१० अस्सू २०१९ बिक्रमी हज़ूरा सिँघ दे गृह गुराया ज़िला जलन्धर
किरपा कर हरि निरँकार, कलयुग अन्त रिहा समझाईआ। भगत दुआरा विच संसार, एकँकारा इक्क जणाईआ। जिस गृह वसे मीत मुरार, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। समरथ पुरख हो त्यार, त्रैगुण अतीता डेरा लाईआ। दो जहानां पावे
सार, त्रैभवन खोज खोजाईआ। लेखा मुकाए गुर अवतार, पूरब कोए रहिण ना पाईआ। पीर पैग़म्बर करे ख़बरदार, नेत्र नैण दए खुल्हाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर जो करदा आया उधार, कलयुग लहिणा दए चुकाईआ। नेत्र नैणां दए वखाल, बन्द ताकी कुण्डा लाहीआ। सतिगुर साहिब दयाल बण दलाल, जगत दलाली इक्क कमाईआ। गुरसिख सज्जण साचे भाल, भल आपणी दए वड्याईआ। अंदर बाहर चले नाल, जीवन जुगत जगत समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरा रिहा जणाईआ। सच दुआरा हरि निरँकार, एका एक जणाइंदा। जिस दा अन्त ना पारावार, बेअन्त कह कह पल्लू सर्ब छुडाइंदा। जिस गृह वसे सिरजणहार, सो मन्दिर सोभा पाइंदा। जिस घर देवे नाम भण्डार, सति सतिवादी आप वरताइंदा। जिस मन्दिर बोल जैकार, जै जैकारा इक्क सुणाइंदा। जिस आसण बैठ सच्ची सरकार, धुर फ़रमाना हुक्म सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप समझाइंदा। सच दुआरा भगत भगवान, एका एक दृढ़ाईआ। निरगुण निरवैर झुलाए निशान, सति निशाना हथ्थ उठाईआ । करे खेल दो जहान, दोए दोए आपणा रूप वखाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर कर हैरान, हरि जू आपणी कार कमाईआ। काग़ज़ कलम शाही कर ना सकी पहचान, बेपहचान नज़र विच ना आईआ। जुग चौकड़ी गा गा थक्के गाण, गा गा गीत ना कोए मुकाईआ। अन्तिम सब तों लेखा मंगे आण, भुल्लया कोए रहिण ना पाईआ। वसणहारा सच मकान, साचा मन्दिर इक्क सुहाईआ। सेवा करी बण तरखाण, बाढी आपणा रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा रिहा जणाईआ। सच दुआरा पुरख अगम्म, एका एक जणाइंदा। सति सतिवादी बेड़ा बन्न्ह, दर साचा आप खुल्हाइंदा। कर प्रकाश निरगुण चन्न, नूर नुराना डगमगाइंदा। भगत भगवान गया मन्न, कलयुग अन्तिम वेस वटाइंदा। देवण आया नाम धन्न, सच ख़ज़ाना इक्क लुटाइंदा। लेखे लाए जनणी जण, आपणी गोद बहाइंदा। नाता तुट्टा पंज तत्त तन, निरगुण निरगुण बन्धन पाइंदा। नक्क मूँह ना कोए कन्न, नेत्र अक्ख ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरा इक्क जणाइंदा । सच दुआर सोभावन्त, हरि कलयुग आप जणाईआ। जिस गृह वसे निरभउ कन्त, नरायण डेरा लाईआ। तिस मन्दिर महिमा अगणत, लेखा लिख ना सके कोए राईआ। चरन दुआर रखे साचे सन्त, सन्त साजण मेल मिलाईआ। माणस जन्म बणाए बणत, लख चरासी पार कराईआ। इक्क पढ़ाए साचा मंत, सोहँ अक्खर आप सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा रिहा जणाईआ। भगत दुआर सच महल्ला, हरि साचा सच जणाइंदा। पारब्रह्म प्रभ इक्क इकल्ला, आदि जुगादि बणाइंदा। पावे सार जला थला, समुंद सागर खोज
खोजाइंदा। वेखणहारा निहचल धाम अटल्ला, अटल्ल आपणा नाउँ वड्याइंदा। सच संदेसा साचा घल्ला, कलयुग सिख्या इक्क समझाइंदा। गुरमुख साचे फड़ाए पल्ला, बिन गुरमुख हरि जू नज़र किसे ना आइंदा। कलयुग कूड़ कुड़यारा नौ खण्ड पृथ्मी होया झल्ला, चारों कुण्ट अन्धेरा छाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरा इक्क वखाइंदा। सच दुआरा सच दरबार, हरि साचा सच जणाईआ। जिस गृह हरि जू करे प्यार, भगत भगवन्त आप मिलाईआ । जिस मन्दिर खोल्ह किवाड़, आपणा कुण्डा देवे लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो मन्दिर दए समझाईआ। साचा मन्दिर साढे तिन्न हथ्थ, हरि सतिगुर आप जणाया। अंदर वड़ चलाए रथ, बण रथवाही सेव कमाया। निरगुण सरगुण पाए नथ्थ, डोरी आपणे हथ्थ रखाया। दिवस रैण एका नाम रट्ट, रसना जिह्वा एका गुण वखाया। अन्तर बाहर खोल्ह हट्ट, साची वस्त आप विकाया। कर प्रकाश लट लट, अन्ध अन्धेर मिटाया। नाम अमोलक एका घत्त, सच भण्डारा आम भराया। लेखे लाए रत्ती रत्त, नाड़ बहत्तर ना कोए तपाया। बीज बीजे साचे वत, अमृत फल आप वखाया। आत्म परमात्म देवे ब्रह्म मति, मनमति दए गंवाया। सति सन्तोख देवे धीरज जत, सांतक सति सति कराया। कूड़ी क्रिया देवे मथ, नाम मधाणा हथ्थ उठाया। हउमे हंगता बुरज रिहा ढट्ठ, उच्चा टिल्ला रहिण ना पाया। चरन दुआर बणाए अठसठ, सर सरोवर माण मिटाया। जन भगतां मार्ग आपणा दस्स, दहि दिशा पन्ध चुकाया। घर मन्दिर साचे आपे वस, निरगुण मेला मेल मिलाया। जन्म जुग दी पूरी कर आस, आसा तृष्ना दए गंवाया। करी भगतां बन्द खुलास, तेरा बन्दीखाना दए तुड़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक्क सुणाया। सच संदेसा सुण निरँकार, कलयुग निउँ निउँ सीस झुकाइंदा। मैं जावां अन्तिम वार, दर दर खोज खोजाइंदा। चरन धूढ़ी मंगां छार, निउँ निउँ मस्तक टिक्का लाइंदा। दोए जोड़ करां पुकार, रसना जिह्वा वास्ता पाइंदा। कलयुग अन्तिम गया हार, बलहीण बल ना कोए रखाइंदा। चारों कुण्ट नाता तुट्टा सर्ब संसार, सगला संग ना कोए रखाइंदा। चार वेद गए हार, चार वरन मुख भुवाइंदा। चार यारी होई खुआर, चार खाणी संग ना कोए निभाइंदा। चारे बाणी मारे मार, पारब्रह्म ना कोए मिलाइंदा। मैं फिर फिर गया हार, हरि का राह ना कोए वखाइंदा। अवगुण भरया सर्ब संसार, गुण नज़र कोए ना आइंदा। साध सन्त रोवण ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर सर्ब वहाइंदा। उच्ची कूक कूक करन पुकार, दोए जोड़ जोड़ वास्ता सर्ब पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क वखाउणा साचा घर, जिस गृह गुरमुख डेरा लाइंदा। पुरख अबिनाशी खेल निराला, अचरज आपणा खेल रचाईआ। कलयुग अन्तिम हो उजाला, नूर नुराना नूर दरसाईआ। प्रगट हो गुर गोपाला, गोबिन्द
आपणी धार जणाईआ। इक्क वखाए सच्ची धर्मसाला, जिस गृह आपणा चरन टिकाईआ । मन का मणका फेरे माला, तसबी हथ्थ ना कोए रखाईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाला, जागरत जोत जगत जगाईआ। लेखा जाण शाह कंगाला, ग़रीब निमाणे रिहा उठाईआ। देवे नाम सच्चा धन माला, धन इक्को इक्क लुटाईआ। करे कराए सदा प्रितपाला, प्रितपालक हरि रघुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव रिहा जणाईआ। साचा भेव हरि जू दस्से, सचखण्ड वासी दया कमाइंदा। कलयुग क्रिया वेख वेख हस्से, चारों कुण्ट अन्धेरा छाइंदा। होया मातम अन्धेरी मस्से, साचा चन्द ना कोए चढ़ाइंदा। पीर पैग़म्बर फिरन नट्ठे, राह खैहड़ा नज़र कोए ना आइंदा। गुर अवतार लेखा मंगण हथ्थो हथ्थे, दोए हथ्थ सर्ब उठाइंदा। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर साचा मार्ग सब नूं दस्से, इक्को अक्खर आप पढ़ाइंदा। कलयुग अन्तिम हरि निरँकार किरपा धार भगत दुआरे आपे वसे, दूसर मन्दिर ना कोए सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप वरताइंदा। ना कोई मन्दिर ना कोई मट्ठ, शिवदुआला ना कोए जणाइंदा। कलयुग अन्तिम खेड़ा भट्ठ, भट्ठ खेड़ा आप वखाइंदा। पुरख अकाल हो प्रगट, प्रगट आपणी धार चलाईआ। दो जहानां खोल्हे हट्ट, बण वणजारा फेरा पाईआ। लेखा जाण अठसठ, तीर्थ तट ना कोए दरसाईआ। निर्मल जोत जगे लट लट, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। दुरमति मैल देवे कट, गुरमुख साचे लए उठाईआ। वस्त अमोलक अंदर देवे घत, बन्द ताकी कुण्डा लाहीआ। मेल मिलाए कमलापति, कँवल नैण ख़ुशी वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवन्त वेस वटाईआ। भगत भगवन्त वेस अपारा, हरि पुरख निरँजण आप कराइंदा। कलयुग उठ वेख खेल न्यारा, निरगुण करता आप कराइंदा। चल के मंग इक्क दुआरा, दाती भिच्छया आप वरताइंदा। कागद कलम शाही रोवण ज़ारो ज़ारा, लेखा हथ्थ ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची मति आप दृढ़ाइंदा। साची मति सुण लै कन्न, बिन कन्नां आप सुणाईआ। चल के आउणा बिन तन, बिन तत्तव दए मिलाईआ। भरम भुलेखा कढ्ढे जन, भरम भउ ना कोए वड्याईआ। करे प्रकाश नेत्र अन्न्ह, अज्ञान अन्धेर चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक्क समझाईआ। साची सिख्या लैणी सिख, हरि सच्चा सच जणाइंदा। जिस लेखा तेरा दिता लिख, सो अन्तिम मेट मिटाइंदा। जन भगत दुआरे मिले भिख, दूजा मन्दिर ना कोए सुहाइंदा। चरन दुआर हरि निरँकार जा जा पेख, पेख पेख तेरा दुःख वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह आप समझाइंदा। साचा राह इक्को एक, एकँकारा आप जणाईआ । भगत भगवान करे हेत, नित नवित वेस वटाईआ। रुत्त सुहञ्जणी वेखे चेत, फुल फुलवाड़ी आप महकाईआ।
कलयुग अन्तिम मौलया खेत, ख़िज़ां रुत्त नैण उठाईआ। कोई ना रखे साया हेठ, अग्नी तत्त रही तपाईआ। आदि अन्त गुर अवतार पीर पैग़म्बर किसे ना पाया प्रभ का भेत, बेअन्त बेअन्त कह कह शुकर मनाईआ। कलयुग अन्तिम खेडण आया खेड, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। लख चुरासी आपणे अन्तर लए लपेट, पर्दा कोए ना सके लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह पुरख सो, सो साहिब सतिगुर आया। सति सतिवादी आपे हो, हरि आपणा खेल रचाया। नर निरँकारा ढोआ ढो, दो जहानां वेख वखाया। आदि निरँजण कर कर लो, प्रकाश प्रकाश रिहा मिलाया। अबिनाशी करता कर कर मोह, प्रेम प्यार इक्क वधाया। श्री भगवान अग्गे हो, हरिजन हरि जू रिहा उठाया। पारब्रह्म प्रभ अमृत रस निझर झिरना चो, रस अमृत मुख चुआया। हँ ब्रह्म सुणाए आपणी सो, सोहँ आपणा रूप जणाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक बली बलवान, बल आपणा आपणे हथ्थ रखाया।
१० अस्सू २०१९ बिक्रमी निरँजण सिँघ दे गृह लुधियाणा
दोए जोड़ कर निमस्कार, कलयुग चरनी सीस निवाइंदा। सो पुरख निरँजण तेरा सच दरबार, दो जहानां इक्को नज़री आइंदा। हरि पुरख निरँजण तेरा सति पसार, निरगुण सरगुण खेल कराइंदा। एकँकार तेरा विहार, बिवहारी भेव कोए ना पाइंदा। आदि निरँजण तेरा उज्यार, लख चुरासी नूर डगमगाइंदा। श्री भगवान तेरा निशान, गुर अवतार पीर पैग़म्बर हुक्म मनाइंदा। अबिनाशी करते तेरा दान, साध सन्त झोली डाहइंदा। पारब्रह्म तेरा खेल महान, महिमा कथ ना कोए सुणाइंदा। सचखण्ड खेल करे श्री भगवान, साचे तख्त सोभा पाइंदा। भूपत भूप राज राजान, शहिनशाह एका नाउँ वड्याइंदा। धुरदरगाही सच संदेसा दे फ़रमाण, नाद अनादी नाद सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क वखाउणा आपणा घर, दूजा दर ना कोए जणाइंदा। कलयुग वेख हरि दरबारा, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। बेअन्त बेपरवाह तेरा खेल न्यारा, ख़ालक ख़लक वडी वड्याईआ। कागद कलम ना लिखणहारा, शास्त्र सिमरत वेद पुराण तेरी देवे अन्त ना कोए गवाहीआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर लोकमात जुग जुग आ आ गाउँदे रहे तेरी वारा, वारता तेरी ना किसे जणाईआ। तेरा नाम संदेसा देंदे रहे इशारा, आदि अन्त ना कोए वखाईआ। जुग चौकड़ी कढ्ढदे गए वगारा, हुक्मे अंदर सेवक सेवा लैण कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तुध बिन ओट ना कोए तकाईआ। शहिनशाह तेरा दर दरवाज़ा, दरगाह साची नज़री आइंदा। आदि जुगादी ग़रीब निवाजा, ग़रीब निमाणयां गले लगाइंदा।
जुगा जुगन्तर रच रच काजा, निरगुण सरगुण वेख वखाइंदा। बोध अगाध अगम्मी वाजा, शब्द अनादी राग सुणाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव देवे दाजा, त्रै पंज जोड़ जुड़ाइंदा। गुर अवतार कर कर मेला सन्त सुभागा, सेज सुहञ्जणी आप हंढाइंदा। अंदर बाहर आत्म परमात्म चलाए जहाज़ा, खेवट खेटा रूप वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरा इक्को भाइंदा। तेरा दरबार सच मुनारा, सिफ्ती सिफ्त ना कोए सालाहीआ। मैं आपा करया ख़ाक मंगां चरन धूढ़ी छारा, मस्तक धूढ़ी इक्क रमाईआ। नेत्र नैण वेख्या अखाड़ा, चार कुण्ट दहि दिशा फेरा पाईआ। नाता तुटया गुर अवतारा, अन्तिम संग ना कोए निभाईआ। भगत कर कर बैठे किनारा, मँझधार ना कोए वेख वखाईआ। पीर पैग़म्बर रोवण ज़ारो ज़ारा, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। वेद शास्त्र अन्तिम हारा, हरि का राह ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क वखाउणा सच्चा घर, घर तेरे वड वड्याईआ। कलयुग वेख सच दरबार, धुरदरगाही सीस निवाइंदा। कलयुग अन्तिम मेरी धार, तेरा नूर तेरे विच समाइंदा। छोटे सुत कर प्यार, अबिनाशी अचुत्त मंग मंगाइंदा। गोबिन्द दिता इक्क अधार, नानक जोती जोत जगाइंदा। चोटी चढ़ आप निरँकार, सचखण्ड साचे खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दरबारे मंग मंगाइंदा। सच दरबारे इक्को मंग, प्रभ एका वार मंग मंगाईआ। कूड़ी क्रिया ढाह कंध, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। तुध बिन होया भाग मंद, मेरी कीमत कोए ना पाईआ। जूठ झूठ गाया छन्द, लख चुरासी राग सुणाईआ। नव नौ खण्ड पृथ्मी रचा खेल भेख पखण्ड, माया ममता नाल रलाईआ। जीव जंत नार दुहागण जगत रंड, हरि कन्त सेज ना कोए सुहाईआ। रसना जिह्वा कोए ना गाए बत्ती दन्द, बत्ती धार ना कोए बख्शाईआ। आत्म परमात्म होई अन्ध, दूई पर्दा ना कोए उठाईआ। मनमति चार कुण्ट पाए डण्ड, गुरमति बैठी डेरा ढाहीआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार चण्ड प्रचण्ड, कंचन गढ़्ह दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, बिन तुध अंग ना कोए सुहाईआ। सच तेरा दरबार बेअन्त बेअन्त बेअन्त, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। प्रितपाल निधाना आया मंगत, दर दरवेश फेरा पाईआ। गढ़्ह तुट्टा माण हंगत, अभिमान कोए रहिण ना पाईआ। मेरा बल होया खण्डत, बुध बैठी रही कुरलाईआ। चौथे जुग कोई ना साथी बणया पंडत, मुल्ला शेख़ पल्लू गए छुडाईआ। पीर पैग़म्बर होए नंगत, सच दोशाला हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। नाता तुट्टा जेरज अंडत, उत्भुज सेत्ज वंड ना कोए वंडाईआ। मिले सीर ना जमना सुरस्ती गोदावरी गंगत, गंगा बैठी मुख भुआईआ। नाम निधान ना चढ़ाए कोए रंगत, कूड़ी क्रिया सब ते पर्दा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका
देणा साचा वर, दर तेरे आस तकाईआ। तेरा सच दुआर हउँ दरवेश, बण पाँधी फेरा पाया। तूं शाह सच्चा नरेश, शहिनशाह तेरी वड्याआ। कोटन कोटि दर खड़े विष्न ब्रह्मा महेष गणेश, बैठे सीस झुकाया। गुर अवतार पीर पैग़म्बरां किसे ना चले कोई पेश, नेत्र नैण सर्ब शरमाया। दोए जोड़ जोड़ करन सर्ब आदेश, देस दिसन्तर वेख वखाया। तेरा रूप रंग ना कोए रेख, भेख हर घट आप कराया। मुच्छ दाढ़ी ना कोए केस, सीस जगदीस ना मूंड मुंडाया। आदि जुगादि रहे हमेश, जुग चौकड़ी सेवा लाया। सतिजुग त्रेता द्वापर कर किरपा लए वेख, मेरा वेला अन्तिम आया। मेरा सुंञा होया खेत, तुध बिन होए ना कोए सहाया। मेरी बालू कंध कल्लर रेत, मेरा कर्म रिहा ढाहया। तेरे नाउँ ना करया हेत, कूड़ी क्रिया बन्धन पाया। तुध बिन किसे ना दस्सया तेरा भेत, चौदां विद्या पढ़ पढ़ होया हल्काया। गुर अवतार पीर पैग़म्बर निक्के निक्के बाले मेरे विच खेडां गए खेड, मैं आपणी गोद बहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे सीस झुकाया । दर तेरे सीस गया झुक, मेरे साहिब सच्चे सुल्ताना। मेरा अन्तिम पैंडा रिहा मुक्क, एका दस्स सच निशाना। कर किरपा गोदी चुक्क, आदि जुगादि वड मेहरवाना। चौदां सदीआं रिहा लुक, दस्सदा रिहों नाम निशाना। अन्तरजामी किरपा करके आपे उठ, आप बण मर्द मर्दाना। नेत्र वेखा गोबिन्द सुत, परम पुरख शाह सुलातना। तेरा नाउँ अबिनाशी अचुत्त, चेतन तेरा खेल महाना। मेरी अन्तिम होई रुत्त, सच दिसे ना कोई निशाना । आपणी हथ्थीं बूटा पुट्ट, फेर लगे ना विच जहाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे साचा वर, तेरे चरन रहे ध्याना। सच दरबार मंगी मंग, दोए जोड़ शरनाईआ। मेरा दुखी होया अंग अंग, मेरा तन दरदां दर्द भराईआ। अन्त दिसे ना कोए संग, गुर अवतार पीर पैग़म्बर पल्लू गए छुडाईआ। मेरी करनी मेरे नाल गई हंढ, ना कोई सके पार कराईआ। ना कोई राग सितार ना कोई तन्दी तन्द, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण वेला होए सहाईआ। पुरख अबिनाशी दयावान, सो पुरख निरँजण दया कमाइंदा। सुण संदेसा साचे कान, हरि सतिगुर आप सुणाइंदा। कलयुग तेरा खेल वेख्या जहान, जीव जगत खोज खोजाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी होई हैरान, हरि का भेव कोए ना पाइंदा। पढ़ पढ़ थक्के मुल्ला शेख़ मुसायक पंडत बाली बुध अञ्याण, बोध ज्ञान ना कोए दृढ़ाइंदा। अन्तर आत्म ना करे कोए ध्यान, ध्यान ध्यान ना कोए रखाइंदा। नाता तुट्टे ना पवण मसाण, पवण उणंजा ना मोह तुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचा आप समझाइंदा। साचा वर साचा दर साचा घर साचा नर, हरि सच्चा सच जणाइंदा। कलयुग अन्तिम खेल कर तेरा लेखा तेरे अग्गे देवे धर, धरनी धरत धवल खोज
खोजाइंदा। तेई अवतार लए फड़, भगत अठारां नाल जड़, ईसा मूसा मुहम्मद संग रलाइंदा। दस गुर वखाए घर, पुरख अबिनाशी नरायण नर, आपणी करनी रिहा कर, करता पुरख आपणा हुक्म आप वरताइंदा। साचा भाणा लैणा जर, निरभउ चुकाए भय डर, वेखणहारा दो जहानां खड़, खण्डां खड़ग इक्क चमकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताइंदा। साचा हुक्म श्री भगवान, कलयुग करनी आप जणाईआ। तेरे गात्रे विच्चों खिच्च तेरी कृपान, किरपा निध लए चमकाईआ । लख चुरासी मेटे तृष्ना भुख पीण खाण, आलस निंद्रा दए गुआईआ। लेखा जाणे दो जहान, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां वेखे मार ध्यान, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज डूँग्घे सागर फोल फोलाईआ। सच दुआरा इक्क मकान, जिथे वसे श्री भगवान, दीवा बाती ना कोए निशान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप समझाईआ। सच टिकाणा दस्से मात, हरि सतिगुर दया कमाइंदा। जिस घर ना कोई जमात, जुम्मला अक्खर ना कोए बणाइंदा। जिस गृह ना कोए रात, सूरज चन्द ना कोए चमकाइंदा। जिस दुआर ना कोए ज़ात पात, वरन गोत ना कोए रखाइंदा । जिस गृह ना कोए तीर्थ ताट, किनारा इक्को इक्क वड्याइंदा। जिस दा आदि जुगादी पूजा पाठ, गुर अवतार पीर पैग़म्बर आप पढ़ाइंदा। सो साहिब पुरख समरथ, निरगुण आपणा खेल कराइंदा। कलयुग तेरी पति लए रख, मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र इक्क उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग इक्क जणाइंदा। साचा मार्ग दस्से मीत, मित्र प्यारा आप जणाईआ। कलयुग तेरा लेखा चुकाया मन्दिर मसीत, गुरदवार शिवदुआला मट्ठ तेरी धीर ना कोए धराईआ। सारे अन्तिम करके गए बस, बसता बन्न्ह के रहे वखाईआ। पारब्रह्म साडा कोए ना चले वस, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। बिन ढाहियों गए ढट्ठ, बलहीण रहे कुरलाईआ। जिउँ भावे तिउँ लैणा रख, दूसर ओट ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा भेव आप जणाईआ। कलयुग तेरा अन्तिम अन्त, हरि सतिगुर आप कराइंदा। तेरी बणाए आप बणत, घड़ण भन्नणहारा वेख वखाइंदा। तेरी महिमा गाए अगणत, जिन गुर अवतार पीर पैग़म्बर लेखा सर्ब चुकावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा लेखा आपणे हथ्थ रखावणा। कलयुग तेरा लेखा वड्डा, हरि वडा आप मुकाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर दो जहानां दे दे सद्दा, चरन कँवल आप बहाइंदा। गुरमुख गुरसिख सन्त सज्जण भगत भगवन्त आपणे प्यार बध्धा, दूजी ओट ना कोए जणाइंदा। सच नगारा दो जहानां एका वज्जा, नौबत आपणे नाम सुणाइंदा। परवरदिगार बेपरवाह नूर नुराना फिरे भज्जा, लाशरीक आपणा खेल वखाइंदा। मक्का काअबा सच महल्ले कराए हज्जा, महिराब बेआब वेख वखाइंदा। मन्दिर
मस्जिद शिवदुआले मट्ठ तीर्थ तट किनार आपे बह बह सजा, तख्त निवासी वेस वटाइंदा। तेरा पर्दा जिस ने कज्जा, सो अन्तिम आप उठाइंदा। लख चुरासी तेरी दासी अन्तिम वेखे डूँग्घी खड्डा, भव सागर आप रुढ़ाइंदा। गुरमुख विरले रखे लज्जा, जिस जन आपणा भेव जणाइंदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पार किनारा होई हद्दा, अद्धविचकार ना कोए अटकाइंदा। पीर पैग़म्बर गुर अवतार पुरख अबिनाशी आपणे हुक्म अंदर बध्धा, नौ खण्ड पृथ्मी नैण ना कोए उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच्चा भेव आप खुल्हाइंदा। साचा भेव खोल्हे भगवान, भगवन आपणी दया कमाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर सचखण्ड दवारे प्रभ सरनाई डिगे आण, लेखा मात ना कोए रखाइंदा। पुरख अबिनाशी घट घट वासी सतिजुग त्रेता दआपर कलयुग तेरी मन्नी आण, पंज तत्त काया चोला सेव कमाइंदा। बोध अगाधी शब्द अनादी आत्म परमात्म गा गा आए गाण, ब्रह्म पारब्रह्म तेरा भेव चुकाया। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान, गीता ज्ञान खाणी बाणी दे दे आए ब्यान, सच संदेसा लोकमात सुणाया। कलयुग कूड़ी क्रिया होई प्रधान, सच सुच्च मिटया निशान, साध सन्त होए बेईमान, धीरज धीर सति सन्तोख ना कोए रखाया। माया ममता पीण खाण, धीआं भैणां सर्ब तकाण, नेत्र नैण ना कोए शरमाया। रसना गाउँदे गुरू ज्ञान, अंदर वड़या पंज तत्त शैतान, शरअ हक़ ना कोए रखाया। रसना जिह्वा कूड़ तूफ़ान, दर दर मंगदे फिरन दान, साची अलख ना कोए जगाया। नेत्र नैणहीण होया जहान नाबीना कोई ना सके तैनूं पछाण, बेपहचान तेरा नूर नज़र किसे ना आया। क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश चार वरन अठारां बरन सर्ब कुरलाण, उच्ची कूक कूक देण दुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क वखाउणा साचा घर, तुध बिन पार ना कोए कराया। तुध बिन कोए ना पार किनारा, जुग चौकड़ी तेरा राह तकाइंदा। तूं साहिब सुल्तान आदि जुगादी एकँकारा, अकल कल आपणी खेल वरताइंदा। रागां नादां वसे बाहरा, खाणी बाणी तेरा भेव ना आइंदा। गुर अवतार करन निमस्कारा, पीर पैग़म्बर सजदा सीस झुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क वखाउणा साचा घर, घर मन्दिर तेरा मोहे भाइंदा। तेरा मन्दिर श्री भगवान, इक्को इक्क नज़री आईआ। जिथे झुल्ले सति निशान, कूड़ी क्रिया रहिण ना पाईआ। जिथे वसे जोधा सूरबीर बली बलवान, बल आपणा आप प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तिस दुआरे देणा माण वड्याईआ। माण वड़याई देवे प्रभ, जुग जुग दया कमाइंदा। कलयुग भेव सुण लै सब, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। कूड़ी क्रिया तेरी देवे दब्ब, नाम आपणा इक्क उठाइंदा। लख चुरासी विच्चों कढ्ढ, गुरमुख गुरसिख आप उठाइंदा। आत्म जाम प्याए मदि, रस इक्को इक्क रखाइंदा। गृह मन्दिर आपणे साचे सद्द, छप्पर
छन्न आप छुहाइंदा। लख चुरासी नालों कर कर अड्ड, आपणा बन्धन आपे पाइंदा। जगत विकारा पार हद्द, साची हद्द आप रखाइंदा। एका नाद सुणाए नद, छत्ती राग मुख भुआइंदा। चरन कँवल प्रीती देवे बध्ध, बन्दीखाना आप तुड़ाइंदा। लेखा चुकाए बत्ती दन्द, बिन रसना जिह्वा जाप जपाइंदा। आत्म परमात्म देवे इक्क अनन्द, अनन्द अनन्द विच रखाइंदा। बिन सूरज चन्द करे प्रकाश काया ब्रह्मण्ड, ब्रह्मण्ड खण्ड खोज खोजाइंदा। कलयुग अन्तिम करे साची वंड, वंडणहारा फेरा पाइंदा। नाता तोड़ जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज मोह मिटाइंदा। मात गर्भ होए बख्शंद, बख्शिश आपणी दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अनुभव आपणा राह समझाइंदा। अनुभव खेल करे करतारा, नेत्र नज़र किसे ना आईआ। कलयुग तेरा वेख पसारा, कूड़ी क्रिया ख़ुशी मनाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर करदे गए पुकारा, दोए जोड़ मंग मंगाईआ। कल आवे अन्त निहकलंक नरायण नर अवतारा, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। रूप रंग ते वसे बाहरा, रेख भेख ना कोए जणाईआ। एका वसे धाम न्यारा, सम्बल बैठा आसण लाईआ। चार जुग दी पावे सारा, पूरब लेखा वेखे थाउँ थाईंआ। चरन कँवल ल्याए गुर अवतारा, पीर पैग़म्बर नाल मिलाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दए हुलारा, सोया कोए रहिण ना पाईआ। त्रैगुण माया वेखे अखाड़ा, नव नौ आपणी वंड वंडाईआ। पंचम पंच पंच प्यारा, पंचम लहिणा देणा दए चुकाईआ । कलयुग तेरा लेखा वेखे वेखणहारा, कीता कौल भुल्ल ना जाईआ। अथर्बण मंगे दर भिखारा, ऐड़ा इक्को अक्ख खुल्हाईआ। ईड़ी इष्ट एकँकारा, आदि पुरख बेपरवाहीआ। सस्सा सतिगुर हो त्यारा, सो पुरख निरँजण फेरा पाईआ। हाहा हँ ब्रह्म दए अधारा, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। ऊड़ा ओंकार जिस कीआ पसारा, सो निरँकार वेखणहारा अलंकार आपणा ना कोए वखाईआ। शास्त्र सिमरत वसे बाहरा, वेद पुराण ना कोए सहारा, आपणी महिमा कथ ना किसे जणाईआ। अलख अगोचर अगम्म अपारा, बेऐब ख़ुदाई परवरदिगारा, मुकामे हक़ डेरा लाईआ। सच तौफीक सांझे यारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अनुभव आपणा भेव जणाईआ। अनुभव मेरा प्रकाश, हरि प्रकाशी आप जणाइंदा। जुग चौकड़ी सेवक दासी दास, आदि जुगादि हुक्म वरताइंदा। हुक्मे अंदर पृथ्मी अकाश, गगन मंडल आप फिराइंदा। रवि ससि गावण स्वास स्वास, स्वास स्वासां विच समाइंदा। गुर अवतार रखण आस, आसा सब दी पूर कराइंदा। कलयुग तेरा अन्तिम खेल तमाश, हरि ख़ालक वेख वखाइंदा। करे खेल सर्ब गुणतास, गुणवन्ता रूप वटाइंदा। जिस दी भाख्या कोए ना सके भाख, बेअन्त आपणा भेव आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग लहिणा आप मुकाइंदा। जुग जुग लहिणा मुके जग, लोकमात रहिण ना पाईआ। कलयुग चार कुण्ट लैणा भज्ज, पुरख
अबिनाशी रिहा सुणाईआ। साक सज्जण मीत मित्र लैणे सद्द, जो तेरा संग निभाईआ। बुढ्ढे शेख़ भज्जणे हड्ड, हरि सतिगुर आप भनाईआ। जगत नाबीने डिगणा डूँग्घी खड्ड, नाम डंगोरी हथ्थ कोए ना आईआ। चौदां तबक हो के बैठा अड्ड, सदी चौधवी दए सफाईआ। अन्तिम वेला रिहा लद, सिर तेरे भार चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा रिहा सुणाईआ। कलयुग रोवे मारे धाह, बौहड़ी बौहड़ी हाल सुणाया। पुरख अबिनाशी बेपरवाह, तेरे चरनां सीस निवाया। मेरे खाली हड्ड विच ना कोई साह, सगला साथी नज़र कोए ना आया। पीर पैग़म्बर पल्लू गए छुडा, हज़रत तेरा लड़ ना कोए फड़ाया। अल्ला राणी तुट्टा निकाह, मुख पर्दा नैण शरमाया। मैं आपणा भार ना सका उठा, बण कुकर्मी कर्म कमाया। गुर अवतारां दिता लड़ा, पीर पैग़म्बर नाल टकराया। शरअ नाल शरीअत खण्डा दिता खड़का, बण अधर्मी धर्म मिटाया। तेरे भगत भगवान ख़ाक दिते मिला, सीस जगदीश अड्ड कराया। पुठी खल्ल दिती लुहा, आप आपणा हुक्म वरताया। जिस ने जपया तेरा नाँ, तिस अग्नी तत्त जलाया। जिस वेख्या तेरा थाँ, तिस सूलां सेज सुहाया। जिस तेरी ओट लई तका, तिस नीहां हेठ दबाया। बौहड़ी बौहड़ी मेरे ख़ुदा, मेरी ख़ुदी मोहे गुआया। अन्तिम तेरे चरनी डिगा आ, रहिमत कर बेपरवाहया। मेरे नाल सहिमत ना होया कोई विच जहां, दोए दोए लोचन वेख वखाया। मेरी बुद्धी होई काँ, काग वांग रिहा कुरलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे सीस निवाया। पुरख अबिनाशी दए हुलारा, एका एक जणाईआ। कलयुग वेख आपणा संसारा, नव नौ नैण उठाईआ। चारों कुण्ट धूआँधारा, अन्ध अधेरा छाईआ। साध सन्त पावे कोई ना मेरी सारा, मेरा रूप ना कोए समाईआ। घर घर चलया विभचारा, विभचार सर्ब लोकाईआ। अन्तिम वेखे वेखणहारा, आपणा नेत्र नैण खुल्हाईआ। तेरी कूड़ी क्रिया करे पार किनारा, चरन कँवल ठोकर एका लाईआ। कोई सीस ना चुक्के गुर अवतारा, पीर पैग़म्बर ना नैण उठाईआ। सारे कट्ठे बह बह करन निमस्कारा, वाहवा तेरी वड वड्याईआ। जिस विच असीं कट दे आए वगारा, बण वगारी सेव कमाईआ। जिस विच चलया ना कोई चारा, चार कुण्ट पई दुहाईआ। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई रोवण ज़ारो ज़ारा, ज़र्रा ज़र्रा दए दुहाईआ। शरअ शरीअत फिरया आरा, कर्म कांड फट्ट लगाईआ। माया मोह लग्गा अखाड़ा, जूठ झूठ नाच नचाईआ । साध सन्त वजाउण ताड़ा, हथ्थ हथ्थ नाल मिलाईआ। अन्तिम सब नूं प्या पुआड़ा, पुरख अबिनाशी पुठी खल्ल लुहाईआ। वेख वखाए जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, डूँग्घी कंदर फोल फोलाईआ। करे खेल नर निरँकारा, निरगुण आपणा बल धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सर्ब सज़ाईआ। कलयुग सुण मारी कूक, बिरहों राग अल्हाईआ। मेरी अन्तिम
चुक्की चूक, चारों कुण्ट दए दुहाईआ। सो पुरख निरँजण हरि करता लख चुरासी देवे फूक, जोती अग्नी एका लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मेरा निशाना अन्त मिट ना जाईआ। मेरा निशाना श्री भगवाना, लोकमात अन्त मिटाईआ। इक्को देणा सच्चा दाना, दर तेरे मंग मंगाईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर सदा रहें विच जहानां, दो जहानां आपणा खेल कराईआ। सूरबीर मर्द मर्दाना, वड मर्दानगी आपणे हथ्थ रखाईआ। कलयुग वेला अन्त कवण टिकाणा, जिस दर देवें माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, जिस बिध मिले मोहे वड्याईआ। पुरख अबिनाशी बांहों फड़, शब्द इशारे नाल जणाइंदा। कलयुग उठ वेख नेत्र खड़, सो पुरख निरँजण आप वखाइंदा। जिस मन्दिर अंदर बैठा वड़, सो गुरमुख आप वड्याइंदा। आत्म परमात्म बन्न्हाया आपणे लड़, पल्लू आपणी गंढ्ढ रखाइंदा। भगत भगवन्त आपणे जेहे कर, आप आपणा मेल मिलाइंदा। सचखण्ड निवासी निरगुण हो के मंगण आया दर, बण दरवेश फेरा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच निशान इक्क वखाइंदा। सच निशान दस्से मात, भगवान, आप जणाईआ। गुरसिख मेरा पारजात, जो सोहँ ढोला गाईआ। गुरमुख बणाई इक्क जमात, इक्को पट्टी रिहा पढ़ाईआ। सन्त सुहेले दे दे दात, आपणा नाम वरताईआ। भगत भगवन्त कीती इक्को ज़ात, दूजी ज़ात ना कोए वखाईआ। कलयुग तेरी मिटे अन्धेरी रात, गुरमुख मेरा चन्द छुप ना जाईआ। सतिजुग साची बह बह गावे गाथ, विष्न ब्रह्मा शिव नाल मिलाईआ। दो जहानां रखे साथ, एथे ओथे होए सहाईआ। निरगुण प्रगट हो के साख्यात, स्वच्छ सरूपी दरस कराईआ। सचखण्ड निवासी लोकमात वेखे मार झात, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। सचखण्ड दवारे गुर अवतार पीर पैग़म्बर बणाए सज्जण साक, लोकमात गुरमुख आपणा बंधण पाईआ। आत्म परमात्म मेल मिलाया हरि कमलापात, नर हरि आपणी दया कमाईआ। अन्तिम रखे आपणे पास, साची गोद आप उठाईआ। इक्क वखाए साची खाट, सचखण्ड दवारे आप विछाईआ। चार जुग जिस वल कोई ना सक्या झाक, सो गुरमुखां आपणी झाकी दए वखाईआ। थिर घर खोल्ह के आया ताक, आपणी हथ्थीं कुण्डा लाहीआ। गोबिन्द पूरा करे भविख्त वाक्, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जन भगतां चरन जोड़े सच्चा नात, नाता बिधाता आप बंधाईआ। कलयुग तेरा सच्चा साक, गुरमुख इक्को इक्क समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा निशाना दए वखाईआ। सच निशाना तेरा भगत, पारब्रह्म तेरी वड्याईआ। कवण वेला दस्स वक्त, मैं दर्शन पावां चाँईं चाँईंआ। जिस मेरे घर विच रखी बरकत, मेरा डुब्बदा बेड़ा पार कराईआ। लख चुरासी नालों छड्ड के शिरक्त, तेरे चरनां लिव लाईआ। मैं वेखां उहदी हरक्त, किस बिध तेरे
विच समाईआ। जुग चौकड़ी तेरा किसे ना कढ्ढया फरक, तेरा फिकरा गए सुणाईआ। कवण बिध प्रभ आएं परत, आपणा निरगुण वेस वटाईआ। तेरा लेखा दस्सया ना किसे लिख्त पढ़त, चार जुग दी बाणी रही कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे भगतां दर्शन पाईआ। मेरे भगत दा जिस दर्शन पाउणा, सो पुरख निरँजण आप सुणाइंदा। माण अभिमान सर्ब गवाउणा, हउमे रोग ना कोए रखाइंदा। नेत्र नैण नैण शरमाउणा, अक्ख ना कोए वटाइंदा। रसना बोल ना कोए गाउणा, अनबोलत भेव चुकाइंदा। चरन कँवल कँवल चरन ध्यान इक्क लगाउणा, दूजी ओट ना कोए रखाइंदा। तिस उपर आपणा हथ्थ टिकाउणा, फिर आपणा भेव खुल्हाइंदा। आपणा भेव खोल्ह मार्ग पाउणा, साचा मार्ग इक्क समझाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप लख चुरासी मेरा रूप नज़री आउणा, दूजा नूर ना कोए तकाइंदा। सोहँ ढोला जिस ने गाउणा, तिस आपणे भगत मिलाइंदा। गुर अवतारां पीर पैग़म्बरां चरन दुआरे पाया रौला, उच्ची कूक कूक सर्ब सुणाइंदा। पुरख अबिनाशी घट घट वासी आदि जुगादी इक्को मौला, मवल आपणी धार चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे भगतां विच समाइंदा। भगत भगवन्त इक्को रंग, कलयुग अन्त आप जणाया। साढे तिन्न हथ्थ अंदर सेज पलँग, पुरख अबिनाशी आप हंढाया। रातीं सुत्तयां अंदर जाए लँघ, आउणा जांदा नज़र किसे ना आया। उच्चे टिल्ले पर्बत करे खण्ड खण्ड, गढ़्ह हँकारी दए तुड़ाया। गुरसिख सख़ी मिल मिल पाए इक्क अनन्द, अनन्द अनन्द विच समाया। साचा सोहला गाए छन्द, तूं मेरा मैं तेरा तेरा मेरा भेव कोए ना राया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवान रिहा वड्याआ। भगवान कहे मेरा भगत महल्ला, दूजे दर ना कोए वड्याईआ। लोकमात जिस फड़या मेरा पल्ला, घर आयां लए बहाईआ। तिस दुआरे झाड़ू देवे बण सुआणी राणी अल्ला, खुल्ही मींडी सीस वखाईआ। चौदां तबक पए तरथला, थरहर कांपे सर्ब लोकाईआ। गुरमुख दीपक इक्को बला, बल बावन गया समझाईआ। पंचम शब्द सच संदेस जिस ने घल्ला, पंचम देवे माण वड्याईआ। सो सतिगुर जन भगतां पिच्छे बणया झल्ला, भेखी आपणा भेख वटाईआ। जे कोई फड़े कर के हल्ला, शाह सुल्तानां हथ्थ ना आईआ । जो गुरमुख गुरसिख गल विच पाए पल्ला, तिस दर आपणी अलख जगाईआ। लख चुरासी भुलाए कर कर वल छल्ला, अछल छल आपणा रूप छुपाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलयुग देवे अन्त ज्ञान, बिन गुरमुख ना दीसे कोई निशान, निशाना सब दा दए मिटाईआ। इक्क दो दो इक्क, इक्क इक्क नाल मिलाया। तिन्न चार चार तिन्न लिख लेख, लेखा आपणे विच समाया। पंज छे छे पंज धार भेख, भेखी आपणा
खेल कराया। सत अठ्ठ अठ्ठ सत मेट रेख, रेखा आपणी दए समझाया। नौ दस दस नौ कर हेत, गुरमुख गुरसिख लए मिलाया। निरगुण खोल्हे सरगुण भेत, भेत आपणा नाल मिलाया। कलयुग अन्तिम खेडण आया खेड, पुरख अबिनाशी बेपरवाहया। चार जुग जो जगत माया नाल लए लबेड़, अन्तिम एका वार धुआया। वरन बरन जो छेड़ी छेड़, अन्तिम डेरा देवे ढाहया। गुर अवतार पीर पैग़म्बर जो घल्ले फेर फेर, फेरे अंदर फेरा आपणा नाम दुआया। दीन मज़्हब वंड रखी घेर घेर, घेरा शरीअत रूप वटाया। अन्तिम हक़ निबेड़ा दए निबेड़, हक़ीक़त वेखे थाउँ थाइंआ। प्रगट होया इक्को शेर, सिँघ शहिनशाह बेपरवाहया। जन भगतां उत्ते इक्को वार करे मेहर, मेहरवान आपणी दया कमाया। नाता तुट्टे सञ्झ सवेर, इक्को नूर नज़री आया। जिउँ भीलणी खाधे बेर, तिउँ ग़रीब निमाणयां दर दर घर घर चोग चुगण आया। गुरसिख तेरा कर्म कांड कूड़ी क्रिया सिर आपणे चुक्के ढेर, दुरमति मैल धुआया। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण भेव चुकाया मेर तेर, तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म सोहँ ढोल इक्क सुणाया। गुरमुख सज्जण लख चुरासी विच्चों कढ्ढे हो के आप दलेर, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। लख चुरासी मारे भेड़ भेड़, ठीकर सब दा भन्न वखाया। आपणा चालू रखे गेड़, त्रैगुण भट्ठा वारो वार तपाया। गुरसिखां नाल एथे ओथे सचखण्ड निवासी साची खेड रिहा खेड, अंदर बाहर बाहर अंदर आपणा राह वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क दो दो इक्क अन्त इक्को रूप समाया। इक्क दो बणया आदि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। तिन्न चार वज्जा नाद, पंज छे करे शनवाईआ। सत्त अठ्ठ दिती दाद, वस्त अमोलक झोली पाईआ। नौ दस खेल तमाश, हरि ख़ालक वेख वखाईआ। अन्त गुरमुखां करे पूरी आस, निरासी होए सर्ब लोकाईआ। इक्को कम्म करे खास, भगत भगवन्त लए मिलाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग चलाउँदा आया गुर अवतार पीर पैग़म्बर शाख़, शनाखत आपणी आप समझाईआ। आप बणया रिहा पाकी पाक, मुख नक़ाब पर्दा रिहा छुपाईआ। कलयुग अन्तिम खोल्ह ताक, पिछली कीती रिहा उलटाईआ। ग़रीब निमाणयां कोझयां कमल्यां पारब्रह्म प्रभ बणया साक, राज राजाना शाह सुल्तानां धक्का देवे लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, इक्क दो दो इक्क बिन इक्क दो कम्म किसे ना आईआ। इक्क दो तिन्न चार, चार चार खेल कराइंदा। पंज छे सत्त अठ्ठ धार, धार धार वंड वंडाइंदा। नौ दस दस नौ खोल्ह किवाड़, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाइंदा। गुरमुख गुरसिख गुर सतिगुर कर प्यार, गुर मन्त्र नाम दृढ़ाइंदा। जगत भिखारी बण भिखार, भगवन्त भगत दुआरा मंगण आइंदा । कर किरपा जन भगत प्रेम भिच्छया जे झोली देवे डार, भगवन लख लख शुकर मनाइंदा। लख चुरासी विच्चों लभ्भे इक्को यार, यारी आदि अन्त निभाइंदा। जन्मे मरे ना विच संसार,
जीवन मरन आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क दो तिन्न चार दए आधार, चार तिन्न दो इक्क पावे सार, बिन इक्क चार मुख ना कोए सलाहइंदा ।
छदाउण माई पौण भन्ने सीस, नाम डण्डा हथ्थ उठाईआ। माई गोरजां अन्तिम पीसण ल्या पीस, कलयुग चक्की कूड़ चलाईआ। हाकण डाकण इक्क हदीस, हुक्म हाकम इक्क समझाईआ। सीर नीर पीए ना कोई ला के झीक, छल छिद्र ना कोए वड्याईआ। मूंडे सब दा फड़ के सीस, चोटी गुरसिखां हथ्थ फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग देवे साचा वर, चिट्टा दुध निर्मल सीर कोए बंधण ना पाईआ ।