९ अस्सू २०१९ बिक्रमी केसर सिँघ दे गृह डल्लेवाल ज़िला जलन्धर
चौथे जुग दया कमा, चार वरन खोज खोजाइंदा। चौथे जुग वेस वटा, चारो कुण्ट फोल फोलाइंदा। चौथे जुग फेरा पा, नौ खण्ड पृथ्मी चरनां हेठ दबाइंदा। चौथे जुग जोत जगा, जगत अन्धेरा अन्ध मिटाइंदा। चौथे जुग चोग चुगा, गुरमुख गुरसिख वस्त अमोलक झोली पाइंदा। चौथे जुग जोग कमा, जागरत जोत इक्क जगाइंदा। चौथे जुग रोग मिटा, जन्म मरन फंद कटाइंदा। चौथे जुग संजोग करा, आत्म परमात्म मेल मिलाइंदा । चौथे जुग लोक परलोक डेरा ढाह, ब्रह्मण्ड खण्ड भेव चुकाइंदा। चौथे जुग सच सलोक इक्क सुणा, साचा सोहला आपे गाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। चौथे जुग खेल अपारा, हरि करता आप कराइंदा। चौथे जुग हो त्यारा, त्रैगुण आपणा वेस वटाइंदा। चौथे जुग भर भण्डारा, जन भगतां आप वरताइंदा। चौथे जुग सच प्यारा, परम पुरख प्रभ आप कमाइंदा। चौथे जुग बण वणजारा, साचा हट्ट इक्क खुल्हाइंदा। चौथे जुग गुरमुख गुरसिख दए अधारा, मेहरवान आपणी नज़र उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप कमाइंदा। चौथे जुग लाए भाग, वडभागी दया कमाईआ। चौथे जुग दीपक जोत जगाए चिराग़, तेल बाती ना कोए पाईआ। चौथे जुग जन भगतां बुझाए
तृष्ना आग, अग्नी तत्त ना लागे राईआ। चौथे जुग हँस बणाए काग, सोहँ हँसा माणक मोती चोग चुगाईआ। चौथे जुग मेल मिलाए कन्त सुहाग, सो पुरख निरँजण वड वड्याईआ। चौथे जुग दुरमति मैल धोवे दाग़, पतित पापी पार कराईआ। चौथे जुग लख चुरासी विच्चों काढ, गुरसिख आपणी गोद बहाईआ। चौथे जुग ग़रीब निमाणयां करे लाड, शाह सुल्तानां खाक मिलाईआ। चौथे जुग शब्द अगम्मी मारे वाज, रातीं सुत्तयां लए जगाईआ। चौथे जुग, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। चौथे जुग किरपा धार, दीनन आपणी दया कमाइंदा। चौथे जुग पावे सार, महांसारथी वेस वटाइंदा। चौथे जुग करे ख़बरदार, गुरसिख सोए आप जगाइंदा। चौथे जुग चरन कँवल कँवल चरन दे प्यार, सच प्रीती इक्क समझाइंदा। चौथे जुग वेखे विगसे वेखणहार, नेत्र नैण जगत नज़र ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चौथे जुग रंग रंगाइंदा। चौथे जुग रंग रंगीला, हरि सतिगुर आप रंगाइंदा । चौथे जुग छैल छबीला, निरगुण आपणा वेस वटाइंदा। चौथे जुग लेखा जाणे काला पीला, दोए दोए धार बन्धन पाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर आप मिलाए कर कर हीला, जुग चौकड़ी पन्ध मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। चौथे जुग लहिणा देणा, हरि सतिगुर आप मुकाईआ। चौथे जुग भाणा सहिणा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। चौथे जुग मन्नणा कहिणा, गुर अवतार सीस झुकाईआ। चौथे जुग एका धाम बहणा, ऊँच नीच राउ रंक ना कोए वड्याईआ। चौथे जुग कूड़ी क्रिया पार वहणा, डूँग्घे सागर दए रुढ़ाईआ । चौथे जुग हरि का नाम सब ने इक्को लैणा, पुरख अकाल आप पढ़ाईआ। चौथे जुग जन भगतां दरस कराए नेत्र नैणां, लख चुरासी गूढ़ी नींद सुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। चौथे जुग चाढ़े चन्द, चन्द चांदनी आप चमकाइंदा। चौथे जुग हो बख्शंद, बख्शिश आपणी आप कमाइंदा। चौथे जुग टुट्टी गंढ्ढ, गुरमुख साचे मेल मिलाइंदा। चौथे जुग गाए छन्द, सोहँ ढोला आप सुणाइंदा। चौथे जुग देवे अनन्द, परमानंद आप चखाइंदा। चौथे जुग ख़ुशी करे बन्द बन्द, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। चौथे जुग लहिणा देणा चुक्के बत्ती दन्द, आत्म परमात्म परमात्म आत्म एका रस वखाइंदा। चौथे जुग करे खेल सूरा सरबंग, शाह पातशाह आपणा नाउँ रखाइंदा। चौथे जुग लेखा जाणे जीव जंत लख चुरासी वरभण्ड, वरभण्डी खोज खोजाइंदा। चौथे जुग पावे सार जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज पर्दा लाहइंदा। चौथे जुग, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नाम निधाना इक्को वंड, गृह गृह आपणी वस्त टिकाइंदा। चौथे जुग नाम अगम्म, हरि पुरख निरँजण आप वरताईआ। चौथे जुग लेखा जाणे दमा दम, पवण स्वासां रिहा समाईआ।
चौथे जुग करे कराए आपणा कम्म, करता पुरख वड वड्याईआ। चौथे जुग जो घड़या सो देवे भन्न, थिर कोए रहिण ना पाईआ। चौथे जुग गुरमुख चढ़ाए साचे चन्न, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। चौथे जुग भगत भगवन्त कहिण धन्न धन्न, धन्न धन्न तेरी वड्याईआ। चौथे जुग माया ममता देवे डंन, कूड़ी क्रिया दए खपाईआ। चौथे जुग ग़रीब निमाणयां बेड़ा बन्न्ह, आपणे कंध उठाईआ। चौथे जुग, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, घर साचा इक्क सुहाईआ। चौथे जुग बन्न्हे बेड़ा, खेवट खेटा फेरा पाइंदा। चौथे जुग करे हक़ नबेड़ा, हक़ हक़ीक़त खोज खोजाइंदा। चौथे जुग चुकाए झेड़ा, पंज तत्त ना कोए लड़ाइंदा। चौथे जुग गुरसिख वसाए इक्को खेड़ा, जिस गृह आपणा आसण लाइंदा। चौथे युग भाण्डा भरम भउ ढाए ढेरा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी दया आप कराइंदा। चौथे युग खेल अपारा, हरि अपरम्पर आप कराईआ। चौथे युग दए सहारा, गुरसिख साचे पार कराईआ। चौथे युग विष्न ब्रह्म शिव नेत्र रोवण ज़ारो ज़ारा, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। चौथे युग राह तक्कण पीर पैग़म्बर परवरदिगारा, नेत्र नैण नैण उठाईआ। चौथे युग सीस झुकावण गुर अवतारा, चरन धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। चौथे युग, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराईआ। चौथे युग खेल करतार, हरि करता आप कराइंदा। निरगुण निरगुण लै अवतार, जोती जाता वेस वटाइंदा। तख्त निवासी शाहकार, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताइंदा। दो जहानां कर ख़बरदार, आलस निंद्रा सर्ब गुवाइंदा। लोकमात खेल अपार, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। गुरमुख गुरसिख लए उठाल, गुर गुर आपणी बूझ बुझाइंदा। शब्द सरूपी बण दलाल, सच दलाली आप कमाइंदा। नाम ख़ज़ाना देवे हक़ हलाल, हक़ीक़त आपणे हथ्थ रखाइंदा। जुग चौकड़ी चले अवल्लड़ी चाल, चाल निराली आप जणाइंदा। चौथे जुग करे प्रितपाल, बण सेवक सेव कमाइंदा। चौथे युग गुरसिखां पूरी करे घाल, कीती घाल लेखे पाइंदा। चौथे युग सुणे मुरीदां हाल, मुर्शद आपणा रूप वटाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चौथे युग खेल कराइंदा। चौथे युग खेल अवल्ला, आलमीन आप कराइंदा। लेखा जाणे राणी अल्ला, चौदां तबक खोज खोजाइंदा। बिस्मिल रूप हो हो हर घट अंदर रल्ला, नूर नूर विच टिकाइंदा। कलमा अमाम एका घल्ला, कायनात आप पढ़ाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम वेख वखाइंदा। कलयुग अन्तिम वेखे जग, चौथे युग फेरा पाईआ। चौथे युग लग्गी अग्ग, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। सृष्ट सबाई रही मच्च, नव नौ दए दुहाईआ। कूड़ी क्रिया घर घर अंदर गई रच, काम क्रोध लोभ मोह हँकार करे लड़ाईआ। नज़र ना आए कोए सच्च, सच वस्त ना कोए वखाईआ। जोती
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। कलयुग अन्तिम निरगुण फेरा, सो पुरख निरँजण आपे पाइंदा। चौथे युग ढाहे ढेरा, नव नौ खेड़ा नज़र कोए ना आइंदा। आपणा नाउँ जपाए तूं मेरा मैं तेरा, तेरा मेरा एका बन्धन पाइंदा। गुर अवतारां पीर पैग़म्बरां पाए घेरा, फड़ फड़ आपणे चरन बहाइंदा। हुक्म सुणाए सिँघ शेरा, शेर आपणी भबक लगाइंदा। जन भगतां उपर कर कर मेहरां, मेहरवान आपणे अंग लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, चौथा युग वेख वखाइंदा। चौथा युग वेखण आया, पारब्रह्म करतार। निरगुण आपणा नाउँ धराया, निहकलंक लै अवतार। लोआं पुरीआं खोज खोजाया, ब्रह्मण्ड खण्ड पावे सार। गुर अवतार लए उठाया, पीर पैग़म्बर रखे नाल। भगत भगवन्त लए जगाया, साचा देवे इक्क हुलार। राउ रंकां डेरा ढाहया, लेखा जाणे शाह कंगाल। साचा मन्त्र इक्क दृढ़ाया, आत्म परमात्म बण दलाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चौथे युग करे खेल नराल। चौथे युग खेल निराला, जुग करता आप कराईआ। चौथे युग राह सुखाला, जग जीवण दाता आप जणाईआ। चौथे युग देवे नाम सच्चा धन माला, धन दौलत ना कोए वड्याईआ। चौथे युग गुरमुख वेखे साचे लाला, लालन आपणा रंग चढ़ाईआ। चौथे युग प्रगट हो हरि गोपाला, गोबिन्द आपणा फेरा पाईआ। चौथे युग नौ खण्ड पृथ्मी वखाए इक्को सच्ची धर्मसाला, धर्म दुआरा इक्क बणाईआ। चौथे युग, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप कमाईआ। चौथे युग करनी कर, हरि करता खेल कराइंदा। वरन बरन जाए हर, ज़ात पात मेट मिटाइंदा। जीव जंत इक्क सरनाई जाए पड़, पुरख अकाल इक्को नज़री आइंदा। एका अक्खर नाम लैण पढ़, सो पुरख निरँजण आप पढ़ाइंदा। हँ ब्रह्म बंधाए लड़, पारब्रह्म आपणी गंढ्ढ पुवाइंदा। दरस दिखाए गृह मन्दिर अंदर खड़, स्वच्छ सरूपी रूप धराइंदा। कर प्रकाश बहत्तर नड़, अज्ञान अन्धेर चुकाइंदा। लेखा जाणे चोटी जड़्ह, गुरमुख आपणे अंग लगाइंदा। डूँग्घी कंदर उच्चे टिल्ले साचे पर्बत आपे चढ़, महल अटल सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चौथे युग वंड वंडाइंदा। चौथे युग वंडे वंड, वंडणहारा इक्क अख्वाईआ। जन भगतां देवे इक्क अनन्द, अनन्द अनन्द विच वखाईआ। नाम सुणाए सुहागी छन्द, सोहँ ढोला गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिखां देवे इक्को दान, आत्म परामतम परमात्म आत्म मेला आप मिलाईआ।
९ अस्सू २०१९ बिक्रमी लाल सिँघ दे गृह डलेवाल ज़िला जलन्धर
साचे तख्त बैठ सच्ची सरकार, सचखण्ड साची ख़ुशी मनाईआ। सच संदेसा देवे एकँकार, इक्क इकल्ला आप सुणाईआ। सुत दुलारा करे ख़बरदार, पूत सपूता शब्द जणाईआ। दो जहानां पावे सार, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। सो पुरख निरँजण करे खेल अपार, अपरम्पर आपणी कार कमाईआ । हरि पुरख निरँजण कर त्यार, साचा लेखा दए जणाईआ। एकँकारा वेखे विगसे पावे सार, दूसर संग ना कोए रलाईआ। आदि निरँजण कर उज्यार, एका नूर दए दरसाईआ। अबिनाशी करता हो त्यार, त्रैभवण धनी लेखा जाणे थाउँ थाईंआ। अबिनाशी करता दए हुलार, ब्रह्मण्ड खण्ड आप हिलाईआ। पारब्रह्म लेखा जाणे धुर दरबार, धुर दा लेखा रिहा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। साचे तख्त श्री भगवान, तख्त निवासी आसण लाइंदा। शाहो भूप राज राजान, सच संदेसा हुक्म सुणाइंदा। जुग चौकड़ी बीते विच जहान, थिर कोए रहिण ना पाइंदा। कलयुग अन्तिम वेखे आण, निरगुण आपणा वेस वटाइंदा। शब्द सुत मार ध्यान, वड ध्यानी आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप जणाइंदा। साचा खेल करे करतार, हरि आपणी दया कमाईआ। तख्त निवासी हो उज्यार, शाहो भूप आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। सच संदेसा देवे एका वार, इक्क इकल्ला करे पढ़ाईआ। मंडल मण्डप सोहे सच दुआर, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। ग़रीब निवाजा हो त्यार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड आपणी ख़ुशी मनाईआ। सचखण्ड दवारा सोभावन्त, सो पुरख निरँजण आप सुहाया। आदि बणाई आपणी बणत, अन्त आपे वेख वखाया। जुग जुग लेखा जाणे साध सन्त, तख्त निवासी रंग रंगाया। जीव बणाए लख चुरासी जीव जंत, आत्म परमात्म वंड वंडाया। गुर अवतार पीर पैग़म्बर मेला नार कन्त, सेज सुहञ्जणी आप हंढाया। गुरमुख गुरसिख काया चोली चाढ़े रंग बसन्त, रंग रंगीला एका रंग वखाया। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर शब्द अनादि सुणाए मणीआ मंत, नाद अनादी नाद वजाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड साचा आप सुहाया। सचखण्ड साचा सोहे दरबार, दर दरवाज़े वज्जे वधाईआ। शाहो भूप बण सिक्दार, शाह पातशाह आसण लाईआ। तेई अवतार सद्दे चरन कँवल कँवल चरन कर प्यार, नर नरेशा इक्क संदेसा आप सुणाईआ। वेखे विगसे पावे सार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह अगम्म अथाह, हरि जू आपणा खेल कराइंदा। सच दरबारा इक्क लगा, साची करनी आप कमाइंदा। जुग चौकड़ी वेखे थाउँ थाँ, थान थनंतर वेख वखाइंदा। ब्रह्मण्ड खण्ड फेरा पा, लोआं पुरीआं चरनां हेठ दबाइंदा। रवि ससि नूर
चमका, जोती जोत डगमगाइंदा। गुर अवतारां सेवा ला, पीर पैग़म्बर हुक्म सुणाइंदा। भगत भगवन्त लए उठा, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाइंदा। सन्त साजण लए जगा, जीवण जुगत आप जणाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जुग चौकड़ी झुलावणहारा जगत निशान, सच निशाना आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारे साचा खेल कराइंदा। सचखण्ड दवारे सच सिँघासण, सतिगुर पूरा आसण लाईआ। करे खेल पुरख अबिनाशन, अबिनाशी आपणी धार चलाईआ। लेखा जाणे पृथ्मी आकाशन, आकाश आकाशां वेख वखाईआ। लख चुरासी करे दासी दासण, गुर अवतार पीर पैग़म्बर हुक्म मनाईआ । घट घट अंदर करे वासण, निरगुण सरगुण अंदर डेरा लाईआ। एका नूर करे प्रकाशन, जोत निरँजण कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड वसे सच्चा माहीआ। सचखण्ड सुहाए शाहो भूप, भूपत आपणी दया कमाइंदा। ना कोई रेख रंग ना रूप, भेख नज़र कोए ना आइंदा। आदि जुगादी सति सरूप, सति सतिवादी वेस वटाइंदा। वसणहारा चारे कूट, दो जहानां डंक वजाइंदा। कलयुग अन्तिम मेटे झूठ, कूड़ी क्रिया मोह तुड़ाइंदा। साहिब सतिगुर एका तुट्ठ, दीनन आपणी दया कमाइंदा। पारब्रह्म प्रभ आपे उठ,ं …… दो जहानां पाए लुट्ट, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच हुलारा इक्क लगाइंदा। सच हुलारा सचखण्ड, हरि साचा आप लगाईआ। आदि जुगादि वंडणहारा वंड, जुग चौकड़ी बन्धन पाईआ। लख चुरासी देवणहारा दंड, वेखणहारा थाउँ थाईंआ। गीत सुहागी सुणावणहार छन्द, गुर अवतार करे पढ़ाईआ। निज आत्म देवणहारा निजानंद, घर घर डेरा रिहा लाईआ। खड़कावणहारा चण्ड प्रचण्ड, नाम खण्डा इक्क चमकाईआ । लख चुरासी देवणहारा दंड, कूड़ी क्रिया रिहा खपाईआ। भरम भुलेखा ढावणहारा कंध, दूई द्वैती दए मिटाईआ। वसणहारा सदा संग, सगला संग आप निभाईआ। नाम निधाना वजावणहारा मृदंग, अनहद नादी नाद वजाईआ। आत्म सरोवर वखाए साची गंग, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती मुख शरमाईआ। गीत सुहागी सुणावणहारा छन्द, सोहँ अक्खर करे पढ़ाईआ। कलयुग करनहारा खण्ड खण्ड, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड साचे ख़ुशी मनाईआ। सचखण्ड दवारे चढ़या चा, प्रभ साचा ख़ुशी मनाइंदा। गुर अवतार लए बुला, पीर पैग़म्बर नाल रखाइंदा। उठ उठ सारे वेखो विच जहां, चारों कुण्ट अन्धेरा छाइंदा। कोई ना जाणे मेरा नाँ, नाउँ निरँकारा नज़र किसे ना आइंदा। कोई खाए सूर कोई खाए गां, शरअ हक़ ना कोए जणाइंदा। चार कुण्ट अन्धेरा गया छा, गुर का शब्द साचा चन्द ना कोए चढ़ाइंदा। नाता तुट्टा पुत्रां मां, पिता पूत ना कोए सुहाइंदा। नार कन्त ना रही हंढा, विभचार सर्ब कमाइंदा। जीव जंत साध सन्त मारन धाह, सति सन्तोख नज़र कोए ना आइंदा। अठसठ
तीर्थ रोवण नेत्र नैणां नीर रहे वहा, निर्मल जाम ना कोए प्याइंदा। उच्चे टिल्ले पर्बत डूँग्घी कंदर समुंद सागर रहे कुरला, सन्त साजण संग ना कोए रखाइंदा। सृष्ट सबाई नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप कोए ना पकड़े किसे बांह, सिर हथ्थ ना कोए रखाइंदा। नाता जुड़या पुत्रां मां, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड आपणी कार कमाइंदा। सचखण्ड दवारे साचे चढ़, तख्त निवासी वेख वखाईआ। कलयुग अन्तिम कूड़ा गढ़्ह, चारों कुण्ट घेरा पाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर गए डर, अग्गे हो ना कोए बचाईआ। शरअ अंदर गए सड़, शरीअत लेखा ना कोए चुकाईआ। जीवत जीवत जीवत गए मर, मर मर फेर फेरा कोए ना पाईआ। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई आपणा कीता लैण भर, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश बचया कोए रहिण ना पाईआ। लेखा देणा पए नारी नर, नर नरायण लेवणहारा साचा माहीआ। पुरख अकाल दीन दयाल उच्च महल्ले वेखे खड़, दो जहानां नैण उठाईआ। कलयुग काला दरवेश लए फड़, नर नरैण हुक्म सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड आपणी रचण वखाईआ। सचखण्ड दवारे खेल न्यारा, हरि सतिगुर आप कराइंदा। वेखे विगसे पावे सारा, वेखणहारा नज़र ना आइंदा। आदि जुगादी लै अवतारा, गुर गुर रूप वटाइंदा। नाम अगम्मी बोल जैकारा, जै जैकार अल्हाइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण बण लिखारा, गीता ज्ञान ज्ञान दृढ़ाइंदा। अञ्जील कुराना दए सहारा, खाणी बाणी भेव चुकाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर कर प्यारा, पंज तत्त काया आप हंढाइंदा। आत्म जोती नूर उज्यारा, जोती जोत डगमगाइंदा। शब्द अनाद सच्ची धुन्कारा, धुंन आत्मक राग सुणाइंदा। सच संदेसा देवे वारो वारा, लोक परलोक आपे गाइंदा। अवण गवण पावे सारा, त्रैभवण खोज खोजाइंदा। चौदां लोक बण वणजारा, हरि जू इक्को हट्ट खुल्हाइंदा। चौदां तबकां वेख अखाड़ा, ज़िमीं असमानां नाच नचाइंदा। शब्द अगम्मी एका नाअरा, हक़ हक़ीक़त वेख वखाइंदा। कागद कलम ना लिखणहारा, लिख लिख लेख ना कोए मुकाइंदा। कलयुग अन्तिम वेखे वेखणहारा, निरगुण आपणा वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारे साचे खड़, दो जहानां खिड़की आप खुल्हाइंदा। दो जहानां खोल्ह खिड़की, आपणा पर्दा आप उठाईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर आपे जाणे आपणी किरती, किरत आपणी आपणे हथ्थ रखाईआ। कलयुग अन्तिम सब दी हिली बिरती, सति सतिवादी ध्यान ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड वेखे सच्चा माहीआ। सचखण्ड दवारे नेत्र खोल्ह, सो पुरख निरँजण वेख वखाइंदा । लख चुरासी होई डोल, गुर अवतार पीर पैग़म्बर ध्यान ना कोए लगाइंदा। सति नाम ना किसे कोल, ख़ाली हथ्थ सर्ब वखाइंदा। साधां सन्तां प्या घोल, आत्म परमात्म पर्दा ना कोए उठाइंदा। सुरती शब्दी ना जाए
कोए मौल, मौला रूप ना कोए वखाइंदा। झिरना झिरे ना अमृत नाभ कौल, कँवली नाभ ना कोए उलटाइंदा। झगड़ा प्या धरनी धरत धौल, साची वंड ना कोए वखाइंदा। हरि का भेव ना जाणे कोई पंडत पांधा रौल, मुल्ला शेख़ मुसायक पीर हथ्थ किसे ना आइंदा। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आदि जुगादी जुगा जुगन्तर आपे करे आपणा पूरा कौल, कीता कौल भुल्ल ना जाईआ। सचखण्ड निवासी सचखण्ड दवारे वेखे रंग, रंग रंगीला सच्चा माहीआ। नौ खण्ड पृथ्मी होई नंग, हरि का नाम किसे घर नज़र ना आईआ। कूड़ी क्रिया जूठ झूठ गृह गृह वजाए मृदंग, डौरू डंका हथ्थ रखाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार कसया तंग, चारों कुण्ट असव रिहा दौड़ाईआ। साध सन्त होए बैठे नंग, त्रैगुण पल्ला सके ना कोए छुडाईआ। किसे रस ना मिले निजानंद, रसना जिह्वा होई हल्काईआ। खा खा थक्के मदिरा मास गंद, जगत तृष्ना ना कोए बुझाईआ। पंच विकारा ना होए खण्ड खण्ड, नाम खण्डा तन गात्रे ना कोए लटकाईआ। जीव जंत आत्म होई रंड, हरि कन्त ना कोए हंढाईआ। कूड़ कुड़यार होया घमंड, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड बैठा वेखे सच्चा माहीआ। सचखण्ड निवासी कर ध्यान, दो जहानां वेख वखाइंदा। कलयुग अन्तिम खेल जगत शैतान, शरीअत शरअ नाल टकराइंदा। नव नौ चार बे ईमान, बेवा रूप सर्ब वखाइंदा। हरि का नाम ना कोए निशान, कूड़ निशाना सर्ब झुलाइंदा। भरमे भुल्ले राज राजान, शाह सुल्तान शहिनशाह सच ना कोए अख्वाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा साचा हरि, निज नेत्र वेख वखाइंदा। निज नेत्र हरि जू आपणा खोल्हे, दूसर ओट ना कोए रखाईआ। आदि जुगादी तोलणहारा साचा तोले, तोला इक्को बेपरवाहीआ। लख चुरासी पंज तत्त काया चोली वेखे डोले, अडोल बैठा सच्चा माहीआ। डूँग्घी भँवरी काया कवरी आपे फोले, गृह गृह आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अवल्ला, हरि सतिगुर आप कराइंदा। सचखण्ड निवासी इक्क इकल्ला, दो जहानां खोज खोजाइंदा । कलयुग अन्तिम निरगुण नूर निराकार करे खेल अछल अछला, वल छल धारी भेव कोए ना पाइंदा। जोती शब्दी आपे रला, रूप रंग रेख ना कोए रखाइंदा। सच संदेस सतिजुग त्रेता द्वापर घल्ला, गुर अवतार पीर पैग़म्बर आप पढ़ाइंदा। कलयुग अन्तिम निहकलंक सब दा फड़े पल्ला, पल्लू आपणे नाल बंधाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। सचखण्ड निवासी खोल्ह अक्ख, कलयुग आखर वेख वखाईआ। लख चुरासी रिहा तक्क, पर्दा सब दा रिहा चुकाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग जो वसदा रिहा वक्ख, वक्खरी आपणी धार चलाईआ। कलयुग अन्तिम होए प्रतख, पारब्रह्म वडी वड्याईआ। शब्द अगम्मी बोल
अलख, अलख अलखना एक अलख जगाईआ। सर्ब कला हो समरथ, समरथ आपणी धार जणाईआ। भगत भगवन्त लए रख, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। मेल मिलाए नस्स नस्स, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। दरस दिखाए हस्स हस्स, कँवल नैण सच्चा माहीआ। तीर निराला मारे कस, अणयाला आप चलाईआ। गुरसिखां गाए आपे जस, जस वेद पुराण गा ना सके राईआ। प्रेम प्यार अंदर फस, नित नवित वेस वटाईआ। साचा मार्ग जाए दस्स, गुरमति कर पढ़ाईआ। लेखा जाणे पंज तत्त, अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश खोज खोजाईआ। लेखे लाए रत्ती रत्त, रुत्त रुत्तड़ी आप महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नेत्र नैण इक्क खुल्हाईआ। नेत्र नैण खोल्ह निरँकार, निरगुण आपणा खेल कराइंदा। कलयुग अन्तिम वेखे वेखणहार, सो पुरख निरँजण वेस वटाइंदा। सृष्ट सबाई हाहाकार, सति सन्तोख ज्ञान ना कोए दृढ़ाइंदा। जगत स्यासत मारे मार, बचया कोए रहिण ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि जू आपणा हुक्म वरताइंदा। कलयुग अन्त श्री भगवाना, एका हुक्म जणाईआ। कूड़ी क्रिया वेख निशाना, गृह मन्दिर ख़ुशी मनाईआ। कलयुग सुत वड बलवाना, आपणी मर्दानगी रिहा जणाईआ। चार कुण्ट करे वैराना, नव नौ खेह उडाईआ। कूड़ी क्रिया दिता पैग़ामा, घर घर नाद सुणाईआ। आत्म परमात्म भुलाया रामा, ईश जीव ना कोए चतुराईआ। हउमे हंगता गाया गाणा, रसना जिह्वा कर हल्काईआ। मदिरा मास पीणा खाणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग रिहा सलाहीआ। कलयुग तेरा सच विहारा, हरि सतिगुर आप सलाहया। आपणी करनी करी विच संसारा, संसारी कोए नज़र ना आया। मूर्ख मुग्ध करे गंवारा, मनमति पर्दा पाया। नव नौ होया धूआँधारा, साचा चन्द ना कोए चढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा लेखा लए लगाया। तेरा लेखा अन्त लगाए हरि, हरि जू आपणी दया कमाइंदा। चल के आउणा साचे दर, हरि दर्दी दर्द वंडाइंदा। आपणी करनी लई कर, अग्गे करता मार्ग पाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर लए फड़, लेखा सब दा आप चुकाइंदा। निरभओ चुकाए भय डर, भयानक रूप ना कोए वखाइंदा। सरन सरनाई आ के पड़, सिर तेरे हथ्थ टिकाइंदा। एका चौका पूरा वर, चौदस चन्द चमकाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक्क सुणाइंदा। सच संदेसा सुणया कन्न, कलयुग ख़ुशी मनाईआ। पुरख अबिनाशी गया मन्न, बेपरवाह सच्चा शहिनशाहीआ। रसना कहे धन्न धन्न, धन्न तेरी वड्याईआ। तूं दाता जनणी जण, हउँ बालक पूत सखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर अग्गे सीस झुकाईआ। कलयुग उठ हो त्यार, त्रैगुण अतीता आप जणाइंदा। लोकमात अन्तिम वार, वेला अन्त समझाइंदा।
नाता तुट्टे विच संसार, पुरख बिधाता आप तुड़ाइंदा। पूरब लहिणा दए निवार, भाणा सहिणा हुक्म मनाइंदा । नेत्र नैणां दए वखाल, कीता कौल भुल्ल ना जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड निवासी दया कमाइंदा। सचखण्ड निवासी हरि जू ठाकर, आपणी दया कमाईआ। कलयुग तेरा वेख्या सागर, डूँग्घी भँवरी फोल फोलाईआ। लख चुरासी काया गागर, माटी काची थिर रहिण ना पाईआ। कोई ना मिल्या सच सौदागर, कूड़ी क्रिया जगत लगाईआ। पारब्रह्म प्रभ देवे आदर, मन्नया हुक्म सिफ्त सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड निवासी मेहर नज़र इक्क उठाईआ। कलयुग कूड़े चढ़या चा, चाओ घनेरा इक्क रखाया। पुरख अबिनाशी मिल्या अन्त मलाह, मेरा डेरा लए तराया। पिछले बख्शे सर्ब गुनाह, अग्गे मार्ग दए समझाया। मुख धोवे काली छाह, निर्मल नीर दए प्याया। मेरा दुखड़ा दए मिटा, दर्दी दर्द वंडाया। सुख सहिजे जाए समा, सांतक सति सति कराया। आपणी गोदी लए बहा, समरथ पुरख बेपरवाहया। पतित पापी रिहा तरा, पतित पावन आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे सीस निवाया। कलयुग उठ उठ नेत्र रो, नैणां दए दुहाईआ। कवण बिध पारब्रह्म चरनी जावां छोह, सच वस्त पल्लू कोई ना राईआ। आपणा आप ल्या कोह, रत्ती रत्त रत्त सुकाईआ। चार कुण्ट ना दिसे कोई लो, जगत अन्धेरा रिहा छाईआ। साहिब सतिगुर दी कोई ना दस्से साची सो, सो पुरख निरँजण ना कोए मिलाईआ। कूड़ी क्रिया बीज दिता बो, कलयुग बूटा अन्त रिहा लहराईआ। कवण वस्त लै के ढोआ जावां ढो, प्रभ चरनां भेंट चढ़ाईआ। चारों कुण्ट दहि दिशा उठ के वेखे सच नज़र ना आए को, कूड़ कुड़यारा नज़री आईआ । माया ममता लग्गा मोह, त्रैगुण फंद ना कोए कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण बिध तेरे लागां पाईंआ। पारब्रह्म प्रभ हो दयाल, कलयुग अन्त अन्त सुणाइंदा। छोटे सुत सुण लै लाल, हरि लालन रंग रंगाइंदा। तेरी सेवा काल महांकाल, महांबीर आप जणाइंदा। पुरख अबिनाशी बण दलाल, तेरा लेख चुकाइंदा। तेरा फल ना किसे डाल, सिंमल चारों कुण्ट नज़री आइंदा। ना कोए जाणे हक़ हलाल, हक़ीक़त रूप ना कोई वखाइंदा। काया माटी झूठी खाल, साचा तत्त ना कोए जणाइंदा। साध सन्त होए बेहाल, हरि कन्त ना कोए मनाइंदा। पुरख अबिनाशी तेरे अन्तिम चली अवल्लड़ी चाल, आपणा भेव खुल्हाइंदा। नाता तोड़ मन्दिर मस्जिद मट्ठ शिवदुआले धर्मसाल, जन भगतां अंदर डेरा लाइंदा। जा के आपणा मेरे गुरमुखां दस्स हाल, हवाला आपणा आप समझाया। गुरसिख तेरे हो जाए जे नाल, तेरा लेखा पूर कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक्क सुणाइंदा। सच संदेसा सुणया माही, कलयुग लख
लख शुकर मनाया । चारों कुण्ट उठ उठ वेखे कवण दुआरे बणा राही, आपणा पन्ध मुकाया। कूड़ राजा कूड़ प्रजा कूड़ी शाही, कूड़ी रईयत पन्ध वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मेरा पर्दा दे चुकाया। मेरा पर्दा लाह भगवान, कलयुग दोए जोड़ करे अरज़ोईआ। आपणे भगतां दस्स सच निशान, जिस दुआरे मिले मोहे ढोईआ। मैं मूर्ख मुग्ध अञ्याण, नेत्र नैणां रिहा रोईआ। तेरा गुरमुख चतुर सुघड़ सुजान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे इक्क अरज़ोईआ। पुरख अबिनाशी हो मेहरवान, मिहबान दया कमाइंदा। जिस गृह खेल करे श्री भगवान, सो गुरमुख रूप वखाइंदा। जो रसना गाए सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सो भगत भगवन्त इक्को भाइंदा। तिन्हां चरनी डिगीं आण, तेरा लेखा लेख चुकाइंदा। अग्गे देवे सच फ़रमान, धुर फ़रमाना आप सुणाइंदा। निमाणयां देवणहारा माण, ग़रीबां आपणी गोद बहाइंदा। जुग चौकड़ी खेल करे महान, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप हंढाइंदा। कलयुग अन्त मिटे तेरा निशान, सतिजुग साचा राह चलाइंदा। सति सतिवादी बणाए सति विधान, साची सिख्या इक्क समझाइंदा। सृष्ट सबाई गाए एका गाण, आत्म परमात्म आप पढ़ाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी वखाए इक्क मकान, मन्दिर दुआरा गुरू इक्क समझाइंदा। जीव जंत साचा ढोला एका गाण, सोहँ सो आप सुणाइंदा। इष्ट देव गुर इक्क मनान, पुरख अकाल नज़री आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा पर्दा आप खुल्हाइंदा। साचा पर्दा खोल्ह भेद, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। कलयुग अन्तिम लहिणा मुकणा चार वेद, शास्त्र सिमरत आपणी झोली पाईआ। वेखणहारा चौदां विद्या जगत कतेब, अक्खर अक्खर खोज खोजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल हरि रघुराईआ। कलयुग उठ करे वीचार, वीचार विच हरि कदे ना आइंदा। चौदां सद कट वगार, बण वगारी सेव कमाइंदा। मुहम्मद कहे मेरा आवे परवरदिगार, अमाम अमामां फेरा पाइंदा। ईसा कहे मेरा सांझा यार, नूरी जल्वा नूर रखाइंदा। वेद व्यासा बण लिखार, ब्राह्मण गौड़ा पूत सपूता राह तकाइंदा। नानक निरगुण दस्स के गया सच विहार, निहकलंका वेस वटाइंदा। गोबिन्द कहे मेरा पिता पुरख अकाल, अकल कला अख्वाइंदा। सचखण्ड वसे सच्ची धर्मसाल, दरगाह साची आसण लाइंदा। जुग चौकड़ी खेल करे कमाल, हरि का भेव कोए ना पाइंदा। कलयुग अन्त बणे दलाल, कल कल्की वेस वटाइंदा। सम्बल वसे सच्ची धर्मसाल, सम्बल नज़र कोए ना पाइंदा। गुरमुख गुरसिख लए उठाल, सन्त साजण आप जगाइंदा। भगतां मार्ग दए सिखाल, साचा राह इक्क जणाइंदा। अंदर बाहर गुपत ज़ाहर निरगुण सरगुण चले नाल नाल, जगत विछोड़ा पन्ध मुकाइंदा। मेरी प्रीती लग्गी निभे नाल, आदि अन्त ना कोए तुड़ाइंदा। गुरमुखां त्रैगुण
माया तोड़े जंजाल, जागरत जोत इक्क जगाइंदा। अन्त सुणे मुरीदां हाल, मुर्शद आपणा वेस वटाइंदा। सरसे डुब्बे लए भाल, लख चुरासी खोज खोजाइंदा। लेखे लाए पिछली घाल, पूरब लहिणा आप मुकाइंदा। आपे चुक्क चुक्क गोदी लाल, लख लख आपणा शुकर मनाइंदा। कलयुग तेरी करे फेर संभाल, सम्बल आपणा आसण लाइंदा। तेरा हल्ल करे सवाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड निवासी वेस वटाइंदा। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशा, दूसर अवर ना कोए जणाईआ। कलयुग वेखण आए तेरा तमाशा, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। लख चुरासी मूर्ख मुग्ध करे हासा, गुरमुख विरले बूझ बुझाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड रचाए साची रासा, गोपी काहन नाच नचाईआ। भगत भगवन्त दए भरवासा, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। लेखा जाण त्रिलोकी नाथा, कोटन कोटि त्रिलोकी नाथ लए उठाईआ। सति सतिवादी सुणाए साची गाथा, अक्खर वक्खर करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारे आपे खड़्ह, खण्डा खड़ग इक्क चमकाईआ। खण्डा खड़ग तेज़ कटार, तीर तरकश आप उठाइंदा। ना कोई घड़े लोहार तरखाण, बाढी बणत ना कोए बणाइंदा। आपणा खेल करे श्री भगवान, दूसर संग ना कोए रखाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर चरन कँवल करन ध्यान, नेत्र नैण ना कोए उठाइंदा। दो जहान होए हैरान, हरि का भेव कोए ना पाइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी सर्ब कुरलाण, कूक कूक वास्ता सर्ब पाइंदा। तेरी महिमा गाउँदे रहे नौजवान, कलम शाही संग रखाइंदा। तेरा अन्त ना दिसया किसे निशान, बेअन्त बेअन्त बेअन्त तेरी सिफ्त सर्ब सलाहइंदा। तेरी कोई ना सक्या कर पहचान, तेरा हुलीआ ना कोए छुपाइंदा। गुर अवतार बण के आए बाल अञ्याण, जो आया सो तेरी ओट तकाइंदा। तूं दाता दानी देवणहारा दान, अतोट अतुट वरताइंदा। कलयुग अन्त खेल महान, भगवन्त तेरा भेव कोए ना पाइंदा। कर किरपा वड मेहरवान, मेहर नज़र मंग मंगाइंदा। मेरी क्रिया कर्म ना कोई पहचान, कलयुग रो रो वास्ता पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरन कँवल इक्क ध्यान, दूजी आस ना कोए रखाइंदा।