पुस्तकालयभाग १२

१४ अस्सू २०१९ बिक्रमी गुरदेव सिँघ दे गृह नवां पिण्ड

आदि जुगादि गुरदेव स्वामी, हरि करता खेल कराइंदा। जुगा जुगन्तर अकथ कहाणी, पारब्रह्म प्रभ आप पढ़ाइंदा। बोध अगाध अगम्मी बाणी, शब्द अनादी नाद सुणाइंदा। लेखा जाणे चार खाणी, चारों कुण्ट वेख वखाइंदा। जन भगतां देवे इक्क निशानी, नाउँ निरँकारा इक्क पढ़ाइंदा। पद वखाए इक्क निरबाणी, पुरख अबिनाशी दया कमाइंदा। चरन सरन सरन चरन देवे सच ध्यानी, ज्ञान ध्यान इक्क दृढ़ाइंदा। अमृत सरोवर देवे ठंडा पाणी, तट तीर्थ इक्क वखाइंदा। नाता तोड़ माण अभिमानी, निवण सु अक्खर आप जणाइंदा। सर्ब जीआं घट जाण जाणी, लख चुरासी फोल फोलाइंदा। जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख गुर सतिगुर इक्क अख्वाइंदा। आदि जुगादी गुर गुरदेव, हरि करता आप अख्वाईआ। सदा सुहेला अलख अभेव, अलख अगोचर बेपरवाहीआ। निरगुण निराकार सदा निहकेव, निहचल आपणा डेरा लाईआ। हरिजन लाए साची सेव, गुरमुख इक्को सेव बुझाईआ। नाउँ निरँकारा जणाए रसना जिहव, जिह्वा रसना हरि गुण गाईआ। आत्म परमात्म देवे साचा मेव, अमृत फल मुख खुआईआ। दरस कराए वड देवी देव, देव आत्मा लए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी बेपरवाहीआ। गुरदेव स्वामी हरि हरि ठाकर, सचखण्ड साचे सोभा पाइंदा। जुग चौकड़ी बण सौदागर, दो जहानां वणज कराइंदा। लख चुरासी वेखे काया गागर, नौ खण्ड पृथ्मी फोल फोलाइंदा। जोधा सूरा बली बहादर, बल आपणा आप जणाइंदा। करता करीम हरि हरि कादर, कुदरत कादर वेख वखाइंदा। जन भगतां निर्मल कर्म करे उजागर, दुरमति मैल धो वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा रंग रंगाइंदा। गुरदेव स्वामी श्री भगवन्त, हरि सज्जण खेल कराइंदा। लेखा जाणे आदि अन्त, जुग जुग वेस वटाइंदा। लख चुरासी जीव जंत, घट घट अंदर डेरा लाइंदा। नाउँ निरँकारा मणीआ मंत, मन मणका आप भुआइंदा। तोड़नहारा गढ़्ह हउमें हंगत, हँ ब्रह्म आप समझाइंदा। बोध अगाधा इक्को पंडत, अक्खर वक्खर आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप कमाइंदा। गुरदेव स्वामी श्री भगवान, भगवन आपणी दया कमाईआ। लेखा जाणे दो जहान, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड वेखे मार ध्यान, पुरी लो नैण उठाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव देवे ज्ञान, ज्ञाता इक्को इक्क करे पढ़ाईआ। लख चुरासी कर प्रधान, नाम प्रधानगी इक्क रखाईआ। नव नौ खेल करे श्री भगवान, सरगुण निरगुण निरगुण सरगुण लेखा वेखे थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप कमाईआ। गुरदेव स्वामी पुरख अगम्म, अलख अगोचर खेल कराइंदा। आदि जुगादी बेड़ा बन्न्ह, जुग जुग आपणे कंध उठाइंदा। वस्त अमोलक नाम धन्न, जन भगतां आप वरताइंदा। एकँकारा राग सुणाए कन्न, अनहद नादी नाद वजाइंदा। लेखा जाणे जनणी जन, जन जणेंदी आपणे रंग रंगाइंदा। भाण्डा भरम भउ देवे भन्न, घड़न भन्नड़हार खेल कराइंदा। भाग लगाए गुरमुख तन, गुर गुर आपणी बूझ बुझाइंदा। करे वसेरा बिन छप्पर छन्न, महल अटल इक्क रुशनाइंदा। ना कोई सूरज ना कोई चन्न, मंडल मण्डप ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। गुरदेव स्वामी हरि भगवाना, भगवन आपणा खेल वखाईआ। जोधा सूरबीर बली बलवाना, बल आपणा आप प्रगटाईआ। वसणहारा सचखण्ड सच मकाना, सच समग्री इक्क

जणाईआ। बोलणहारा राग तराना, तुरीआ राग आपे गाईआ। आदि जुगादी मर्द मर्दाना, वड मर्दानगी आप कमाईआ। जुग चौकड़ी खेले खेल महाना, ख़ालक ख़लक रूप वटाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग देवणहारा दाना, दाता दानी नाउँ धराईआ। गुर अवतार देवे माणा, पीर पैग़म्बर चरन सरन सरनाईआ। एका राग सुणाए काना, बिन अक्खर कर पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताईआ। गुरदेव स्वामी पारब्रह्म, ब्रह्म लेखा आप जणाइंदा। आदि जुगादी जाणे आपणा कम्म, करनी करता आप कमाइंदा। भाग लगाए काया पंज तत्त तन, तत्तव तत्त वेख वखाइंदा । वस्त अमोलक इक्क धन्न, नाम ख़ज़ाना हट्ट चलाइंदा। जन भगतां बेड़ा देवे बन्न्ह, हरि जू आपणे कंध उठाइंदा। जुग चौकड़ी देवणहारा डंन, एका डंका नाम वजाइंदा। जो घड़या सो देवे भन्न, थिर कोए रहिण ना पाइंदा। लेखा जाणे सूरज चन्न, चन्द चांदनी आप चमकाइंदा। करे प्रकाश नेत्र अन्न्ह, अज्ञान अन्धेर मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। गुरदेव स्वामी साहिब सुल्ताना, सुरती शब्दी जोड़ जुड़ाईआ। लेखा जाणे सीता रामा, आदि जुगादी बेपरवाहीआ। भेव खुल्हाए गोपी कान्हा, मंडल मण्डप रास रचाईआ। पीर पैग़म्बर खेल महाना, हरि ख़ालक ख़लक वखाईआ। कागद कलम दए परवाना, लिख लिख लेखा झोली पाईआ। बोध अगाधी इक्क तराना, त्रैगुण अतीता आप सुणाईआ। ठांडा सीता मर्द मर्दाना, सचखण्ड वसे साचा माहीआ। जुग चौकड़ी गाए गाणा, गीत गोबिन्द अल्हाईआ। खाणी बाणी जगत निशाना, सच निशानी लए प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। गुरदेव स्वामी उच्च मुनारा, हरि इक्को इक्क सुहाइंदा। निर्मल दीआ कर उज्यारा, जोती जाता डगमगाइंदा। कागद कलम ना लिखणहारा, गुर अवतार भेव ना पाइंदा। अलख अगोचर अगम्म अथाह बेऐब परवरदिगारा, हक़ हक़ीक़त खोज खोजाइंदा। लाशरीक सांझा यारा, शिरक्त वंड ना कोए वंडाइंदा। जुग चौकड़ी वेखणहारा, निरगुण सरगुण वेस वटाइंदा। कलयुग अन्तिम पावे सारा, नव नौ खोज खोजाइंदा। प्रगट हो निहकलंक नरायण नर अवतारा, नाम डंका इक्क वजाइंदा। पीर पैग़म्बर करे ख़बरदारा, सोया कोए रहिण ना पाइंदा। सृष्ट सबाई वेखे हाहाकारा, हरि जू आपणा रूप धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप कराइंदा। गुरदेव स्वामी हरि गोबिन्द, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। दाता दानी गुणी गहिन्द, गहर गम्भीर वडी वड्याईआ। आदि जुगादी सागर सिन्ध, भरपूर रिहा सब ठांईआ। भगत भगवान उपजाए आपणी बिन्द, सुत अनादी वड वड्याईआ। आत्म परमात्म मेटे चिन्द, दूई द्वैती दुक्खड़ा रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे

खेल सच्चा शहिनशाहीआ। गुरदेव स्वामी ठांडा सीता, शीतल एका धार वखाइंदा। आदि जुगादी जुग जुग रीता, लख चुरासी वेस वटाइंदा। निरगुण सरगुण पत्तत पुनीता, पतित पावण दया कमाइंदा। लेखा जाणे हस्त कीटा, ऊँचां नीचां वेख वखाइंदा। वसणहारा धाम अनडीठा, कलयुग अन्तिम फेरी पाइंदा। जन भगतां करे सच प्रीता, प्रीतीवान दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराइंदा। गुरदेव स्वामी सदा सति, सति सतिवादी दया कमाईआ। देवणहारा ब्रह्ममत, पारब्रह्म करे पढ़ाईआ। आत्म परमात्म जोड़े नात, नाता बिधाता इक्क रखाईआ। कलयुग मेटे अन्धेरी रात, सतिजुग साचा चन्द करे रुशनाईआ। सोहँ अक्खर सुणाए गाथ, सृष्ट सबाई दए समझाईआ । लहिणा चुक्के त्रिलोकी नाथ, नाथ अनाथां दए वड्याईआ। दो जहानां इक्को पूजा पाठ, पाठशाला इक्को दए जणाईआ। इक्क सरोवर तीर्थ ताट, तट किनारा इक्क वड्याईआ। चौदां लोक वखाए हाट, बण वणजारा फेरी पाईआ। चौदां तबक वसे साथ, सगला संग निभाईआ। कलयुग अन्त वेखे खेल तमाश, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। सतिजुग साची देवे दात, सोहँ नाम झोली पाईआ। मेटे रैण अन्धेरी रात, निरगुण नूर करे रुशनाईआ । भगतां बणे सच्चा साथ, भगवन आपणा संग रखाईआ। आत्म परमात्म इक्को गाथ, साचा ढोला दए जणाईआ। अन्तिम मुक्के झूठी वाट, कूड़ी कंध रहिण ना पाईआ। गुरमुखां पूरा करे घाट, पूरब लेखा दए मुकाईआ। नाता तुट्टे ज़ात पात, वरन गोत ना कोए रखाईआ। मेल मिलाए कमलापात, नर नरायण दया कमाईआ। बन्द किवाड़ी खोल्हे ताक, बजर कपाटी तोड़ तुड़ाईआ। आत्म सेजा वखाए खाट, सेज सुहञ्जणी इक्क सुहाईआ। निर्मल जोत जगे लिलाट, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। लेखा जाणे पुरख समराथ, समरथ आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। कलयुग अन्तिम मेल मिलाए नट्ठ नट्ठ, लख चुरासी खोज खोजाईआ। गुरमुख सज्जण कर इकट्ठ, हरिसंगत रूप वटाईआ। नाता तुट्टे मन्दिर मट्ठ, शिवदुआला नज़र कोए ना आईआ। पारब्रह्म ब्रह्म गाए साचा जस, सिफ्ती सिफ्त सिफ्त सलाहीआ। जन भगतां अंदर जाए वस, निरगुण आपणा डेरा लाईआ। सतिजुग साचा मार्ग देवे दस्स, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। तीर अणयाला मारे कस, तिक्खी मुखी धार बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी रचना आप रचाईआ। गुरदेव स्वामी साचा सज्जण, सो पुरख निरँजण आप अख्वाइंदा। गुरमुखां कराए इक्को मजण, हरि पुरख निरँजण दया कमाइंदा । कलयुग अन्तिम एकँकारा आया सद्दण, निरगुण आपणा फेरा पाइंदा। आदि निरँजण रखणहारा लज्जण, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। अबिनाशी करता एका नाम रखाए लग्न, दूसर ओट ना कोए जणाइंदा। श्री भगवान मेल मिलावा साचे सज्जण, सगला संग आप निभाइंदा। पारब्रह्म प्रभ परदे कज्जण,

नाम दुशाला हथ्थ उठाइंदा। सति सतिवादी आया नाम वंडण, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। लख चुरासी विच्चों फड़ फड़ आया कढ्ढण, हरिजन आपणी गोद बहाइंदा। कूड़ी क्रिया भाण्डे आया भन्नण, जो घड़या भन्न वखाइंदा। गुरमुख साचा निर्मल चन्नण, निम वास ना कोए महकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। गुरदेव स्वामी नीकन नीका, नज़र किसे ना आईआ। लेखा जाणे जीव जी का, घट घट रिहा समाईआ। कलयुग फल वेखे फीका, नव नौ फेरा पाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर जिस दीआं रख के गए उडीकां, सो सतिगुर वेस वटाईआ। सब दीआं अन्त नेड़े आईआं तरीकां, हरि जू फैसला दए सुणाईआ। कूड़ी क्रिया वेला बीता, बीती कहाणी ना कोए जणाईआ। सतिजुग चलाए साची रीता, रीतीवान दया कमाईआ। गुरमुखां रंग रंगाए इक्क मजीठा, चढ़या रंग उतर ना जाईआ। कलयुग त्रैगुण तपे अंगीठा, लख चुरासी अग्नी लाईआ। ना कोई सज्जण ना कोई मीता, भैण भाई ना कोए सहाईआ। झूठी नज़र आए प्रीता, अन्त संग कोए ना जाईआ। करे खेल साहिब अनडीठा, अनडिठड़ी धार वहाईआ। गुरमुख सच्चा ना मरया ना जीता, जीवण मरन विच कदे ना आईआ। नाम निधान जिस जन पीता, अमृत रस रस वखाईआ। आदि जुगादि ठांडा सीता, अग्नी तत्त ना लागे राईआ। हरि चरन ध्यान इक्को कीता, दूजी ओट ना कोए रखाईआ। नाउँ निरँकारा करया मीठा, जगत रस नेड़ कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। गुरदेव स्वामी इक्क अनन्द, अनन्द आत्म आप जणाइंदा। घर विच घर वखाए परमानंद, परम पुरख खेल कराइंदा। कर प्रकाश बिन सूरज चन्द, चन्द चांदनी नूर चमकाइंदा। कलयुग अन्तिम वंडे इक्को वंड, वंडणहारा फेरी पाइंदा। कूड़ी क्रिया नाता तोड़ भेख पखण्ड, गुरमुख साचे मार्ग लाइंदा। जन्म जुग दी टुट्टी गंढ्ढ, गुर शब्दी जोड़ जुड़ाइंदा। आवण जावण मुक्के पन्ध, लख चुरासी फंद कटाइंदा। गीत सुहागी सच्चा छन्द, सोहँ सोहला आप जणाइंदा। दूई द्वैती ढाहे कंध, भाण्डा भरम भउ भनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, वस्त अमोलक इक्क वखाइंदा। गुरदेव स्वामी वस्त अपार, हरि सतिगुर आप जणाईआ। सतिजुग देवे कर प्यार, परम पुरख प्रभ झोली पाईआ। निरगुण सरगुण दए आधार, सरगुण मिले माण वड्याईआ। भगत भगवन्त लए उठाल, आपणा भाग वंड वंडाईआ। लेखा जाण शाह कंगाल, ऊँच नीच दया कमाईआ। गुर शब्द सच्चा बण दलाल, पंज तत्त मेला सहिज सुभाईआ। आपे सुणे मुरीदां हाल, मुर्शद आपणा फेरा पाईआ। सति सतिवादी साची धर्मसाल, धर्म दुआरा दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी लहिणा दए चुकाईआ। गुरदेव स्वामी लहिणा देणा, जुग चौकड़ी आप चुकाइंदा। गुर

अवतार पीर पैग़म्बर वखाए नैणां, नेत्र अक्ख सर्ब खुल्हाइंदा। लख चुरासी कूड़ी क्रिया वहण वहणा, शौह दरयाए आप रुढ़ाइंदा। गुरमुख विरले गुर चरन बहणा, गुरमुख साचे आप जगाइंदा। मुरीद मुर्शद मन्ने कहिणा, मन्न मन्न शुकर मनाइंदा। गुर चेला धाम इकट्ठे इक्को रहिणा, धाम अवल्लड़ा आप प्रगटाइंदा। साहिब सतिगुर भाणा सहिणा, सिर सिर हुक्म मनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप वखाइंदा। गुरदेव स्वामी खेले खेल, खेलणहारा नज़र ना आईआ। हरिजन साचे रिहा मेल, मेल मिलावा आप कराईआ। करे प्रकाश बिन बाती तेल, दीपक इक्को जोत रुशनाईआ। आदि जुगादी सज्जण सुहेल, हरि सतिगुर वेख वखाईआ। कलयुग अन्तिम अचरज रचया खेल, भेव अभेद ना कोए पाईआ। साध सन्त कीते फेल, हल सवाल ना कोए कराईआ। अन्तिम घल्ले राए धर्म दी जेल, बन्दीखाना इक्क बणाईआ। फड़ बांहों देवे ठेल, अग्गे हो ना कोए बचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। गुरदेव स्वामी सांझा यार, सगला संग निभाइंदा। चार वरनां दए आधार, जो जन सरनाई आइंदा। क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश करे प्यार, प्रेम प्रीती इक्क वखाइंदा। दूई द्वैती दए निकाल, निरगुण आपणा रंग रंगाइंदा। साचा मन्त्र दए सिखाल, सोहँ ढोला आप सुणाइंदा। नेड़ आए अन्त ना काल, महांकाल भय चुकाइंदा। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जीवण जुगत आप वखाइंदा। काया मन्दिर अंदर सच्ची धर्मसाल, धर्म दुआर इक्क प्रगटाइंदा। शब्द अगम्मी वज्जे ताल, अनहद नादी नाद सुणाइंदा। अमृत जाम दए प्याल, मधुर प्याला हथ्थ उठाइंदा। एका जोत देवे बाल, नूर नुराना डगमगाइंदा। आत्म सेजा दए सुखाल, आसा तृष्ना भुख गवाइंदा। आपे सुणे मुरीदां हाल, मुर्शद आपणा फेरा पाइंदा। कलयुग अन्त बण दलाल, निरगुण आपणी दया कमाइंदा । सतिजुग त्रेता द्वापर जो गुरमुख घालणा आए घाल, कीती घाल लेखे लाइंदा। आपणी किरपा सब दा हल्ल करे सवाल, फिकरा नाल ना कोए मिलाइंदा। बिन अक्खां लख चुरासी विच्चों लए भाल, भाल्यां आप हथ्थ किसे ना आइंदा। इकट्ठे कीते शाह कंगाल, शाह कंगाल आपणा रूप वखाइंदा। कलयुग चली अवल्लड़ी चाल, चाल निराली इक्क रखाइंदा। गुरसिख वेखे साचे लाल, लालन आपणी गोद बहाइंदा। दिवस रैण करे प्रितपाल, बण प्रितपालक सेव कमाइंदा। अंदर बाहर चले नाल नाल, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाइंदा। एथे ओथे रहे ख़ुशहाल, ख़ुशी ग़म ना रूप वटाइंदा। हरिजन अन्त ना खाए काल, हरि जू आपणी गोद बहाइंदा। जोती जाता जोत बेमिसाल, बेनज़ीर वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन आपणे रंग रंगाइंदा। गुरदेव स्वामी रंगे रंग, रंगणहारा इक्क अख्वाईआ। आत्म सेजा सति पलँग, परम पुरख प्रभ आप हंढाईआ। हरि मन्दिर वजाए सच मृदंग,

गुरमुख गृह होवे शनवाईआ। आत्म परमात्म देवे इक्क अनन्द, निजानंद दए चखाईआ। जन्म जन्म दे विछड़या पावे ठंड, अग्नी तत्त तत्त मिटाईआ। आत्म परमात्म सुरती शब्दी देवे गंढ्ढ, बिन तन्दी डोर बंधाईआ । मुक्के रंडेपा रंड, कन्त सुहाग इक्क वखाईआ। रल मिल सख़ीआं गीत गायण गोबिन्द छन्द, छंत इक्को इक्क पढ़ाईआ। साहिब दयाल ठाकर स्वामी बख्शंद, बख्शश आपणे हथ्थ वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, हरिजन साचे पार कराईआ। गुरदेव स्वामी पार किनारा, गुरमुख गुर गुर आप जणाइंदा। डूँग्घा सागर वेखणहारा काया भँवरी कवरी खोज खोजाइंदा। देवणहारा सच सहारा, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। गुरमुखां करे सच प्यारा, परम पुरख दया कमाइंदा। लख चुरासी पार उतरन दा इक्क विहारा, हरि जू इक्को वार समझाइंदा । जो जन सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान बोले जैकारा, जन्म मरन विच कदे ना आइंदा। एथे ओथे मेल मिलाए आप निरँकारा, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण जोड़ जुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरदेव स्वामी वसे साचे घर, घर मन्दिर इक्क सुहाइंदा।

बेग़मपुरी बे ग़म, चिंता दुःख ना कोए रखाईआ। हड्ड मास नाड़ी ना कोई चम, चम्म दृष्टी ना कोए जणाईआ। महल अटल मुनार ना कोई छप्पर छन्न, सूरज चन्द ना कोए चढ़ाईआ। बुध मति ना कोए मन, रसना जिह्वा ना कोए हिलाईआ। ना कोए जननी ना कोई जन, धन्न जणेंदी ना कोए माईआ। ना कोई राग ना कोई कन्न, नाद धुंन ना कोए वजाईआ। ना कोई बेड़ा रिहा बन्न्ह, चप्पू हथ्थ ना कोए उठाईआ। ना कोई देवणहारा डंन, राज भूप ना कोए अख्वाईआ। तिस दुआरे वसे इक्को इक्क श्री भगवन, परम पुरख प्रभ आसण लाईआ। जिस जन उपर साहिब जाए मन्न, तिस बेग़म पुरा दए वखाईआ। बेग़म पुरा बे बुनयाद, बुनयाद नज़र किसे ना आईआ। जिस घर सुणे सर्ब फरयाद, परम पुरख वसे सच्चा माहीआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर जन भगतां देवे आपणी दाद, नाम भण्डारा इक्क वरताईआ। ना कोई ओथे सन्त ना कोई साध, सतिगुर इक्को वसे सच्चा शहिनशाहीआ। गुरमुखां करे सच्चा लाड, प्रेम प्यार इक्क वखाईआ। लख चुरासी विच्चों काढ, आपणे चरन दए सरनाईआ । इक्को जणाए आपणी याद, पिछली याददाशत दए भुलाईआ। इक्को आए सच स्वाद, सति सतिवादी एका रस चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन वखाए आपणा घर, तिस बेग़म पुरा हरि का रूप नज़री आईआ। बेग़म पुरा सचखण्ड, हरि साचे आप बणाया। जित्थे दूसर ना कोई वंड, वंडणहारा नज़र कोए ना आया। ना कोई भेख ना पखण्ड, कूड़ी क्रिया ना कोए रखाया। ना कोई गाए बत्ती दन्द,

तीस बतीस ना कोए सालाहया। तिस घर वसे सूरा सरबंग, शहिनशाह आपणा आसण लाया। गुरमुख गुर गुर हरिजन हरिभगत जिस जन वखाए आपणा अनन्द, अनन्द अनन्द विच जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस मिलाए आपणे घर, तिस बेग़म पुरा दए समझाया। बेग़म पुरा हरि का दुआर, दूसर होर ना कोए जणाईआ। अठ्ठे पहर निर्मल जोत उज्यार, दीवा बाती ना कोई रुशनाईआ। सचखण्ड निवास सचखण्ड बैठे आप निरँकार, सच सिँघासण सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां वखाए साचा घर, जिस घर वड़या ग़म रहे ना राईआ। बेग़म पुरा सच दरवाज़ा, बाढी बणत ना कोए बणाइंदा। जिस घर वसे ग़रीब निमाज़ा, ग़रीब निमाणयां गले लगाइंदा। शाहो भूप वड राजन राजा, शहिनशाह आपणा खेल कराइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर लख चुरासी आत्म परमात्म रच रच काजा, गुर अवतार पीर पैग़म्बर खेल कराइंदा। बोध अगाध शब्द अगम्मी वजाए वाजा, तार सतार ना कोए हिलाइंदा। भगत भगवन्त आप आपणा साजण साजा, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा रूप वटाइंदा। सतिगुर सच्चे गुरमुख सच्चा जो मात लाधा, तिस खुल्हाए घर दरवाजा, बेग़म पुरा हरि आप निवाजा, निवाज़श आपणे हथ्थ रखाइंदा। बेग़म पुरा ना होए बेज़ार, नेत्र नीर ना कोए वहाईआ। जिस घर वसे परवरदिगार, बेपरवाह आसण लाईआ। मुकामे हक़ नूर उज्यार, हज़रत बैठा सच्चा शहिनशाहीआ। बेनज़ीर शाह हकीर कर किरपा जिस आपणा हुजरा दए वखाल, बन्द किवाड़ा ताकी कुण्डा लाहीआ। एका जल्वा नूर जलाल, जोती जाता जोत रुशनाईआ। तिस बेग़म पुरे मुरीद मुर्शद मुर्शद मुरीदां हल्ल करे सवाल, आपणा लेखा आप जणाईआ। बेग़म पुरे वसे बेग़म, गुरमुख सुरती बेग़म रूप वटाईआ। हरि ख़ौंत मिले इक्को एकम, एकँकार दया कमाईआ। चरन लग्ग करे सलामां अलैकम, आलमीन तेरी वड्याईआ। तेरा धाम मुकदस्स बैतल, बेपरवाह तेरी शहिनशाहीआ। मैं दूरों आई वेख के तेरी शैनत, तेरा नाम इशारा मेरी अक्खां नालों लथ्थीआ ऐनक, मेरा आईना होया रुशनाईआ। ख़ुदावंद करीम मिल्या अचानक, भयानक रूप दए गंवाईआ। मैं कोझी कमली ना सकी पछानत, अग्गे बैठा सच्चा माहीआ। वेले अन्त किसे दी ना मंगे ज़मानत, गुरमुख साचे फड़ के बांहों बरी कराईआ। ला के बैठा इक्क अदालत, अदल सच्चा रिहा कमाईआ। ना कोई वुकला ना वकालत, वकील संग ना कोए रखाईआ। सचखण्ड दी सच अमानत, गुरमुख बेग़म रूप वटाईआ। एथे ओथे सही सलामत, दु:ख पोह ना सके राईआ। त्रैगुण माया ना कोए अलामत, पंच विकार ना कोए लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बेग़म पुरा शहर गुरमुखां बणा बेग़म लए वखाईआ। बेग़म बणाए हरि जू नार कन्त, कन्त कन्तूहल दया कमाइंदा। पहलों काया चोली फड़ फड़ चाढ़े

रंग बसन्त, दुरमति मैल धुवाइंदा। अन्तर आत्म परमात्म जपाए आपणा मंत, मन्त्र इक्को नाम दृढ़ाइंदा। गढ़्ह तोड़ हउमे हंगत, हँ ब्रह्म इक्क समझाइंदा। बोध ज्ञान ज्ञान बोध होए पंडत, साची विद्या इक्क समझाइंदा। नाता तोड़ हउमे हंगत, निवण सो अक्खर इक्क वखाइंदा। ग़रीब निमाणयां फड़ फड़ मेल आपणी संगत, सच्चा संग निभाइंदा। लेखा जाण आदि अन्त, मध आपणा खेल वखाइंदा। पंज तत्त काया रूप बणाए साची बणत, अंदर भगवन्त डेरा लाइंदा। तन माटी काची बणा बणत, फड़ आपणी गोद बहाइंदा। नाता तोड़ बहश्त जनत, चरन कँवलां विच रखाइंदा। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत इक्को धाम सुहंत, जिस धाम बेग़म पुर नाउँ रखाइंदा। ना कोई मन ना कोई मंत, ना कोई रसना ना कोई जिह्वा ना कोई मूँह ना कोई नक्क, पुरख अकाल इक्क प्रतख नज़री आइंदा। रल मिल दोवें गुर गुरसिख जायण वस, तिस दुआर नाउँ बेग़म पुरा अख्वाइंदा। बेग़म पुरा निक्की खड्ड, घर घर विच टिकाईआ। आपणे नालों कर कर अड्ड, पारब्रह्म लख चुरासी वंड वंडाईआ। लुका के रखी विच काया माटी हड्ड, चमढ़ी उपर पर्दा पाईआ । गुरमुख खेल वेखे अंदर हट्ट, बाहर ढूंडण किते ना जाईआ। दूई द्वैती खोल्हे फट, आपणा फटा दए उठाईआ। विच्चों प्रगट होवे झट्ट, निर्मल जोत कर रुशनाईआ। गुरमुख चरन जाए ढट्ठ, वाह वा तेरी वड वड्याईआ। जिस तन दिता पंज तत्त मन मति बुध नाल रत्त, रत्ती रत्त रत्त नाल मिलाईआ। सो सतिगुर मार्ग देवे दस्स, आपणा घर दए वखाईआ। रल मिल अंदर जाईए वस, गलवकड़ी इक्को पाईआ। प्रेम प्यार जाईए फस, ना कोई सके तोड़ तुड़ाईआ। इक्क दूजे दा दर्शन करीए हस्स हस्स, गुरसिख गुर गुर गोबिन्द विच समाईआ। बिन रसना बिन जिह्वा गाईए जस, बिन कन्नां राग सुणाईआ। माण अभिमान तोड़ जाईए ढट्ठ, गढ़्ह हँकार ना कोए वखाईआ। नज़री आए घट घट, मेरा वसे सच्चा माहीआ। बेग़म पुरे दा राह देवे दस्स, जिस जांदयां राह विच ना कोए अटकाईआ। माया छाया प्रेम प्यार अंदर गए जे फस, कदम कदम चले ना कोए राहीआ। सतिगुर पूरा दूर दुराडे जाए नट्ठ, आपणी करवट लए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, बेग़म पुर काया मन्दिर अंदर रखी खाट, पावा चूल ना कोए रखाईआ। जगत नेत्र वेखे आकार, निज नेत्र निराकार विच समाईआ। जिस धाम वसे निरँकार, सो साकार नज़र ना आईआ। आपणा रखे आप इखत्यार, हुक्म अगम्मी इक्क सुणाईआ। जोती शब्दी शब्दी जोती साची धार, ततव तत्त ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप कमाईआ।

१४ अस्सू २०१९ बिक्रमी भगत सिँघ दे गृह रुढ़का कलां ज़िला जलन्धर

निरगुण निरँकार लए अवतारा, गुर शब्द दए वड्याईआ। गुर शब्द सज्जण मीत मुरारा, आदि जुगादि संग निभाईआ। सगला साथी विच संसारा, भगत भगवन्त लए उठाईआ। भगतां देवे नाम अधारा, आत्म परमात्म बूझ बुझाईआ। आत्म परमात्म खेल न्यारा, हरि सन्तन दए वखाईआ। सन्तन सोहे सच दुआरा, दर दरवाजा आप खुल्हाईआ। करे खेल अगम्म अपारा, अलख अगोचर बेपरवाहीआ। गुरमुखां करे सच प्यारा, प्रेम प्रीती इक्क सिखाईआ। घर विच घर घर उज्यारा, गृह मन्दिर दए वखाईआ। निर्मल दीआ जोती जाता कर पसारा, सति सरूपी वेख वखाईआ। सदा सुहेला वसणहारा ठांडे दरबारा, सच सिँघासण इक्क सुहाईआ। गुरमुख मेले मेलणहारा, गुरसिख आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। श्री भगवान हरि निरँकारा, गुर शब्दी वेस वटाइंदा। जुग चौकड़ी वेखणहारा, निरगुण सरगुण धार चलाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर करे पार किनारा, कलयुग आपणा रंग वखाइंदा। भगत भगवान दए अधारा, सति सन्तोख इक्क दृढ़ाइंदा। महल अटल उच्च मुनारा, घर मन्दिर खोज खोजाइंदा। पूरब लहिणा वेखे वेखणहारा, देणा आपणे हथ्थ रखाइंदा। नामे तेरी सुणी पुकारा, कामा आपणी कार कमाइंदा। बहत्तर जामे कर पसारा, पसर पसारी वेख वखाइंदा। कागद कलम ना लिखणहारा, भेव अभेद ना कोए खुल्हाइंदा। जुग चौकड़ी रोवण ज़ारो ज़ारा, हरि का अन्त ना कोए पाइंदा। गुर अवतार करन निमस्कारा, पीर पैग़म्बर सीस निवाइंदा। कलयुग अन्तिम जन भगतां देवे इक्क अधारा, आत्म परमात्म बूझ बुझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गुर आपणा खेल कराइंदा। सो पुरख निरँजण पुरख अबिनाशा, गुर गुर खेल कराईआ। गुर गुर खेल शब्द गुर वड प्रकाशा, प्रकाशवान सर्ब लोकाईआ। लेखा जाणे पृथ्मी अकाशा, आकाश आकाशां खोज खोजाईआ। जन भगतां होए दासी दासा, बण सेवक सेव कमाईआ। पूरी करे इक्को आसा, आसा तृष्ना दए मिटाईआ। निरगुण सरगुण चले साथा, सगला संग निभाईआ। सतिजुग पढ़ाए आपणी गाथा, बोध ज्ञान इक्क दृढ़ाईआ। भाग चुकाए मस्तक माथा, जोत लिलाटी वेख वखाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म बन्न्हे नाता, बिधाता आपणा जोड़ जुड़ाईआ। अमृत जाम प्याए सच्चा बाटा, भर प्याला हथ्थ रखाईआ। अनहद नाद सुणाए अगम्मी गाथा, गा गा आपणा नाउँ वड्याईआ। उत्तम रखे हरिजन जाता, ज़ात पात ना कोए समझाईआ। कलयुग मेटे अन्धेरी राता, सतिजुग साचा राह चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर शब्दी संग निभाईआ। गुर शब्दी सज्जण साचा मीता, मित्र प्यारा आप अख्वाइंदा। सचखण्ड निवासी ठांडा सीता, थिर घर आपणा हुक्म वरताइंदा।

त्रैभवण धनी त्रैगुण अतीता, त्रै त्रै लेखा आप जणाइंदा। समरथ पुरख करे खेल इक्क अनडीठा, भेव अभेद आप खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर शब्द आप वड्याइंदा। गुर शब्द देवे हरि हरि बल, बल आपणा आप जणाईआ। आदि जुगादी अछल अछल, वल छल धारी खेल कराईआ। कलयुग अन्तिम जोती शब्दी आपे रल, रल मिल आपणा वेस वटाईआ। वसणहारा निहचल धाम अटल्ल, अट्टल महल्ल करे रुशनाईआ। बिन तेल बाती दीपक गया बल, अज्ञान अन्धेर दए गंवाईआ। सच संदेसा रिहा घल, सतिजुग साची करे पढ़ाईआ। लख चुरासी देवणहारा फल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, शब्द गुर इक्क वड्याईआ। शब्द गुर वड बलवाना, बल आपणा आप जणाइंदा। हरि पुरख निरँजण देवे दाना, हरि जू आपणी दया कमाइंदा। बण विचोला श्री भगवाना, साचा मार्ग आपे लाइंदा। कलयुग मेटे कूड़ निशाना, सतिजुग साचा चन्द चढ़ाइंदा। जन भगतां बख्शे चरन ध्याना, सरन इक्को इक्क वखाइंदा। साचे सन्तां देवे ब्रह्म ज्ञाना, पारब्रह्म ब्रह्म विद्या इक्क पढ़ाइंदा। गुरमुख बणाए चतुर सुघड़ सुजाना, मूर्ख मूढ़ नज़र कोए ना आइंदा। गुरसिखां करे बदली जामा, जन्म जन्म विच बदलाइंदा। जिउँ नामे दर सेवा करे बण बण कामा, तिउँ भगतां भगवान तरस कराइंदा। निरवैर पहरया जामा, निहकलंका नाउँ रखाइंदा। करे खेल श्री भगवाना, सो पुरख निरँजण वेस वटाइंदा। लख चुरासी अन्तरजामा, घट घट आपणा खोज खोजाइंदा। गुरमुख वेखे बाल अञ्याणा, गुर गुर आपणी गोद सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द गुर इक्क सलाहइंदा। शब्द गुर आदि अवतारा, हरि सतिगुर नाउँ वड्याईआ। नाम सति सति भण्डारा, सति पुरख निरँजण झोली पाईआ। ओअं सोहँ खेल न्यारा, हँ ब्रह्म सो पुरख निरँजण वेखे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह हरि खेल अगम्म, सो पुरख निरँजण आप कराइंदा। शब्द गुरू गुर बेड़ा बन्न्ह, देव देवा दया कमाइंदा। भाग लगाए साचे तन, तन मन्दिर आप सुहाइंदा। लेखा जाणे जनणी जन, जन जनणी वेख वखाइंदा। निरगुण सरगुण बेड़ा बन्न्ह, पुरख अबिनाशी आपणे कंध उठाइंदा। जन भगतां कहे धन्न धन्न, धन्न धन्न आपणा हुक्म वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द गुर सिफ्त सलाहइंदा। शब्द गुरू गुर साचा मीता, मित्र प्यारा इक्क अख्वाइंदा । वसणहारा धाम अनडीठा, मन्दिर मस्जिद मट्ठ शिवदुआले हथ्थ किसे ना आइंदा। चार वेद जिस बणाई रीता, शास्त्र सिमरत आप पढ़ाइंदा। गीता ज्ञान देवे ठांडा सीता, अक्खर अक्खर जोड़ जुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर शब्द इक्क सलाहइंदा। सतिगुर शब्द वड्डा हितकारी, हित आपणा आप जणाईआ। निरगुण

रूप नर निरँकारी, रूप रंग रेख ना कोए रखाईआ। वसणहारा थिर घर धाम अटल्ल अटारी, सचखण्ड ध्यान लगाईआ। पुरख अगम्म अथाह बेपरवाह वेखे विगसे एकँकारी, नर निरँकारी नैण उठाईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर निरगुण सरगुण पावे सारी, महांसारथी फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, सन्त सुहेला इक्क इकेला लेखा जाणे गुरू गुर चेला, भगत भगवन्त मेल मिलाईआ। शब्द गुरू गुर सच्चा सज्जण, हरि सतिगुर आप बणाइंदा। निरगुण सरगुण कराए मजण, धूढ़ी मस्तक टिक्का लाइंदा। डूँग्घी गारों आए कढ्ढण, फड़ बांहों पार कराइंदा। घर आपणे आए सद्दण, सद्दा एको वार सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, शब्द गुर सेवा इक्क लगाइंदा। शब्द गुर सेवा गया लग्ग, हरि सतिगुर आप लगाइंदा । करे खेल सूरा सरबग, दूसर संग ना कोए रखाइंदा। फिरे दरोही सारे जग, जग जीवण दाता आप जणाइंदा। नव नौ लग्गे अग्ग, लग्गी अग्ग ना कोए बुझाइंदा। गुरमुख गुर गुर सन्त सुहेले सज्जण सद्द, आप आपणा पर्दा लाहइंदा। इक्क प्याए साची मदि, मधुर रस इक्क वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द गुर दया कमाइंदा। शब्द गुरू गुर दयाल दीनन, आपणी दया कमाईआ। एका रंग चाढ़े भीन्नण, भिनंड़ी रैण नाल रलाईआ। नाता जोड़े जिउँ जल मीनन, जल मीन रूप वटाईआ। लेखा जाणे लोक तीनन, त्रै त्रै लहिणा रिहा मुकाईआ। जन भगतां करे ठांडा सीनन, अमृत मेघ इक्क बरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, शब्दी शब्द शब्द वड्याईआ। शब्द गुरू गुर सांझा यार, यारड़ा सत्थर इक्क हंढाइंदा। ग़रीब निमाणयां करे प्यार, निताणयां आपणे रंग रंगाइंदा। बे मुहाणयां लाए पार, बेड़ा आपणे कंध उठाइंदा। डूँग्घी भँवरी कढ्ढे बाहर, काया कवरी खोज खोजाइंदा। रातीं सुत्तयां दए दीदार, दीद ईद चन्द चढ़ाइंदा। एका नाम दए ख़ुमार, सच ख़ुमारी इक्क वखाइंदा। जन भगतां पैज जाए संवार, समरथ आपणी दया कमाइंदा। कलयुग अन्त कर प्यार, भगत भगवन्त मेल मिलाइंदा। जन्म जन्म दा दुखड़ा दए निवार, लख चुरासी फंद कटाइंदा। उज्जल मुख करे करतार, दुरमति मैल धुआइंदा। सोहँ नाम सच जैकार, आत्म परमात्म आप पढ़ाइंदा। पुरख अबिनाशी मिले सच्चा यार, मित्र प्यारा विछड़ कदे ना जाइंदा। जिस जन बख्शे चरन प्यार, धूढ़ी टिक्का मस्तक लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब व्यापी देवे इक्को दान, वड प्रतापी वखाए सच निशान, नाम निशाना इक्क रखाइंदा।

१४ अस्सू २०१९ बिक्रमी तेज कौर दे गृह
रुढ़का कलां ज़िला जलन्धर

हरि दाता शब्द भिखार, गुर मांगणहार अख्वाईआ। देवणहार एकँकार, आदि अन्त वरताईआ। कलयुग अन्त भरे सच भण्डार, सति भण्डारा इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी आपणी आप कमाईआ। आपणी करनी करे हरि करतारा, कलजुग अन्तिम वेस वटाइंदा। शब्द वस्त सच भण्डारा, सति सतिवादी आप वरताइंदा। ग़रीब निमाणयां दे अधारा, अन्तर आत्म मेल मिलाइंदा। जगत निथाव्याँ सच सहारा, बण सज्जण आप रखाइंदा। डूँग्घी भँवरी पार किनारा, बे सबरी सबर वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच वस्त आप वरताइंदा। सच वस्त देवे दानी, दाता आपणी दया कमाइंदा। अतोट अतुट इक्क निशानी, निरगुण निराकार आप वखाइंदा। मन्त्र नाम नमो सति कहाणी, सति पुरख निरँजण आप पढ़ाइंदा। उत्तम श्रेष्ठ इक्को बाणी, विषेश आपणे रंग रंगाइंदा। चरन कँवल पद निराबाणी, निरबाण पद इक्क रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम वेख वखाइंदा। कलयुग अन्त ग़रीब निवाज़, निरगुण निर्धन वेख वखाईआ। निर्धन सरधन रखणहारा लाज, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। निमाण निमाणयां रच रच काज, करता पुरख शुकर मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। पातशाह हो के बणया मंगतां, दर दर फेरी पाइंदा। आपे बणया भुखा नंगता, गुरमुखां भरपूर आप कराइंदा। चौथे जुग गुरसिखां अग्गे करे आप मिन्नतां, जुग जुग विछड़े मेल मिलाइंदा। निरगुण करके आया आपणी हिम्मता, बल आपणा आप प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणे रंग वखाइंदा। बण शहिनशाह होया गोला, कलयुग अन्तिम सेव कमाईआ। निरँकार निरगुण बदल्लया चोला, चोला तन ना कोए वखाईआ। माणस जन्म बणया भाला भोला, भाओ आपणा ना किसे जणाईआ। कलयुग अन्तिम गुरसिखां अंदर वड़ वड़ पाए रौला, सोहँ आपणा नाम जपाईआ। सच दुआरा इक्को खोल्हा, जिस दुआरे ग़रीब निमाणे लए तराईआ। आप चुकाए पर्दा ओहला, मुख आपणे लए प्रगटाईआ। गुरमुख तेरे प्रेम दा गाए सोहला, गा गा आपणा शुकर मनाईआ। निरगुण हो के बणया विचोला, विचला लेखा रिहा मुकाईआ। आपणी हथ्थीं गुरमुखां पिछला पर्दा फोला, लेखा आपणी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन हरि हरि रंग समाईआ।