पुस्तकालयभाग १२

१२ अस्सू २०१९ बिक्रमी बाबू सिँघ दे गृह डेहलों ज़िला लुधियाणा

सो पुरख निरँजण हरि समरथ, सचखण्ड साचे डेरा लाईआ। गुर अवतार कर इकट्ठ, सारे बैठे सीस झुकाईआ। पीर पैग़म्बर होए बेवस, वस चले ना कोए राईआ। चार युग दा हाल रहे दस्स, पूरब लेखा रहे जणाईआ। कलयुग अन्त रैण अन्धेरी मस, साचा चन्द नज़र ना आईआ। त्रैगुण माया अंदर जीव जंत गए फस, फांदी फंद ना कोए कटाईआ। लग्गी अग्ग पंज तत्त तत्त अठ्ठ, तिन्न पंज करे लड़ाईआ। नौ दुआरे वेखे नट्ठ नट्ठ, जगत वासना होई हल्काईआ। साचे मन्दिर ना जाए कोई वस, दस्म दुआरी सुंञी सेज नज़री आईआ। पारब्रह्म तेरा कोई ना गाए जस, मनमति दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कलयुग भुल्ली सर्ब लोकाईआ। पीर पैग़म्बर दस्सण हाल, प्रभ अग्गे खोल्ह सुणाया। गुर अवतार वसण नाल नाल, मेल मिलाया सहिज सुभाया। नौ खण्ड पृथ्मी लख चुरासी होई बेहाल, बेहबल हो हो दए दुहाया। साची वस्त नाम धन ना सके कोए वखाल, ख़ाली हट्ट रहे कुरलाया। साध सन्त होए कंगाल, नाम ख़ज़ाना ना कोए लुटाया। फल ना दिसे किसे डाल, सिंमल रुख रिहा लहराया। आत्म परमात्म कोए ना करे प्रितपाल, सेवक सेवा रूप ना कोए रखाया। नौ खण्ड पृथ्मी सब दे सिर ते अन्तिम कूके काल, काल नगारा डंक वजाया। बेअन्त बेपरवाह अवल्लड़ी तेरी चाल, चाल निराली भेव कोए ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेख खेल सृष्ट सबाया। पीर पैग़म्बर गुर अवतार खोल्हण भेत, भेव आपणा रहे जणाईआ। निरगुण भुल्ला सरगुण हेत, सरगुण निरगुण ध्यान ना कोए लगाईआ। कूड़ी क्रिया रहे खेड, चारों कुण्ट ख़ाक उडाईआ। कलयुग अग्नी तपी जेठ, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। नव नौ तपे बालू रेत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, घर सच्चे सच्चे माहीआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर रहे कूक, कूक कूक सुणाईआ। कलयुग क्रिया दिता फूक, जीव जंत देण दुहाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप करया प्रकाश जूठ झूठ, सच सुच्च बैठा मुख छुपाईआ। तेरा

नज़र ना आए रंग रूप, रेख भेख ना कोए जणाईआ। साचा दिसे ना कोए नरेश, रइयत संग ना कोए निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र इक्क उठाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर मारन नाअरा, इक्को एक मता पकाया। कलयुग अन्तिम खेल न्यारा, बिन हरि कोए ना वेख वखाया। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग गाउँदे आए वारां, गीत गोबिन्द अल्हाया। जीवां जंतां साधां सन्तां देंदे आए आधारा, सच संदेसा इक्क सुणाया। कलयुग अन्तिम प्रगट होए महांबली अवतारा, निरगुण निहकलंका नाउँ रखाया। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां दो जहानां पावे सारा, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर तेरे हाल सुणाया। पुरख अबिनाशी लै अंगड़ाई, करवट रिहा बदलाईआ। सचखण्ड साचे वज्जे वधाई, दरगाह साची एका रंग वखाईआ। गुर अवतार बैठे सरनाई, पीर पैग़म्बर सजदा सीस झुकाईआ। जिउँ भावे तिउँ रिहा चलाई, तेरे भाणे सर्ब लोकाईआ। कलयुग अन्तिम वेख कूड़ी शाही, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण देण गवाही, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नैण इक्क उठाईआ। पुरख अबिनाशी खोल्ह अक्ख, अक्ख अक्ख नाल मिलाइंदा। निरगुण रूप कर प्रतख, परम पुरख वेस वटाइंदा। सच संदेसा रिहा दस्स, अभुल्ल भुल्ल आप जणाइंदा। करे खेल पुरख समरथ, समरथ आपणी खेल जणाइंदा। कलयुग अन्तिम देवे मथ, लहिणा देणा मात मुकाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी पावे नथ्थ, चारों कुण्ट आप भुवाइंदा। लेखा जाणे तीर्थ अठसठ, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती खोज खोजाइंदा। फोल फोलाए मन्दिर मस्जिद मट्ठ, शिवदुआले पर्दा लाहइंदा। साचा मार्ग देवे दस्स, दहि दिशा खोज खोजाइंदा। दो जहानां पन्ध मुकाए नस्स नस्स, बण पाँधी फेरा पाइंदा। गुर अवतारां पीर पैग़म्बरां पूरी करे आस, निरासा कोए रहिण ना पाइंदा। मंडल मण्डप पावां रास, लोआं पुरीआं गोपी काहन नचाइंदा। आपणा नाउँ रख पुरख अबिनाश, अबिनाशी खेल आप कराइंदा। जन भगतां बण बण दासी दास, सेवक सेवा रूप वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक्क सुणाइंदा। सच संदेसा गुर अवतार, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। हरि पुरख निरँजण हो त्यार, त्रैगुण अतीता रिहा समझाईआ। एकँकारा खेल करे करतार, कुदरत कादर वेखे चाँईं चाँईंआ। आदि निरँजण नूर उज्यार, लख चुरासी करे रुशनाईआ। अबिनाशी करता सांझा यार, घर घर आपणा फेरा पाईआ। श्री भगवान दए हुलार, विष्न ब्रह्मा शिव लए जगाईआ। पारब्रह्म भेव न्यार, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। सचखण्ड निवासी सच दुआरा खोल्ह किवाड़, थिर घर आपणा कुण्डा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा रिहा सुणाईआ। सच संदेसा पैग़म्बर पीर,

पारब्रह्म प्रभ आप जणाइंदा। आदि जुगादि दस्तगीर, दस्त बदस्त खेल कराइंदा। मुकामे हक़ वसे अख़ीर, आख़र आपणा हुक्म वरताइंदा। बेऐब परवरदिगार गुणी गहीर, गहर गम्भीर वेस वटाइंदा। लेखा जाणे शरअ ज़ंजीर, शरीअत आपणे हथ्थ रखाइंदा। बदलणहारा तकदीर तकसीर, तदबीर आपणी आप जणाइंदा। चौदां तबकां कटणहारा भीड़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा आप सुणाइंदा। पीर पैग़म्बर खोल्हे कन्न, बिन कन्नां आप जणाईआ। परवरदिगार कहिणा लैणा मन्न, बेपरवाह रिहा समझाईआ। गीत सुहागी गाउणा छन्न, कलमा नबी रसूल पढ़ाईआ। करे खेल श्री भगवन, भगवन आपणा रंग रंगाईआ। कर प्रकाश बिन सूरज चन्न, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। कलयुग अन्तिम देवणहारा डंन, आपणा डंका रिहा वजाईआ। जो घड़या सो देवे भन्न, थिर कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सनेहुड़ा रिहा अल्हाईआ। सच स्नेहुड़ा पीर पैग़म्बर मीत, मित्र प्यारा आप जणाइंदा। नाता तुट्टा मन्दिर मसीत, मसला इक्को इक्क पढ़ाइंदा। आत्म परमात्म गाउणा गीत, गीत गोबिन्द आप जणाइंदा। उम्मत उम्मती परखे नीत, नीतीवान फेरा पाइंदा। लेखा जाणे हस्त कीट, ऊँच नीच वेख वखाइंदा। जो सुत्ता रिहा दे कर पीठ, आपणी करवट आप बदलाइंदा। सचखण्ड अबिनाशी बीठलो बीठ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप जणाइंदा। साचा हुक्म हरि हरि, गुर गुर गुर करता आप जणाईआ। लेखा जाणे लिख्या धुर धुर, धुरदरगाही सच्चा माहीआ। आदि जुगादी निरगुण सरगुण जुड़ जुड़, सरगुण निरगुण दए वड्याईआ। जुगा जुगन्तर लेखा वेखे दर दर घर घर बौहड़ बौहड़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक्क दृढ़ाईआ। सच संदेसा गुर अवतार, श्री भगवान एका एक जणाइंदा। नेत्र खोल्हो करो ध्यान, ध्यान ध्यान विच मिलाइंदा। जोधा सूर बली बलवान, बल इक्को इक्क प्रगटाइंदा। ना कोई चिल्ला तीर कमान, शस्त्र बस्त्र ना कोए रखाइंदा। हुक्मे अंदर खेल महान, धुर फ़रमाणा हुक्म सुणाइंदा। कलयुग अन्तिम वेखे आण, जुग चौकड़ी पन्ध मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक्क समझाइंदा। सच संदेसा सुण लओ जग, जग जीवण दाता आप जणाईआ। अन्तिम करे कलयुग हद्द, हदूद कोए रहिण ना पाईआ। पीर पैग़म्बरां इक्को वार कराए हज्ज़, मक्का काअबा इक्क दरसाईआ। गुर अवतारां लए सद्द, चार वरन नेत्र नैण दरसाईआ। क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश रहे भज्ज, ज़ात पात करी लड़ाईआ। बिन हरि नामे वेखो ख़ाली हड्ड, काया बुत्त दए दुहाईआ। कूड़ा रस कूड़ी मदि, कलयुग कूड़ा रस चखाईआ। आत्म परमात्म कोए ना करे लड, ब्रह्म पारब्रह्म ना कोए समाईआ। कोए रूप ना दिसे विश्व यद्द, एका पुरख ना कोए मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा

लेखा दए वखाईआ। गुर अवतार वेखो लेखा, पीर पैग़म्बर आप जणाइंदा। कलयुग अन्तिम कूड़ भुलेखा, हरि जू नज़र किसे ना आइंदा। भरमे भुल्ले औलीए पीर शेख़ा, पंडत पांधा भेव कोए ना पाइंदा। दिवस रैण पढ़न कतेबा, आत्म परमात्म पर्दा कोए ना लाहइंदा। दीन मज़्हब ल्या ठेका, ठोकर नाम ना कोए लगाइंदा। परवरदिगार हक़ हक़ीक़त देवे इक्को होका, उच्ची कूक कूक सुणाइंदा। निर्मल नूर जोत प्रकाश पुरख अबिनाशी इक्को जोता, जोती जाता डगमगाइंदा। वसणहार सचखण्ड दवार साचे कोटा, किला बंक ना कोए वड्याइंदा। कलयुग अन्तिम किसे ना देवे धोखा, साख्यात सति सरूप निरगुण आपणा वेस वटाइंदा। सतिजुग मार्ग लाए सौखा, चार वरन एका घर बहाइंदा। गुर अवतारां पीर पैग़म्बरां हाज़र हज़रत वखाए मौका, नेत्र नैण नैण दरसाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा इक्क वखाइंदा। सच संदेसा देवे देवण जोग, जोग जुगत आपणे हथ्थ रखाईआ। लेखा जाणे चौदां लोक, चौदां तबक रिहा हिलाईआ। लख चुरासी आलणयों डिगी बोट, कलयुग अन्त ना कोए उठाईआ। निर्मल नूर नज़र ना आए जोत, जोती जाता भुल्ला सच्चा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ । बेपरवाह खेल कराउणा, हरि करता आप जणाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर नाल रलाउणा, सगला संग आप रखाइंदा। कूड़ी क्रिया डेरा ढाउणा, ढाह ढाह ख़ुशी मनाइंदा। राजा राणा तख्तों लौहणा, सीस ताज ना कोए टिकाइंदा। राउ रंकां एका धाम बहाउणा, ऊँच नीच ना कोए जणाइंदा। अक्खर वक्खर नाम निधाना इक्क पढ़ाउणा, आत्म परमात्म ढोला गाइंदा। निजानंद निज घर दरसाउणा, निज महल आपणा भेव चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलयुग अन्तिम वेख वखाइंदा। कलयुग अन्त वेखे श्री भगवान, भगवन आपणी दया कमाईआ। प्रगट होवे नौजवान, नौ खण्ड नईया वेख वखाईआ। भगत भगवन्त करे परवान, भाग आपणा लए वंडाईआ। साचे सन्तां देवे दान, सति सतिवादी झोली पाईआ। गुरमुखां गुर गुर इक्क ज्ञान, बोध अगाध करे पढ़ाईआ। गुरसिख वेखे बाल अंञाण, फड़ बांहों गोद उठाईआ। कलयुग मेटे जीव शैतान, शरअ नाल शरअ टकराईआ। नाता तुट्टे ज़िमीं असमान, ज़ोर ज़बर ना कोए जणाईआ। सच संदेसा इक्को देवे धुर फ़रमाण, धुर दी बाणी बाण लगाईआ। तेई अवतार करन ध्यान, भगत अठारां सीस झुकाईआ। ईसा मूसा संग मुहम्मद चार यार होए हैरान, निउँ निउँ सजदा सीस झुकाईआ। नानक गोबिन्द ख़ुशी मनाण, प्रभ मिल्या सच्चा माहीआ। कलयुग अन्तिम वेखे आण, निरगुण आपणा रूप वटाईआ। निहकलंक बली बलवान, बल आपणा लए धराईआ। मात पित ना कोए निशान, भैण भाई ना कोए अख्वाईआ। तीर चिल्ला ना कोए कमान, खण्डा खड़ग

ना कोए खड़काईआ। सचखण्ड दवार लोकमात करे प्रधान, सच प्रधानगी इक्क कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निरगुण आपणा हुक्म वरताईआ। निरगुण हरि खेल अवल्ला, एका एक कराइंदा। दो जहान फड़ाए पल्ला, दरोही ख़ुदाए इक्क वखाइंदा। कलयुग अन्तिम पए तरथला, सृष्ट सबाई आप खपाइंदा। सच संदेस इक्को घल्ला, निरगुण सरगुण आप पढ़ाइंदा। लहिणा देणा चुकाए राणी अल्ला, आलमीन वेख वखाइंदा। वसणहारा निहचल धाम अटल्ला, अटल्ल हुक्म इक्क मनाइंदा। कूड़ी क्रिया सुट्टे डूँग्घी डल्ला, भव सागर आप रुढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा इक्क प्रगटाइंदा। सच संदेसा देवे आप, आपीनड़ा हुक्म आप जणाईआ। कलयुग मेटे कूड़ा पाप, पापी रूप ना कोए वखाईआ। सृष्ट सबाई देवे साचा जाप, अक्खशर बिन अक्खशर आप पढ़ाईआ। आत्म परमात्म इक्को पाठ, इष्ट देव इक्को नज़री आईआ। चतुर्भुज लेखा जाणे खेल तमाश, आदि शक्ति नूर रुशनाईआ। सो पुरख निरँजण घट घट करे वास, निवासा इक्को धाम बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा भेव आप खुल्हाईआ। साचा भेव खोल्हे भगवन्त, सो पुरख निरँजण दया कमाइंदा। हरि पुरख निरँजण आदि अन्त, निरगुण आपणा रंग वखाइंदा। एकँकारा खेले खेल नार कन्त, सेज सुहञ्जणी आप सुहाइंदा। आदि निरँजण महिमा अगणत, जोती जोत डगमगाइंदा। अबिनाशी करता आपे जाणे आपणा मंत, नाउँ निरँकारा आप धराइंदा। श्री भगवान लेखा जाणे आदि अन्त, मध आपणी खेल रचाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म बणाए बणत, लख चुरासी वंड वंडाइंदा। लख चुरासी पंज तत्त नाता जुड़े श्री भगवन्त, आत्म परमात्म रंग रंगाइंदा। लेखा जाणे साचे सन्त, सन्त साजण आप उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप वखाइंदा। आपणा खेल दए वखाल, कलयुग अन्तिम वेस वटाईआ। आदि जुगादी इक्क दलाल, गुर शब्दी नाउँ धराईआ। गुरमुख गुरसिख वेखे साचे लाल, लाल दुलारे लए जगाईआ। लेखा जाणे काल महांकाल, महांकाल होए सहाईआ। तोड़नहारा जगत जंजाल, जीवण जुगत दए जणाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर साध सन्त श्री भगवन्त चरन कँवल रिहा बहाल, घर साचा इक्क वखाईआ। सचखण्ड वेखो सच्ची धर्मसाल, जिस घर दीन मज़्हब ज़ात पात कोए नज़र ना आईआ। जुग चौकड़ी जगत मुशक्कत आए घाल, पुरख अबिनाशी सेवा लाईआ। अन्तिम पुच्छे मुरीदां हाल, मुर्शद आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निरगुण दाता वड वड्याईआ। निरगुण दाता गहर गम्भीर, बेअन्त खेल कराइंदा। कलयुग अन्तिम प्रगट हो वड पीरन पीर, पीर पैग़म्बर आप उठाइंदा। सदी चौधवीं होए दिलगीर,

दिलबर आपणा राह जणाइंदा। सब दे गलों लाहे शरअ ज़ंजीर, शरीअत वंड ना कोए वखाइंदा। निरगुण नाम हथ्थ पकड़ी शमशीर, तिक्खी धार आप जणाइंदा। प्रभ चरन दुआरे कढ्ढो इक्क लकीर, पिछला लेखा आप मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप जणाइंदा। पीर पैग़म्बर गए मन्न, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। तेरे हुक्मे अंदर हंडाया तन, पंज तत्त कलबूत सुहाईआ। तेरा भाणा आए मन्न, जगत संदेसा कर पढ़ाईआ। कूड़ी काया ठीकर दिता भन्न, निशाना नज़र कोए ना आईआ। तेरा कलमा तेरा नाउँ कायनात चढ़ा के आए चन्न, चन्न चन्न नाल मिलाईआ। तेरी महिमा कह के आए धन्न धन्न, धन्न तेरी वड्याईआ। कलयुग जीव भेव पा ना सके नेत्र अन्न्ह, भरमे भुली ख़लक ख़ुदाईआ। जिउँ भावे तिउँ बेड़ा बन्न्ह, दर तेरे इक्को मंग मंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे सीस झुकाईआ। तेरा हुक्म होया कबूल, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। तेरे बरदे बणे रसूल, ख़िदमतगार सेव कमाइंदा। कलयुग अन्त ना जाणा भूल, परवरदिगार तेरी शरनाईआ। तेरा मन्नीए सच असूल, असलीअत दे बुझाईआ। तूं आदि जुगादी इक्क महबूब, तेरी मुहब्बत वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा हुक्म रिहा समझाईआ। साचा हुक्म दए संदेसा, सति सतिवादी आप जणाइंदा। पुरख अकाल नर नरेशा, परवरदिगार हुक्म जणाइंदा। पूरब लेखा छड्डो पेशा, पेशवा रूप ना कोए वटाइंदा। कलयुग अन्तिम मेटणहारा रेखा, पुरख अबिनाशी वेस वटाइंदा। चौदां तबक वेखे देसा, देस दसन्तर खोज खोजाइंदा। लेखा जाणे खुल्हड़े केसा, मूंड मुंडाए भेव चुकाइंदा। चार युग दा पूरब रखे चेता, नौ सौ चुरानवे चौकड़ी वंड वंडाइंदा। नानक गोबिन्द करे हेता, नित नवित वेख वखाइंदा। रविदास चुमारा साढे तिन्न हथ्थ वंड के गया वेंता, लख चुरासी वंड वंडाइंदा। गोबिन्द बाले चाड़्ह के गया भेंटा, कलयुग तेरी जड़ उखड़ाइंदा। पुरख अबिनाशी अन्तिम बणे खेवट खेटा, निरगुण बेड़ा आपणे कंध उठाइंदा। वेस वटाए पिता पूत पुत्त बेटा, रूप रंग रेख ना कोए जणाइंदा। सुत दुलारा होए साचा पंचम जेठा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच स्नेहुड़ा इक्क घलाइंदा। सच स्नेहुड़ा देवे घल्ल, हरि जू एका हुक्म जणाईआ। आदि जुगादि करदा रिहा वल छल, अछल छल आपणी खेल वखाईआ। वसदा रिहा उच्चे टिल्ले प्रबल, परम पुरख बेपरवाहीआ। जोती शब्दी निरगुण निरगुण गया रल, सरगुण रूप ना कोए वखाईआ। सच सिँघासण बैठा मल्ल, सचखण्ड दवारे आसण लाईआ। पावे सार लख चुरासी डूँग्घी डल, घर घर आपणा फेरा पाईआ। लेखा जाणे जल थल, महीअल आपणा रंग वखाईआ। करे प्रकाश घड़ी घड़ी पल पल, थित वार वंड ना कोए वंडाईआ। आदि जुगादि रहे अटल्ल, अटल्ल पदवी

इक्क समझाईआ। कलयुग अन्त अन्धेरा दूई द्वैती मेटे ना कोए सल, पटी नाम ना कोए बंधाईआ। अमृत आत्म दिसे ना कोए फल, विख रूप सर्ब वटाईआ। चोटी पर्बत उच्चे टिल्ले गए हल, धरनी हौला भार ना कोए कराईआ। सूफ़ी लुहा लुहा थक्के खल्ल, ख़ालक ख़ुश ना किसे कराईआ। पीर पैग़म्बर गुर अवतार पुरख अबिनाशी इक्क संदेसा देवे घल्ल, सति सतिवादी आप जणाईआ। कलयुग वेखो वडी झल्ल, राह खैहड़ा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक्क वखाईआ। सच संदेसा देवणहारा, इक्को इक्क जणाइंदा। नेत्र नैण सर्ब उग्घाड़ा, अक्ख अक्ख नाल बदलाइंदा। वेखणहारा जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, समुंद सागर डूँग्घी कंदर फोल फोलाइंदा। लेखा जाणे बहत्तर नाड़ा, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश खोज खोजाइंदा। भेव चुकाए अमृत आत्म ठंडा ठारा, निझर झिरना आप झिराइंदा। अनाद अनादी बोल जैकारा, शब्द अगम्मी राग सुणाइंदा। दीआ बाती कमलापाती कर उज्यारा, बन्द ताकी आप खुल्हाइंदा। साची सेजा सोहे बंक दुआरा, सेज सुहञ्जणी इक्क वड्याइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, लेखा हथ्थो हथ्थ चुकाइंदा। लेखा हथ्थो हथ्थ जाए चुक, सो पुरख निरँजण आप चुकाईआ। हरि पुरख निरँजण सचखण्ड निवासी शेर गया बुक्क, दो जहानां भबक लगाईआ। पारब्रह्म प्रभ भाणा जाए ना रुक, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। कलयुग बूटा जाए सुक्क, हरया सिंच ना कोए कराईआ। सतिजुग धरत मात दी रखे कुक्ख, आपे बणे पिता माईआ। ग़रीब निमाणयां मेटे दुःख, दुखियां दर्द लए वंडाईआ। गुरमुखां देवे इक्को सुख, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। जन्म जन्म दी कटे भुख, तृष्ना प्यास दए मिटाईआ। सन्त सुहेले गोदी चुक, सच हुलारा दए लगाईआ। आवण जावण पैंडा जाए मुक, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। दीन दयाल ठाकर स्वामी सतिगुर पूरा जाए तुट्ठ, भगत भगवान लए उठाईआ। अमृत निधान प्याए इक्को घुट्ट, अंमिउँ रस आपणा आप चुआईआ। करे प्रकाश निर्मल जोत, जोती जोत जोत रुशनाईआ। इक्क वखाए साचा कोट, जिस घर वसे बेपरवाहीआ। भगत भगवान इक्को ओट, दूजी ओट ना कोए तकाईआ। ना कोई वरन ना कोई गोत, ज़ात पात ना कोए रखाईआ। इक्क दूजे दे दर्शन रहे लोच, लोचा आपणी आपे पूर कराईआ। पारब्रह्म किसे ना आवे सोच, सोच सोच थक्की सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, गुर अवतार पीर पैग़म्बर निरगुण निरगुण लए फड़, आप आपणा बन्धन पाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर देवे सद्दा, सदा इक्को इक्क लगाईआ। सारे दीन मज़्हब ज़ात पात पार करो हद्दा, हद्द कोए रहिण ना पाईआ। सच निशाना श्री भगवान इक्को गड्डा, दो जहानां दए वखाईआ। नाम नगारा इक्को वज्जा, इक्को नौबत रिहा सुणाईआ। साचे तख्त

इक्को सजा, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। कूड़ कुड़यारा वेखो भज्जा, राह खैहड़ा नज़र कोए ना आईआ। खाली दिसण कूड़े हड्डा, कूड़ी क्रिया बैठी मुख छुपाईआ। मन मनुआ होए ना वड्डा, गढ़्ह हँकारी दए तुड़ाईआ। गुरसिख वेखे बाला नढ्ढा, पुरख अबिनाशी वेस वटाईआ। भाग लगाए साची यद्दा, यद्द इक्को इक्क सुहाईआ। भगत भगवान इक्क दूजे दे प्यार अंदर बज्झा, पल्ला कोए ना सके छुडाईआ। भगतां अंदर श्री भगवान सजा, श्री भगवान दुआरे भगत बैठा आसण लाईआ। दोहां नूं इक्को जिही लजा, बेशर्मी रूप ना कोए वटाईआ। कलयुग अन्तिम पारब्रह्म सन्त सुहेले पर्दा कज्जा, नाम दुशाला हथ्थ उठाईआ। कलयुग नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप चार कुण्ट दहि दिशा इक्क इकल्ला फिरे भज्जा, साथी नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, सच संदेसा कलयुग अन्त अन्त रिहा जणाईआ। अन्त जणाए आप भगवान, भगवन आपणी दया कमाइंदा। मेटणहारा कूड़ निशान, कूड़ी क्रिया वेख वखाइंदा। सति सतिवादी देवे दान, सति सति एका वस्त वरताइंदा। जुग जुग लेख चुकाए आण, लेखा सब दा आप मुकाइंदा। सो पुरख निरँजण मेहरवान, हरि पुरख निरँजण दया कमाइंदा। एकँकारा देवे इक्क ज्ञान, आदि निरँजण गुर समझाइंदा। अबिनाशी करता कर परवान, सति परवाना हथ्थ फड़ाइंदा। श्री भगवान दए ज्ञान, गोझ ज्ञान आप समझाइंदा। पारब्रह्म प्रभ बणाए सच विधान, साची धारा आप चलाइंदा। ब्रह्म लेखा वेखे आण, निरगुण आपणा खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, आदि अन्त श्री भगवन्त लेखा जाणे जुगा जुगन्त, नाम मंत मन्त्र नाम आप दृढ़ाइंदा।

जिस दे पल्ले प्या नहीं कक्ख, तिस मार्ग दए समझाईआ। साध संगत चरनी जाए ढट्ठ, मन हंगता दए मिटाईआ। बीज बीजे साचे वत, पत डाल्ही आप महकाईआ। अंदर देवे ब्रह्म मति, मनमति रहे ना राईआ। हिरदे अंदर हरि जू वस, ज्ञान गोझ दए समझाईआ। कर प्रकाश कोटन रवि ससि, अन्ध अन्धेरा दए गंवाईआ। पंच विकारा जाए ढट्ठ, काम क्रोध लोभ मोह हँकार रहिण ना पाईआ। अंदर वड़ के उलटी गेड़े लट्ठ, गेड़ा आपणा आप दिवाईआ। कर किरपा मार्ग देवे दस, बिन पढ़या ज्ञान समझाईआ। मोह ममता अंदर जो रहे फस, गुर का शब्द सुणन ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आत्म परमात्म परमात्म आत्म इक्को पल्ला भराईआ। आत्म परमात्म पल्लू देवे भर, ख़ाली नज़र कोए ना आइंदा। गुरमुख सज्जण लए फड़, पूरब लेखा आप चुकाइंदा। अक्खर वक्खर जो जन लए पढ़, चौदां विद्या माण मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, कक्खों लख लखों कक्ख

आप कराइंदा। नीवीं पदवी फिरे जग, लख चुरासी रही कुरलाईआ। सतिगुर वसे उपर शाह रग, घर साचे डेरा लाईआ। गुरसिखां दस्से आचार चज, मार्ग इक्को इक्क वखाईआ। नौ दुआरे पार हद्द, सुरत शब्द करे कुड़माईआ। नाद अनादी जाए वज्ज, अनहद रागी राग सुणाईआ। भाण्डा भरम भउ जाए भज्ज, समझ समझ नाल मिलाईआ। गुरसिख गुर गुर दोवें साचे धाम बहे सज, माटी ख़ाक ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, उच्ची नीवीं पदवी आत्म परमात्म परमात्म आत्म इक्को घर वखाईआ। संगत अंदर हरि का वासा, बिन संगत हरि जू कम्म किसे ना आईआ। संगत उत्ते गुर भरवासा, बिन गुर संगत ना कोए बणाईआ। बिन संगत गुरू रहे निरासा, गुर गुर कह कह सिफ्त ना कोए सालाहीआ। दोहां अंदर खेल करे पुरख अबिनाशा, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण वेस वटाईआ। आदि अन्त पुरख अकाल इक्को गुरू जुग जुग वेखे तमाशा, बहुते गुरू कम्म किसे ना आईआ। नानक गोबिन्द दस जोती पाई साची रासा, मंडल मण्डप इक्क सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर, हरिसंगत बणाए साची बणतर, नाम जणाए इक्को मन्त्र, लेखा जाणे गगन गगनंतर, सर्ब जीआं घट जाणे अन्तर, बिन अन्तर सतिगुर रूप ना कोए अख्वाईआ। संगत वडी गुर वड़याए, बिन गुर संगत कहिण कोए ना पाईआ। नाम रंगत गुर चढ़ाए, बिन गुर रंग ना कोए वखाईआ। नाम मृदंगा गुर वजाए, बिन गुर अनहद राग ना कोए सुणाईआ। संगत संग गुर बणाए, बिन गुर संगी नज़र कोए ना आईआ। हरिसंगत सतिगुर चन्द चढ़ाए, जगत अन्धेरा दए मिटाईआ। आदि जुगादी लिख्या लेखा ना कोई खण्डत कराए, अखण्ड इक्को रूप रघुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सदा सदा सद संगत रिहा वड्याईआ। सतिगुर रूप भिन्न भिन्न, आदि जुगादि कराइंदा। गुरमुख विरला जाणे सच्चा चिन्न्ह, जिस आपणा निरगुण चिन्न्ह चक्कर वखाइंदा। कोटन कोटि रूप वटाए गिण गिण, ध्रू प्रहिलाद कवण रूप धराइंदा। पुरख अकाल वेस वटाए छिन्न छिन्न, छिन्न भंगर आपणा खेल जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच्चा रूप इक्क समझाइंदा। गुर का रूप आदि जुगादि इक्क, निरगुण नूर रुशनाईआ। बाहरों पंज तत्त चोला रिहा दिस, हड्ड मास नाड़ी रत्त ना कोए वड्याईआ। अन्तर आत्मा दर्शन पाया जिस, बाहर वेखण कोए ना जाईआ। जगत लबास कलयुग वन्डया हिस, हिस्सा शहिनशाही समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि गुरदेव इक्को रंग वखाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी दिसे तूफ़ान, कलयुग तोहफ़ा अन्त लिआईआ। सृष्ट सबाई होई हैरान, हरि का भेव ना जाणे कोए राईआ। गुर का भुल्ले शब्द निशान, इष्ट देव ना कोए मनाईआ। मन्दिर

मस्जिद शिवदुआले मट्ठ बैठे बेईमान, बेवा रूप वटाईआ। धीआं भैणां तक्कण नैण उठाण, विभचार रहे कमाईआ। पूजा भेंटा सारे खाण, खा खा ख़ुशी मनाईआ। साचा ढोला कोए ना गाण, कूड़ी रसना होई हल्काईआ। पुरख अबिनाशी वेखणहारा मार ध्यान, सचखण्ड निवासी भुल्ल कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची क्रिया रिहा जणाईआ। साची क्रिया कूड़ी कुड़यार, कलयुग अन्त धन्दे लाया। कोई ना दिसे मित्र यार, यारी यार ना कोए निभाया। मां पुत्तर करे प्यार, भैण भइया संग रखाया। सृष्ट सबाई होई नार विभचार, हरि जू कन्त ना कोए हंढाया। वेद व्यासा लिख के गया लिखार, कलयुग अन्तिम भेव चुकाया। ईसा मंग दा गया बण भिखार, परवरदिगार अग्गे झोली डाहया। मुहम्मद दोए जोड़ करे पुकार, मेरा अमाम होए सहाया। चौदां सदीआं मेरी धार, चौदां तबक तबक वड्याआ । नानक निरगुण बोल के गया ललकार, उच्ची कूक कूक सुणाया। महांबली आवे अवतार, रूप रंग रेख ना कोए रखाया। गोबिन्द कहे पुरख अकाल, सम्बल आपणा डेरा लाया। कलयुग अन्तिम वेखे आण, पारब्रह्म बेपरवाहया। वीह सौ उन्नी बिक्रमी सृष्ट सबाई होई बेहाल, बेहबल हो हो दए दुहाया। वीह सौ वीह बिक्रमी पंदरां कत्तक सब दा सुणे हाल, शाह पातशाह आपणा फेरा पाया। वीह सौ वीह साचा मार्ग सब नूं दए वखाल, दुखियां दुःख दर्दीआं दर्द लए वंडाया। अंदर बाहर गुपत ज़ाहर आत्म परमात्म चले नाल नाल, जगत वछोड़ा पन्ध मुकाया। दो साल घालणा लओ घाल, पिछली कीती घाल अग्गे लेखा लए लगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, फेर आपणा हल करे सवाल, सवाल सब दे पूर कराया। जिस जन लाए सिध्धे राह, मार्ग आपणा दए वखाईआ। निरगुण सरगुण बणे मलाह, बेड़ा भँवरी पार कराईआ। आपणी हथ्थीं पकड़े बांह, आउँदा जांदा दिस ना आईआ। स्वच्छ सरूपी दरस दए दिखा, बिन नेत्र नैण कर रुशनाईआ। आपणा पर्दा दए चुका, मुख नक़ाब ना कोए टिकाईआ। हौली हौली सब नूं रिहा समझा, अक्खर अक्खर कर पढ़ाईआ। वीह सौ इक्की बिक्रमी सच्चा मार्ग नौ खण्ड पृथ्मी दए वखा, भरम भुलेखा कोए रहे ना राईआ। गुरसिख गुरमुख गुर गुर रूप नज़री जाए आ, नज़र नज़र नाल मिलाईआ। फ़र्ज़ी आपणा फ़र्ज़ पूरा दए करा, हिन्दी उर्दू फ़ारसी गुरमुखी लिपी टिप्पी इक्को इक्क जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, मार्ग धन्दा वेखे चाँईं चाँईंआ।