१२ अस्सू २०१९ बिक्रमी नाज़र सिँघ दे गृह पक्खोवाल ज़िला लुधियाणा
सो पुरख साहिब समरथ, सचखण्ड निवासी खेल कराइंदा। सुत शब्द दुलारे देवे मति, बेपरवाह आप समझाइंदा। विष्नूं नेत्र खोल्ह अक्ख, हरि जू आपणी कल वरताइंदा। ब्रह्मे सति सरूप वेख प्रतख, पारब्रह्म प्रभ आपणा आप वटाइंदा। शंकर त्रिसूल हथ्थों सट्ट, जोधा महांबीर हुक्म सुणाइंदा। त्रैगुण खेड़ा हुंदा जाए भट्ठ, सति सतिवादी आप जणाइंदा। पंज
तत्त लग्गण वाली अग्ग, तत्तव तत्त तत्त जणाइंदा। नाड़ बहत्तर उब्बले रत्त, रत्ती रत्त खोज खोजाइंदा। दो जहान चलावणहारा रथ, बण रथवाही सेव कमाइंदा। बोध अगाध महिमा अकथ, निरगुण निरगुण आप जणाइंदा। अवतारां मार्ग रिहा दस्स, सच संदेसा आप सुणाइंदा। जगत वेखो नट्ठ नट्ठ, हरि जू की की खेल कराइंदा। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां अंदर मन्दिर रिहा वस, रूप रंग रेख ना कोए जणाइंदा। लेखा जाणे रवि ससि, सूरज चन्न हुक्मे अंदर भुवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा आप सुणाइंदा। सच संदेसा साचा गीत, हरि सज्जण आप सुणाईआ। पीर पैग़म्बर वेखो आपणी रीत, रीतीवान रिहा समझाईआ। नाता तुट्टा मन्दिर मसीत, मस्जिद भेव कोए ना पाईआ। लख चुरासी होई पलीत, पतित पावन नज़र किसे ना आईआ। काया चोली चढ़े रंग ना कोए मजीठ, साध सन्त देण दुहाईआ। परमात्म आत्म आत्म परमात्म कोए ना गाए गीत, रसना जिह्वा होई हल्काईआ। सतिगुर सच्चा सुत्ता दे कर पीठ, नेत्र नैण दरस कोए ना पाईआ। जीव जंत कौड़ा होया रीठ, अमृत रस ना कोए भराईआ। कलयुग अन्तिम रिहा बीत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा आप सुणाईआ। सच संदेसा शहिनशाह, सचखण्ड निवासी आप जणाइंदा। सो पुरख निरँजण बेपरवाह, बेअन्त आपणी धार वखाइंदा। हरि पुरख निरँजण निरगुण निरवैर वेस वटा, अजूनी रहित डगमगाइंदा। एकँकारा नाउँ निरँकारा सर्ब दए पढ़ा, साची सिख्या इक्क समझाइंदा। आदि निरँजण घट घट अंदर दीपक जोत दए जगा, जोत निरँजण डगमगाइंदा। श्री भगवान सच निशान एथे ओथे दो जहाना दए झुल्ला, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी आपणे हथ्थ रखाइंदा। अबिनाशी करता नाद अगम्मी दए वजा, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां जेरज अंडां आप सुणाइंदा। पारब्रह्म प्रभ लेखा दए मुका, ब्रह्म वेता ब्रह्म नेता नेतन नेत नेरन नेर आपणा खेल कराइंदा। भगत भगवन्त कर कर हेता, वेखणहारा काया खेता, पंज तत्त अंदर मन्दिर डूँग्घी कंदर फोल फोलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक्क जणाइंदा। सच संदेसा हरि निरँकारा, दो जहानां आप जणाईआ। गुर अवतार करे ख़बरदारा, सोया कोए रहिण ना पाईआ। भगत भगवन्त दए हुलारा, नाम हुलारा इक्क रखाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग बीतया विच संसारा, थिर कोए रहिण ना पाईआ। नौ सौ चुरानवें चोकड़ी युग नेत्र रोवण वारो वारा, धीरज धीर ना कोए धराईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर सचखण्ड दवारे लाया इक्क अखाड़ा, कोटन कोटि गोपी काहन नाच नचाईआ। दर दरवेश मंगण बण भिखारा, विष्न ब्रह्मा शिव करोड़ तेतीसा सुरपति राजा इन्द सीस झुकाईआ। अलख निरँजण बोल जैकारा, जै जैकार इक्को राग अल्हाईआ। कलयुग अन्तिम खेल न्यारा, करे कराए करनेहारा, त्रैगुण अतीता आपणा रूप अनूप धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी इक्क इकल्ला एकँकारा, चतुर्भुज भेव खुल्हाए आपणा गुझ, पर्दानसीं आपणा पर्दा आप उठाईआ। पर्दानशीं परवरदिगार, रहिमत रहीम रहिमान आप कमाइंदा। लेखा जाणे दो जहान, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण वेख वखाइंदा। मुकामे हक़ हक़ हो प्रधान, लाशरीक नौजवान, नौबत एका नाम वजाइंदा। चौदां तबक होए हैरान, पीर पैग़म्बर नैण शरमाण, ईसा मूसा मुहम्मद चार यार नेत्र नैण ना कोए उठाइंदा। कागद कलम सर्ब कुरलाण, लेखा लिख्या ना जाए बेपहिचाण, कातब हथ्थ ना कोए उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा इक्क जणाइंदा। सच संदेसा सतिगुर मीता, सति सतिवादी आप जणाईआ। त्रैगुण माया तपे अंगीठा, नौ खण्ड पृथ्मी रिहा तपाईआ। किसे ना मिले राम सीता, सीता सुरती राम ना कोए प्रनाईआ। पढ़ पढ़ थके ज्ञान गीता, गुर ज्ञान हथ्थ किसे ना आईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण, करे खेल आप अनडीठा, अनडिठड़ी धार चलाईआ। साहिब सुल्तान सूरा सरबंग बैठा रहे अतीता, त्रैगुण विच कदे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच स्नेहुड़ा एका वार जणाईआ। सच स्नेहुड़ा श्री भगवान, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। हरि पुरख निरँजण बली बलवान, बल आपणा आप प्रगटाइंदा। नाउँ निरँकारा वेखे मार ध्यान, एकँकारा वेस वटाइंदा। आदि निरँजण नूर महान, जोती जाता पुरख बिधाता लख चुरासी खोज खोजाइंदा। अबिनाशी करता देवे दान, अंदर बाहर गुपत ज़ाहर अनुभव आपणी खेल कराइंदा। श्री भगवान वड मेहरवान, आदि जुगादी देवणहारा ब्रह्म ज्ञान, पारब्रह्म ब्रह्म विद्या आप पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड दवारे साचे चढ़, तख्त निवासी शाहो शाबाशी साचे तख्त सोभा पाइंदा। साचा तख्त एकँकार, एका एक बणाईआ। ना कोई दीसे चोबदार, सेवक रूप ना कोए वखाईआ। ना कोई घाड़त घड़े बण ठठयार, बाढी रूप ना कोए वटाईआ। आदि जुगादी खेल न्यार, जुग करता आप कराईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सेवा लाए वारो वार, कोटन कोटि वेस वटाईआ। गुर अवतार बाल अञ्याणे सच संदेसा विच संसार, अक्खर वक्खर करे पढ़ाईआ। चौदां विद्या सुण पुकार, चौदां तबक दे हुलार, जै जैकार आपणा आप सुणाईआ। निरगुण दाता पुरख बिधाता आपे वसे सब तों बाहर, रूप अनूप सति सरूप नज़र किसे ना आईआ। तेई अवतार करन पुकार, अठारां भगत खड़े दुआर, ईसा मूसा मुहम्मद रोवण ज़ारो ज़ार, गुर दस कर विचार, एका अक्खर मिले आधार, उदर अदर आत्म परमात्म मिले वड्याईआ। त्रैगुण नाता तोड़े विच संसार, पंचम जोड़े अलख अपार, अलख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह बेअन्त सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह हरि खेल अपारा, सो पुरख निरँजण
आप कराइंदा। कलयुग अन्तिम लै अवतारा, निरगुण आपणा वेस वटाइंदा। वसणहारा धाम न्यारा, सम्बल आपणा डेरा लाइंदा। पूरब लेखा करे विचारा, जुग चौकड़ी खोज खोजाइंदा। चरन कँवल बहाए गुर अवतारा, पीर पैग़म्बर संग मिलाइंदा। साची सिख्या देवे एका वारा, इक्क इकल्ला आप पढ़ाइंदा। वरन बरन ज़ात पात पार किनारा, दीन मज़्हब ना कोए रखाइंदा। आत्म परमात्म करे प्यारा, परम पुरख भेव चुकाइंदा। नज़री आए करतारा, हरि करनी आप कमाइंदा। कलयुग क्रिया सुट्टे डूँग्घी गारा, शहु दरयाए आप रुढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक्क प्रगटाइंदा। सच संदेसा प्रगटे जग, श्री भगवान आप सुणाईआ। सृष्ट सबाई एका मार्ग जाए लग्ग, दूजा राह ना कोए वखाईआ। एका आत्म परमात्म वज्जे नद्द, अनहद रागी राग सुणाईआ। पार किनारा होए हद्द, नौ दुआरे पन्ध मुकाईआ। भगत भगवन्त घर साचे सद्द, सद्दा इक्को नाम रखाईआ। लेखा जाणे रक्त बूंद मास हड्ड, नाड़ बहत्तर खोज खोजाईआ। अमृत आत्म प्याए साची मदि, मधुर रस इक्क वखाईआ। लख चुरासी विच्चों कढ्ढ, गुरमुख आपणे अंग लगाईआ। आत्म परमात्म निज देवे सच अनन्द, अनन्द अनन्द नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक्क सुणाईआ। सच संदेसा सतिजुग संग, हरि सतिसंगी आप सुणाइंदा। कलयुग अन्तिम जाए लँघ, थिर मात रहिण ना पाइंदा। लख चुरासी आत्म परमात्म होई नंग, पर्दा सीस ना कोए टिकाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी खण्ड खण्ड, हरि जू खण्डा खड़ग खड़काइंदा। बिन आत्म परमात्म परमात्म आत्म साध सन्त होए रंड, सेज सुहञ्जणी ना कोए वड्याइंदा। रसना जिह्वा पायण डण्ड, डौरू डंका इक्क वजाइंदा। जीव जंत भागांमंद, भय भउ नज़र ना कोए रखाइंदा। साचा चढ़या ना कोए चन्द, जोत उजाला ना कोए वखाइंदा। गा गा थक्के बत्ती दन्द, अजपा जाप ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सतिजुग साचा राह चलाइंदा। सतिजुग राह चले करतार, चार कुण्ट दए वड्याईआ। चार युग लहिणा देणा कर्ज़ा दए उतार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग लेखा रहे ना राईआ। चार वरनां करे पार, अठारां बरन पन्ध मुकाईआ। क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश देवे इक्क आधार, एका मन्दिर दए वखाईआ। एका इष्ट देव विच संसार, सतिगुर पूरा नज़री आईआ। एका मन्त्र बोल जैकार, जै जैकार दए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सर्ब जीवां इक्को नाम दृढ़ाईआ । सर्ब जीआं प्रभ इक्को दाता, एका घर सुहाइंदा। सर्ब जीआं प्रभ इक्को नाता, आत्म परमात्म मेल मिलाइंदा। सर्ब जीआं प्रभ इक्को ज्ञाता, अक्खर वक्खर नाम सिखाइंदा। सर्ब जीआं प्रभ इक्को साथा, आदि जुगादि विछड़ ना जाइंदा। सर्ब जीआं प्रभ इक्को साका, साक सज्जण हरि हो जाइंदा। सर्ब जीआं प्रभ इक्को माई बापा,
पिता पूत गोद बहाइंदा। सर्ब जीआं प्रभ इक्को कमलापाता, लख चुरासी नार हंढाइंदा। सर्ब जीआं प्रभ इक्को पूरा करे घाटा, पूरब जन्मां वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सृष्ट सबाई एका राह चलाइंदा। सर्ब जीआं प्रभ एका रंग, एका वार वखाईआ। सर्ब जीआं प्रभ इक्को मृदंग, घर अनहद नाद सुणाईआ। सर्ब जीआं प्रभ वखाए इक्को गंग, अमृत झिरना दए झिराईआ। सर्ब जीआं प्रभ इक्क हंढाए सेज पलँग, आत्म परमात्म आसण लाईआ। सर्ब जीआं प्रभ सुणाए सुहागी छन्द, सोहँ ढोला इक्को गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या करे पढ़ाईआ। सर्ब जीआं इक्क भगवान, भगवन आपणी दया कमाइंदा। सर्ब जीआं देवे इक्क पहचान, बेपहचान आपणा पर्दा लाहइंदा। सर्ब जीआं वखाए इक्क मकान, मेहरवान चरन कँवल कँवल चरन इक्क वड्याइंदा। सर्ब जीआं झुलाए इक्क निशान, सति सतिवादी सति निशाना इक्क उठाइंदा। सर्ब जीआं देवणहारा माण, अभिमान रूप ना कोए वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, सच संदेसा इक्क सुणाइंदा। सर्ब जीआं इक्क निरँकार, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जुग जुग निरगुण सरगुण लै अवतार, लख चुरासी जीव जंत समझाईआ। सतिजुग त्रेता दुआवर वेख्या वारो वार, कलयुग अन्तिम रिहा हंढाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर कर कर गए पुकार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। दोए दोए जोड़ मंगदे गए बण भिखार, प्रभ अग्गे झोली डाहीआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी सर्ब जीआं दा सांझा यार, ज़ात पात विच कदे ना आईआ। दीन दुनी वेखे वेखणहार, निरँकार सच्चा शहिनशाहीआ। ईसा मंगे दरस दीदार, मूसा कहे परवरदिगार, मुहम्मद कहे मेरा यार, यारी यारां नाल निभाईआ। नानक कहे मेरा निरँकार, गोबिन्द कहे पुरख अकाल, पिता पूत सहिज सुखदाईआ। वसणहारा सचखण्ड सच्ची धर्मसाल, जुग जुग खेल करे निराल, हरिजन वेखे साचे लाल, लालन आपणे रंग रंगाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग पूरी करे घाल, कीती घाल थाँए पाईआ। प्रगट होए दीन दयाल, पुरख अबिनाशी फेरा पाईआ। चरनां हेठ दबाऐ काल महांकाल, महांबली आपणा नाउँ धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक्क वड्याईआ। सच संदेसा गुर अवतार, लोकमात सुणाया। लिख लिख लेखा अक्खर वक्खर कर त्यार, खाणी बाणी बाणी खाणी वंड वंडाया। चारे बाणी बोल जैकार, परा पसन्ती मद्धम बैखरी साची सेव कमाया। चारे खाणी करे विचार, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज अन्त किसे ना पाया। त्रैगुण अतीता ठांडा सीता लाशरीक बेऐब परवरदिगार, हक़ मुकामे एका खेल रचाया। एकँकारा हो त्यारा करे खेल अपर अपार, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण भेव अभेद जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक्को इक्क पढ़ाया।
सच संदेसा पढ़ना मात, मातर भूमी आप जणाइंदा। करे खेल पुरख अबिनाश, अबिनाशी आपणी कल वरताइंदा। जुग चौकड़ी वेंहदा रिहा खेल तमाश, गुर अवतार पीर पैग़म्बर सेवा लाइंदा। कलयुग अन्तिम सब दी पूरी करे आस, निरासा कोए रहिण ना पाइंदा। लेखा जाणे पृथ्मी आकाश, गगन मंडल फोल फोलाइंदा। लख चुरासी वेखणहारा पवण स्वास, पवण पवणां विच समाइंदा। · भस्मड़ आपणी धार जणाइंदा। आदि जुगादि ना होए नास, जन्म मरन मरन जन्म विच
कदे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची साखी आप प्रगटाइंदा। साची साखी साख्यात, हरि सतिगुर आप सुणाईआ। जुग चौकड़ी वेखे मार झात, बण दाता दया कमाईआ। अन्तिम लेखा वेखे डूँग्घे खात, खाता आपे लए फोलाईआ। कलयुग होई अन्धेरी रात, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। जीव जंत कोए ना पुच्छे वात, सारे बैठे मुख भुवाईआ। माया राणी खाए खाज, सति सन्तोख ना कोए दृढ़ाईआ। मन मनुआ दहि दिशा रिहा भाज, डोरी शब्द बन्धन ना कोए पाईआ। हरि का नाउँ किसे ना आए हाथ, कलयुग सागर आपणे विच छुपाईआ। साथ छड्ड गए त्रिलोकी नाथ, नाथ अनाथां ना कोए सहाईआ। वेखणहारा पुरख समराथ, सचखण्ड वेखे सच्चा माहीआ। कलयुग अन्तिम निरगुण रूप सति सरूप पारब्रह्म प्रभ आया नट्ठ, निहकलंका आपणा नाउँ धराईआ। आत्म परमात्म ईश जीव जगदीस वेखे घट घट, गृह गृह आपणा फेरा पाईआ। जीव जंत साध सन्त मार्ग ल्या मनमति, गुरमति ना कोए दृढ़ाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार रखे हट्ट, साचा वणज ना कोए कराईआ। दूई द्वैत लग्गा फट, नाम पट्टी ना कोए बंधाईआ। दीन मज़्हब उब्बले रत्त, रत्ती रत्त ना कोए सुकाईआ। हरि का गाए कोए ना जस, रसना जिह्वा कूड़ी सिफ्त सालाहीआ। रैण अन्धेरी होई मस, गुर ज्ञान शब्द चन्द ना कोए चढ़ाईआ। पंडत पांधे रहे नस्स, तीर्थ तट जमना सुरस्ती गंगा गोदावरी फेरा पाईआ। कोई ना नाता तोड़े आन बाट, मात गर्भ ना फंद कटाईआ। मणका मणका माला रहे रट, मन का मणका ना कोए भुवाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी पढ़ पढ़ रहे दस्स, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। पंच विकारा कोए ना पाए नथ्थ, मुल्ला शेख़ मुसायक ग्रन्थी पन्थी चारों कुण्ट दहि दिशा उठ उठ धाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया कीते सब वस, आपणा बन्धन सके ना कोए तुड़ाईआ। माया ममता अंदर गए फस, फाँसी जम ना कोए हटाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर दूर दुराडे बैठे रहे हस्स, वाहवा भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। असीं लोकमात साचा मार्ग आए दस्स, बिन हरि अन्त ना कोए सहाईआ। जिस दा गा गा आए जस, सो साहिब वेले अन्त फेरा पाईआ। सम्बल नगर जाए वस, गोबिन्द चले इक्क रज़ाईआ। हरिजन साचे मेले नट्ठ नट्ठ, बण पाँधी पन्ध मुकाईआ। एका घर एका वर एका हरि
एका नर इक्क नरायण करे इकट्ठ, एका मन्दिर दए वखाईआ। कलयुग खेड़ा करे भट्ठ, त्रैगुण अग्नी हेठां डाहीआ। पंज तत्त उपर देवे सट्ट, लम्बू इक्को वार लगाईआ। लख चुरासी काया माटी भन्ने कच्च, थिर कोए रहिण ना पाईआ। शब्द अगम्मी मारे सट्ट, कूड़ी क्रिया दए खपाईआ। साचा मार्ग देवे दस्स, दहि दिशा आप समझाईआ। आपणा नाउँ पुरख समरथ, समरथ पुरख खेल कराईआ। सतिजुग चलाए साचा रथ, बण रथवाही फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा नर नरेशा निरगुण निरँकार निराकार आप जणाईआ। सच संदेसा श्री भगवन्त, भगवन आप जणाईआ। कलयुग लेखा मुके अन्त, अन्त कोए रहिण ना पाईआ। प्रगट होवे नर हरि साचा कन्त, कन्त कन्तूहल दया कमाईआ। गुरमुखां काया चोली चाढ़े रंग बसन्त, उतर कदे ना जाईआ। शब्द ज्ञान नाम निधान एका देवे मणीआं मंत, मन वासना दए खपाईआ। गढ़्ह तोड़े हउमें हंगत, हँ ब्रह्म इक्क सहाईआ। कोए भेव ना जाणे पांधा पंडत, बेअन्त सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कराईआ। साची करनी करता पुरख, आपणी आप कराइंदा। ना कोई सोग ना कोई हरख़, चिंता रोग ना कोए रखाइंदा। कलयुग अन्तिम लख चुरासी जीव जंत साध सन्त लए परख, नाम कसवट्टी हथ्थ उठाइंदा। ग़रीब निमाणयां उत्ते करे तरस, दयावान दीना नाथ दीनन आपणे रंग रंगाइंदा। अमृत मेघ देवे बरस, जुग जन्म दी अग्नी तत्त बुझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक्क सुणाइंदा। सच संदेसा सुण लै कलयुग, हरि साचा सच जणाइंदा। तेरी औध गई पुग, वेला अन्त अन्त वखाइंदा। चार कुण्ट ना जाणा लुक, दहि दिशा वंड ना कोए वखाइंदा। तेरी मेटे तृष्ना भुक्ख, तेरी हवस बन्द कराइंदा। सफल कराए धरत मात दी कुक्ख, तेरी सफ़ा आप उठाइंदा। ग़रीब निमाणयां कटया तेरे अंदर दुःख, दुखियां दु:ख आप गवाइंदा। घर घर पई दिसे भुक्ख, भुख्यां भुख ना कोए मिटाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर नाता गया छुट्ट, अग्गे संग ना कोए निभाइंदा। तेरा भाग गया निखुट, अग्गे भाग ना कोए वंडाइंदा। लेखा जाणे गोबिन्द सुत, सूरबीर आप जगाइंदा। जड़ तेरी देवे पुट्ट, बाले नीहां हेठ दबाइंदा। हुक्म देवे अबिनाशी अचुत्त, धुर फ़रमाना आप सुणाइंदा। पीर पैग़म्बरां गुर अवतारां कोलों पुच्छ, हरि जू की की खेल कराइंदा। सारे बैठे इक्को गुट्ठ, फड़ बांहों आप बहाइंदा। प्रगट हो साहिब समरथ ग़रीब निमाणयां उपर गया तुट्ठ, तुट्ठ आपणी दया कमाइंदा। आपणे कोल वस्त रखी कुछ, कुछ आपणे हथ्थ ना होर रखाइंदा। तेरा सिम्मल बूटा उच्चां लम्मां दीर्घ मुच, वेले अन्त ख़ाली हथ्थ फिराइंदा। चार कुण्ट नज़र ना आई सच सुच्च, गुरुदुआर मन्दिर मस्जिद मसीत शिवदुआले मठ वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा सब नूं आप सुणाइंदा। सच संदेसा सुणो जग मीत, लख चुरासी हरि जणाईआ। आपो आपणी वेखो नीत, नीतीवान नज़र कोए ना आईआ। काया दिसे ना कोए ठंडी सीत, शीतल धार ना कोए वहाईआ। सतिगुर सच ना कोए प्रीत, प्रीती लग्गी जगत लोकाईआ। आत्म गाए ना कोए गीत, परमात्म वज्जे ना कोए वधाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग जो सुत्ता रिहा दे कर पीठ, कलयुग अन्तिम आपणी करवट लए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक्क दृढ़ाईआ। सच संदेसा आकाश प्रकाश, प्रकाशवान आप जणाइंदा। वेखणहारा खेल तमाश, हरि ख़ालक ख़लक रूप वटाइंदा। सचखण्ड निवासी हो उदास, दो जहानां फेरा पाइंदा । सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप चलाई आपणी शाख़, शनाख़त आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम खेल कराइंदा। कलयुग अन्तिम खेल अवल्ला, हरि सतिगुर आप कराईआ। वेखणहारा राणी अल्ला, आलमीन फेरा पाईआ। पीर पैग़म्बर होया झल्ला, हरि झलक झल्ल ना सके राईआ। चौदां तबक वेखे डूँग्घी डल्ला, नेत्र नैण इक्क खुल्हाईआ। दरोही ख़ुदाए मुहम्मद फड़े पल्ला, मिहबान बीदो बी खैर या अल्ला इलाही तेरा नूर रुशनाईआ। तेरी धार इक्क बिसमिल्ला, बिस्मिल तेरे विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच स्नेहुड़ा इक्क पुचाईआ। सच स्नेहुड़ा पैग़म्बर पीर, परवरदिगार आप पुचाइंदा। नेत्र वेखो शरअ ज़ंजीर, शरीअत वंड कवण वंडाइंदा । चार यारी होई दिलगीर, दिलबर नज़र कोए ना आइंदा। दाता दानी गुणी गहीर, गहर गम्भीर हुक्म वरताइंदा। बदलणहारा तकदीर, तकबीर तदबीर आपणे हथ्थ रखाइंदा। कलयुग अन्तिम करे खेल बेनज़ीर, नज़र विच किसे ना आइंदा। जोधा सूर बली बलवान एका पकड़े शमशीर, शमस तबरेज़ नाल उठाइंदा। निउँ निउँ वेखे शाह हकीर, हकीर हकीरां मेल मिलाइंदा। अन्तिम कटणहारा पीड़, बेड़ा आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा नर नरेशा, पीर पैग़म्बर आप सुणाइंदा। पीर पैग़म्बर रखणा याद, हरि साचा सच जणाईआ। कलयुग अन्त सुणे फरयाद, बेपरवाह फेरा पाईआ। चौदां लोक कबरस्तान विच्चों लए काढ, आप आपणा मेल मिलाईआ। सच महल्ला वेखे महिराब, मक्का काअबा खोज खोजाईआ। लेखा जाणे दो दो आब, आलमीन नूर इलाहीआ। लहिणा देणा चुकाए पुन्न सवाब, बाकी कोए रहिण ना पाईआ। प्रगट होवे शाह नवाब, शहिनशाह आपणा फेरा पाईआ। चरन घोड़े दए रकाब, सोलां कलीआं आसण सुहाईआ। मुहम्मद पूरा करे ख़ुवाब, अमाम अमामां वेस वटाईआ। देवणहारा सर्ब अज़ाब, उलफत आपणी करे वड्याईआ। कलयुग अन्तिम पीर पैग़म्बर मुल्ला शेख़ मुसायक सारे होए लाजवाब, नेत्र नैण ना कोए उठाईआ। प्रगट
होया इक्क अहिबाब, सच रबाब सतार वजाईआ। पर्दानसीं मुख पर्दा उठाए होए बेनक़ाब, नक़ाब कोए नज़र ना आईआ। अगली पिछली जुग चौकड़ी सदी सदीव रखे याद, याददाशत आपणे हथ्थ रखाईआ। दीन इस्लाम इस्म आज़म इक्क कलाम, कलमा नबी रसूल असूल माकूल इक्क जणाईआ। सोहँ शब्द ना जाणा भूल, मुरीद मुर्शद सच सुगंधी साचा फूल, पत डाल्ही ख़ालक ख़लक मख़लूक आप महकाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे दो जहान, निहकलंक नरायण नर बली बलवान, शाह पातशाह वड अमाम, निरगुण निरगुण निरगुण निरँकार सच्चा माहीआ।
१२ अस्सू २०१९ बिक्रमी सरवन सिँघ दे नाल जड़तौली
हथ्थ रेख मस्तक भाग, हरि वडभागी वेख वखाइंदा। निर्मल दीआ दीपक जोत जगे चिराग़, निज नेत्र लो कराइंदा। अनहद शब्द अगम्मी वज्जे नाद, धुंन अनादी आत्मक राग अल्हाइंदा। लेखा जाणे बोध अगाध, अक्खर वक्खर निष्अक्खर आप पढ़ाइंदा। आदि अन्त जुगा जुगन्त भेव खुल्हाए सन्त साध, हरि सतिगुर मेल मिलाइंदा। नज़री आए इक्क इकल्ला इक्क इकांत, सचखण्ड साचे सोभा पाइंदा। नानक गोबिन्द पुच्छे वात, गुरमुख गुर गुर मेला मेल मिलाइंदा। मेट मिटाए तीनो ताप, जगत संताप ना कोए रखाइंदा। काया मन्दिर अंदर सच्चा पूजा पाठ, बिन रसना जिह्वा आप कराइंदा। इष्ट देव गुर हरि हरि आप, एकँकारा सति सरूप इक्क वखाइंदा। चरन कँवल कँवल चरन बंधाए नात, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाइंदा। मस्तक रेख वेख दरस दिखाए साख्यात, अग्गे बह बह मेल मिलाइंदा। खोल्हणहारा बन्द ताक, बन्द किवाड़ी कुण्डा लाहइंदा। चौदां लोक वखाए इक्को हाट, सतिगुर सच्चा हट्ट चलाइंदा। नानक गोबिन्द गुरसिखां पुच्छे वात, वातावरन आपणा आप बणाइंदा। एथे ओथे दो जहान देवणहार नज़ात, निज नेत्र नैण खुल्हाइंदा। सृष्ट सबाई विच्चों गुरमुख लभ्भे आपणे साक, दूजा सज्जण ना कोए बणाइंदा। काम क्रोध लोभ मोह हँकार करे घात, नाम खण्डा उत्ते फेराइंदा। वेख हथ्थ नाल रलाए रास, बारां रासी मुख शरमाइंदा। जिस सतिगुर वसे पास, आस पास आपणे कोल बहाइंदा। अंदर बाहर गुपत ज़ाहर, लेखा जाणे पवण स्वास, स्वास स्वासां विच समाइंदा। लहिणा देण चुकाए पृथ्मी अकाश, गगन गगनंतर गगन मंडल खोज खोजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादि ब्रह्म ब्रह्माद, गुरमुखां वेखे साचा हाथ, हथ्थो हथ्थ लेखा सर्ब मुकाइंदा। सच्चा हथ्थ सच्ची रास, हरि रासी आप बणाईआ। जगत क्रिया फ़ाश फ़ाश, फातया सब दा दए पढ़ाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म दासी दास, ब्रह्म पारब्रह्म बण सेवक सेव कमाईआ। इक्को कम्म रख्या
खास, गुरमुखां पूरी ख्वाहिश कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची रेखा वेख वखाईआ। रेखा वेखे साचे नेत्र, कँवल नैण दया कमाइंदा। गुरमुख फुल फुलवाड़ी फुल मौले रुत्त बसन्ती चेत्र, चेतन आपणी धार चलाइंदा। भाग लगाए काया खेत्र, काया मन्दिर अंदर डूँग्घी कंदर खोज खोजाइंदा। आपणे मिलण दी आप बणाए आपणी वेतर, बिध नाता पुरख बिधाता निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आत्म परमात्म परमात्म आत्म गुर चेला चेला गुर इक्को घर वखाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची रेखा रेखा नाल मिलाइंदा। रेखा नाल मिले रेख, रेख सब दी रिहा बदलाईआ। निरगुण निरवैर निराकार अवल्लड़ा भेस, भेव कोए ना पाईआ। नानक बण के माही फड़ खूंडी मज्झीआं पिच्छे रिहा खेड, बण पाली सेव कमाईआ। गोबिन्द रूप सति सरूप वसणहारा साचे देस, लोकमात फेरा पाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल वेखणहारा पिछला लेख, लेखा पिछला रिहा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच लकीर बदलणहार तकदीर, तदबीर इक्को रिहा समझाईआ। सच तदबीर सच सलाह, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। सतिगुर पूरा मिले मलाह, फड़ बेड़ा पार कराइंदा। गुरू ग्रन्थ गुरदेव सुणाए सच नाँ, नाउँ निरँकारा इक्क पढ़ाइंदा। पुरख अकाल फड़ फड़ बांहों पार लए कढा, लख चुरासी घुंमण घेर नज़र कोए ना आइंदा। एथे ओथे दो जहान समरथ सिर देवे ठंडी छाँ, तत्ती अग्ग अग्नी अग्ग ना कोए लगाइंदा। गुरसिख सिख सतिगुर गुर आपणी गोद उठाए जिउँ पुत्तर मां, पिता पूत खेल कराइंदा। सदी सतारवीं विछड़े बीसवीं लए मिला, हथ्थ नाल हथ्थ आप मिलाइंदा। गोबिन्द मिलण दा रख्या चा, गुर गोबिन्द दरस दिखाइंदा। सिखां अंदर रिहा समा, बिन सिखां गुरू नज़र किते ना आइंदा। नानक जोती जोत रिहा जगा, जोती जाता खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हथ्थ रेख मार मेख, पिछला पूरब लेखा वेख, जगत विछड़े जुग मेल मिलाइंदा। चालीआं विच इक्को सिख, गढ़्ही चमकौर रिहा समझाईआ। बिन नेत्रां हरि जू लए वेख, बिन कन्नां रिहा सुणाईआ। गोबिन्द गुर भुल्ल ना जाए गुरसिख हेत, नित नवित आपणा संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला फेर दस्से भेत, पर्दा पिछला दए उठाईआ। नेत्र नींद ना आए अक्ख, अक्ख नीर नीर वहाईआ। जिस सतिगुर मिले प्रतख, सो फिरे चाँईं चाँईंआ। आपे नालों आपा करके वक्ख, प्रभ सच्चा लए मिलाईआ। सज्जणा मित्रां देवे दस्स, गोबिन्द मिल्या सच्चा माहीआ। जिस लैणी पति रख, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। गुरसिखां गाउँदा फिरे जस, सिफ्ती सिफ्त सिफ्त वड्याईआ। पूरब जन्म पूरी करे आस, अगली आसा आपणे विच छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, माणस जन्म देवे नाम सच्ची रास, वस्त
इक्को झोली पाईआ। साचा मन्दिर सच मकानां, छप्पर छन्न नज़र कोए ना आईआ। सचखण्ड दस्से सच टिकाणा, निरगुण नूर नूर नज़री आईआ। गुरमुखां अंदर इक्क टिकाणा, इक्को घर समझाईआ। अठ्ठे पहर शब्द बबाणा, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डा खण्डां विच फिराईआ। जो जन नौ खण्ड पृथ्मी उत्ते करे ध्याना, तिस मिले जा जा चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महल अटल अटल्ल महल्ल एका एक करे रुशनाईआ।