पुस्तकालयभाग १२

१२ अस्सू २०१९ बिक्रमी साधू सिँघ दे गृह पक्खोवाल ज़िला लुधियाणा

सति भूमिका सोहे अस्थान, सच खाक मिले वड्याईआ। सोभावन्त सो मकान, जिस गृह मेहरवान नज़र टिकाईआ। सो दर होए परवान, जिस घर परवाना नाम हथ्थ फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। साची धरनी चढ़या चा, ख़ुशी इक्को इक्क वखाईआ। पुरख अबिनाशी मिल्या आ, कलयुग अन्तिम फेरा पाईआ। चौथे जुग लेखा रिहा मुका, लहिणा आप दवाईआ। ग़रीब निमाणे रिहा उठा, फड़ बांहों गले लगाईआ। साचा मार्ग रिहा जणा, आत्म परमात्म दे वड्याईआ। एका मन्दिर रिहा वखा, जिस घर वसे सच्चा माहीआ। जन्म जन्म दा झेड़ा दए गुआ, झगड़ा तत्त ना कोए लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दीनन आपणी दया कमाईआ । धरनी धरत पेखे नैण, नेत्र पेख ख़ुशी मनाईआ। वाहवा हरि जू हरि हरि आया लैण, हरिजन साचे मेल मिलाईआ। पूरब जन्म दा देवे देण, लेखा आपणे हथ्थ वखाईआ। जिस नूं आदि जुगादि गुर अवतार पीर पैग़म्बर परम पुरख सुल्तान कहिण, सो शहिनशाह फेरा पाईआ। जिस दा वरन बरन शास्त्र सिमरत गायण गाण, गा गा शुकर मनाईआ। जिस नूं कहिन्दे वेस वटाए नाई सैण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप वरताईआ। चरन वेखे चरन दुआर, हरि चरन मिले वड्याईआ। जिस विछड़यां लख चुरासी मारे मार, राए धर्म दए सज़ाईआ। जिस भुल्लयां होए हाहाकार, नव नौ ना कोए थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो साहिब फेरा पाईआ। धरनी करे असीस एक, दोए दोए निमस्कारया। पारब्रह्म तेरा अवल्लड़ा भेख, नज़र ना आए विच संसारया। मुछ दाढ़ी ना कोए

केस, ना कोए मूंड मुंडा रिहा। निरगुण रूप रहे हमेश, सचखण्ड साचे सोभा पा रिहा। कोटन कोटि सेवा लए विष्न ब्रह्म महेष, ब्रह्म आपणी अंस बणा रिहा। सतिजुग त्रेता द्वापर खेल्हिआ खेड, गुर अवतार हुक्म वरता रिहा। आपणे अंदर आपणा रख्या भेत, भेव आपणा आप छुपा रिहा। कलयुग अन्तिम कर कर हेत, रूप अनूप आप वखा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप कमा रिहा। धरनी कहे मेरा सोहया घर, घर आया पुरख अबिनाशा। चौथे जुग मिल्या वर, दिता सच दिलासा। लेखा जाणे नरायण नर, दो जहानां खोल्हे खुलासा। ग़रीब निमाणयां लए फड़, सदा सुहेला रखे अपणे पासा। निरभउ चुकाए भय डर, करे खेल पुरख समराथा। गुरमुख सज्जण लए फड़, लेखा चुकाए हथ्थो हाथा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साहिब सर्ब घट वासा। धरनी कहे मेरी आदि उडीक, अन्त पूर कराईआ। पुरख अबिनाशी नज़री आया लाशरीक, शरअ संग ना कोए लिआईआ। कलयुग मेटे अन्त अन्धेरा तारीक, साचा चन्द करे रुशनाईआ। सच निशाना मारे ठीक, कलयुग ठीकर भन्न वखाईआ। ग़रीब निमाणयां लाए सच प्रीत, प्रीतीवान फेरा पाईआ। सृष्ट सबाई दस्से इक्को रीत, ऊँच नीच ना कोए वखाईआ। नाता तोड़े मन्दिर मसीत, गुरुदुआर शिवदुआला मट्ठ एका एक घर वखाईआ। आत्म परमात्म सुणाए साचा गीत, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। करे पाक पतित पुनीत, पतित पापी लए तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। धरनी कहे मेरा आया शाह, शहु मेरे वडी वड्याईआ। कोझी कमली लए उठा, मेरा दर्दी दुःख वंडाईआ। चार कुण्ट मिले ना कोए थाँ, थान थनंतर ना कोए सुहाईआ। दीन मज़्हब कलयुग अन्तिम सच दवारिउँ सारे कर गए ना, अग्गे हो सीस ना कोए झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी मेहर नज़र उठाईआ। मेहर नज़र प्रभ इक्को रख, आपणा खेल वखाइंदा। लख चुरासी भाण्डे सक्ख, भरया कोए नज़र ना आइंदा। कूड़ी क्रिया जगत हट्ट, नाम वणजारा ना कोए रखाइंदा। त्रैगुण माया लग्गी अग्ग, अमृत मेघ ना कोए बरसाइंदा। ना कोई हाजी करे हज्ज़, मक्का काअबा सर्ब कुरलाइंदा। ना कोए किनारा तीर्थ तट, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती नैण शरमाइंदा। साधां सन्तां ख़ाली दिसण मट, हरि मन्दिर रूप ना कोए वटाइंदा। साचा दीपक जोत जगे ना लट लट, चारों कुण्ट अन्धेरा छाइंदा। दूई द्वैती सब नूं लग्गा फट्ट, घाउ बन्द ना कोए कराइंदा। करे खेल पुरख समरथ, निरगुण सरगुण वेख वखाइंदा। बिन गुरमुखां गुर गुर कोए ना रखे पत्त, पतिपरमेश्वर ना कोए मनाइंदा। जुग चौकड़ी जो रखे ढक, कलयुग अन्तिम पर्दा लाहइंदा। करे निबेड़ा हक़ो हक़, हक़ हक़ीक़त खोज खोजाइंदा। सचखंड निवासी बिन अक्खां रिहा तक्क, कलयुग नेत्र बन्द कराइंदा।

भाग लगाए कुल्ली कक्ख, जिस गृह गुरमुख डेरा लाइंदा। धरनी वछा के बैठी सथ्थ, सत्थर यारड़ा इक्क हंढाइंदा। गोबिन्द मीता ठांडा सीता मेरी पति लए रख, पति पतिवन्ता फेरी पाइंदा। मेरे नक्क सोहे सुहाग नथ्थ, पुरख अबिनाशी सगन मनाइंदा। जन भगतां साचा मार्ग रिहा दस्स, साची सिख्या इक्क समझाइंदा। चार वरन ज़ात पात ऊँच नीच राउ रंक एका मन्दिर जाण वस, हरि मन्दिर आप सुहाइंदा। पारब्रह्म प्रभ गाओ जस, दूसर जस कम्म किसे ना आइंदा। नर निरँकार दर्शन पाओ नस्स नस्स, वेला गया हथ्थ ना आइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर कलयुग अन्तिम ख़ाली हथ्थ रहे झस्स, बेवस सर्ब कुरलाइंदा। कूड़ी क्रिया जगत मुनारा जाणा ढट्ठ, थिर कोए रहिण ना पाइंदा। भगत नगारा दो जहान जाणा वज्ज, श्री भगवान आप वजाइंदा। काया चोला सब ने जाणा तज, पंज तत्त संग ना कोए रखाइंदा। मात पित भाई भैण साक सज्जण सगला संग जाणा छड्ड, बिन सतिगुर संग ना कोए निभाइंदा। काया कवरी डूँग्घी भँवरी विच्चों करना अड, सच महल्ल इक्क वखाइंदा। गीत गोबिन्द गाओ छन्द, सोहला ढोला इक्क पढ़ाइंदा। आत्म पाओ निजानंद, निजानंद इक्क वखाइंदा। जन्म जुग दी टुट्टी लओ गंढ्ढ, गंढ्ढणहारा दया कमाइंदा। जिस नूं कहिन्दे रहे साहिब बख्शंद, सो साहिब फेरा पाइंदा। जो आदि जुगादि जुगा जगंतर वंडां रिहा वंड, सो अन्तिम सब दी वंड आपणे लेखे पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धरनी धरत धवल सुहाइंदा। धरनी कहे मेरा रंग, नज़र किसे ना आया। पुरख अबिनाशी सूरे सरबंग, सिर मेरे हथ्थ टिकाया। मेरी नंगी होए ना कंड, पर्दा इक्को इक्क पाया। भगत भगवन्त मेरे हिस्से दिते वंड, मैं जा जा सीस झुकाया। जिथे गाउण सोहँ छन्द, तिस मन्दिर हरि जू रिहा समाया। अंदर बाहर इक्को अनन्द, दूजा रस ना कोए वखाया। मेरे कालजे पै गई ठंड, चार युग दा दुक्खड़ा दुःख गंवाया। मेरा तुट्टा माण घुमंड, बलहीण दयां दुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क वखाउणा साचा घर, जिस गृह वसें साचे साँईंआ। सच्चा साँईं हरि गोपाल, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। जिस गृह वसे मेरा लाल, तिस गृह हरि जू सोभा पाइंदा। आदि जुगादी दीन दयाल, दीनन आपणे गले लगाइंदा। आपे पुच्छे मुरीदां हाल, मुर्शद आपणा वेस वटाइंदा। स्वच्छ सरूपी दरस वखाल, दीद ईद ईद चन्द चढ़ाइंदा। सदा सुहेला चले नाल, साहिब सतिगुर विछड़ कदे ना जाइंदा। लेखा जाणे साह कंगाल, बण कंगाल आपणा भेख वखाइंदा। कलयुग अन्तिम बणया आप दलाल, गुर अवतार पीर पैग़म्बर आपणे खाते विच रखाइंदा। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी पारब्रह्म हरि एका मार्ग दए वखाल, बण रैहबर राह चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराइंदा। साचा खेल सच दुआर, दर दरवाज़ा

आप खुल्हाईआ। प्रगट हो परवरदिगार, पर्दा आपणा दए उठाईआ। जल्वा नूर नूर जलाल, नूर नुराना नूर रुशनाईआ। लेखा जाणे हक़ हलाल, हक़ीक़त वेखे थाउँ थाईंआ। मुकामे हक़ बेमिसाल, बेनज़ीर फेरा पाईआ। मिहबान बीदो बण दलाल, बी खैर या अल्ला इलाही नूर वेखे थाउँ थाईंआ। चौदां तबकां बण दलाल, साचा सबक इक्क सुणाईआ। एका कलमा कायनात कर त्यार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा पर्दा आप उठाईआ। पर्दा ओहला लाह समरथ, समरथ आपणा खेल कराइंदा। निरगुण नूर निराकार निरँकार हो प्रगट, प्रगट आपणा भेव चुकाइंदा। जिस नूं गुर अवतार पीर पैग़म्बर रसना जिह्वा गए रट, निउँ निउँ सजदा सीस सर्ब झुकाइंदा। सो देवण आया साची वथ, हं आपणी झोली पाइंदा। सर्ब कला आपे समरथ, समरथ आपणा खेल समझाइंदा। बोध अगाधी महिमा अकथ, कथ कथनी आप जणाइंदा। सति सतिवादी चलाए साचा रथ, सति पुरख निरँजण सेव कमाइंदा। जन भगतां देवे नाम वथ, वस्त अमोलक आप वरताइंदा। हिरदे अंदर आपे वस, हरि मन्दिर आप सुहाइंदा। दिवस रैण गाए जस, अनबोलत शब्द अल्हाइंदा। साचा मार्ग इक्को दस्स, दहि दिशा भेव चुकाइंदा। मेटे रैण अन्धेरी मस, निरगुण जोत चन्द चढ़ाइंदा। तीर अणयाला मारे कस, बजर कपाटी पार कराइंदा। आत्म परमात्म मेल मिलाए हस्स हस्स, हँस मुख सोहँ हँसा माणक मोती चोग चुगाइंदा। गुरमुख गुरसिख अद्धविचकार ना जए फस, जम का फास आप कटाइंदा। मेल मिलाए नस्स नस्स, बण पाँधी फेरा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धरनी उत्ते गुरमुख घर, गुरमुख घर आपे वड़ काया मन्दिर साचे चढ़, सुरत सवाणी लए फड़, शब्दी अक्खर इक्को पढ़, आत्म परमात्म बन्न्हे लड़, पल्लू इक्को गंढ्ढ वखाइंदा। घर विच घर घर विच मन्दिर, घर घर विच खोज खोजाईआ। घर विच नाम घर विच मन्त्र, घर विच सिख्या दए समझाईआ। घर जोत घर निरंतर, घर वसे सच्चा माहीआ। घर अग्नी तत्त बसन्तर, घर अमृत मेघ बरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख घर वेखे चाँईं चाँईंआ। घर विच घर घर टिकाणा, हरि घर घर आप सुहाईआ। घर घर शब्द घर बबाणा, हरि घर घर रिहा उडाईआ। घर घर मनुआं राजा राणा, आपणा हुक्म वरताईआ। घर घर सतिगुर वरते भाणा, मन मनसा दए खपाईआ। घर घर गाए अगम्मी गाणा, अनहद नादी नाद वजाईआ। घर घर देवे धुर फ़रमाना, सच संदेसा इक्क अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख मेला सहिज सुभाईआ। घर मन्दिर घर कोट, घर आसण सोभा पाइंदा। घर नूर निर्मल जोत, घर प्रकाश प्रकाश वखाइंदा। घर शब्द अगम्मी लग्गे चोट, घर डंका नाम वजाइंदा। घर दूई द्वैती कढ्ढे खोट, घर भाण्डा भरम भउ भनाइंदा। घर पुरख अकाल रखाए इक्क ओट, इष्ट गुरदेव

इक्को नज़री आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचा आप वसाइंदा। साचा घर वसे खेड़ा, गुरसिख मिले वड्याईआ। सतिगुर नज़री आए नेरन नेरा, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। आत्म परमात्म खुल्ल्हा करे वेहड़ा, दूई द्वैती पर्दा लाहीआ। पंच विकार ना करे झेड़ा, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना कोए लड़ाईआ। डूँग्घे सागर कलयुग भँवरी बन्न्हे बेड़ा, आपणे कंध लए उठाईआ। इक्को नाता जोड़े तूं मेरा मैं तेरा, सोहँ ढोला इक्क सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख घर देवे वड्याईआ। गुरमुख घर सच मकाना, मकबरा नज़र कोए ना आईआ। पुरख अबिनाशी हो मेहरबाना, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। दीपक जोत जगे महाना, नूरो नूर चमकाईआ। अनहद शब्द अगम्मी गाए गाणा, ताल तलवाड़ा ना कोए वजाईआ। करे खेल श्री भगवाना, भगवन आपणा संग रखाईआ। गुरमुख विरले देवे माणा, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ। चरन कँवल कँवल चरन बख्शे इक्क ध्याना, ध्यान ध्यान नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, गुरमुख खेड़ा इक्क वसाईआ। गुरमुख खेड़ा वसे बंक, बंक दुआरी आप वसाइंदा। नाम निधाना वज्जे डंक, डौरू डंका इक्क सुणाइंदा। दूई द्वैती हउमे हंगता माया ममता कढ्ढे शंक, शरअ रूप ना कोए वखाइंदा। आत्म परमात्म बणाए साची बणत, बसन बनवारी आपणी दया कमाइंदा। घर मेला नार कन्त, कन्त कन्तूहल साची सेज सुहाइंदा। एका नाउँ मणीआ मंत, मन वासना मेट मिटाइंदा। गुरसिख सच्चा ज्ञान बोध आत्म पंडत, जिस जन पारब्रह्म आपणा दरस दिखाइंदा। सो परवान होए साचा सन्त, जिस सति परवाना नाम फड़ाइंदा। तिस लेखा जाणे भगत भगवन्त, जिस भगत आपणी गोद बहाइंदा। कलयुग अन्तिम लख चुरासी होई नंगत, कोटन कोटि जंगल जूह उजाड़ पहाड़ उच्चे टिल्ले पर्बत साध सन्त कुरलाइंदा। दर भिखारी बणे ना कोए मंगत, जगत भिच्छया झोली सर्ब डाहइंदा। गढ़्ह तुट्टे ना हउमे हंगत, हरि का नाम हिरदे ना कोए वसाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख बंक इक्क सलाहइंदा। गुरसिख बंक सलाहणयोग, जुगती हरि जू आप बणाईआ। जिस गृह मिले साची मोख, मुक्ती चरनां हेठ दबाईआ। आत्म परमात्म होए सच संजोग, धुर संजोगी मेल लए मिलाईआ। नाता तुट्टे चौदां लोक, लोक परलोक लहिणा दए मुकाईआ। जिस मन्दिर गाईए इक्क सलोक, सोहँ ढोला इक्को गाईआ। करे प्रकाश निर्मल जोत, जोती जाता डगमगाईआ। गुरमुख पकड़े आलणयों डिगे बोट, नाम चोग हथ्थीं पाईआ। अन्त जणाए साची ओट, पुरख अकाल सच्ची सरनाईआ। सतिगुर सच्चा इक्को बहुत कोटन कोटि, गुरू कम्म किसे ना आईआ। निरगुण सरगुण ओत पोत, पुत पोतरे खेल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख दुआरा इक्क

सुहाईआ। गुरसिख दुआरा सच महल्ला, जिस गृह हरि हरि खेल कराइंदा। हरिसंगत रूप संगत रल्ला, सगला संग निभाइंदा। अंदर बाहर फड़ाए पल्ला, आपणा आप गंढ्ढ वखाइंदा। सच संदेस नर नरेश एकँकार एका घल्ला, इक्को वार सर्ब पढ़ाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख गुरमुख हरिजन हरिभगत अन्तर आत्म आप रल्ला, रल मिल आपणी ख़ुशी मनाइंदा। साची सोझी जाए सुझ, सूचना हरि जणाईआ। आपा चीन आपा लए बुज्झ, बुझारत इक्को हरि समझाईआ। सतिगुर साहिब देवणहारा दात कुझ, कोझे कमले लए उठाईआ। प्यार परवार जाए रुझ, रुच्ची आत्म परमात्म लिव लाईआ। अंदर वसणहारा आपे लए पुच्छ, गुरमुख केहड़े रस्ते जाईआ। सतिगुर कोलों कोए ना सके लुक, पर्दा सके ना कोए छुपाईआ। जिस जन उपर किरपा कर जाए तुट्ठ, आपणा भेव दए खुल्हाईआ। जिस अमृत प्याए जाम घुट्ट, तिस त्रैभवण दए बुझाईआ। गुरसिख बूटा कदे ना जाए सुक, सिंच हरया आप कराईआ। भाग लगाए माता कुक्ख, जनणी जन देवे वड्याईआ । किरपा कर अबिनाशी अचुत्त, चेतन सुरती दए कराईआ। पंज तत्त काया मौले सोहे रुत्त, रुत्त रुत्तड़ी आप महकाईआ। वखाए सुख पिओ पुत्त, पिता पूत एका रंग वखाईआ।

१२ अस्सू २०१९ बिक्रमी कर्म सिँघ दे गृह पक्खोवाल ज़िला लुधियाणा

काया माटी करे साफ़, निरगुण सरगुण सेव कमाईआ। कोट जन्म दे लाहे पाप, दुरमति मैल धुवाईआ। किरपा करे प्रभू प्रभ आप, जन मेले हरि गोसाँईंआ। कर प्रकाश अन्धेरी रात, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। घर मन्दिर खोल्ह ताक, दर दरवाज़ा कुण्डा लाहीआ। नाम सुणाए साचा नाद, धुंन आत्मक राग अल्हाईआ। गृह मन्दिर करे लाड, आत्म परमात्म गोद सुहाईआ। हरिजन लेखा जाणे साचे साध, सिदक सबूरी सबर हंढाईआ। भेव चुकाए वाद विवाद, विख अमृत रूप वटाईआ। डूँग्घी कंदर हो विस्माद, विस्मादी विस्माद समाईआ। जुग जुग जन भगतां रखे याद, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सेवक साची सेव कमाईआ। काया मन्दिर देवे धो, हरि जू हरि हरि दया कमाइंदा। करे प्रकाश साची लो, लोआं पुरीआं पर्दा लाहइंदा। हँ ब्रह्म आपे हो, सो पुरख निरँजण मेल मिलाइंदा। अमृत रस निझर चो, साची धारा आप वहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मन्दिर वेख वखाइंदा। हरिजन मन्दिर दीआ बाती, हरि निर्मल जोत जगाईआ। करे खेल इक्क इकांती, अकल कल आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। अंदर वड़ वड़ सुणाए साकी, साका आत्म परमात्म दए पढ़ाईआ। सोहँ अक्खर पूजा पाठी, पोथी पुस्तक इक्को इक्क वखाईआ।

पारब्रह्म प्रभ सगला साथी, घर साचा संग निभाईआ। शाहो भूप शहिनशाह शाह शाबाशी, रहिमत रहीम रहिमान आप कमाईआ। करे कराए बन्द ख़लासी, बन्दीख़ाना दए तुड़ाईआ। जिस गृह मन्दिर करे वासी, तिस देवे माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मन्दिर इक्क सुहाईआ। हरिजन मन्दिर हरि जू वेख, आपणी ख़ुशी मनाइंदा। जिथे ना कोई औलीआ ना कोई पीर शेख़, पंडत पांधा ना कोए पढ़ाइंदा। पुरख अकाल इक्को टेक, दूजी ओट ना कोए रखाइंदा। सद वसे सच्चा देस, जिस देस हरि जू डेरा लाइंदा। कलयुग अन्तिम इक्क दूजे दा घर लैण वेख, गुरसिख गुर गुर पर्दा आप उठाइंदा। आत्म परमात्म खोल्हे भेत, भेव अभेदा आप जणाइंदा। तेरा मेरा इक्को हेत, हितकारी आप समझाइंदा। काया अंदर खेले खेड, खेडणहारा नज़र ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मन्दिर साफ़ वेख वखाइंदा। साफ़ मन्दिर वेख सोहणा, सो आपणी रिहा जणाईआ। गुरसिख मेरे जिहा होणा, मेरा रूप गुरमुख नज़री आईआ। भगत भगवन्त बीज बोणा, पत डाल्ही आप महकाईआ। लख चुरासी जीव जंत रोणा, रो रो दए दुहाईआ । हरि मन्दिर अंदर किसे ना सौणा, राए धर्म दए सज़ाईआ। गुरमुखां उठ उठ गीत गाउणा, सोहँ ढोला चाँईं चाँईंआ। पुरख अबिनाशी इक्क मनाउणा, जिस मिलयां दुःख रहे ना राईआ। गृह मन्दिर सच्चा इक्को पाउणा, जिस घर ठग्ग चोर यार नज़र ना आईआ। साची सेजा इक्को सौणा, जिस सेजे सुत्तयां सके ना कोए उठाईआ। वर घर दाता इक्को पाउणा, जिस पा तोट ना आवे राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख मन्दिर मेला चाँईं चाँईंआ। गुरमुख मन्दिर सच मुनारा, ·षी मुनी ध्यान लगाईआ। जिस घर वसे आप निरँकारा, सो घर सचखण्ड सोभा पाईआ। जिस गृह लगे सच दरबारा, सो दर साची दरगाह रूप वटाईआ। जिस दर बोले नाम जैकारा, सो दर जै जैकार सुणाईआ। कलयुग अन्तिम खेल न्यारा, हरि ख़ालक आप कराईआ। लख चुरासी विच्चों गुरमुख विरला कर प्यारा, गुर गुर गुरमुख सलाहीआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतारा, दर घर हरि इक्को इक्क वसाईआ।