पुस्तकालयभाग १२

११ अस्सू २०१९ बिक्रमी धन्ना सिँघ दे गृह ढह पई ज़िला लुधियाणा

सो पुरख निरँजण बेपरवाहया, हरि पुरख निरँजण खेल कराईआ। एकँकारा नाउँ धराया, आदि निरँजण नूर रुशनाईआ। अबिनाशी करते वेस वटाया, श्री भगवान निशान झुलाईआ। पारब्रह्म प्रभ खेल रचाया, निरगुण वेखे थाउँ थाईंआ। महल अटल इक्क सुहाया, सम्बल आपणा डेरा लाईआ। सोहला ढोला इक्को गाया, बोध अगाधी नाउँ दृढ़ाईआ। धुर फ़रमाना इक्क जणाया, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। साचा तख्त इक्क सुहाया, तख्त निवासी आसण लाईआ। बेपरवाह बेऐब परवरदिगार वेखण आया, नूर इलाही सच्चा माहीआ। सच संदेसा रिहा सुणाया, मुकामे हक़ वड वड्याईआ। हक़ हक़ीक़त खोज खोजाया, लोक परलोक वेखे थाउँ थाईंआ। विष्न ब्रह्मा शिव लए जगाया, सोया कोए रहिण ना पाईआ। त्रैगुण माया डेरा देवे ढाहया, कूड़ी क्रिया दए खपाईआ। पंज तत्त लेखा दए मुकाया, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश रिहा समझाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जुग चौकड़ी जिस हंढाया, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। गुर अवतार जिस प्रगटाया, निरगुण सरगुण मेल मिलाईआ। पीर पैग़म्बर जनणी जन बण जिस जाया, सो खेल करे नूर इलाहीआ। अक्खर वक्खर बोध अगाध मन्त्र अन्तर जिस पढ़ाया, साची सिख्या आप समझाईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात वरन गोत जिस वंड वंडाया, जुग चौकड़ी खेल कराईआ। धरत धवल ज़िमीं असमान, आकाश प्रकाश जिस कराया, रवि ससि सूरज चन्द रुशनाईआ। समुंद सागर डूँग्घी कंदर उच्चे टिल्ले पर्बत जिस डेरा लाया, जल थल महीअल रिहा समाईआ। त्रै पंज मेला गुर चेला जिस जोड़ जुड़ाया, लख चुरासी घाड़न घड़त घड़ाईआ। अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज अनुभव आपणा खेल कराया, जोती नूर कर रुशनाईआ। आत्म परमात्म परमात्म

आत्म वंड वंडाया, निरगुण निरगुण खेले खेल बेपरवाहीआ। गीत सुहागी छन्द एका गाया, बत्ती दन्द दए वड्याईआ। जीउ पिण्ड जिस तन रचाया, लेखा जाणे थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण आपणा खेल जणाईआ। धरत धवल बणाया आकाश, आकाश आकाशां विच समाईआ। जिस नूं कहिन्दे पुरख अबिनाश, अबिनाशी आपणा रंग रंगाईआ। आदि जुगादि सर्ब गुण तास, गुण वन्ता वड वड्याईआ। लेखा जाणे पृथ्मी आकाश, दो जहानां खोज खोजाईआ। लख चुरासी देवणहारा पवण स्वास, पवण पवणां डेरा लाईआ। जुग चौकड़ी वेखणहारा खेल तमाश, मंडल मण्डप रास रचाईआ। भगतां पूरी करनहारा आस, भगवन आपणा फेरा पाईआ। नित नवित होए दासी दास, बण सेवक सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। जिस नूं कहिन्दे श्री भगवान, निरगुण आपणा खेल कराइंदा। शाहो भूप राज राजान, साचे तख्त सोभा पाइंदा। आदि जुगादी हुक्मरान, लोआं पुरीआं आप मनाइंदा। गुर अवतार देवणहारा दान, पीर पैग़म्बर झोली आप भराइंदा। सति सतिवादी सति निशान, सति दुआरे आप उठाइंदा। प्रगट करे हरि हरि नाम, कोटन कोटि जिह्वा जाप जपाइंदा। अमृत आत्म साचा जाम, निझर झिरना आप झिराइंदा। जुग चौकड़ी पूरा करे काम, करनी करता आप कमाइंदा। लेखा जाण श्री भगवान, लेखा आपणे हथ्थ रखाइंदा। लख चुरासी साचा काहन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाउँ आप वड्याइंदा। जिस नूं कहिन्दे श्री भगवन्त, सचखण्ड वसे सच्चा माहीआ। आदि जुगादि महिमा अगणत, गुर अवतार भेव ना आईआ। गा गा थक्के साध सन्त, कोटन कोटि रहे जस गाईआ। वेद पुराण शास्त्र सिमरत अञ्जील कुरान लिख लिख थक्की छंत, हरि का छन्द ना कोए लिखाईआ। आदि जुगादि बणाए बणत, घड़न भन्नणहार आपणा खेल वखाईआ। कोए ना जाणे प्रभ का अन्त, बेअन्त कहे लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप कराईआ। जिस नूं कहिन्दे पुरख अगम्म, अलख अगोचर खेल कराइंदा। ना मरे ना पए जम्म, मात गर्भ ना फेरा पाइंदा। पवण स्वास ना कोए दम, रसना जिह्वा ना कोए हिलाइंदा। हड्ड मास ना कोए चम्म, नाड़ बहत्तर रत्ती रत्त ना कोए वखाइंदा। हरख़ सोग ना कोए ग़म, चिंता रोग ना कोए सताइंदा। निरगुण रूप श्री भगवान, जोती जोत डगमगाइंदा। सचखण्ड वसे सच मकान, थिर घर आपणा हुक्म वरताइंदा। ब्रह्मण्ड खण्ड वेखे आण, जुग चौकड़ी फेरा पाइंदा। आदि जुगादी नौजवान, बिरध बाल रूप ना कोए रखाइंदा। कागद कलम शाही लिख लिख दए ब्यान, सिफ्त सालाही सिफ्त सालाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर आपणी करनी आप कमाइंदा। जिस नूं कहिन्दे बेपरवाह, बेपरवाह वडी वड्याईआ। सतिजुग

त्रेता द्वापर कलयुग वेखे आ, नित नवित वेस वटाईआ। निरगुण सरगुण बणे मलाह, आपणे कंध उठाईआ। नाउँ निरँकारा दए दृढ़ा, आत्म परमात्म भेव चुकाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म पर्दा दए उठा, ईश जीव करे कुड़माईआ। अनहद नादी नाद दए वजा, धुंन आत्मक राग सुणाईआ। निर्मल दीआ जोत दए जगा, अज्ञान अन्धेर चुकाईआ। अमृत आत्म जाम दए प्या, अठसठ तीर्थ लेखा दए मुकाईआ। घर मन्दिर कर रुशना, गृह वेखे चाँईं चाँईंआ। नारी कन्त मेला सहिज सुभा, श्री भगवन्त आप कराईआ। बेअन्त बेअन्त खेल करे सच्चा शहिनशाह, शाह पातशाह आपणा हुक्म मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि अन्त श्री भगवन्त करे खेल हरि रघुराईआ। जिस नूं कहिन्दे परवरदिगार, मिहबान बीदो खेल कराइंदा। मुकामे हक़ वसे सांझा यार, लाशरीक नाउँ धराइंदा। हक़ हक़ीक़त लए विचार, बेनज़ीर नज़र इक्क उठाइंदा। चौदां तबकां खोल्ह किवाड़, चौदस चौदस चन्द चमकाइंदा। ईसा मूसा मुहम्मद दे पैग़ाम, पीर पैग़म्बर आप जणाइंदा। लोकमात कर ग़ुलाम, बरदे आपणी सेवा लाइंदा। आपे बणया रहे अमाम, सिर अमामां नाउँ धराइंदा। लेखा जाण दो जहान, दोए दोए आपणी कल वखाइंदा। तीस बतीसा गा गा गाण, अञ्जील कुरानां वंड वंडाइंदा। अन्तिम देवे सच्चा दान, दाता दानी झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बेअन्त आपणा खेल आप कराइंदा। जिस नूं कहिन्दे सचखण्ड निवासी, सो सतिगुर खेल कराईआ। हरि पुरख निरँजण इक्क अबिनाशी, अबिनाशी आपणी कार कमाईआ। कलयुग अन्तिम वेखे रासी, मंडल रासी आप रचाईआ। खोज खोजाए पृथ्मी आकाशी, गगन मंडल फेरा पाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप लख चुरासी वेखे सच्चे साथी, सगला संग कवण निभाईआ। लहिणा देणा चुकाए त्रिलोकी नाथी, नाथ त्रिलोकी लए उठाईआ। पीर पैग़म्बरां खोल्हे ताकी, साचा हुजरा आप वखाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर चुकाए बाकी, लहिणा कोए रहिण ना पाईआ। पारब्रह्म प्रभ बणे आप साकी, हरि सज्जण फेरा पाईआ। लख चुरासी वेखे जीव ख़ाकी, धरनी धरत धवल खोज खोजाईआ। गुरमुख चाढ़े फड़ फड़ साची घाटी, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। निर्मल जोत जगे ललाटी, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म मेल मिलाए कमलापाती, कँवल नैण रंग रंगाईआ। दरस दिखाए बहु बिध भांती, अनक कल आपणा खेल कराईआ। वसणहारा इक्क इकांती, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। जिस नूं कहिन्दे सच ख़ुदा, नूरी जल्वा नूर धराइंदा। जिस दे उत्तों पीर पैग़म्बर होए फिदा, मुर्शद मुरीद राह तकाइंदा । जिस दुआरे कोटन कोटि मुहम्मद पायण गिध्धा, रसूल रसूलां सो अख्वाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो साहिब वेस वटाइंदा । सो साहिब सच्चा सुल्तान,

जिस हथ्थ वडी वड्याईआ। दरगाह बैठा सच मकान, सचखण्ड साचे वज्जे वधाईआ। कलयुग अन्तिम हो प्रधान, निहकलंका नाउँ रखाईआ। डंक वजाए इक्क जहान, दो जहानां आप जगाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव मंगण दान, दर बैठे सीस झुकाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर करन ध्यान, चरन कँवल मिले सरनाईआ। भगत भगवन्त मिल मिल गीत इक्को गाण, सोहँ ढोला रिहा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणी कार कमाईआ। भगत भगवन्त इक्को ढोला, हरि मन्दिर आप जणाइंदा। भगत भगवन्त इक्को सोहला, सो पुरख निरँजण आपे गाइंदा। भगत भगवन्त बण विचोला, लोकमात मेल मिलाइंदा। भगत भगवान उठाए ओहला, दूई द्वैती पर्दा लाहइंदा। भगत भगवान नज़री आए इक्को मौला, मौला आपणा खेल वखाइंदा। भगत भगवान पूरा करे कौला, कीता कौल भुल्ल ना जाइंदा। भगत भगवान आदि जुगादि जुगा जुगन्तर हरि जू बौहड़ा, नित नवित कर कर हित वेख वखाइंदा। जिस नूं मन्नदे रहे पूत सपूता ब्राह्मण गौड़ा, उच्चे टिल्ले पर्बत सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, अन्तिम आपणा वेस वटाइंदा। अन्तिम वेस करे करतार, कुदरत कादर वेख वखाईआ। जोधा महांबली अवतार, बल आपणा आप रखाईआ। लख चुरासी मारे मार, बचया कोए रहिण ना पाईआ। शाह सुल्तानां करे ख़ुआर, सीस ताज ना कोए टिकाईआ। गुरमुख सज्जण लए उठाल, दीनन आपणी दया कमाईआ। दिवस रैण करे प्रितपाल, बण प्रितपालक सेव कमाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग साची घालण जिस लई घाल, कीती घाल लेखे पाईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जागरत जोत करे रुशनाईआ। अंदर बाहर गुपत ज़ाहर चले नाल नाल, आत्म परमात्म परम पुरख वेख वखाईआ। नेड़ ना आए काल महांकाल, महांकालका भय ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणा फेरा आपे पाईआ। आपणा फेरा पा गोबिन्द, हरि जू आपणी खेल कराइंदा। गहर गम्भीर गुणी गहिन्द, बेअन्त रूप वटाइंदा। लख चुरासी लाए निन्द, निन्दक निन्दया मुख भराइंदा। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत उपजाए साची बिन्द, सुत अनादी नाउँ धराइंदा। अमृत जाम प्याए काया गागर सागर सिन्ध, अंमिउँ रस आपणा इक्क चुआइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग करता वेस वटाइंदा। जुग करता वटाए वेस, रूप अनूप धराईआ। भगत भगवन्त लए वेख, लख चुरासी खोज खोजाईआ। निरँकार निराकार निरवैर धरया भेख, भेखी कोए रहिण ना पाईआ। लेखा जाणे देस परदेस, देस दसन्तर खोज खोजाईआ। पकड़ उठाए ब्रह्मा विष्न महेष गणेश, करोड़ तेतीसा सुरपति इन्द नाल मिलाईआ। बिन नेत्र नैणां बिन अक्खां रिहा वेख, बिन कन्नां रिहा सुणाईआ। कलयुग अन्तिम कूड़ी क्रिया होणा खेत, थिर कोए रहिण ना पाईआ। त्रैगुण

माया प्रभ चरन दुआरे चढ़नी भेंट, भेंटा आपणी आप कराईआ। जूठ झूठ कोए ना रहिणा कौड़ा रेठ, कूड़ी क्रिया दए खपाईआ। भगत भगवन्त रखे साया हेठ, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सति सतिवादी रुत्त मौले बसन्ती चेत, चेतन सब दी सुरती दए कराईआ। आत्म परमात्म ब्रह्म पारब्रह्म करे साचा हेत, मित्र प्यारा मिल मिल ख़ुशी मनाईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण इक्क इकल्ला रिहा खेड, खेडणहारा नज़र ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह आया जग, जग जीवण दाता खेल कराइंदा। सन्त सुहेले साचे सद्द, सद्दा इक्को नाम दवाइंदा। कूड़ी क्रिया पार हद्द, साचा मार्ग एका लाइंदा। विष्न बणाए विश्व यद्द, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश ऊँच नीच ना कोए रखाइंदा। ग़रीब निमाणयां लडाए लड, साची गोदी गोद सुहाइंदा। डूँग्घे सागर आपे कढ्ढ, सच सिँघासण आप बहाइंदा। नाम निधान प्याए मदि, अठ्ठे पहर ख़ुमार जणाइंदा। काम क्रोध लोभ मोह हँकार आसा तृष्ना देवे वढ्ढ, माया ममता मोह मिटाइंदा। गृह मन्दिर अंदर धुन राग सुणाए अनहद, रागी आपणा राग सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन साचे आप जगाइंदा। हरिजन मेला एकँकार, गुर शब्दी मेल मिलाईआ। कलयुग अन्तिम हो त्यार, त्रैगुण अतीता वेस वटाईआ। ठांडा सीता वसे सच दरबार, सम्बल आपणा आसण लाईआ। हस्त कीटा दे आधार, ऊँचां नीचां एका रंग वखाईआ। नाम मीठा कर प्यार, सोहँ अक्खर करे पढ़ाईआ। त्रैगुण अंगीठा तपे अंग्यार, अमृत मेघ रिहा बरसाईआ। पतित पुनीता पावे सार, पतित पापी दए तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निरगुण निरगुण आपणा खेल वखाईआ। निरगुण खेल गुरमुख मेला, भेव कोए ना पाइंदा। एका घर बहाए गुरू गुर चेला, गुर गोबिन्द संग निभाइंदा। आदि जुगादी सज्जण सुहेला, सन्त साजन वेख वखाइंदा। वसणहारा धाम नवेला, लोकमात वेस वटाइंदा। कटणहारा धर्म राए दी जेला, लख चुरासी फंद कटाइंदा। कलयुग जाणे अन्तिम वेला, वार थित ना कोए वड्याइंदा। अचरज खेल पारब्रह्म प्रभ खेला, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान भेव ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कराइंदा। जिस नूं कहिन्दे करनी करता, सो आपणा खेल कराईआ। निरभउ होए कदे ना डरदा, भय आपणा सर्ब जणाईआ। ना जन्मे ना कदे मरदा, जन्म मरन विच ना आईआ। आपणे दर दरवेश बणे आपे बरदा, शाह पातशाह आप अख्वाईआ। आपणा घाड़न आपे घड़दा, आपे घड़े भन्ने सर्ब लोकाईआ। आपणे मन्दिर आपे चढ़दा, सचखण्ड वसे सच्चा माहीआ। आपणा नाउँ आपे पढ़दा, गुर अवतार पीर पैग़म्बर जुग जुग करे पढ़ाईआ। आप उठाए आपणा पर्दा, पर्दानशीं मुख नकाब ना कोए रखाईआ।

लेखा जाणे लख चुरासी जीव जंत घर घर दा, घर घर आपणा मुख छुपाईआ। करे वेस नर हरि नरायण नर दा, नर नरेश सच्चा माहीआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन सज्जण आपे फड़दा, फड़ फड़ बांहों रिहा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, खेल करे विच जहान, ख़ालक ख़लक ख़लक ख़ालक हरि वेखे चाँईं चाँईंआ।

११ अस्सू २०१९ बिक्रमी सरदारा सिँघ दे गृह पक्खोवाल ज़िला लुधियाणा

साचे तख्त बैठा शहिनशाह, सचखण्ड साचे वज्जे वधाईआ। सो पुरख निरँजण रूप धरा, निरगुण खेल करे बेपरवाहीआ। हरि पुरख निरँजण वेस वटा, अगम्म अगम्मड़ी कार कमाईआ। एकँकारा नाउँ धरा, नाउँ निरँकारा दए जणाईआ। आदि निरँजण कर रुशना, जोती जोत डगमगाईआ । श्री भगवान सच निशान लए बणा, सति सतिवादी आप उठाईआ। अबिनाशी करता वेखे नैण उठा, निज नैण आप खुल्हाईआ। पारब्रह्म प्रभ सीस झुका, दर आपणे मंग मंगाईआ। भूपत भूप राज राजान आप अख्वा, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताईआ। मुकामे हक़ डेरा ला, जल्वा नूर नूर दरसाईआ। नूरी जल्वा इक्क ख़ुदा, लाशरीक वडी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड साचा इक्क सुहाईआ। सचखण्ड बैठा शहिनशाह, शाह पातशाह वज्जे वधाईआ। सच संदेसा रिहा सुणा, नर नरेशा इक्को माहीआ। दो जहानां रिहा जगा, थिर घर आपणा हुक्म वरताईआ। सुन्न अगम्म पर्दा दए चुका, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां राग सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड निवासी साचा खेल कराईआ। सचखण्ड दवारे हरि निरँकारा, हरि जू आपणा आसण लाइंदा। लेखा जाणे धुर दरबारा, दरगाह साची वेख वखाइंदा। निरगुण निरगुण कर पसारा, निरगुण आपणा वेस वटाइंदा। सच संदेसा एका वारा, आदि जुगादी आप सुणाइंदा। ब्रह्म ब्रह्मादी पावे सारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी सचखण्ड, हरि साचा सच कराईआ। करे खेल सूरा सरबंग, दूसर साथ ना कोए रखाईआ। आदि जुगादि वजाए मृदंग, नाम निधाना इक्क रखाईआ। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां आपे लँघ, गृह गृह मन्दिर खोज खोजाईआ। लेखा जाणे सूरज चन्द, ज़िमीं असमान दए वड्याईआ। लख चुरासी वंडण वंड, विष्न ब्रह्मा शिव सेव लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड निवासी आपणा हुक्म वरताईआ। सचखण्ड निवासी सच सुल्ताना, हरि साची कार कमाइंदा। महांबीर बली जोधा सूर बलवाना, बल आपणा

आप रखाइंदा। सदा संदेसा देवणहारा धुर फ़रमाना, धुर दी बाणी बाण लगाइंदा। लेखा जाणे जीव जहाना, जीवण जुगत जोत आप जगाइंदा। देवणहारा पद निरबाना, निरबान पद इक्क वखाइंदा। बोध अगाधी एका गाणा, बिन अक्खर आप सुणाइंदा। दाता दानी देवणहारा दाना, दयानिध ठाकर स्वामी आपणी दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड निवासी खेल कराइंदा। सचखण्ड निवासी ठांडा सीता, सतिगुर आपणी दया कमाईआ। जुग चौकड़ी चलाए रीता, रीतीवान बेपरवाहीआ। त्रैगुण लेखा जाणे अतीता, पंज तत्त तत्त कुड़माईआ। अन्तर बाहर गुपत ज़ाहर निरगुण सरगुण ठांडा सीता, मेघ अमृत इक्क बरसाईआ। वसणहारा हस्त कीटा, ऊँच नीच डेरा लाईआ। करे खेल आप अनडीठा, भेव कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड वसे सच्चा माहीआ। सचखण्ड वसे हरि भगवाना, हरि जू आपणा खेल कराइंदा। आदि जुगादी मर्द मर्दाना, वड मर्दानगी आप कमाइंदा। सच संदेसा धुर फ़रमाना, जुगा जुगन्तर आप जणाइंदा। गुर अवतार कर प्रधाना, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। पीर पैग़म्बर जगत निशाना, नाम निशानी हथ्थ फड़ाइंदा। लेखा जाणे दो जहानां, लोक परलोक वेख वखाइंदा। चौदां तबक सुणाए गाणा, चौदां लोक पर्दा लाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड निवासी आपणी कार कराइंदा। सचखण्ड निवासी करे कारा, करनी आपणे हथ्थ रखाईआ। आदि जुगादी हो त्यारा, त्रैभवण धनी वेस वटाईआ। अलख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह सच्ची सरकारा, वेखे सर्ब लोकाईआ। कागद कलम ना लिखणहारा, लिख लिख लेख ना कोए मुकाईआ। आदि अन्त ना पारावारा, बेअन्त कह कह पल्लू सर्ब छुडाईआ। जुग चौकड़ी होए ख़बरदारा, साची ख़बर आप सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी रचना आप रचाईआ। आपणी रचना रच निरँकार, निरगुण सरगुण वेख वखाइंदा। घाड़ण घड़े बण ठठयार, घाड़त आपणे हथ्थ रखाइंदा। त्रैगुण नाता जोड़ संसार, अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश बन्धन पाइंदा। मन मति बुध दे आधार, रक्त बूंद रंग रंगाइंदा। नाद शब्द सच्ची धुन्कार, घर आत्मक आप टिकाइंदा। आत्म सेजा खेल न्यार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड निवासी आपणा राह चलाइंदा। सचखण्ड निवासी साचा राह, आदि जुगादि चलाईआ। जुगा जुगन्तर दे सलाह, साची सिख्या करे पढ़ाईआ। गुर अवतार लए प्रगटा, प्रगट आपणी कल वखाईआ। निरगुण सरगुण रूप धरा, धरनी धरत धवल वड्याईआ। सच संदेसा दए घला, इक्क इकल्ला सच्चा माहीआ। लिख लिख लेखा दए समझा, कायनात करे पढ़ाईआ। अक्खर अक्खर जोड़ जुड़ा, वक्खर आपणी धार रखाईआ। सत्थर साचा लए विछा, आत्म सेजा इक्क हंढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे

खेल साचा हरि, साचा रंग आप रंगाईआ । साचा रंग हरि करतारा, एका एक रंगाइंदा। आदि जुगादी बण सेवादारा, सेवक साची सेव कमाइंदा। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां एथे ओथे दो जहान श्री भगवान बण वणजारा, चौदां लोक हट्ट चलाइंदा। नाम वस्त सच भण्डारा, अतोट अतुट वखाइंदा। देवणहार सदा संसारा, महांसारथी फेरा पाइंदा। जुग चौकड़ी वेखे विगसे वेखणहारा, वेखणहारा नज़र किसे ना आइंदा। सचखण्ड वसे एकँकारा, अकल कल आपणी खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आपणे हथ्थ रखाइंदा। साचा खेल पुरख समरथ, आदि आदि कराईआ। विष्न ब्रह्मा देवे साची वथ, वस्त इक्को इक्क झोली पाईआ। अन्तर आत्म मार्ग दस्स, चार चार करे पढ़ाईआ। जुग चौकड़ी चलाए रथ, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी आपणा गेड़ा गेड़े विच भुआईआ। जुग चौकड़ी गेड़ा गेड़णहारा, हरि जू वड्डा वड वड्याईआ। निरगुण सरगुण लै अवतारा, रूप अनूप धराईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त पावे सारा, भगत भगवन्त वेख वखाईआ। नाता तोड़े हउमे हंगत गढ़्ह कूड़ी क्रिया मेट अन्धयारा, निरगुण साचा चन्द चढ़ाईआ। शब्द अगम्मी बोल जैकारा, जै जैकार समझाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान बण लिखारा, परा पसन्ती मद्धम बैखरी आपे गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड आपणा हुक्म वरताईआ। सचखण्ड निवासी धुर फ़रमाना, धुरदरगाही आप जणाइंदा। हुक्मे अंदर राजा राणा, सीस जगदीस सर्ब झुकाइंदा। हुक्मे अंदर गुर अवतार पीर पैग़म्बर गाए गाणा, हुक्मे अंदर राग अल्हाइंदा। हुक्मे अंदर आत्म परमात्म अमृत रस पीणा खाणा, निझर झिरना आप झिराइंदा। हुक्मे अंदर जोत प्रकाश अनभउ प्रकाश वखाणा, अज्ञान अन्धेर चुकाइंदा। हुक्मे अंदर जुग चौकड़ी वरते भाणा, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। हुक्मे अंदर चतुर सुघड़ सयाणा, हुक्मे अंदर मूर्ख मूढ़े गूढ़ी नींदे सुआइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारे आपे चढ़, साचे तख्त सोभा पाइंदा। साचे तख्त हरि निरँकारा, इक्क इकल्ला आसण लाईआ। दीवा बाती ना कोए उज्यारा, जोती नूर नूर नूर नूर रुशनाइंदा। शाहो भूप बण सिक्दारा, तख्त निवासी सोभा पाईआ। दर दरवेश बण भिखारा, अलख निरँजण आपणी अलख आप जगाईआ। आपे होए देवणहारा, आपणी झोली आप भराईआ। आपे जाणे आपणा सच विहारा, करनी करता आप कमाईआ। आपे लख चुरासी कर पसारा, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज रखे थाउँ थाईंआ। आपे गुर अवतार पीर पैग़म्बर दे सहारा, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण बन्धन पाईआ। आपे जुग चौकड़ी करे पार किनारा, थिर कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड वसे

सच्चा माहीआ। सचखण्ड दवार सोहणा बंक, सो पुरख निरँजण आप बणाया। कोई लेखा ना जाणे आदि अन्त, मध आपणा खेल कराया। ना कोई राउ ना कोई रंक, एका रंग समाया। ना कोई मणीआ ना कोई मंत, मन्त्र शब्द ना कोए सुणाया। ना कोई साध ना कोई सन्त, गुर अवतार नज़र कोए ना आया। ना कोई पांधा ना कोई पंडत, मुल्ला शेख़ ना कोए पढ़ाया। ना कोई गढ़्ह हउमे हंगत, काया कोट ना कोए वड्याआ। ना कोई खण्डा ना कोई खण्डत, तीर कमान ना कोए उठाया। ना कोई जेरज ना कोई अंडत, उत्भुज सेत्ज रूप ना कोए वखाया। सचखण्ड दवारे पुरख अबिनाशी इक्को इक्क बोध ज्ञाना पंडत, पारब्रह्म आपणा नाउँ धराया। ना दरवेश ना कोई मंगत, भिखारी रूप ना कोए वखाया। ना कोई गुर ना कोई संगत, ना कोई चरन कँवल समझाया। आपे जाणे आपणी बणत, आपणा लेखा आपणे हथ्थ रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारे आपे चढ़, साचा खेल आप वरताया। साचा खेल वरते भगवन्त, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। लेखा जाणे आदि अन्त, मध आपणी रचन रचाईआ। कोटन कोटि साध सन्त, भगत भगवन्त सेव लगाईआ। कोटन कोटि नाम मणीआ मंत, रसना जिह्वा रही गाईआ। कोटन कोटि जगत नार कन्त, हरि कन्त इक्को इक्क नज़री आईआ। कोटन कोटि बस्त्र रंग चाड़्हन बसन्त, हरि बसन्त रंग इक्को रंग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड दवारे आपणा पर्दा पाईआ। सचखण्ड निवासी बैठा लुक, नेत्र नैण नज़र किसे ना आइंदा। आदि जुगादी जुगा जुगन्तर रिहा चुप्प, गुर अवतार पीर पैग़म्बर इक्क पढ़ाइंदा। शब्द दुलारा कीता सुत, जन जनणी आपणा रूप वटाइंदा। दाई दाया सेवा करे अबिनाशी अचुत्त, साची सेवा आप कमाइंदा। थिर घर मौले इक्को रुत्त, रुत्त रुत्तड़ी आप महकाइंदा। पुरख अबिनाशी वेखे उठ, आप आपणा नैण खुल्हाइंदा। जिउँ भावे तिउँ जाए तुठ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप कराइंदा। आपणी करनी करे जग, जुग जुग वेस वटाईआ। त्रैगुण माया वेखे अग्ग, लख चुरासी तपे लोकाईआ। जीव जंत होए कग, बुद्धि काग वांग कुरलाईआ। काया मन्दिर अंदर कोई ना बहे सज, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूँग्घी कंदर टिल्ले पर्बत खोज खोजाईआ। अमृत आत्म पीवे कोई ना रज्ज, अठसठ तीर्थ भरमे भुल्ले सर्ब लोकाईआ। नौ दुआरे रहे नच्च, दसवें मेल ना सच्चे माहीआ। लेखे लग्गे ना काया माटी कच्च, काची गगरीआ कम्म किसे ना आईआ। हिरदे वसे ना हरि हरि सच्च, सच सुच्च ना कोए कुड़माईआ। मन वासना रहे नच्च, दहि दिशा उठ उठ धाईआ। गुर का शब्द ना सके वाच, आत्म परमात्म मेल ना कोए मिलाईआ। अजपा करे ना कोए पाठ, रसना जिह्वा सर्ब हल्काईआ। पंच विकारा करे ना कोए घात, खण्डा नाम हथ्थ

ना कोए चमकाईआ। आपणी पति कोए ना सके राख, बिहबल रोवे सर्ब लोकाईआ। जुग चौकड़ी वेखणहारा अन्धेरी रात, आलस निंद्रा विच कदे ना आईआ। पुरख अबिनाशी वेखे खोल्ह ताक, दो जहानां पर्दा आप उठाईआ। पीर पैग़म्बर गुर अवतार कवण दुआरे बैठे घाट, आपणे पतण डेरा लाईआ। नेड़े दूर कवण तकाए वाट, बण पाँधी फेरा पाईआ। कवण निझर रस रिहा चाट, रसना रस ना कोए वखाईआ। कवण निरगुण विक्या सरगुण हाट, हट्टो हट्ट ना कोए भुआईआ। कवण दर्शन पाए कमलापात, कँवल नैण इक्को नज़री आईआ। कवण नाता तोड़े ज़ात पात, दीन मज़्हब ना कोए रखाईआ। कवण लेखा जाणे पवण स्वास, उनन्जा पवणा रिहा समाईआ। कवण पूरी करे आस, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जन भगतां मेल मिलाईआ। कवण प्रगट होए साख्यात, स्वच्छ सरूपी रूप धराईआ। कवण गुरसिख बणाए पारज़ात, चरन कँवल दए वड्याईआ। कवण पूरब जन्म पूरा करे घाट, पूरब लेखा दए चुकाईआ। कवण लेखा मुकाए सीआं साढे तिन्न तिन्न हाथ, रविदास चुमारा दए गवाहीआ। कवण बणे माई बाप, पिता पूत गोद बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड आपणा वेस वटाईआ। सचखण्ड दवारे वेस अवल्ला, सो पुरख निरँजण आप कराइंदा। आदि जुगादी इक्क इकल्ला, जुग जुग वेस वखाइंदा। गुर अवतार फड़ाया पल्ला, पल्लू एका गंढ्ढ पुआइंदा। नाम संदेस एका घल्ला, नर नरेश आप पढ़ाइंदा। दर दरवेश आपे खला, जोती जाता डगमगाइंदा। शब्दी धार आपे रला, रूप रंग रेख ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि जू आपणा भेव चुकाइंदा। सचखण्ड निवासी खोल्हे भेत, भेव आपणा आप जणाईआ। जुग चौकड़ी करे हेत, भगत भगवन्त लए उठाईआ। लख चुरासी वेखे खेत, बण किरसाणा सच्चा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड निवासी आपणा पर्दा आप उठाईआ। आपणा पर्दा देवे लाह, सचखण्ड निवासी खेल कराइंदा। सच संदेसा दए सुणा, धुर फ़रमाणा आप जणाइंदा। विष्नूं दर लए बुला, ब्रह्मा एका हुक्म मनाइंदा। शंकर सीस रिहा झुका, नेत्र नैण ना कोए उठाइंदा। त्रैगुण माया मारे धाह, धीरज धीर ना कोए धराइंदा। पंज तत्त रहे कुरला, दोए जोड़ वास्ता सर्ब पाइंदा। सनक सनंदन सनातन सन्त कुमार लए बुला, बराह आपणा हुक्म सुणाइंदा। युगे पुरष लए उठा, हाव ग़रीव नाल रलाइंदा। नर नरायण चरनी डिगे आ, कपलमुन मस्तक टिक्का एका लाइंदा। दत्ता त्रै होए फिदा, फितरत आपणी आप मिटाइंदा। रिखव देव इक्को मंग रिहा मंगा, खाली झोली अग्गे डाहइंदा। पिरथू सेव लए कमा, साची सेवा झोली पाइंदा। मत्तस जल रिहा समा, जलधारा खेल जणाइंदा। कशप मिन्दिरा रिहा उठा, तेरा हुक्म सीस टिकाइंदा। मोहनी

मथण रिहा करा, समुंद सागर वरोल वखाइंदा। धनंतर लेखा रिहा चुका, दोए जोड़ वास्ता पाइंदा। हँसा आपणा नाउँ धरा, सोहँ गीत सोहला ढोला एका गाइंदा। नर सिँघ खेल करे बेपरवाह, दर आपणा इक्क जणाइंदा। बल दुआरे फेरा पा, बावण आपणा भेव खुल्हाइंदा। बावन तेरा लेखा दए मुका, पुरख अबिनाशी आपणा हुक्म वरताइंदा। अन्तिम लहिणा दए चुका, बाकी कोए नज़र ना आइंदा। नर हरि वेस वटा, ध्रू बाले लेखा आप चुकाइंदा। गज़ तन्द आप कटा, हरीहर आपणा वेस वटाइंदा। हुक्मे अंदर लए बन्न्हां, नाम डोरी इक्क उठाइंदा। परस राम लए उठा, पिछली कीती याद कराइंदा। राम दसरथ बेटा लए जगा, प्रगट रम्मईआ राम आपणा हुक्म वरताइंदा। वेद व्यासा नैण दए खुल्हा, पुराण अठारां पर्दा लाहइंदा। गीता ज्ञान लहिणा देणा देवे झोली पा, त्रिलोकी नंद नंद आप जणाइंदा। फड़ बांहों चरनां हेठ लए दबा, पुरख अबिनाशी खेल कराइंदा। मूसा इक्क संदेसा दए पहुंचा, कोहतूर नज़र कोए ना आइंदा। ईसा लेखा दए समझा, ख़ुदा नूर ज़हूर इक्क दृढ़ाइंदा। मुहम्मद अहिमद पर्दा देवे लाह, अल्ला राणी गंढ्ढ पुवाइंदा। चार यारी जोड़ जुड़ा, जुगत आपणे हथ्थ रखाइंदा। हुक्मे अंदर खेल वरता, धुर फ़रमाना आप सुणाइंदा। सचखण्ड खेल करे सच्चा शहिनशाह, निरगुण नानक सरगुण नानक आपणे नाल प्रनाइंदा। एका मन्त्र नाम दृढ़ा, नाम सति झोली पाइंदा। आत्म परमात्म परमात्म आत्म लेखा दए जणा, ईश जीव ब्रह्म पारब्रह्म संग मिलाइंदा। चार वरन क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश एका घर दए वखा, ज़ात पात राउ रंक राज राजान शाह सुल्तान ना कोए जणाइंदा। साची सिख्या इक्क दृढ़ा, अक्खर वक्खर आप पढ़ाइंदा। अगम्मी कार आप करा, अंगद एका अंग लगाइंदा। अंगद अमृत आत्म जाम प्या, अमर दास वेख वखाइंदा। राम दास काया मन्दिर भेव चुका, हरिमन्दिर राम दास पर्दा लाहइंदा। आदि जुगादी धुंन अनादी शब्द अनादी राग दए अला, गुर अर्जन अर्जन गुर भेव खुल्हाइंदा। बोध अगाधी शब्द सुणा, अनरागी आपणा राग अल्हाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग विछड़े लए मिला, गुर अवतार पीर पैग़म्बर साध सन्त आपणा मेल मिलाइंदा। पंज इक्क पंज दो बावन अक्खर आपे हो, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण पंज तिन्न तिन्न पंज पंचम आपणा मेल मिलाइंदा। गुरू ग्रन्थ बीज साचा बो, बोध अगाध सन्त साध लख चुरासी जीव जंत वंड वंडाइंदा। जोती जाता पुरख बिधाता हरि गोबिन्द मेटे चिन्द, सच कटार कर त्यार, प्रेम प्यार दो धार आप वखाइंदा। हरिराय दे अधार, आत्म अन्तर कर पसार, हरिकिशना कर विचार, किशना लेख ना कोए रखाइंदा। तेग़ बहादर तिक्खी धार, संसार सागर करे पार, डुब्बदे पाथर जाए तार, पाहन आपणा चरन छुहाइंदा। गोबिन्द सूरा ख़बरदार, पुरख अकाल करे प्यार, पूत सपूता आपणी गोद बहाइंदा। खड़ग खण्डा तेज़ कटार, ब्रह्मण्डां खण्डां गगन पतालां जेरज अंडां

पावे सार, उत्भुज सेत्ज लेखा मूल चुकाइंदा। भगत अठारां वणज वणजार, ध्रू प्रहिलाद लए अधार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताइंदा। आपणा हुक्म पंचम मीता, पंचम पंच जणाईआ। आदि जुगादी जाणे रीता, सति सतिवादी बेपरवाहीआ। वसे धाम इक्क अनडीठा, सचखण्ड आपणा डेरा लाईआ। लख चुरासी सज्जण मीता, घर घर वेख वखाईआ। परखणहारा जीव जंत नीता, नीतीवान इक्को इक्क रघराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड निवासी साचे हरि, साची खेल आप रचाईआ। साची खेल करे भगवन्त, भगवन आपणी दया कमाइंदा। जुग चौकड़ी करे अन्त, नौ सौ चुरानवें चौकड़ी पन्ध मुकाइंदा। कलयुग खेल करे बेअन्त, बेअन्त भेव कोए ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड साची धार चलाइंदा। सचखण्ड निवासी साची धार, सो पुरख निरँजण आप चलाईआ। हरि पुरख निरँजण हो त्यार, निरगुण आपणा रूप धराईआ। एकँकार महल अटल वेख मुनार, सम्बल आपणा डेरा लाईआ। आदि निरँजण कर उज्यार, नूर ज़हूर इक्क दरसाईआ। अबिनाशी करता खोल्ह ठाडा दरबार, श्री भगवान सति सतिवादी सच निशान उठाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म करे प्यार, ब्रह्मवेता सच्चा माहीआ। अन्तिम लेखा मेटे सर्ब संसार, भरम भुलेखा रहे ना राईआ। नर नरेशा सिरजणहार, सिर सिर रिज़क सभाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव तेई अवतार, भगत अठारां ईसा मूसा मुहम्मद गुरू दस लए उठाल, हुक्म हाकम इक्क जणाईआ। नेत्र वेखो शाह कंगाल, कलयुग जीव रहे कुरलाईआ। सच ना मिले कोए दलाल, नाम दलाली ना कोए कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह हरि खेल कराउणा, कलयुग अन्तिम वेख वखाईआ। निरगुण निरवैर पुरख अकाल आपणा नाउँ धराउणा, ज़ात पात ना वंड वंडाईआ। सति सतिवादी आदि जुगादी ढोला इक्को गाउणा, सोहँ अक्खर करे पढ़ाईआ। आत्म परमात्म मेल मिलाउणा, दूई द्वैत रहिण ना पाईआ। साचा मन्दिर इक्को सहाउणा, साढे तिन्न हथ्थ दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह आप चलाईआ। साचा राह चलाए श्री भगवान, श्री भगवान वडी वड्याईआ। कलयुग अन्त लेखा चुकाए आण, लेखा आपणे विच छुपाईआ । शब्द अगम्मी तीर निराला मारे बाण, अणयाला आप चलाईआ। शाह पातशाह होण हैरान, हरि का भेव कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जुग चौकड़ी लेखा दए मुकाईआ। जुग चौकड़ी मुक्के पन्ध, थिर कोए रहिण ना पाया। कलयुग अन्तिम मिटना चन्द, जगत अन्धेरा छाया। लख चुरासी वासना गंद, हिरदे हरि ना कोए वसाया। आत्म बिन परमात्म होई रंड, सेज सुहञ्जणी ना कोए सुहाया। किसे ना मिले निजानंद, निझर झिरना ना

कोए झिराया। रसना जिह्वा खा खा थक्की गंद, कूड़ी वासना ना कोए मिटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लहिणा देवे चुकाया। सब दा लहिणा चुकाउणा आप, प्रभ साचा दया कमाइंदा। पूरब लहिणा लख चुरासी वेखणहारा जन्म कर्म पाप, पतित पुनीत खोज खोजाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर विछड़े लभ्भदे सज्जण साक, गुरमुख गुरसिख आप उठाइंदा। तट किनारा वेखणहारा घाट, कलयुग अन्तिम पत्तण आपणा डेरा लाइंदा। पीर पैग़म्बर राह तक्कण अन्तिम मुक्की साडी वाट, चौदां सदीआं पन्ध मुकाइंदा। कवण सुत्ते डूँग्घे खात, कवण दुआरे बन्द रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी कलयुग आपणी कल आप वरताइंदा। कलयुग अन्तिम हरि बलवाना, निहकलंक नाउँ रखाईआ। वेद व्यासा लिख के गया ब्याना, वाक् भविख्त रिहा समझाईआ। ईसा मंगे दर दरवेश दाना, मेहरवान मेहरवान मेहरवान बेनज़ीर नज़र मेहर इक्क उठाईआ। मुहम्मद कहे मेरा अमाम अमामां, दस्तगीर आवे माहीआ। नानक निरगुण कहे निहकलंक महांबली उतरे वाली दो जहानां, ना कोई पिता ना कोई माईआ। गोबिन्द कहे पुरख अकाल मेरा साहिब सतिगुर बीना दाना, लख चुरासी वेखे थाउँ थाईंआ। ठाकर स्वामी मेरा ठांडा करे सीना, पूत सपूता गले लगाईआ। वेखणहारा मक्का मदीना, काया मकबरा खोज खोजाईआ। आदि जुगादि लोक परलोक अवन गवन त्रैभवन खण्ड ब्रह्मण्ड जिस रखे आपणे हदीना, गुर अवतार पीर पैग़म्बर हुक्मे अंदर रिहा फिराईआ। सो साहिब आए प्रबीना, प्रबल आपणा हुक्म मनाईआ। गुरमुखां ठांडा करे सीना, अमृत मेघ इक्क बरसाईआ। काया चोली चाढ़े रंग भीन्ना, भिन्नड़ी रैण नाल मिलाईआ। बुझाए आस जगत गुरसिख मीना, सच सागर लए समाईआ। नाता तोड़े त्रैगुण माया लोक तीना, त्रिलोकी नंद ना कोए वड्याईआ। गुरमुखां होण ना देवे किसे हदीना, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। भगत भगवान आदि जुगादि लख चुरासी नालों वक्ख कीना, वक्खरी आपणी धार चलाईआ। कलयुग राज राजनां शाह सुल्तानां भन्ने हँकारी बीना, हँकारी गढ़्ह दए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, सचंखड निवासा पुरख अबिनाशा कलयुग अन्तिम लख चुरासी वेखे तमाशा, घर घर मन्दिर अंदर मण्डप आपणी रास रचाईआ । रास रचे हरि गोपी काहन, लख चुरासी खोज खोजाइंदा। लेखा जाणे सीता राम, सुरती सब दी आपणे हथ्थ रखाइंदा। लहिणा देणा चुकाए नाम सतिनाम, नानक निरगुण आदि जुगादि जुगा जुगन्तर जन्म मरन विच ना आइंदा। गोबिन्द सतिगुर गुर गुर प्याए साचा जाम, सच प्याला मधुर रस हथ्थ रखाइंदा। कलयुग अन्तिम प्रगट हो श्री भगवान, गोबिन्द झुलाए सच निशान, दो जहानां आप वखाइंदा। लहिणा मुक्का ज़िमी असमान, चौदां तबक वेखे

मार ध्यान, चौदां लोक नाम इक्को गाण, कोटन कोटि विष्न ब्रह्मा शिव मंगण दान, दाता दानी दयावान, पुरख अकाल अकल कलधारी इक्को नज़री आइंदा। इक्क अकाल इक्क हरि, एकँकारा इक्क वड्याईआ। इक्क दरवेश इक्क दर, इक्को अल्फी रिहा हंढाईआ। इक्को अक्खर निष्अक्खर रूप रिहा पढ़, इक्को कारे आदि जुगादि पढ़ाईआ। इक्को नूर अनभउ प्रकाश धर, धरनी धरत धवल आकाश प्रकाश करे रुशनाईआ। इक्को दो जहानां खेल वेखे घर घर, लख चुरासी काया मन्दिर अंदर डेरा लाईआ। इक्को आदि जुगादि जुगा जुगन्तर घाड़त लए घड़, इक्को अन्तिम भन्न वखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख एका हरि, निहकलंक नरायण नर, जुग करता जुग करनेहारा कीती सब दी वेखे थाउँ थाईंआ।