१३ अस्सू २०१९ बिक्रमी प्रकाश सिँघ दे गृह चीमां कलां
सतिजुग तेरा साचा संग, सो पुरख निरँजण आप निभाईआ। दो जहान वजाए मृदंग, नाउँ निरँकारा हथ्थ उठाईआ।
ब्रह्मण्ड खण्ड वेखे लँघ, पुरी लोअ फोल फोलाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया ढाहे कंध, जूठ झूठ दए खपाईआ। लख चुरासी सुणाए इक्को छन्द, आत्म परमात्म करे पढ़ाईआ। गुरमुखां तोड़े ख़ानाबन्द, लख चुरासी बन्द कटाईआ। सेवा लाए बत्ती दन्द, रसना जिह्वा नाम ध्याईआ। कोई ना दिसे नेत्र अन्ध, ज्ञान नेत्र दए खुल्हाईआ। जोत निरँजण चाढ़े चन्द, घर घर करे रुशनाईआ। अमृत आत्म पावे ठंड, निझर झिरना दए झिराईआ। करे खेल सूरा सरबंग, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। भगत भगवन्त इक्क अनन्द, अनन्द मंगल एका गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे वस्त बेपरवाहीआ। सतिजुग तेरी पूरी करे मंग, हरि पुरख निरँजण दया कमाइंदा। घर घर अंदर सेज पलँग, आत्म सेजा वेख वखाइंदा। शब्दी नाद वज्जे अनहद, नादी नाद आप सुणाइंदा। नौ दुआरे पार हद्द, घर दसवें खेल खलाइंदा। गुरमुख उपजाए साची यद्द, विश्व आपणी धार जणाइंदा। ब्रह्म पारब्रह्म लडाए लड, ईश जीव संग रखाइंदा। माया ममता विच्चों कढ्ढ, साचा मार्ग आपे लाइंदा। सति सतिवादी मार्ग दस्स, ब्रह्म ब्रह्मादी पर्दा लाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग तेरा संग रखाइंदा। सतिजुग तेरा मीता पुरख समरथ, समरथ आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। निरगुण सरगुण चलाए रथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। बोध अगाध महिमा गाए अकथ, कथनी कथ ना सके राईआ। कूड़ी क्रिया करे भट्ठ, जूठ झूठ दए मिटाईआ। नाता तोड़े मनमति, गुरमति करे पढ़ाईआ। नाम बीजे साचे वत, लख चुरासी अन्तर हल चलाईआ। आत्म परमात्म जाए रच, जोती जोत जोत जगाईआ। खेल कराए इक्को सच्च, सच सुच्च करे पढ़ाईआ। मन मनुआ दहि दिशा ना जाए नच्च, नौ दुआरे वासना दए कढ्ढाईआ। भाग लगाए काया माटी कच्च, काची गगरीआ कंचन रूप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग तेरा राह चलाईआ। सतिजुग तेरा चले राह, हरि रैहबर आप चलाइंदा। लख चुरासी दए सलाह, सृष्ट सबाई आप जणाइंदा। नाउँ निरँकारा इक्क समझा, नर निरँकारा पर्दा लाहइंदा। क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश एका घर दए बहा, ज़ात पात ना कोए रखाइंदा। राउ रंक राज रजान शाह सुल्तान एका हुक्म दए सुणा, धुर फ़रमाना आप जणाइंदा। आत्म परमात्म परमात्म आत्म मेला दए मिला, गुर चेला रंग रंगाइंदा। सज्जण सुहेला बेपरवाह, शहिनशाह आपणा खेल कराइंदा। सति सतिवादी धारा दए चला, सति असति रूप ना कोए वटाइंदा। साध सन्त श्री भगवन्त गुरमुख सज्जण लए उठा, गुर गुर आपणी बूझ बुझाइंदा। गुरसिख साचे धन्दे ला, साचा राह इक्क वखाइंदा। मूर्ख मूढ़े्हे पापी गंदे दए खपा, कलयुग अन्तिम डेरा ढाहइंदा। भेख पखण्डा दए मिटा, नाम खण्डा हथ्थ चमकाइंदा। दो जहानां कन्ढ्ढा वेखे आ, खेवट खेटा रूप वटाइंदा। वरभण्डी लेखा जाणे
थाउँ थाँ, ब्रह्मण्डी खोज खोजाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव लेखा दए चुका, लेखा सब दा आपणे हथ्थ रखाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर, जोती जोत लए मिला, जोती जोत जोत समाइंदा। किला कोट उच्चे पर्बत वेखे थाउँ थाँ, थान थनंतर खोज खोजाइंदा। हक़ हक़ीक़त करे न्याँ, लाशरीक दया कमाइंदा। मुल्ला शेख़ मुसायक पीर दस्तगीर दए मुका, दस्त आपणा सर्ब मिलाइंदा। शाह हकीर लए उठा, बेनज़ीर दया कमाइंदा। साची अल्फ़ी एका दए वखा, गल माला तसबी ना कोए लटकाइंदा। दो हरफ़ी हरफ़ दए पढ़ा, आरफ़ नज़र कोए ना आइंदा। आदि शक्तिी लहिणा देणा दए चुका, चतुर्भुज आपणा हुक्म वरताइंदा। शब्द सुत जोधा सूरबीर लए उठा, बल आपणा आप प्रगटाइंदा। दो जहानां पकड़े बांह, निरगुण सरगुण बन्धन पाइंदा। करे खेल श्री भगवान, भगवन आपणी दया कमाइंदा। सच निशाना दए झुला, सति सतिवादी आपणे हथ्थ उठाइंदा। भगत भगवन्त ब्रह्म ज्ञान दए दृढ़ा, ब्रह्म विद्या सर्ब पढ़ाइंदा। तीर निशाना इक्को दए लगा, अणयाला आप चलाइंदा। नाम खण्डा दए चमका, चण्ड प्रचण्ड हथ्थ उठाइंदा। जेरज अण्डज वेखे फोल फोला, उत्भुज सेत्ज खोज खोजाइंदा। सतिजुग तेरे अन्तर इक्क जपाए नाँ, इष्ट गुरदेव इक्को नज़री आइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप चौदां लोक चौदां तबक एका सिख्या दए समझा, साख्यात आपणा खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सतिजुग तेरा राह जणाइंदा। सतिजुग तेरा सच निशान, श्री भगवान आप झुलाईआ। एथे ओथे देवे माण, दोए दोए रूप आप वखाईआ। निरगुण सरगुण कर परवान, नाम परवाना हथ्थ फड़ाईआ। ग़रीब निमाणयां देवे दान, नाम निधाना झोली पाईआ। चरन धूढ़ सच अशनान, अठसठ तीर्थ माण मिटाईआ। लेखा चुक्के अञ्जील कुरान, शरअ शरीअत ना कोए वखाईआ। नज़री आए इक्क भगवान, परवरदिगार नूर सच ख़ुदाईआ। वसणहारा सच मकान, हक़ मुकामे डेरा लाईआ। पीर पैग़म्बर मुरीद मुर्शद इक्को ढोला गाण, कलमा नबी रसूल इक्क पढ़ाईआ। गुर अवतार करन ध्यान, पारब्रह्म सच्ची सरनाईआ । भगत भगवन्त अग्गे मंगण दान, ख़ाली झोली रहे डाहीआ। विष्न ब्रह्मा शिव सर्ब कुरलाण, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। करे खेल नौजवान, पुरख अबिनाशी बेपरवाहीआ। सतिजुग तेरा खेल करे महान, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। कलयुग अन्तिम मिटे निशान, कूड़ी क्रिया दए खपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा नाउँ इक्क दृढ़ाईआ। साचा नाउँ एका मन्त्र, आत्म परमात्म भेव खुल्हाइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर जाणे बिध अन्तर, अन्तर आत्मा वेख वखाइंदा। लेखा जाणे ब्रह्म निरंतर, माया ब्रह्म पर्दा लाहइंदा। त्रैगुण बुझाए लग्गी बसन्तर, अमृत मेघ इक्क बरसाइंदा। लहिणा देणा चुकाए गगन गगनंतर, गृह मंडल खोज खोजाइंदा। माणस
जन्म बणाए बणतर, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग तेरी धार चलाइंदा। सतिजुग तेरी साची धार, सो पुरख निरँजण आप चलाईआ। हरि पुरख निरँजण हो त्यार, सति सतिवादी मार्ग लाईआ। एकँकारा वेखणहार, पेख पेख ख़ुशी मनाईआ। आदि निरँजण नूर उज्यार, चारों कुण्ट करे रुशनाईआ। अबिनाशी करता खोल्ह किवाड़, आत्म परमात्म पर्दा दए चुकाईआ। श्री भगवान सच निशान, धर्म दुआरे इक्क वखाईआ। पारब्रह्म प्रभ वसे सच मकान, महल अटल करे रुशनाईआ। गीत गोबिन्द भगत भगवन्त सारे गाण, वाहवा वज्जदी रहे वधाईआ। उतर पूरब पच्छिम दक्खण चारों दिशा वेखे आण, नव नौ आपणा फेरा पाईआ। सतिजुग बाले देवे माण, बाली बुध बुध समझाईआ। चरन कँवल इक्क ध्यान, सरन चरन मिले सरनाईआ। शाहो भूप इक्क राजान, शहिनशाह इक्को नाम वखाईआ। सति सतिवादी बन्न्हे सच विधान, साची धारा आप बणाईआ। दो जहानां हुक्मरान, सच संदेसा इक्क सुणाईआ। करे खेल श्री भगवान, ख़ालक ख़लक वेखे चाँईं चाँईंआ । कागद कलम होए हैरान, सत्त समुंदर रोवे मस बण बण शाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग तेरा संग रखाईआ। सतिजुग तेरा साचा मीता, मित्र प्यारा हरि अख्वाइंदा। कलयुग अन्तिम बदलण आया रीता, रीतीवान फेरा पाइंदा। लेखा जाणे हस्त कीटा, ऊँचां नीचां वेख वखाइंदा। आदि जुगादी ठांडा सीता, अग्नी तत्त ना कोए रखाइंदा। जन भगतां दस्से सच प्रीता, सच प्रीती इक्क जणाइंदा। कूड़ी क्रिया वेला बीता, बण पाँधी पन्ध मुकाइंदा। तपणहारा अन्त अंगीठा, त्रैगुण अग्नी अग्ग लगाइंदा। पुरख अबिनाशी वेखे चिखा, पंज तत्त हड्डीआं बालण अंदर डाहइंदा। आपे जाणे आपणा लेखा, दूजा संग ना कोए रखाइंदा। लख चुरासी भरम भुलेखा, हरि का भेव कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सतिजुग साचा राह वखाइंदा। सतिजुग साचे उठ वेख नैण, हरि साचा सच जणाईआ। कलयुग अन्तिम मुक्के देण, लहिणा कोए रहिण ना पाईआ। नाता तुट्टे साक सज्जण सैण, चार यारी संग गई तुड़ाईआ। माया राणी खाए डैण, लख चुरासी घर घर फेरा पाईआ। पीर पैग़म्बर इक्क दूजे नूं कहिण, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म रिहा जणाईआ। सतिजुग उठ वेख विचार, हरि साचा सच जणाइंदा। कलयुग अन्तिम धूंआँधार, साचा चन्द ना कोए चढ़ाइंदा। पीर पैग़म्बर गए हार, मुर्शद कोए नज़र ना आइंदा। उम्मत उम्मती होए खुआर, जगत खुआरी सर्ब वखाइंदा। चौदां तबक रोवण ज़ारो ज़ार, गिरयाज़ारी ना कोए हटाइंदा। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ पई हाहाकार, हरि जू नज़र किते ना आइंदा। पंडत पांधे पत्तरी रहे विचार, पत्तण डेरा कोए ना लाइंदा। नछत्र गृह ना कोए पाए सार,
बारां रासी वंड ना कोए वंडाइंदा। गुर अवतार ना सके कोए मुख वखाल, पर्दा एका रख्या पाईआ। कलयुग अन्त होया कंगाल, शाह संग ना कोए निभाईआ। राज राजान बणे ना कोए दलाल, अग्गे हो ना कोए छुडाईआ। संगी साथी रिहा भाल, सगला संग ना कोए जणाईआ। अल्ला राणी मींढी खोहे वाल, सीस ना कोए गुंदाईआ। वेले अन्त आया ज़वाल, ज़ुलफ़ ज़हीर ना कोए सहाईआ। सब दे सिर ते कूके काल, काल नग़ारा रिहा वजाईआ। फल दिसे ना किसे डाल, सिम्मल रुक्ख नज़री आईआ। किसे घर ना हक़ हलाल, कूड़ी क्रिया देण दुहाईआ। अन्तिम लुट्टया जाणा धन माल, चारों कुण्ट वेखे थाउँ थाईंआ। सच दुआर कोई ना दिसे धर्मसाल, गुरुदुआरा सति ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचे देवे वर, कलयुग अन्त दए वखाईआ । सतिजुग उठ उठ उठ जाग, हरि साचा आप जगाइंदा। कलयुग बुद्धि होई काग, चार कुण्ट काग वांग कुरलाइंदा। दुरमति मैल कोए ना धोवे दाग़, पत्तत पुनीत ना कोए कराइंदा। दीन मज़्हब लग्गी आग, ज़ात पात शरअ शरीअत नाल लड़ाइंदा। शाहो भूप कोए ना करे सच्चा राज, रइयत दु:ख ना कोए मिटाइंदा। चार कुण्ट विगड़या समाज, समाजी रूप ना कोए वखाइंदा। मनमति सारे रहे भाज, गुरमति सीस ना कोए टिकाइंदा। कलयुग कुकर्मां डुब्बण लग्गा जहाज़, अग्गे हो ना कोए बचाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर कोए ना रखे लाज, मनमुखां कोलों मुख सर्ब छुपाइंदा। लंगड़े लूल्हे होए अपाहज, साबत सूरत नज़र कोए ना आइंदा। कूड़ी क्रिया खाधा खाज, आत्म रस भोजन कोए ना खाइंदा। किसे कम्म ना आई पंज वक्त निमाज़, पीर दस्तगीर नेत्र नैण दरस कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सतिजुग साचे आप जगाइंदा। सतिजुग उठ सुत दुलारे, हरि साचा आप जगाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी हाहाकारे, हौका भरे सर्ब लोकाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर मार्ग दस्स दस्स हारे, साचे मार्ग चले ना कोए लोकाईआ। सृष्ट सबाई होई नार विभचारे, कूड़ी क्रिया कन्त हंढाईआ। आत्म परमात्म करे ना कोए प्यारे, परम पुरख ना कोए मनाईआ। कुँवार कन्या करे शंगारे, सुहबत हरि जू मूल ना भाईआ। मन वेसवा बणया जगत वणजारे, जगत हट्ट रिहा खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलयुग तेरी अन्तिम क्रिया वेखे थाउँ थाईंआ। सतिजुग उठे छोटा बाला, बाली बुध ध्यान लगाइंदा। पारब्रह्म प्रभ वड गोपाला, गोबिन्द तेरा भेव कोए ना आइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर बण रखवाला, तुध बिन सिर हथ्थ ना कोए टिकाइंदा। कलयुग अन्तिम दिसे मूँह काला, मुख शाही ना कोए धुवाइंदा। लख चुरासी त्रैगुण माया प्या जंजाला, जागरत जोत ना कोए जगाइंदा। मन मनुआ करे बेहाला, दहि दिशा उठ उठ धाइंदा। मेरा तेरे अग्गे इक्को
इक्क सवाला, दोए जोड़ सीस झुकाइंदा। मैनूं दस्सणी भेव निराली चाला, जिस विच तेरा विछोड़ा कदे ना आइंदा। तेरे प्रेम प्यार मेरे अन्तर बणे माला, मणका होर ना मोहे भाइंदा। साहिब सतिगुर मार्ग दस्सणा इक्क सुखाला, सुख सहिजे वेख वखाइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर तेरी अवल्लड़ी चाला, भेव अभेद ना कोए जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे मंग मंगाइंदा। पुरख अबिनाशी हो मेहरवान, छोटे बाले दए वड्याईआ। सतिजुग तेरी झोली पाए दान, दाता दानी दया कमाईआ। सृष्ट सबाई इक्क ज्ञान, एका एक करे पढ़ाईआ। एका मन्दिर इक्क मकान, गुरुदुआर इक्क वखाईआ। एका इष्ट श्री भगवान, दूजा नज़र कोए ना आईआ। एका तोड़े माण अभिमान, एका साचा रंग वखाईआ। एका राग सुणाए कान, एका नाउँ नाद धुंन शनवाईआ। एका साहिब वेखे आण, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। सोहँ शब्द करे प्रधान, आत्म परमात्म मेल मिलाईआ। भगत भगवन्त धाम इकट्ठे बह बह गाण, इक्क दूजे दा शुकर मनाईआ। तूं मेरा मैं तेरा तेरी मेरी इक्क पहिचाण, ब्रह्म पारब्रह्म पारब्रह्म ब्रह्म वेखे चाँईं चाँईंआ। करे खेल नौजवान, सतिजुग नईया नौका आप चलाईआ। सचखण्ड निवासी दयावान, ठाकर आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या दए समझाईआ। सतिजुग तेरा साचा संग, हरि सतिगुर आप जणाइंदा। भगत भगवन्त चाढ़े रंग, रंग तेरे नाल मिलाइंदा। दोहां विच इक्क अनन्द, इक्को रूप समाइंदा। जगत नाता देवे गंढ्ढ, पुरख बिधाता जोड़ जुड़ाइंदा। रसना जिह्वा कोई ना खाए गंद, सोहँ हँसा माणक मोती चोग चुगाइंदा। करे खेल सूरा सरबंग, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताइंदा। आत्म ना होए रंडेपा रंड, गुरमुख गुरसिख गुर गुर एका दर वखाइंदा। गीत सुहागी साचा छन्द, हरि सतिगुर आप सुणाइंदा। लेखा जाणे जीउँ पिण्ड इंड, ब्रह्मण्ड खोज खोजाइंदा। दयाल ठाकर स्वामी सदा बख्शंद, बख्शश आपणे हथ्थ रखाइंदा। साचा नाम देवे वंड, वंड इक्को वार कराइंदा। ज़ात पात कोई रहे ना कंध, दीन मज़्हब ना कोए रखाइंदा। गुरमुख अंदर गोबिन्द रंग, नानक निरगुण जोती जोत जगाइंदा। पुरख अकाल आपे जाणे अगला पन्ध, बण पाँधी वेख वखाइंदा। भगत भगवान सतिजुग सति सतिवादी दान साची मंग, बिन मंग्गयां झोली पाइंदा।
१३ अस्सू २०१९ बिक्रमी प्यारा सिँघ दे गृह दोसांझ कलां
सच दुआर सचखण्ड, गुर अवतार ध्यान लगाईआ। होए प्रकाश बिन सूरज चन्द, पीर पैग़म्बर सीस झुकाईआ। आदि जुगादि इक्क अनन्द, विष्न ब्रह्मा शिव झोली डाहीआ। नज़री आए सूरा सरबंग, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जोती
जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल बेपरवाहीआ। सचखण्ड हरि सच दुआरा, सो पुरख निरँजण आप उपाइंदा। हरि पुरख निरँजण कर पसारा, एकँकारा वेख वखाइंदा। आदि निरँजण नूर उज्यारा, जोती जाता डगमगाइंदा। अबिनाशी करता खोल्ह किवाड़ा, साचे मन्दिर सोभा पाइंदा। श्री भगवान दए हुलारा, सच हुलारा आपणे हथ्थ रखाइंदा। पारब्रह्म प्रभ कर प्यारा, आप आपणा मेल मिलाइंदा। करे खेल अगम्म अपारा, अलख अगोचर आपणा भेव चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरा आप सुहाइंदा। सचखण्ड दवारा उच्च महल्ला, हरि जू हरि हरि आप वसाईआ। आदि जुगादी वसे इक्क इकल्ला, दूसर संग ना कोए रलाईआ। निरगुण निरगुण फड़या पल्ला, पल्लू छुट कदे ना जाईआ। जोती जोत जोत आपे रल्ला, नूर नूर नूर समाईआ। सच सिँघासण इक्को मल्ला, पावा चूल ना कोए वखाईआ। सति संदेस नर नरेश इक्को घल्ला, बिन अक्खर करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। सचखण्ड दवार श्री भगवान, हरि सतिगुर आप सुहाइंदा। तख्त निवासी नौजवान, पुरख अकाला सोभा पाइंदा। सति सरूपी सति निशान, सति सतिवादी आप झुलाइंदा। भूपत भूप राज राजान, शहिनशाह आपणा वेस वटाइंदा। दर दरवेश बण दरबान, अलख अगोचर आपणी अलख आप जगाइंदा। लेखा जाण श्री भगवान, लेखा लिख्त ना कोए जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारा इक्क वड्याइंदा। सचखण्ड दवार सति प्रकाश, अनुभव आप कराईआ। ना कोई पृथ्मी ना आकाश, गगन मंडल ना कोए वखाईआ। ना कोई मंडल ना कोई रास, गोपी काहन ना नाच नचाईआ। ना कोई दासी ना कोई दास, राजन राज ना कोए अख्वाईआ। ना कोई दिसे त्रिलोकी नाथ, अनाथां नाथ ना कोए सहाईआ। ना कोई पूजा ना कोई पाठ, अक्खर वक्खर ना कोए पढ़ाईआ। ना कोई नारी ना कोई कमलापात, सेज सुहञ्जणी ना कोए हंढाईआ। ना कोई सूरज ना कोई चांद, रवि ससि ना कोए रुशनाईआ। ना कोई खेल ना तमाश, बाज़ीगर डंक ना कोए वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारे निरगुण जोत नूर प्रकाश, नूर नुराना इक्क धराईआ। नूर नुराना परवरदिगार, बेऐब आपणा खेल कराइंदा। मुकामे हक़ सांझा यार, लाशरीक डेरा लाइंदा। मिहबान बीदो बी ख़ैर या अल्ला सच महल्ले कर पसार, महिफल आपणी इक्क वखाइंदा। करे खेल अगम्म अपार, अथाह आपणी धार चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड दवार आप वसाइंदा। सचखण्ड दवारा वसाए भगवन्त, भगवन आपणी दया कमाईआ। लेखा जाणे आदि अन्त, आदि अन्त आपणे हथ्थ रखाईआ। मेल मिलावा नारी कन्त, निरगुण निरगुण लए प्रनाईआ। बोध अगाधी
मणीआ मंत, नाउँ निरँकारा दए पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारा वेखे चाँईं चाँईंआ। सचखण्ड दवारे खेल अपारा, हरि अपरम्पर आप कराइंदा। छप्पर छन्न ना कोए दीवारा, ना कोए बाढी बणत बणाइंदा। ना कोई घाड़त घड़े बण ठठयारा, नेत्र लोचण ना कोए वखाइंदा। कागद कलम ना लिखणहारा, शास्त्र सिमरत वेद पुराण ना कोए सालाहइंदा। ना कोए गुर ना अवतारा, साध सन्त ना डंक वजाइंदा। इक्क इकल्ला एकँकारा, निरगुण निरगुण कर पसारा, सच दर साचे सोभा पाइंदा। सचखण्ड दवारा साचा रंग, हरि पुरख निरँजण आप रंगाईआ। सो पुरख निरँजण सूरा सरबंग, एकँकारा खेल कराईआ। आदि निरँजण इक्क अनन्द, अबिनाशी करता दए वखाईआ। श्री भगवान खेले खेल सदा बख्शंद, बख्शिश आपणे हथ्थ रखाईआ। पारब्रह्म प्रभ वंडे वंड, दाता दानी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड आपणा खेल कराईआ। सचखण्ड दवार हरि निरँकारा, निरगुण आपणा खेल कराइंदा। आदि पुरख पुरख कर पसारा, खेले खेल अगम्म अपारा, अगोचर आपणी धार जणाइंदा। तख्त निवासी हो उज्यारा, शाहो शाबाशी भेव न्यारा, राजन राज हुक्म आपणा आप वरताइंदा। धुर फ़रमाणा बोल जैकारा, सति लगाए इक्को नाअरा, रसना जिह्वा ना कोए हिलाइंदा। ना कोई सज्जण मीत मुरारा, पिता पूत ना कोए आधारा, जननी जन ना कोए वखाइंदा। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी एकँकारा, आपणा करे आप पसारा, निरगुण निरगुण वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी करे करतार, आपणी किरत आप कमाईआ। आपे वेखे विगसे वेखणहार, दूसर संग ना कोए रलाईआ। आपणी इच्छया आपे धार, आपे भिच्छया दए वरताईआ। आपे सिख्या देवे सच्ची सरकार, सति सति करे पढ़ाईआ। आपे लेखा लिख्या आपणा लए विचार, लेखा आपणा आप वंडाईआ। आपणा हिस्सा वंडे निरँकार, निरगुण निरगुण झोली आप भराईआ। साची सेजा कर त्यार, सचखण्ड सेजा आप हंढाईआ। आपे पुरख आपे नार, नर नरायण एका कन्त रूप वटाईआ। आपे अंदर आपे बाहर, गुपत ज़ाहर आपणी खेल जणाईआ। जननी जन बण करतार, दाई दाया सेव कमाईआ। सुत दलारा कर त्यार, शब्दी शब्द नाउँ वड्याईआ। थिर घर दुआर खोल्ह किवाड़, सचखण्ड अंदर दए वड्याईआ। छोटे बाले अंदर देवे वाड़, फड़ बांहों आप उठाईआ। आपे चले नाल नाल, सगला संग निभाईआ। साची सिख्या इक्क सिखाल, साचा मार्ग दए जणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव तेरे उपजाए बाल, बाली बुध नाल रलाईआ। करे खेल हरि गोपाल, गोबिन्द आपणी धार जणाईआ। चरन धूढ़ी खेल महांकाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर विच घर लए प्रगटाईआ।
घर विच घर थिर घर, थिर दरबारी आप खुल्हाया। पुरख अबिनाशी घाड़न घड़, सचखण्ड अंदर वेस वटाया। सुत दुलारा अंदर कर, बाहर आपणा हुक्म वरताया। सच संदेसा देवे इक्को वर, एकँकारा एका वार सुणाया। ना जन्मे ना जाए मर, रूप रंग रेख ना कोए वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह आप चलाया। आदि पुरख चलाए राह, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। सुत दुलारा इक्क प्रगटा, शब्दी शब्द दए वड्याईआ। थिर घर साचे दए बहा, महल अटल करे रुशनाईआ । दीआ बाती इक्क जगा, कमलापाती वेख वखाईआ। साचा साथी बण मलाह, खेवट खेटा बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। साची सिख्या दए समझा, बिन अक्खर करे पढ़ाईआ। आपणा लेखा दए वखा, लेखा इक्को इक्क दृढ़ाईआ। करे खेल सच्चा शहिनशाह, सच सिँघासण आसण लाईआ। सीस जगदीस ताज टिका, धुर फ़रमाणा इक्क अल्हाईआ। सुत दुलारे तेरी सेवा दए लगा, सेवक एका गुण जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचे शब्द दए वड्याईआ। सुत दुलारा छोटा बाला, प्रभ अग्गे सीस झुकाइंदा। पारब्रह्म तेरा खेल निराला, हरि जू भेव कोए ना आइंदा। मोहे मार्ग दस्स इक्क सुखाला, जिस मार्ग तेरा दर्शन पाइंदा। चरन कँवल कँवल चरन मिले माणा, अभिमान रूप ना कोए वटाइंदा। आदि जुगादि रहे तेरा ध्याना, ध्यान ध्यान नाल मिलाइंदा। साचा दस्स आपणा गाणा, गा गा तेरा शुकर मनाइंदा। सीस जगदीस मन्ना तेरा भाणा, तुध बिन अवर ना कोए नज़री आइंदा। किरपा करे श्री भगवाना, भगवन आपणी दया कमाइंदा। सुत शब्द वड बलवाना, बल तेरे विच टिकाइंदा। मेरा नूर तेरा निशाना, तेरा निशाना मेरा नाउँ प्रगटाइंदा। मेरा नाउँ तेरा गाणा, नाउँ निरँकारा आप जणाइंदा। मेरा मन्दिर तेरा मकाना, चरन कँवल टिकाणा इक्क रखाइंदा। मेरा प्रेम तेरा बबाणा, सच उडारी इक्क लगाइंदा। मेरा दर्शन तेरा पीणा खाणा, दूजी तृष्ना भुख ना कोए रखाइंदा। थिर घर वसे तेरा मकाना, श्री भगवान आप वसाइंदा। सचखण्ड वसे हरि मेहरवाना, मेहरवान मेहर नज़र बेनज़ीर इक्क उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत दुलारे देवे वर, थिर घर साचे माण रखाइंदा। सुत दुलारे चढ़या चा, थिर घर साचे वज्जी वधाईआ। आदि पुरख प्रभ दया दिती कमा, दीनन आपणा हथ्थ टिकाईआ। साचे राहे देवे पा, फड़ बांहों दए समझाईआ। इक्क जपाए आपणा नाँ, नाउँ निरँकारा इक्क दृढ़ाईआ। सदा सुहेला सिर रखे ठंडी छाँ, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। चरन कँवल कँवल चरन देवे सच्चा थाँ, थान थनंतर इक्क सुहाईआ। आदि अन्त करे सच न्याँ, साचे तख्त बैठा सच्चा माहीआ। आदि जुगादी जुगा जुगन्तर बणे पिता मां, बालक आपणी गोद सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, आदि आपणा हुक्म वरताईआ। आदि पुरख श्री भगवाना,
हरि हरि आपणा खेल कराइंदा। सचखण्ड निवासी वड प्रधाना, सति प्रधानगी इक्क कमाइंदा। सुत दुलारा नौजवाना, थिर घर दुआरे आप उठाइंदा। सच संदेसा दे परवाना, परम पुरख आप वड्याइंदा। करना खेल दो जहानां दोए दोए धार आप रखाइंदा। सति सतिवादी बन्न्हे गानां, घर साचे सगन मनाइंदा। निरगुण गोपी निरगुण कान्हा, निरगुण आपणा रंग रंगाइंदा। निरगुण मर्द निरगुण मर्दाना, सच मर्दानगी आप कमाइंदा। निरगुण राग निरगुण तराना, निरगुण ताल तलवाड़ा वजाइंदा। निरगुण मन्दिर निरगुण मकाना, निरगुण साची सेज सुहाइंदा। निरगुण पहरे निरगुण जामा, निरगुण निरगुण वेस वटाइंदा। निरगुण इच्छया निरगुण पूरन करे कामा, साची भिच्छया झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख साचा हरि, शब्दी शब्द वंड वंडाइंदा। शब्द सुत मार ध्यान, हरि साचा सच जणाईआ। थिर घर खेल करे भगवान, भगवन आपणी दया कमाईआ। धुर दरबारे देवे माण, चरन सरन सच्ची सरनाईआ। वस्त अमोलक पावे दान, दाता दानी आप वरताईआ। विश्व करना खेल महान, विष्नूं नूर जोत रुशनाईआ। अमृत देणा पीण खाण, चरन चरन नाल रगड़ाईआ। नाभी रखणा आपे आण, आप आपणी दया कमाईआ। पारब्रह्म करे ध्यान, ध्यान ध्यान विच प्रगटाईआ। तेरा उपजाए सच निशान, आपणी वंडण वंड वंडाईआ। ब्रह्म प्रगट करे नूर महान, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। कँवल कँवला कँवल परवान, पंखड़ी आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख देवे वर, सुत दुलारे वसाए तेरा घर, विष्नूं अंदर कँवल सर, कँवल सर अंदर ब्रह्म पारब्रह्म लए प्रगटाईआ। विष्न ब्रह्मा तेरा साचा रंग, हरि साचा सच जणाइंदा। सुंन अगम्म खेल सूरा सरबंग, धूआँधार खोज खोजाइंदा। शंकर ला आपणे अंग, धूढ़ी धूढ़ ख़ाक रमाइंदा। देवणहारा इक्क अनन्द, अनन्द अनन्द विच समाइंदा। इके मंडल साची वंड, विष्न ब्रह्मा शिव तेरी झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक्क समझाइंदा। सुत दुलारा चरनी ढह, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। आदि पुरख आदि जुगादि तेरा नाउँ रहे, मेरी चले ना कोए चतुराईआ। सोहे धाम सुहञ्जणा जिस दुआरे साहिब सच्चा बहे, हउँ बालक सेव कमाईआ। तेरा मेरा संग सदा सद रहे, वछोड़ा देणा ना सच्चे माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, शब्दी सुत झोली रिहा डाहीआ। पुरख अबिनाशी प्या हस्स, सचखण्ड निवासी दया कमाइंदा। शब्द सुत तेरा मेरा इक्को रस, रस रसीआ आप वखाइंदा। इक्क दूजे दे होए वस, पल्लू आदि अन्त ना कोए छुडाइंदा। मैं तेरा खेल वेखां नस्स नस्स, बण पाँधी पन्ध मुकाइंदा। आदि मार्ग देवां दस्स, अन्त आपणे हथ्थ रखाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव तेरा मेरा गायण जस, जस इक्को इक्क वखाइंदा। करे
खेल पुरख समरथ, समरथ आपणा राह चलाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव देवे आपणी वथ, वस्त अमोलक आप वरताइंदा। त्रैगुण माया कर प्रगट, सतो रजो तमो तिन्नां झोली आप भराइंदा। आपणी महिमा जाणे अकथ, कथनी कथ ना कोए गाइंदा। पंचम तत्त बणाए रथ, अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश वंड वंडाइंदा। लेखा देवे हथ्थो हथ्थ, साची वस्त आप फड़ाइंदा। निरगुण निरँकार निराकार अजूनी रहित पुरख अकाल आपणी पाए नाम नथ्थ, डोरी आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत दुलारे तेरा राह चलाइंदा। सुत दुलारे तेरा राह, सो पुरख निरँजण आ चलाईआ । ब्रह्मण्ड खण्ड रचना लए रचा, लोआं पुरीआं वेस वटाईआ। रवि ससि सूरज चन्द किरन किरन किरन वंड लए वंडा, गुर गुर नाल मिलाईआ। मंडल मण्डप दए वसा, लोक परलोक सोभा पाईआ। तख्त निवासी सचे तख्त बैठ सच्चा शहिनशाह, धुर फ़रमाणा दए सुणाईआ। ज़िमीं असमानां घाड़त लए घड़ा, घड़न भन्नणहार बेपरवाहीआ। जल थल महीअल जाए समा, समग्री आपणे हथ रखाईआ। उच्चे टिल्ले पर्बत लए बणा, डूँग्घी कंदर वेख वखाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सेवा दए लगा, साची सिख्या इक्क दृढ़ाईआ। सच भण्डारा दए वरता, वस्त अमोलक इक्क रखाईआ। विष्नूं गोलक दए भरा, किरपा कर बेपरवाहीआ। ब्रह्मे पारब्रह्म दए समझा, ब्रह्म आपणी वंड वंडाईआ। परमात्म आत्म खेल करा, ख़ालक ख़लक वेख वखाईआ। लख चुरासी घाड़त दए जणा, घड़ घड़ आपे दए समझाईआ। जेरज अण्डज उत्भुज सेत्ज वंड दए वंडा, चारे खाणी नाउँ प्रगटाईआ। चारे बाणी दए सुणा, परा पसन्ती मद्धम बैखरी गाईआ। चारे युगां हिस्सा देवे पा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग नाल मिलाईआ । चारे वरन वेखे थाउँ थाँ, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश गंढ्ढ पुवाईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण खेल लए खला, धरत धवल धवल धरत दए सुहाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी निरगुण जोत करे रुशना, सत्तां दीपां फेरा पाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड वेखे बण मलाह, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। शब्द सुत तेरा हुक्म दए वरता, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। तेरे हुक्मे अंदर पंज तत्त दए वड़या, मन मति बुध नाल मिलाईआ। घर विच घर तेरा दए वसा, जुग चौकड़ी वेखण कोए ना पाईआ। बूंद रक्त पंज तत्त त्रैगुण मेल मिला, हड्ड मास नाड़ी रत सोभा पाईआ। नौ दुआरे दए खुल्हा, जगत तृष्ना नाल रलाईआ। शाह रग उपर डेरा देवे ला, करे खेल बेपरवाहीआ। डूँग्घी भँवरी वेस वटा, वेस अवल्ला दए समझाईआ। सुखमन टेढी बंक दए बणा, ईड़ा पिंगल सेव कमाईआ। अमृत आत्म कँवल नाभी दए टिका, झिरना आपणे हथ्थ झिराईआ। घर दीपक जोत निरँजण दए टिका, बिन तेल बाती करे रुशनाईआ। शब्द अगम्मी तेरा अनहद नादी नाद दए वजा, उपर आपणा पर्दा पाईआ। बजर कपाटी कुण्डा दए लगा, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाईआ। आत्म सेजा दए विछा, घर सुहञ्जणी
सेज बणाईआ। परमात्म बैठे मुख छुपा, निज नेत्र नैण बिन नज़र किसे ना आईआ। लख चुरासी धन्दे लए लगा, लोकमात बन्धन पाईआ। शब्द सुत तेरा मार्ग दए जणा, पुरख अबिनाशी दया कमाईआ। गुर अवतार लए प्रगटा, तेरा नाउँ करे रुशनाईआ। धुर फ़रमाणा श्री भगवाना बोध अगाधा दए सुणा, अक्खर वक्खर कर पढ़ाईआ। आत्म परमात्म पर्दा देवे लाह, सेज सुहञ्जणी सोभा पाईआ। निर्मल नूर कर रुशना, अज्ञान अन्धेर चुकाईआ। अनहद नादी नाद दए सुणा, अठ्ठे पहर करे शनवाईआ। पंच विकारा दए खपा, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना कोए हल्काईआ। आसा तृष्ना दए मिटा, हउमे हंगता रोग मिटाईआ। आपणा दर्शन दए वखा, स्वच्छ सरूपी रूप वटाईआ। करे खेल बेपरवाह, शब्द सुत तेरा नाउँ सिफ्त सालाहीआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर लए मना, नाम पट्टी इक्क पढ़ाईआ। कोटन कोटि सिफ्ती नाउँ लए रखा, रसना जिह्वा सिफ्त सालाहीआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जुग चौकड़ी लए हंढा, नव नौ चार वेख वखाईआ। कागद कलम शाही लए रला, वेद पुराण शास्त्र सिमरत लेखा लए जणाईआ। अञ्जील कुराना तीस बत्तीसा लए गा, सच हदीसा इक्क पढ़ाईआ। खाणी बाणी मेला सहिज सुभा, आत्म परमात्म नाता जोड़ जुड़ाईआ। शब्द गुर तेरा डंक दए वजा, गुरू गुर नज़री इक्को आईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग निरगुण सरगुण चोला लए हंढा, नित नवित वेस वटाईआ। भगत भगवान लए मिला, भाग आपणे हथ्थ रखाईआ। साचे सन्तां लए जगा, जागरत जोत कर रुशनाईआ। गुरमुख गले लए लगा, आप आपणी गोद बहाईआ। गुरसिख लख चुरासी फाँसी दए तुड़ा, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी युग तेरी सेवा दए लगा, साचा हुक्म इक्क समझाईआ। तेई अवतार नाल रला, भगत अठारां देण सलाहीआ। ईसा मूसा मुहम्मद लेखा लेख जणा, पाक रसूल दए वड्याईआ। नानक गोबिन्द इक्को जोती जोत कर रुशना, दहि दिशा वेखे चाँईं चाँईंआ। तेरा नाउँ ढोला साचा सोहला नाम सति सति नाम मन्त्र इक्क दृढ़ा, दृढ़ विश्वास दए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि अन्त श्री भगवन्त, गुर शब्दी तेरा नाउँ मंत, मन्त्र इक्को इक्क जणाईआ। आदि अन्त मन्त्र गुरदेव, हरि स्वामी आप जणाइंदा। चार युग करनी सेव, सेवा साची इक्क वखाइंदा। पारब्रह्म वड देवी देव, देवत सुर तेरे हुक्म रखाइंदा। अमृत आत्म रस साचा मेव, लख चुरासी बूटा आप महकाइंदा। आदि जुगादि सदा सद निहकेव, निहचल आपणा आसण लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द सुत तेरा मार्ग इक्क जणाइंदा। शब्द सुत चरन कर निमस्कार, प्रभ अग्गे सीस झुकाया। हउँ बरदा सेवक दुआर, दर तेरे सेव कमाया। विष्न ब्रह्मा शिव कर त्यार, त्रै पंज मेला मेल मिलाया। लख चुरासी घाड़न घड़ बण ठठयार, निरगुण सरगुण रूप धराया। लख
चुरासी हो उज्यार, जोत निरँजण डगमगाया। शब्द अगम्मी नाद धुन्कार, धुंन आत्मक राग सुणाया। गुर अवतार पीर पैग़म्बर कर त्यार, त्रैगुण अतीता खेल कराया। भगत भगवन्त खोल्ह किवाड़, साचा मन्दिर इक्क दरसाया। साचे सन्तां कर प्रकाश बहत्तर नाड़, नाड़ी नाड़ी रोग गंवाया। गुरमुख साचे घोड़े चाड़्ह, वागां आपणे हथ्थ रखाया। गुरसिखां देवे इक्क सहार, प्रेम प्याला नाम प्याया। दीन दयाला एकँकार, जुग जुग आपणा खेल कराया। सतिजुग त्रेता द्वापर उतरया विच संसार, अन्त लोकमात रहिण ना पाया। कलयुग वेखे अन्तिम धार, पुरख अबिनाशी खेल कराया। नौ खण्ड पृथ्मी गई हार, हाहाकार सृष्ट सबाया। जीव जंत करन पुकार, उच्ची कूक कूक अल्हाया। राजे राणे गए हार, रइयत रूप ना कोए वखाया। नौ खण्ड पृथ्मी धूआँधार, साचा चन्द ना कोए चढ़ाया। गुर का शब्द ना करे कोए प्यार, नानक गोबिन्द गए भुलाया। ईसा मूसा मुहम्मद मिले ना सच्चा यार, चार यारी नाता रही तुड़ाया। भगत अठारां ना कोए आधार, धरनी धरत धवल दए दुहाया। तेई अवतार ना कोए प्यार, चरन प्रीती ना कोए निभाया। सीता सुरती ना पावे सार, राम मेल ना कोए मिलाया। कान्हा कृष्ना ना मीत मुरार, मधुर बंसरी राग ना कोए सुणाया। नौ खण्ड पृथ्मी लख चुरासी जीव जंत होया नार विभचार, हरि जू कन्त ना कोए हंढाया। सर सरोवर नंगे तारीआं रहे मार, लज्ज पति निज ना कोए जणाया। गुरदर मन्दिर मस्जिद मट्ठ शिवदुआले कुकर्मी कर्म करे अकृतघण गुर नाउँ ना कोए विचार, हरि शब्द विचार विच ना आया। कलयुग खेल करे अपार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुत देवे इक्क वर, आदि अन्त श्री भगवन्त तेरे हथ्थ फड़ाया। शब्द सुत वड बलवाना, बल आपणा आप धराईआ। कलयुग वेखे कूड़ निशाना, जूठ झूठ दए दुहाईआ। हरि का नाम ना किसे वखाना, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। अमृत आत्म मिले ना पीणा खाणा, तृष्ना भुख ना कोए गंवाईआ। अनहद नाद ना कोए गाना, छत्ती राग भेव कोए ना पाईआ। गोबिन्द गुर ना मिले काया सच मकाना, निज नेत्र नज़र किसे ना आईआ। नानक नाम सति ना सुणाए किसे तराना, बैठा आपणा मुख छुपाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद होए हैराना, हरि का भेव कोए ना पाईआ। चौदां तबक दिसण वैराना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, शब्द सुत इक्क वड्याईआ। शब्द सुत सूरा सरबंग, जुग जुग वेख वखाइंदा। साचे असव कस कस तंग, सोलां कलीआं आसण पाइंदा। शाहसवारा लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डा वेखे लँघ, दो जहानां चरनां हेठ दबाइंदा। नर निरँकारा वजाए इक्क मृदंग, विष्न ब्रह्मा शिव आप जगाइंदा। कलयुग औध रही लँघ, वेला अन्त गया हथ्थ ना आइंदा। कूड़ी क्रिया ढहणी कंध, भाण्डा भरम भउ भनाइंदा। शाह सुल्तानां नंगी करे कंड, सीस ताज ना कोए रखाइंदा। चार वरन होए भंग, अठारां बरन ना
कोए वड्याइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी होणा खण्ड खण्ड, हरि जू खण्डा इक्क खड़काइंदा। फिरे दरोही विच ब्रह्मण्ड, करोड़ तेतीसा नीर वहाइंदा। प्रगट होए सूरा सरबंग, पुरख अबिनाशी वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द गुर इक्क जणाइंदा। शब्द गुर हरि बोल जैकारा, जै जैकार सुणाईआ। कलयुग अन्तिम दिसे किनारा, सृष्ट सबाई रिहा समझाईआ। प्रगट होए महांबली अवतारा, बल आपणा आप प्रगटाईआ। नाउँ रखाए निहकलंक नरायण नर अवतारा, सम्बल आपणा आसण लाईआ। दो जहानां करे ख़बरदारा, पीर पैग़म्बर लए उठाईआ। आदि जुगादी हो त्यारा, त्रैगुण अतीता ठांडा सीता निर्मल जोत करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड निवासी बेपरवाहीआ। सचखण्ड निवासी एका आउणा, चौथा युग ध्यान लगाईआ। निहकलंक नाउँ रखाउणा, ना कोए पिता ना कोई माईआ। रूप रंग ना कोए वखाउणा, भेख वेस ना कोए वटाईआ। शब्द अगम्मी ढोला इक्को गाउणा, आत्म परमात्म करे पढ़ाईआ। कलयुग लहिणा झोली पाउणा, पूरब लेखा दए मुकाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर आपणे विच छुपाउणा, जोती जोत जोत मिलाईआ। पुरख अकाल इक्को इष्ट सर्ब दरसाउणा, दृष्टी सब दी दए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा एका वार जणाईआ। पुरख अबिनाशी आवे जग, कलयुग अन्तिम वेख वखाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी बुझाए अग्ग, तत्ती वा ना लागे राईआ। गुरमुखां पार कराए हद्द, मझधार ना कोए डुबाईआ। पिता पूत कराए लड, गोदी गोद आप बहाईआ। दो जहानां श्री भगवाना सति सतिवादी गाए इक्को छन्द, सोहँ ढोला आपे गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड निवासी बेपरवाहीआ। सचखण्ड निवासी शाह सुल्ताना, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताइंदा। कलयुग अन्तिम हो प्रधाना, सच प्रधानगी आप कमाइंदा। भूपत भूप राज राजाना, हुक्म हाकम आप समझाइंदा। कलयुग मिटे कूड़ निशाना, कूड़ा नाता तोड़ तुड़ाइंदा। गोबिन्द सूरा वड बलवाना, बल आपणा आप जणाइंदा। नाम खण्डा इक्क उठाना, चण्ड प्रचण्ड आप चमकाइंदा। लख चुरासी अन्तर आत्म वेखे मार ध्याना, काया मन्दिर अंदर डूँग्घी कंदर फोल फोलाइंदा। सतिजुग वखाए सच निशाना, आप उठाए श्री भगवाना, सति सतिवादी राह जणाइंदा। नव नौ गाए इक्क तराना, पुरख अकाल इक्क मनाना, इष्ट गुरदेव इक्को नज़री आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी दर दरवाज़ा ग़रीब निवाजा अन्तिम इक्को इक्क खुल्हाइंदा। दर दरवाज़ा जाए खुल्ह, सो पुरख निरँजण आप खुल्हाईआ। सचखण्ड निवासी सच दुआरे तोले पूरे तोल, नाम कंडा हथ्थ उठाईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी युग बैठा रिहा अडोल, गुर
अवतार पीर पैग़म्बर सेवा लाईआ। कलयुग अन्तिम सद्दे सारे कोल, लोकमात कोए रहिण ना पाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, शब्द सुत सतिगुर इक्को रूप प्रगटाईआ। शब्द गुरू गुर वड बलकारा, बल आपणा आप धराइंदा। कलयुग वेखे कूड़ पसारा, चार कुण्ट खोज खोजाइंदा। भगतां देवे इक्क आधारा, नाम प्यारा वणज कराइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी लग्गा अखाड़ा, जूठ झूठ नाच नचाइंदा। वरन बरन अग्ग लग्गी तत्ती हाढ़ा, सांतक सति ना कोए कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, नूर ज़हूर आप दरसाइंदा। नूर ज़हूर गुपत ज़ाहर, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। सिफ्ती सिफ्त सालाह ते वसे बाहर, सिफ्त विच कदे ना आईआ। ग़रीब निमाणयां कोझयां कमल्यां बणे सज्जण यार, यारी यारां नाल निभाईआ। काया मन्दिर अंदर वड़ वड़ करे प्यार, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। सोई सुरती लए उठाल, अकाल मूर्त चले नाल नाल, नाद तूरत इक्क वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, शब्द सुत वखाए साचा घर, घर घर विच आप प्रगटाईआ। घर मन्दिर ठाकर वसे स्वामी, गुरुदुआरा इक्को नज़री आइंदा। परम पुरख पतिपरमेश्वर सर्ब जीआं घट अन्तरजामी, लख चुरासी खोज खोजाइंदा। बोध अगाध शब्द नाद अनहद धुंन आत्मक सुणाए साची बाणी, रसना जिह्वा ना कोए हिलाइंदा। लेखा चुके चार खाणी, सुरती मिले शब्द हाणी, अमृत मिले ठंडा पाणी, अठसठ तीर्थ किसे कम्म ना आइंदा। सतिगुर सच्चा वड मेहरवानी एका देवे पद निरबाणी, सचखण्ड दी सच निशानी, दरगाह साची धाम सुहाइंदा। सतिजुग दी सच कहाणी, सोहँ शब्द इक्क निशानी, आत्म परमात्म दिता दानी, दाता दानी दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी कलयुग रासी लहिणा देणा नेत्र नैणां सर्ब चुकाइंदा।