोजाइंदा। गुरसिख साचे कर परवान, नाम परवाना हथ्थ फड़ाइंदा। शाहो भूप वड सुल्तान, साचे तख्त डेरा लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारे बैठा चढ़, नज़र किसे ना आइंदा। सचखण्ड दवार सच
मुनारा, महिमा अकथ कथी ना जाईआ । एका वसे एकँकारा, अकल कलधारी आपणा खेल वखाईआ। रूप रंग ते वसे बाहरा रेख भेख ना कोए वड्याईआ। शब्द नाद ना कोए जैकारा, धुन राग ना कोए सुणाईआ। साध सन्त ना कोए अवतारा, गुर पीर ना कोए वखाईआ। कागद कलम ना लिखणहारा, लिख लिख लेखा ना कोए समझाईआ। साचे तख्त बैठा आप करतारा, कुदरत कादर वेखे चाँईं चाँईंआ। जुग चौकड़ी करदा रिहा पार किनारा, थिर कोए रहिण ना पाईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग वेखे विगसे वेखणहारा, आपणा नेत्र नैण नैण उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप जणाईआ। साची करनी सुत दुलारे, हरि शब्दी शब्द सुणाइंदा। कलयुग अन्तिम खेल न्यारे, करता पुरख आप कमाइंदा। प्रगट हो निहकलंक नर अवतारे, निरगुण डंका नाम वजाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव करे ख़बरदारे, सोया कोए रहिण ना पाइंदा। तेई अवतार फड़ उठाले, आलस निंद्रा सब दी लाहइंदा। भगत अठारां रखे नाले, दस्स अठ जोड़ जुड़ाइंदा। ईसा मूसा मुहम्मद दस्से राह सुखाले, कलमा नबी इक्क जणाइंदा। नानक गोबिन्द बोल जैकारे, जै जैकार इक्क सुणाइंदा। लख चुरासी पावे सारे, लुकया कोए नज़र ना आइंदा । कूड़ी क्रिया करे पार किनारे, शौह दरयाए आप रुढ़ाइंदा। चार वरन करे ख़ुआरे, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश सर्ब कुरलाइंदा। बरन अठारां हाहाकारे, चौदां लोक नेत्र नैणां नीर वहाइंदा। चौदां तबक धाईं मारे, सति सन्तोख ना कोई जणाइंदा। प्रगट होया परवरदिगारे, मुकामे हक़ सोभा पाइंदा। लाशरीक खेल न्यारे, ख़ालक ख़लक वेख वखाइंदा। कलमा कायनात सुणाए सच जैकारे, इस्म आज़म आप समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड साचा खेल कराइंदा। सचखण्ड खेल करे करतारा, कुदरत कादर वेख वखाईआ। शब्द अगम्मी सेवादारा, साची सेवा इक्क समझाईआ। आदि जुगादी गुर अवतारा, गुर गुर बन्धन पाईआ। आदि जुगादी भगत भण्डारा, श्री भगवान आप वरताईआ। सदा सुहेला एकँकारा, सन्त साजण लए मिलाईआ। गुरमुखां वखाए इक्क दुआरा, दूजी ओट ना कोए रखाईआ। गुरसिखां करे पार किनारा, मँझधार ना कोए रुढ़ाईआ। चार वरनां देवे एका नाम प्यारा, आत्म परमात्म करे पढ़ाईआ। कूड़ी क्रिया नाता तुट्टे सर्ब संसारा, साची साख़ी इक्क समझाईआ। घर घर वज्जे नाद धुंन सच्ची धुन्कारा, अनहद रागी राग अल्हाईआ। अमृत आत्म देवे ठंडा ठारा, निझर झिरना जाम प्याईआ । जोत निरँजण कर उज्यारा, गृह गृह करे रुशनाईआ। आत्म सेजा कर पसारा, ब्रह्म पारब्रह्म करे कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड आपणा हुक्म चलाईआ। सचखण्ड निवासी बेपरवाह, धुरदरगाही हुक्म जनाइंदा। नव नौ चलाए एका राह, पूरब लहिणा पन्ध मुकाइंदा। वेखणहारा थल अस्गाह, उच्चे टिल्ले
पर्बत खोज खोजाइंदा। लख चुरासी जपावणहारा नाँ, नाउँ निरँकारा आप दृढ़ाइंदा। फड़ फड़ हँस बणाए काँ, सोहँ हँसा माणक मोती चोग वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दुआरे सोभा पाइंदा। सच दुआरा सोभनीक, हरि सतिगुर आप सुहाईआ। दूसर ना कोई दिसे शरीक, लाशरीक इक्क ख़ुदाईआ। आदि जुगादि जन भगतां करे सच प्रीत, प्रीतीवान बेपरवाहीआ। आत्म परमात्म ढोला सुणाए साचा गीत, रसना जिह्वा सिफ्त सलाहीआ। काया मन्दिर अंदर वखाए सच मसीत, काया काअबा दो दो आबा मेल मिलाईआ। लेखा जाणे हस्त कीट, ऊँच नीच दए वड्याईआ। कलयुग अन्तिम खेल करे अनडीठ, नेत्र नैण नज़र कोए ना पाईआ। लख चुरासी सुत्ता दे कर पीठ, जन भगतां पर्दा रिहा उठाईआ। सदी चौधवीं रही बीत, चौदां लोक चौदां तबक देण दुहाईआ। प्रभ परखणहारा लख चुरासी नीत, घर घर वेखे थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड निवासी आपणा खेल कराईआ। सचखण्ड निवासी साचा मीता, मित्र प्यारा इक्क अख्वाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग चलाए आपणी रीता, रीतीवान दया कमाइंदा। कूड़ी क्रिया अन्तिम वेला बीता, लोकमात रहिण ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप समझाइंदा । साचा खेल शब्दी सुत, हरि सतिगुर आप जणाईआ। सति सतिवादी मौले रुत्त, रुत्त रुत्तड़ी आप महकाईआ। करे खेल अबिनाशी अचुत्त, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। सतिजुग सति सतिवादी जाए उठ, कृपानिध दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड निवासी साचा हुक्म एका एक जणाईआ। साचा हुक्म वरते जग, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। त्रैगुण माया बुझे अग्ग, पंचम तत्त ना कोए जलाइंदा। किरपा करे सूरा सरबग, शहिनशाह आपणा वेस वटाइंदा। जन भगतां दरस दिखाए उपर शाह रग, बजर कपाटी तोड़ तुड़ाइंदा। घर विच घर कराए हज्ज़, मक्का काअबा आप वखाइंदा। शब्द अगम्मी वज्जे नद्द, अनहद नादी नाद सुणाइंदा। भाण्डा भरम भउ जाए भज्ज, माया ममता मोह मिटाइंदा । हिरदे अंदर हरि जू वस, गुरसिख गुरमुख आप जगाइंदा। बिरहों तीर निराला मारे कस, अणयाला आप चलाइंदा। आत्म परमात्म मेल मिलावा हस्स हस्स, सोहँ हँसा रूप वटाइंदा। भगत भगवान इक्क दूजे दा गावण जस, जस वेद पुराण ना सिफ्त सालाहइंदा। कलयुग अन्तिम कूड़ी क्रिया जाए ढट्ठ, बलहीण बल ना कोए धराइंदा। ग़रीब निमाणयां रखे हरि जू पत, पतिवन्ता फेरी पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड आपणा हुक्म वरताइंदा। हुक्म वरते हरि जगदीस, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। लख चुरासी पीसण जाए पीस, कलयुग चक्की रिहा चलाईआ। राज राजानां शाह सुल्तानां खाली होवण खीस, दर दर फिरन रोवण मारन धाहींआ। कोई ना दिसे
सच हदीस, अञ्जील कुरान ना कोए पढ़ाईआ। राज राजान छत्र ना झुल्ले किसे सीस, ख़ाकी ख़ाक सर्ब मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाणा आप सुणाईआ । धुर फ़रमाना एका एक, आदि पुरख जणाइंदा। कलयुग अन्तिम साची टेक, श्री भगवान इक्क रखाइंदा। भगत भगवन्त करे बुध बिबेक, विवेकी आपणा रंग रंगाइंदा। त्रैगुण माया ना लाए सेक, सांतक सति सति वखाइंदा। आत्म परमात्म ब्रह्म पारब्रह्म करे साचा हेत, ईश जीव जोड़ जुड़ाइंदा। भाग लगाए काया खेत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। सचखण्ड निवासी साहिब सुल्तान, एका हथ्थ रखे वड्याईआ। बीस बीसा हो प्रधान, हुक्म एका एक जणाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी बणे सच विधान, सो पुरख निरँजण आप बणाईआ । हँ ब्रह्म गीत सारे गाण, सोहँ ढोला इक्क समझाईआ। सति सतिवादी साची रखे इक्को आण, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, हरिजन साचे लए जगाईआ। हरिजन जागे अन्तिम अन्त, हरि करता आप जगाइंदा। मेल मिलाए नार कन्त, कन्त कन्तूहल सेज सुहाइंदा। निरगुण सरगुण बणाए बणत, गृह मन्दिर खोज खोजाइंदा। इक्क सुणाए साचा मंत, मन्त्र एका नाम दृढ़ाइंदा । भेव ना जाणे कोई पंडत, मुल्ला शेख़ सर्ब कुरलाइंदा। गढ़्ह तोड़े हउमे हंगत, गुरमुख आपणे रंग रंगाइंदा। चार वरन बणाए साची संगत, ज़ात पात ना कोए रखाइंदा। दूजे दर ना जाए कोई मंगत, पुरख अकाल इक्को नज़री आइंदा। कलयुग कूड़ी क्रिया करे खण्डत, खण्डा शब्द हथ्थ उठाइंदा। माया ममता होए रंडप, जगत रंडेपा इक्क वखाइंदा। पावे सार जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज खोज खोजाइंदा। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी शाहो भूप राज राजान किसे दर ना जाए मंगण, आपणी करनी आप कमाइंदा। सतिजुग साचे सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी आदि जुगादी चाढ़े साची रंगण, रंग रंगीला छैल छबीला एक रंग वखाइंदा। लेखा जाणे दो जहान वरभण्डन, ब्रह्मण्डन खोज खोजाइंदा। पावे सार सूरज चन्दन, मंडल मण्डप गोपी काहन एका रास वखाइंदा। दीन दयाल ठाकर स्वामी आदि जुगादि जुग जुग बख्शंदन, बख्शिश आपणे हथ्थ रखाइंदा। जन भगतां तोड़े लख चुरासी फंदन, राए धर्म नेड़ ना आइंदा। मस्तक टिक्का लाए चन्दन, निम कसतूर वांग महकाइंदा। गुरसिख गुरमुख गुर गुर इक्क दूजे नूं करन बन्दन, निउँ निउँ सीस सर्ब झुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड दवारे सच फ़रमान, देवणहार श्री भगवान, हरि करता आप सुणाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक बली बलवान, बल आपणा आप धराइंदा।
८ अस्सू २०१९ बिक्रमी संसार सिँघ दे गृह डविडा रिहाणा
सचखण्ड निवासी साचा राह, सो पुरख निरँजण आप चलाइंदा। हरि पुरख निरँजण बेपरवाह, बेऐब खेल कराइंदा। एकँकारा सिफ्त सालाह, सिफ्ती सिफ्त सिफ्त वड्याइंदा। आदि निरँजण नूर धरा, नूरो नूर डगमगाइंदा। श्री भगवान सच्चा शहिनशाह, शाह पातशाह आपणा नाउँ वड्याइंदा। अबिनाशी करता वेस वटा, सचखण्ड साचे सोभा पाइंदा। पारब्रह्म प्रभ भेव खुल्हा, अनुभव आपणी धार चलाइंदा। लेखा जाणे दो जहां, दोए दोए वेस कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कराइंदा। साची करनी करनेहारा, एका एक वडी वड्याईआ। जुग चौकड़ी पावे सारा, करे खेल बेपरवाहीआ। निरगुण सरगुण लै अवतारा, लख चुरासी वेखे चाँईं चाँईंआ। विष्न ब्रह्मा शिव दए हुलारा, समरथ पुरख वडी वड्याईआ। बोध अगाधा बोल जैकारा, नाउँ निरँकारा करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह हरि खेल अपारा, इक्क इकल्ला आप कराइंदा। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण हो उज्यारा, नूर नुराना डगमगाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेखणहारा, खाणी बाणी खोज खोजाइंदा। बोध अगाधी अनाद अनादी बोल जैकारा, गृह गृह मन्दिर नाद सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साचा नाउँ हरि करतार, आदि जुगादि प्रगटाईआ। शब्द सुत सेवादार, बण सेवक सेव कमाईआ। त्रै त्रै मेला विच संसार, विष्न ब्रह्मा शिव करे कुड़माईआ। आत्म परमात्म खोल्ह किवाड़, दूई द्वैती पर्दा दए उठाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म दए आधार, मेल मिलाए सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सहिज सुखदाईआ। सहिज सुखदाई खेल अवल्ला, हरि करता आप कराइंदा। वसणहारा सच महल्ला, सचखण्ड साचे डेरा लाइंदा। निरगुण जोत आपे रल्ला, नूर नुराना डगमगाइंदा। शब्दी शब्द फड़ाए पल्ला, रूप रंग रेख ना कोए रखाइंदा। सच सिँघासण एका मल्ला, तख्त निवासी साचे तख्त सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणा भेव आप जणाइंदा। आपणा भेव दस्से करतार, महिमा कथ ना सके कोए राईआ। नव नौ वेखे वेखणहार, जुग चौकड़ी पन्ध मुकाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग खेल करे अपार, अलख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह सच्चा शहिनशाहीआ। गुर अवतार सेवादार, पीर पैग़म्बर नाल मिलाईआ। भगत भगवन्त दए दीदार, नेत्र लोचण नैण खुल्हाईआ। साचे सन्तां कर प्यार, साची सिख्या इक्क समझाईआ। गुरमुख सज्जण लए उठाल, गुर गुर बूझ बुझाईआ। गुरसिखां चले सदा नाल, एथे ओथे संग रखाईआ। कलयुग अन्तिम नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप कूड़ा वज्जे ताल, साची चोट ना कोए लगाईआ। जीव
जंत साध सन्त होए बेहाल, बिहबल रोवे सर्ब लोकाईआ। नाम वस्त ना कोए धन माल, खाली झोली ना कोए भराईआ। त्रैगुण माया प्या जंजाल, जागरत जोत ना कोए रुशनाईआ। साची दिसे ना कोई धर्मसाल, गुरदर मन्दिर मस्जिद मट्ठ शिवदुआले कूक कूक रहे सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। जुग जुग वेस करे निरँकार, निरगुण सरगुण खेल कराइंदा। कलयुग अन्तिम हो त्यार, त्रैगुण अतीता फेरी पाइंदा। ठांडा सीता खेल करे न्यार, अमृत मेघ मेघ बरसाइंदा। पतित पुनीता वेखे वेखणहार, हस्त कीटा खोज खोजाइंदा। नाउँ जणाए अनडीठा विच संसार, लिखण पढ़न विच ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणी कार कमाइंदा। जुग जुग कार करे भगवान, दूजा संग ना कोए रखाईआ। जुग चौकड़ी वेखे आण, वेस अवल्ला रूप धराईआ। भगत भगवन्त दे ज्ञान, गोझ ज्ञान दए समझाईआ। सन्त सज्जण देवे माण, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। गुरमुख बणाए चतुर सुजान, सुघड़ आपणा पर्दा लाहीआ। गुरसिखां देवे इक्को दान, नाम निधाना झोली पाईआ। कलयुग अन्तिम हो प्रधान, सच प्रधानगी आप कमाईआ। अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वेखे आण, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश लेखा जाणे थाउँ थाईंआ। परा पसन्ती मद्धम बैखरी गाए गाण, गीत गोबिन्द गोबिन्द अल्हाईआ। भेव खुल्हाए शास्त्र सिमरत वेद पुराण, अञ्जील कुरान नाल रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा भेव खुल्हाईआ। जुग जुग खोल्हे आपणा भेव, अनुभव आपणी धार जणाइंदा। लेखा जाणे करोड़ तेतीसा देवी देव, सुरपति आपणा बन्धन पाइंदा। आदि जुगादी अलख अभेव, अगोचर आपणी खेल कराइंदा। हँ ब्रह्म आत्म परमात्म देवे मेव, सो पुरख निरँजण वस्त अमोलक झोली पाइंदा। नाम जपाए बिन रसना जिहव, बत्ती दन्द ना कोए वड्याइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा राह चलाइंदा। जुग जुग राह चलाए मीत, मित्र प्यारे वड वड्याईआ। सतिजुग चलाई आपणी रीत, कलयुग करी कूड़ कुड़माईआ। सदी चौधवीं गए बीत, चौदां तबक देण दुहाईआ। नेत्र रोवण मुल्ला शेख़ मुसायक मसीत, मुसल्ला हक़ ना कोए विछाईआ। परवरदिगार ना कोए प्रीत, हक़ ज़नाब ना कोए मनाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा नाउँ चलाईआ। जुग जुग चलाए आपणा नाउँ, नाउँ निरँकारा आप प्रगटाइंदा । कलयुग अन्तिम करे सच न्याउँ, साचे तख्त आसण लाइंदा। भगत भगवन्त उठाए फड़ फड़ बांहों, नेत्र लोचण नैण इक्क खुल्हाइंदा। जीव जंत हँस बणाए काउँ, कागों हँस आप उडाइंदा। आपे पिता आपे माउँ, पिता पूत खेल खिलाइंदा। वेखणहारा काया खेड़ा नगर ग्राउँ, साढे तिन्न हथ्थ खोज खोजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग
आपणा भेव खुल्हाइंदा। जुगा जुगन्तर साची कार, हरि करता आप कराईआ । कलयुग अन्तिम करे पार, लोकमात रहिण ना पाईआ। कूड़ी क्रिया दए निवार, जूठ झूठ दए मिटाईआ। सच सुच्च सति विहार, सति सतिवादी आप जणाईआ। आत्म परमात्म इक्क प्यार, परम पुरख दए समझाईआ। सोहँ ढोला विच संसार, नौ खण्ड पृथ्मी दए समझाईआ। अन्तिम बोला एकँकार, एका घर वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे धन्दे आपे लाईआ। जुग चौकड़ी लाए धन्दे, साची करनी आप कराइंदा। लख चुरासी वेखणहारा जीव जंत खोटे बन्दे, गृह गृह मन्दिर वेख वखाइंदा। गुरमुख गुरसिख दीन दयाल ठाकर स्वामी सदा बख्शंदे, बख्शिश आपणी आप कराइंदा। आत्म परमात्म देवे इक्क अनन्दे, अनन्द अनन्द विच रखाइंदा। करे प्रकाश बिन सूरज चन्दे, जोती जोत डगमगाइंदा। लेखा जाणे नव नव खण्ड,े नौ नौ आपणा राह वखाइंदा। माया ममता हउमे हंगता कलयुग जीव अन्धे, अज्ञान अन्धेर ना कोए चुकाइंदा। बजर कपाटी ना कोई तोड़े जंदे, दस्म दुआरी कुण्डा कोए ना लाहइंदा। अमृत जाम ना प्याए कोई ठंडे, निझर झिरना ना कोई झिराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कराइंदा। साची करनी अन्तिम कल, हरि करता आप कराईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग करदा आया वल छल, अछल छलधारी वेस वटाईआ। जोधा सूरबीर वसणहारा महल अटल, उच्च मुनार डेरा लाईआ। सच संदेस नर नरेश एकँकार आपणा घल्ल, सोहँ अक्खर करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, कलयुग लेखा दए चुकाईआ। कलयुग लेखा चुकाए नरायण, नर हरि आपणी दया कमाइंदा। हरि की महिमा कोए ना सके कहिण, रसना कह कह पन्ध ना कोए मुकाइंदा। लख चुरासी अन्तिम खाए लाड़ी मौत डैण, अग्गे हो ना कोए बचाइंदा। नाता तुट्टे मात पित भाई भैण, साक सज्जण सैण संग ना कोए रखाइंदा। जन भगतां श्री भगवान आपे आए लैण, निरगुण निरगुण सरगुण सरगुण मेल मिलाइंदा। दरस देवे एका नैण, निज नेत्र आप खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा मार्ग आपे लाइंदा। साचा मार्ग जाए लग, सतिगुर पूरा आप लगाईआ। त्रैगुण अग्नी बुझे जग, पंज तत्त ना कोए लड़ाईआ। मन वासना ना रहे कग, कूड़ी क्रिया ना कोए वखाईआ । नौ दुआरे पार हद्द, साचा मन्दिर इक्क सुहाईआ। विष्नूं विश्व बणाए साची यद्द, ज़ात पात वरन गोत रहिण ना पाईआ। आत्म परमात्म लडाए लड, ब्रह्म पारब्रह्म वेखे चाँईं चाँईंआ। ईश जीव पाए गंढ्ढ, जगदीस एका बन्धन पाईआ। गीत सुहागी गाए छन्द, सो पुरख निरँजण एका ढोला रिहा सुणाईआ। हँ ब्रह्म इक्क अनन्द, निजानंद रहे रसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा राह वखाईआ । जुग
जुग राह वखाए एक, एकँकारा खेल कराइंदा। कलयुग अन्तिम मिटे लेख, लेखा आपणे हथ्थ रखाइंदा। सतिजुग साचे देवे टेक, समरथ सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। भगत भगवन्त बुध करे बिबेक, विवेकी आपणा रंग रंगाइंदा। त्रैगुण माया ना लाए सेक, अग्नी तत्त ना कोए जलाइंदा । सृष्ट सबाई करे हेत, मित्र प्यारा वेख वखाइंदा। जन भगतां देवे आपणा भेत, अन्तर आत्म बूझ बुझाइंदा। सन्त सुहेले आपे वेख, पेख पेख ख़ुशी मनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह आप वड्याइंदा। साचा राह वड्डा वड, सो पुरख निरँजण आप लगाईआ । कलयुग पार किनारा अन्तिम हद्द, हदूद अवर ना कोए वंडाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर भगत भगवान दर दर सद्द, सच संदेसा दए सुणाईआ । कलयुग अन्तिम जाए लद, थिर कोए रहिण ना पाईआ। खाली दिसण काया हड्ड, हरि नाम ना कोए दिसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। गुर अवतारां पीर पैग़म्बरां दए वखाल, बेपरवाह खेल कराइंदा। सच ना दिसे कोई धर्मसाल, धर्म दुआर ना कोए सुहाइंदा। नव नौ चार होण बेहाल, बिहबल रूप सर्ब वखाइंदा। सब दे सिर ते कूके काल, काल नगारा डंक वजाइंदा। गुरमुख विरला घाले घाल, जिस जन आपणी दया कमाइंदा। सतिजुग साचा उठे लाल, धरनी धरत धवल गोद आप टिकाइंदा। पतिपरमेश्वर करे प्रितपाल, बण सेवक सेव कमाइंदा। सोहँ शब्द करे दलाल, आत्म परमात्म मेला मेल मिलाइंदा। नाता तुट्टे शाह कंगाल, ऊँच नीच एका घर वखाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी इक्क धर्मसाल, धर्म दुआरा इक्क वड्याइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह आप समझाइंदा । धर्म दुआरा इक्को इक्क, एकँकारा दए जणाईआ। चार वरन पाए भिख, बरन अठारां संग मिलाईआ। सतिजुग लेखा देवे लिख, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। सर्ब जीआं दा इक्को पित, एकँकारा सच्चा माहीआ। करे खेल नित नवित, जुग जुग वेस वटाईआ। कलयुग अन्तिम कर कर हित, भगत भगवन्त लए जगाईआ। ना कोई वार ना कोई थिर, घड़ी पल ना वंड वखाईआ। अमृत आत्म देवे सित, सिंच क्यारी हरी आप कराईआ। आपणे मिलण दी आपे बिध, सतिगुर पूरा दए समझाईआ। माण गंवाए नौ निध अठारां सिद्ध, अठ दस ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचा दए लगाईआ। सतिजुग साचा लग्गे मात, मातर भूंमी आप वड्याइंदा। करे खेल पुरख अबिनाश, अबिनाशी आपणी धार चलाइंदा। प्रगट होए साख्यात, निरगुण निरगुण जोती जाता डगमगाइंदा। पूरा करे भविख्त वाक्, वेद व्यासा लिख्या लेख लेखे लाइंदा। पूत सपूता ब्राह्मण गौड़ा उच्चे टिल्ले पर्बत देवे दात, दाता दानी वेख वखाइंदा। ईसा देवणहार निजात, परवरदिगार फेरा पाइंदा। मुहम्मद सुणाए बातन बात, गुपत ज़ाहर वेख वखाइंदा।
नानक गोबिन्द पूरी करे आस, निरासा कोए रहिण ना पाइंदा। जन भगतां होए दासी दास, बण सेवक सेव कमाइंदा। कलयुग अन्तिम निरगुण जोत कर प्रकाश, निहकलंका नाउँ रखाइंदा। गुरमुखां लेखे लाए पवण स्वास, पवण उनन्जा मुख शरमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति सतिवादी देवे दान, सृष्ट सबाई इक्क ज्ञान, लख चुरासी साचा सोहला सोहँ ढोला आत्म परमात्म परमात्म आत्म आप जणाइंदा।
९ अस्सू २०१९ बिक्रमी जीत सिँघ दे गृह डविडा रिहाणा
किरपा करे पुरख समरथ, समरथ पुरख वडी वड्याईआ। हरिजन रखे दे कर हथ्थ, सीस जगदीस आप टिकाईआ। नाम निधान देवे वथ, वस्त अमोलक झोली पाईआ। अमृत आत्म देवे रस, निझर झिरना सीर झिराईआ। करे प्रकाश कोटन रवि ससि, जोत निरँजण नूर रुशनाईआ। लहिणा देणा चुकाए सीआं साढे तिन्न तिन्न हथ्थ, माणस जन्म लेखे लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। पुरख समरथ हरि दीन दयाला, दीनन आपणी दया कमाइंदा। जुग चौकड़ी खेल निराला, हरि करता आप कराइंदा। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण हो प्रधाना, लोकमात वेख वखाइंदा। बोध अगाधी शब्द ज्ञाना, ब्रह्म ब्रह्मादी आप सुणाइंदा। जीव जंत लख चुरासी साध सन्त देवे दाना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कराइंदा। समरथ पुरख पुरख बेअन्त, हरि वड्डा वड वड्याईआ। जुगा जुगन्तर महिमा अगणत, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप हंढाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर नाउँ निरँकारा देवे मंत, एकँकारा करे पढ़ाईआ। लेखा जाणे साचे सन्त, हरि सज्जण लए उठाईआ। मेल मिलाए भगत भगवन्त, भगवन आपणा रंग रंगाईआ। गुरमुखां तोड़े गढ़्ह हउमे हंगत, हँ ब्रह्म इक्क दरसाईआ। गुरसिख माण दवाए जीव जंत, जीवण जुगत जगत जणाईआ। हरि का भेव ना जाणे कोई पंडत, पढ़ पढ़ थक्की सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, समरथ आपणी कार आप कराईआ। समरथ पुरख हरि निरँकारा, दूसर संग ना कोए रखाइंदा। जुग चौकड़ी वेखणहारा, निरगुण सरगुण वेस वटाइंदा। पीर पैग़म्बर दे अधारा, मुल्ला शेख़ मुसायक आप पढ़ाइंदा । गुर अवतार खोल्ह किवाड़ा, चौदां विद्या राह चलाइंदा। चौदां तबक एका नाअरा, चौदां लोक नाद वजाइंदा। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां सच अखाड़ा, सो पुरख निरँजण आप लगाइंदा। बोध अगाध नाम निधान बोल जैकारा, आपणा मन्त्र आप पढ़ाइंदा। सतिजुग
त्रेता द्वापर वेख्या वारो वारा, कलयुग अन्तिम खेल कराइंदा। कागद कलम ना लिखणहारा, लिख लिख लेख ना कोए समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, समरथ आपणी करनी आप कराइंदा। समरथ पुरख हरि बेअन्त, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। सतिजुग सच जणाए मंत, मन्त्र इक्को इक्क पढ़ाईआ। लख चुरासी वेखे जीव जंत, घट घट अन्तर फोल फोलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ । समरथ पुरख हरि शहिनशाह, सचखण्ड दवारे आसण लाइंदा। थिर घर दरबारा आप खुल्हा, सुत दुलारा सोभा पाइंदा। सुन्न अगम्म डेरा ढाह, धूआँधार मेट मिटाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव लए प्रगटा, सुत अनादी नाउँ धराइंदा। त्रैगुण माया झोली पा, पंचम नाता जोड़ जुड़ाइंदा। आत्म परमात्म खेले खेल सहिज सुभा, लख चुरासी अंदर डेरा लाइंदा। पारब्रह्म प्रभ वेस वटा, ब्रह्म आपणे अंग लगाइंदा। करे खेल दो जहान, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा नाउँ रखाइंदा। कलयुग अन्तिम वेस वटा, वेस अवल्ला आप धराइंदा। पंज तत्त काया कोए दिसे ना, तत्तव तत्त ना कोए नचाइंदा। शब्द अगम्मी एका गा, साचा नाअरा आपे लाइंदा। पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां करोड़ तेतीसा सुरपति इन्द दए पढ़ा, साची सिख्या इक्क समझाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर दर दरबार लए मंगा, सच संदेसा इक्क सुणाइंदा। चार जुग दा लेखा मंगे थाउँ थाँ, पूरब लहिणा वेख वखाइंदा। क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश चार वरन अठारां बरन लए जगा, जागरत जोत इक्क जगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, समरथ आपणा भेव खुल्हाइंदा। समरथ पुरख भेव अवल्ला, एकँकारा आप खुल्हाईआ। वसणहारा सचखण्ड सच महल्ला, दरगाह साची डेरा लाईआ। पावे सार जलां थलां, जल थल महीअल रिहा समाईआ। कलयुग अन्तिम नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप सति सतिवादी फड़ाए एका पल्ला, पल्लू एका नाम वखाईआ। जोती शब्दी निरगुण धारा आपे रल्ला, रूप रंग रेख नज़र कोए ना आईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आदि जुगादि अछल अछला, वल छल धारी खेल रचाईआ। वसणहारा जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूँग्घी डल्ला, समुंद सागर खोज खोजाईआ। सति संदेस नर नरेश दो जहान एका घल्ला, आत्म परमात्म करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, समरथ आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। समरथ पुरख श्री भगवान, इक्क इकल्ला खेल कराइंदा। सो पुरख निरँजण नौजवान, बिरध बाल ना रूप वखाइंदा। हरि पुरख निरँजण मेहरवान, मेहर नज़र बेनज़ीर इक्क उठाइंदा। आदि निरँजण नूर महान, जोती जाता डगमगाइंदा। श्री भगवान सच निशान, दो जहानां आप झुलाइंदा। अबिनाशी करता वेखणहारा मार ध्यान, अनुभव आपणी खेल रचाइंदा। पारब्रह्म भूपत भूप राज राजान, साचे तख्त सोभा पाइंदा। देवणहारा धुर फ़रमाण, हुक्म हाकम
आप जणाइंदा। कलयुग अन्तिम वेखे आण, निहकलंका नाउँ रखाइंदा। नाम डंका वजाए दो जहान, लोआं पुरीआं आप उठाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर भगत सन्त होए हैरान, हरि जू की की खेल कराइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान गीता ज्ञान नैण शरमाण, खाणी बाणी नेत्र नैणां नीर वहाइंदा। जोधा सूरबीर बली बलवान, करे खेल श्री भगवान, आपणा बल आप रखाइंदा। कूड़ी क्रिया मेटे विच जहान, माया ममता हउमे हंगता मिटे निशान, सच सुच्च इक्क वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, समरथ आपणा खेल आप कराइंदा। समरथ पुरख बेपरवाह, बेअन्त वडी वड्याईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया दए मिटा, जूठ झूठ रहिण ना पाईआ। सतिजुग साचा लेखा दए समझा, सति सति सति दृढ़ाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म मेला लए मिला, मिल मिल आपणा रंग रंगाईआ। सो पुरख निरँजण हँ ब्रह्म ढोला एका गा, काया चोला दए बदलाईआ। तोला बणया शहिनशाह, नाम कंडा हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह हरि खेल अपारा, कलयुग अन्त अन्त कराइंदा। प्रगट हो विच संसारा, संसार सागर खोज खोजाइंदा। लख चुरासी वेखे विगसे वेखणहारा, नेत्र नैण नज़र किसे ना आइंदा। कागद कलम शाही लिख लिख करे पुकारा, उच्ची कूक कूक सर्ब सुणाइंदा। सिफ्त सलाही हरि भण्डारा, सिफ्ती सिफ्त सिफ्त विच कदे ना आइंदा। जुगा जुगन्तर करे कराए साची कारा, जुग चौकड़ी आपणा बन्धन पाइंदा। नव नौ चार लेखा जाणे अगम्म अपारा, अलख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह आपणा खेल आप समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, समरथ आपणा पर्दा आप उठाइंदा। समरथ पुरख आपणा पर्दा चुक्क, हरि आपणा भेव खुल्हाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जो बैठा रिहा लुक, सचखण्ड साचे डेरा लाईआ। मुकामे हक़ परवरदिगार नूर इलाही करे खेल अदिभुत, रूप रंग रेख नज़र कोए ना आईआ। गृह मन्दिर अंदर महल अटल उच्च मुनार सच महिराबे आपे उठ, आप आपणा बल धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, समरथ आपणी कल आप वरताईआ। वरते कल अकल कलधार, कलवन्ता भेव ना आइंदा। कल कल्की लए अवतार, कलयुग लेखा आप मुकाइंदा । सम्बल वसे धाम न्यार, बंक दुआरा इक्क वड्याइंदा। दीआ बाती कर उज्यार, कमलापाती सोभा पाइंदा। अमृत बूंद स्वांती ठंडी ठार, निझर झिरना आप झिराइंदा। अनहद नाद शब्द धुन्कार, धुंन आत्मक राग सुणाइंदा। सतिजुग सच करे विहार, सति सतिवादी खेल कराइंदा। बजर कपाटी खोल्ह किवाड़, बन्द ताकी कुण्डा लाहइंदा। आत्मा परमात्म मेला मेले आण, दूई द्वैती पर्दा आप चुकाइंदा। साची सेजा कर परवान, तख्त निवासी सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
किरपा कर, समरथ आपणा रंग रंगाइंदा। समरथ पुरख आपणा रंग, रंग रंगीला आप रंगाईआ। आत्म सेजा वेख पलँग, सच सिँघासण इक्क सुहाईआ। गुरमुख गुरसिख अठ्ठे पहर वजाए मृदंग, नाम मृदंगा हथ्थ उठाईआ। दूई द्वैती ढाहे कंध, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। करे प्रकाश बिन सूरज चन्द, निज नेत्र कर रुशनाईआ। जन्म जुग दी टुट्टी गंढ्ढ, आपणा बन्धन पाईआ। गीत सुहागी सुणाए छन्द, सोहँ ढोला एका गाईआ। लेखा जाणे जीउ पिण्ड, ब्रह्मण्ड खोज खोजाईआ। ठाकर स्वामी गहर गम्भीर गुणी गहिन्द, बेअन्त बेअन्त बेअन्त बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साचे लए जगाईआ। कलयुग अन्तिम अन्तिम मेला, हरि अन्तशकरण वेख वखाइंदा। लेखा जाणे गुरू गुर चेला, गुर गोबिन्द खेल कराइंदा। एथे ओथे दो जहान सज्जण सुहेला, सगला संग निभाइंदा। जुगा जुगन्तर जानणहारा साचा वेला, वार थित वंड ना कोए वंडाइंदा। वसणहारा धाम नवेला, सचखण्ड आपणा आसण लाइंदा। कटणहारा राए धर्म दी जेला, लख चुरासी फंद कटाइंदा। गुरसिख सतिगुर गुर गुर मेला, कर किरपा आप मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, समरथ पुरख वखाए एका घर, घर मन्दिर इक्क सुहाइंदा।