१४ अस्सू २०१९ बिक्रमी लक्षमण सिँघ दे गृह रुढ़का कलां ज़िला जलन्धर
शाह पातशाह तेरी उडीक, गुर अवतार ध्यान लगाईआ। परवरदिगार आवे लाशरीक, पीर पैग़म्बर नैण उठाईआ। दो जहानां दस्से सच प्रीत, प्रीतीवान सच्चा माहीआ। ब्रह्मण्ड खण्ड सुणाए साचा गीत, सति सतिवादी ढोला गाईआ। लख चुरासी परखे नीत, घर घर आपणा फेरा पाईआ। लहिणा देणा चुकाए हस्त कीट, ऊँच नीच वेखे थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी दया कमाईआ । सचखण्ड निवासी तक्कण तेरा राह, गुर अवतार नैण उठाया। पीर पैग़म्बर रहे ध्या, ध्यान ध्यान विच रखाया। कवण कूटे प्रगट होवे सच्चा शहिनशाह, शाह पातशाह आपणा वेस वटाया। मुख नक़ाब पर्दा देवे लाह, जल्वा नूर करे रुशनाया। सिफ्त सालाही देवे सच सलाह, सलाहगीर फेरा पाया। शाह हकीर लए उठा, दस्तगीर आपणा दस्त मिलाया। शरअ ज़ंजीर दए तुड़ा, दीन मज़्हब ना कोए रखाया। आत्म परमात्म दए मिला, सच मिलावा इक्क जणाया। जूठी झूठी कंध देवे ढाह, भाण्डा भरम भउ भन्नाया। गुर अवतार पीर पैग़म्बर फड़ बांहों कट्ठे दए बहा, साची सिख्या इक्क समझाया। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ गुर घर दए उठा, गुर सतिगुर फेरा पाया। नाम मृदंगा दए वजा, डंका एका शब्द लगाया। राउ रंकां दए जगा, नेत्र नैण अक्ख खुल्हाया। साचा मार्ग देवे ला, रैहबर आपणा फेरा पाया। चौदां तबक दए हिला, चौदां लोक कुण्डा लाहया। त्रैभवण वेखे थाउँ थाँ, अवन गवन खोज खोजाया। रवि ससि सूरज चन्द लहिणा देणा दए मुका, बाकी कोए रहिण ना पाया। विष्न ब्रह्मा शिव दए समझा, सच संदेसा इक्क सुणाया। चौदां विद्या पन्ध दए मुका, पाँधी आपणा फेरा पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण आपणा वेस वटाया। सचखण्ड निवासी तेरी ओट, गुर अवतार रहे तकाईआ। पीर पैग़म्बर तेरा नूरी जल्वा निर्मल जोत, जोती नूर नूर दरसाईआ। मुकामे हक़ धाम न्यार सचखण्ड तेरा किला कोट, चार दीवार ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। सचखण्ड निवासी तेरी आस, गुर अवतार रहे ध्याईआ। पीर पैग़म्बर हो के बैठे निरास, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। कलयुग कोए ना दिसे सच प्रकाश, प्रकाशवान ना कोए ख़ुदाईआ। मुल्ला शेख़ मसाइक होए बेआब, आब हयात ना कोए प्याईआ। चौदां सदीआं लै के थक्के ख़वाब, सोइआं रैण गई वहाईआ। तेरी झल्ल ना सके कोई ताब, बेताब देण दुहाईआ। कवण वेला प्रगट होवे शाह नवाब, शहिनशाह आपणा फेरा पाईआ। शाह सवारा चरन घोड़े दए रकाब, सच सिँघासण सोभा पाईआ। अज़ीम देवे सर्ब अज़ाब, ना सके कोए बचाईआ। मुरीद मुर्शद देवे खिताब, दीनन दया निध आप होए सहाईआ। दरोही ख़ुदाए सारे होए लाजवाब,
नेत्र नैण रहे शरमाईआ। कोए ना दिसे सच्चा पाक, पाक रसूल ना कोए वखाईआ। कूड़ी क्रिया छाणी ख़ाक, अन्तिम ख़ाक मेल मिलाईआ। चार यारी मुक्कया साक, सैण कोए नज़र ना आईआ। चौदां तबक ख़ाली हाट, साचा हट्ट ना कोए वखाईआ। बुढ्ढे शेख़ काला चीथड़ गया पाट, बस्त्र तन ना कोए सुहाईआ। अन्तिम नेड़े आई वाट, बैठा पन्ध मुकाईआ। ना कोई लेफ ना कोई खाट, ना कोई तकीआ रिहा वखाईआ। कलयुग अन्तिम आई रात, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ देण दुहाईआ। किसे कम्म ना आए पंज वक्त निमाज़, रोज़ा बांग ना कोए सहाईआ। परवरदिगार बेपरवाह पर्दानसीं आपणा वटाए स्वांग, स्वांगी आपणा स्वांग रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। सचखण्ड निवासी तेरा सहारा, गुर अवतार इक्क तकाईआ। कलयुग आया अन्त किनारा, सगला संग ना कोए निभाईआ। नेत्र रोवण तेई अवतारा, भगत अठारां देण दुहाईआ। साडा चलया ना कोई चारा, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। जीव जंत होया गंवारा, मनमति करी कुड़माईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण ना कोए प्यारा, खाणी बाणी संग ना कोए रखाईआ। मन ममता भरे हँकारा, काम क्रोध लोभ मोह हँकार करे लड़ाईआ। गुर का शब्द ना किसे विचारा, गुर गुर बूझ ना कोए बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तुध उपर इक्को ओट तकाईआ। गुर अवतार वेखण श्री भगवान, कवण वेला खेल कराइंदा। कलयुग अन्तिम पुज्जा आण, नव नौ चार पन्ध मुकाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव कुरलाण, करोड़ तेतीसा नेत्र नैणां नीर वहाइंदा। त्रैगुण माया होई प्रधान, पंचम तत्त डंक वजाइंदा। घर घर वड़या जगत शैतान, झूठी क्रिया नाच नचाइंदा। नज़र ना आए नौजवान, पुरख अबिनाशी मुख छुपाइंदा। पंडत पांधे सर्ब पछताण, तिलक ललाटी ना कोए लगाइंदा । गल जञ्ञू ना कोए निशान, एका बन्धन ना कोए पाइंदा। सीता सुरती ना मिले राम, गोपी काहन ना कोए प्रनाइंदा। नाम बंसरी ना कोए गाण, मधुर धुंन ना कोए सुणाइंदा। गोकल मथरा ना कोए माण, घनईया रूप ना कोए वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आप आपणा वेस धराइंदा। गुर गुर मंगे साची मंग, गुरू दस्स ध्यान लगाईआ। पारब्रह्म सूरे सरबंग, तुध बिन अवर नज़र कोए ना आईआ। नौ खण्ड पृथ्मी होई रंड, सत्त दीप हरि कन्त ना कोए मनाईआ। साधा सन्तां नंगी होई कंड, उपर पर्दा कोए ना पाईआ । वरभण्डी कूड़ी क्रिया पाए डण्ड, भेख पखण्ड करे लड़ाईआ। किसे हथ्थ ना आए सच अनन्द, अनन्द विच ना कोए समाईआ। मदिरा मास खाण गंद, आत्म अन्तर निझर झिरना ना कोए झिराईआ। जोत निरँजण चढ़ाए ना कोए चन्द, सच प्रकाश ना कोए कराईआ। बन्दीखाना ना तोड़े कोए बन्द, लख चुरासी ना कोए छुडाईआ। विदवान होए नेत्र अन्ध, निज नेत्र
ना कोए खुल्हाईआ। रसना गौंदे ढोले छन्द, अनहद नाद ना कोए वजाईआ। साचे मन्दिर कोए ना जाए लँघ, हरि मन्दिर हरि का दरस कोए ना पाईआ। जन्म जुग दी टुट्टी कोए ना सके गंढ्ढ, गंढ्ढणहार गोपाल दिस किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, गुर गुर बैठे सीस झुकाईआ। गुर गुर झुकया इक्को सीस, नानक गोबिन्द खेल वखाइंदा। सो पुरख निरँजण हरि जगदीस, जगदीशर आपणा वेस वटाइंदा। हरि पुरख निरँजण पीसण लए पीस, एकँकारा चक्की आप चलाइंदा। आदि निरँजण दए हदीस, श्री भगवान साची सिख्या आप समझाइंदा। अबिनाशी करता लेखा जाणे बीस इकीस, बीस बीसा नाउँ वड्याइंदा। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर एका ताज रखाए सीस, सहँस मुख भेव कोए ना पाइंदा। नाता तोड़ राग छतीस, शब्द अनादी नाद सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे ध्यान लगाइंदा। गुर अवतार इक्क ध्यान, प्रभ उत्ते रहे लगाईआ। तूं दाता वड मेहरवान, बेअन्त तेरी वड्याईआ। हउँ बालक बाल अञ्याण, तेरी सार ना पाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जुग चौकड़ी वेखे आण, नित नवित वेस वटाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी सारे गाण, गा गा तेरा शुकर मनाईआ। तूं वसें सच मकान, सचखण्ड बैठा आसण लाईआ। झुल्लदा रहे इक्क निशान, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। दीनां नाथां देवे दान, दीनन आपणी दया कमाईआ। कलयुग अन्त सारे होए हैरान, तेरा भेव कोए ना आईआ। लेखा लिख लिख लिखदे गए विच जहान, गुरू इष्ट देव समझाईआ। कलयुग अन्तिम प्रगट होए निहकलंक बली बलवान, सब दा लेखा दए मुकाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर इकट्ठे पकड़े आण, चार युग दे विछड़े आपणे नाल मिलाईआ। साची सिख्या देवे चरन कँवल ध्यान, चरन सरन सरन चरन इक्क सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची आपणी बूझ बुझाईआ। सो पुरख निरँजण हरि निरँकारा, सच संदेसा इक्क सुणाइंदा। सचखण्ड निवासी करे प्यारा, प्रेम प्यार इक्क जणाइंदा। कलयुग अन्तिम निरगुण आवे आपणी धारा, धार धार विच्चों प्रगटाइंदा। गुर अवतारां दए सहारा, पीर पैग़म्बरां नाल मिलाइंदा। चार युग दा दुक्खड़ा कटे विच संसारा, सुकड़ा बूटा हरा कराइंदा। मेल मिलाए अगम्म अपारा, अलख अगोचर आपणा खेल वखाइंदा। कलयुग मेटे धूंआँधारा, अज्ञान अन्धेर चुकाइंदा। सति सतिवादी बोल जैकारा, जै जैकारा इक्को नाम सुणाइंदा। वरन बरन ज़ात पात ऊँच नीच करे पार किनारा, राउ रंक एका घर बहाइंदा। चौदां लोक चौदां तबक वणज कराए बण वणजारा, सति पुरख निरँजण इक्को हट्ट खुल्हाइंदा। कागद कलम ना लिखणहारा, लिख लिख लेख ना कोए समझाइंदा। बेअन्त बेपरवाह परवरदिगारा, पारब्रह्म
प्रभ आपणा खेल कराइंदा। कल कल्की लै अवतारा, सम्बल वसे धाम न्यारा, उच्चे टिल्ले पर्बत डूँग्घे सागर आपणा आसण लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक्क सुणाइंदा। सच संदेसा एकँकारा, एका वार जणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करे ख़बरदारा, त्रैगुण नेत्र नैण खुल्हाईआ। पंज तत्त तेरा वेखे अखाड़ा, लख चुरासी खोज खोजाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर इक्क वखाए सच दुआरा, दर दरवाज़ा आप जणाईआ। साचा मार्ग लाए विच संसारा, महांसारथी फेरा पाईआ। भगत भगवान वखाए इक्क दुआरा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा भेव आप जणाईआ। साचा खेल करे करतार, कलयुग अन्त अन्त जणाईआ। भगत भगवन्त लए उठाल, भगवन आपणी बूझ बुझाईआ। गुरमुख वेखे गुर गुर लाल, गुरसिख देवे माण वड्याईआ। नाता तोड़ शाह कंगाल, हस्त कीट लए जगाईआ । शब्द सरूपी बण दलाल, घर घर आपणा वणज कराईआ। हक़ीक़त वेखे हक़ हलाल, पुरख अबिनाशी बेपरवाहीआ। नव नौ जणाए सच्ची धर्मसाल, धर्म दुआरा इक्क खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा दए जणाईआ। साचा लेखा हरि निरँकारा, हरि एका एक जणाइंदा। कलयुग अन्तिम प्रगट हो अगम्म अपारा, निरगुण आपणी धार चलाइंदा। भगत वखाए इक्क दुआरा, श्री भगवान आप बणाइंदा । दीआ बाती कमलापाती कर उज्यारा, निरगुण जोत नूर रुशनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह आप वखाइंदा। कलयुग अन्तिम राह चलाउणा, हरि सतिगुर आप जणाईआ। सतिजुग साचा मार्ग लाउणा, मेहरवान दए समझाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर भगत भगवन्त एका धाम बहाउणा, सन्त सज्जण नाल मिलाईआ। लख चुरासी ढोला इक्को गाउणा, सोहँ सो करे पढ़ाईआ। आत्म परमात्म बीज आप बिजाउणा, बण किरसाणा हल चलाईआ। अमृत मेवा फल लगाउणा, रस मिट्ठा इक्क भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी दए जणाईआ। साची करनी करे करतार, कुदरत कादर वेख वखाईआ। कलयुग उतरे पार किनार, सतिजुग वेखे चाँईं चाँईंआ। दो जहानां विचोला सिरजणहार, निरगुण आपणा खेल कराईआ। भगत भगवन्त लए उठाल, उठ उठ आपणा रंग रंगाईआ। लख चुरासी विच्चों भाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवे नाम शब्द वड्याईआ। नाम शब्द गुरदेव स्वामी, हरि सतिगुर आप जणाइंदा। बोध अगाध अगम्मी बाणी, गुर गुर नाद वजाइंदा। सचखण्ड दी साची राणी, जन भगतां नाल प्रनाइंदा। आत्म परमात्म अकथ कहाणी, बिन रसना जिह्वा गाइंदा। अमृत सरोवर ठंडा पाणी, निझर झिरना आप झिराइंदा। निरगुण जोत नूर नुरानी, नूर नुराना डगमगाइंदा। करे खेल श्री भगवानी, आपणा भेव चुकाइंदा। लेखा जाणे चारे खाणी, अण्डज जेरज
उत्भुज सेत्ज फोल फोलाइंदा। परा पसन्ती मद्धम बैखरी गाए गाणी, गा गा आपणा हुक्म मनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक्क सुणाइंदा। सच संदेसा श्री भगवन्त, एका एक जणाईआ। लख चुरासी जीव जंत, जीवण जुगत दए वड्याईआ। आत्म परमात्म मणीआ मंत, मन का मणका दए भुवाईआ। गुरमुख उपाए साचे सन्त, सन्त सतिगुर मेल मिलाईआ। गढ़्ह तोड़े हउमे हंगत, हँ ब्रह्म दए दरसाईआ। नाता तोड़ भुख नंगत, नाम ख़ज़ाना इक्क वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल कर कर, गुर अवतार रिहा वड्याईआ। निरगुण नूर धर धर, धरनी धरत धवल दए सुहाईआ। भगत भगवान आपे वर वर, पल्लू एका गंढ्ढ पुवाईआ। स्वच्छ सरूप दरस दिखाए अग्गे खड़ खड़, बजर कपाटी कुण्डा लाहीआ। लहिणा देणा चुकाए सीस धड़ धड़, निधड़क आपणा फेरा पाईआ। गुरमुख मेले बांहों फड़ फड़, लख चुरासी खोज खोजाईआ। अंदर मन्दिर साचे पौड़े चढ़ चढ़, चढ़ चढ़ आपणा रंग वखाईआ। निष्अक्खर अक्खर वक्खर बाणी पढ़ पढ़, बोध अगाध करे पढ़ाईआ। निरगुण सरगुण जन्मे मर मर, मर मर जम्मे भेव कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। करनी करे करता ठाकर, गुर अवतार आप जणाइंदा। कलयुग वेखे डूँग्घा सागर, दो जहानां खोज खोजाइंदा। चोदां लोकां वणज करे बण सौदागर, साचा हट्ट आप चलाइंदा। गुरसिख करे कर्म उजागर, निर्मल नीर आप प्याइंदा। कलयुग अन्तिम देवे आदर, आदर्श आपणा इक्क वखाइंदा। मेहरवान मेहरवान करीम करता कादर, बेनज़ीर नज़र आपणी आप उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक्क सुणाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर हरि संदेसा, सति सतिवादी आप सुणाइंदा। प्रगट होवे नर नरेशा, नर नरायण वेस वटाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव चले कोए ना पेशा, निउँ निउँ सीस सर्ब झुकाइंदा। फिरे दरोही देस परदेसा, दो जहानां आप जगाइंदा। जन भगतां करे साचा हेता, मित्र प्यारा बण बण गले लगाइंदा। चार युग दा भुल्ल ना जाए चेता, जुग विछड़े मेल कराइंदा। सद रखे साया हेठां, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, गुर अवतार पीर पैग़म्बर आप आपणी गोद बहाइंदा। पीर पैग़म्बर गुर अवतार जाणा सौं, हरि साचा सच जणाईआ। अबिनाशी करता दो जहानां रिहा भौं, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। सरगुण निरगुण निरगुण सरगुण घर घर करे रौं, आपणा रवय्या ना किसे समझाईआ। कलयुग अन्तिम जन भगत मिलण दा रखे गौं, पूत सपूता ब्राह्मण गौड़ा, उच्चे टिल्ले पर्बत चढ़ चढ़ वेख वखाईआ। वेखणहारा नव नौ, चार चार फेरा पाईआ। आपणे जेहा आपे हो, निरगुण आपणा रूप धराईआ। माण
रखाए छब्बी पोह, पुरख अबिनाशी बेपरवाहीआ। चार युग दी पिछली समग्री सब दे कोलों लवे खोह, खाली हथ्थ सर्ब फिराईआ। ईसा मूसा मुहम्मद नेत्र नैण पैण रो, नीर नीर नाल वहाईआ। सच अमाम चरन ना सके कोई छोह, छोहरे बाले परां हटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, सिख मति इक्क समझाईआ। सिख मति सच्ची सरकार, निरगुण सरगुण आप जणाइंदा। परम पुरख दा सच विहार, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। दीन मज़्हब ज़ात पात लेखा लिख्या वरका दिता पाड़, दूजी सार कलम शाही कोए ना पाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी इक्को नज़री आए एकँकार, दूजा इष्ट ना कोए मनाइंदा। तोबा तोबा करे मुहम्मद यार, निउँ निउँ सजदा सीस झुकाइंदा। ईसा कहे तेरी सच्ची गुफ़तार, गुफ़त शुनीद संग रखाइंदा। मूसा कहे मैं धूढ़ी मंगां चरन छार, मस्तक टिक्का इक्को लाइंदा। तूं महबूब सच्चा यार, मुहब्बत तेरे नाल प्रनाइंदा। चार यारी धाहां रही मार, चारों कुण्ट संग कोए ना आइंदा। अल्ला राणी होई शर्मसार, नेत्र कज्जल धार ना कोए बनाइंदा। नथ्थ सुहाग ना दिसे विच संसार, खुल्ही मींढी चारे कुण्ट भुवाइंदा। मैहन्दी रंग ना कोए देवे चाड़्ह, लालन रूप ना कोए वखाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी फिरे दरोही दुहागण नार, नर हरि कन्त ना नज़री आइंदा। अंदर वड़ वड़ रोवे ज़ारो ज़ार, चौदां तबकां बन्द ना कोए कराइंदा। प्रगट होया परवरदिगार, पारब्रह्म आपणा खेल वखाइंदा। सदी चौधवीं करे खुआर, अग्गे हो ना कोए बचाइंदा। नानक गोबिन्द मिले मीत मुरार, मित्र प्यारा आपणा रंग वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, नाम डंका इक्क वजाइंदा। नाम डंका वज्जे जग, सो पुरख निरँजण आप वजाईआ। हरि पुरख निरँजण सूरा सरबंग, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। एकँकारा दो जहानां वेखे लँघ, रूप अनूप आप वटाईआ। आदि निरँजण दर दरवेश मंगे मंग, नर नरेश अग्गे झोली डाहीआ। अबिनाशी करता आपणी वस्त देवे वंड, वंडणहारा दया कमाईआ। श्री भगवान गाए छन्द, गीत गोबिन्द इक्क अल्हाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म देवे इक्क अनन्द, अनन्द अनन्द विच रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम खेल कराईआ। कलयुग अन्तिम खेल करना, हरि करता आप जणाइंदा। भेव चुकाए बरनां वरनां, वरन गोत ना कोए रखाइंदा। जन भगतां नेत्र खोल्हे हरना फरना, निज नेत्र पर्दा लाहइंदा। देवे वड़याई विच चरनां, चरन चरनोदक मुख चुआइंदा। नाता तुट्टे डरना मरना, जीवण मुक्त आप कराइंदा। दरगाह साची फड़ बांहों खड़ना, मँझधार ना कोए रुढ़ाइंदा । सोहँ अक्खर जिस जन पढ़ना, तिस जम नेड़ ना आइंदा। पुरख अबिनाशी घाड़न घड़ना, घड़ भाण्डे वेख वखाइंदा। महल अटल उच्च मुनारे गुरसिख चढ़ना, उपर चढ़ चढ़ ख़ुशी
मनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म परमात्म देवे इक्क ज्ञान, ध्यान ध्यान विच रखाइंदा। ध्यान विच रख ध्यान, धीरज सति सन्तोख दृढ़ाईआ। मति मतवाली ना होए हैरान, मनुआ उठ ना दहि दिश धाईआ। पंच विकार ना लड़े कोए शैतान, छुरी कूड़ ना कोए चलाईआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी, शब्द अनादी देवे इक्क ज्ञान, गोझ ज्ञान दए समझाईआ। भगत भगवान मिले आण, पुरख अबिनाशी फेरा पाईआ। जन्म जन्म दी चुक्के काण, जिस प्रभ मिले सच्चा माहीआ। देवे वड़याई विच दो जहान, उज्जल मुख मात कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, गुर अवतार पीर पैग़म्बर देवे वर, सोहँ ढोला इक्क सुणाईआ। काया अंदर बहत्तर नाड़, अग्नी तत्त तत्त तपाईआ। काया अंदर मन मति बुध करे विचार, मन मनसा नाल मिलाईआ। काया अंदर आसा तृष्ना करे विचार, मोह ममता रही समाईआ। काया अंदर इक्क लख अस्सी हज़ार भूत प्रेत फिरे बेताल, आपणा ताल वजाईआ। काया अंदर पवण स्वासी खेल निराल, स्वास स्वासां नाल रखाईआ। काया अंदर सुरती होए बेहाल, हरि का भेव ना जाणे राईआ। काया अंदर कूके काल, काल नगारा डंक वजाईआ। काया अंदर सच्ची धर्मसाल, सतिगुर वसे सच्चा माहीआ। काया अंदर शाह कंगाल, कंगालों शाह रूप वटाईआ। काया अंदर ख़ज़ीना धन माल, धन दौलत दए वखाईआ। काया अंदर मिले पीण खाण, तृष्ना तृखा भुख गंवाईआ। काया अंदर सच मकान, महिफल हरि जू रिहा लगाईआ। काया अंदर जगत शैतान, अठ्ठे पहर करे लड़ाईआ। काया अंदर मिले भगवान, घर मेला सहिज सुभाईआ। गुरमुख सिख्या साची जाण, घर सतिगुर आप जणाईआ। जो जन चरनी डिगे आण, तिस दे घाटे पूरे दए कराईआ। दुःख दर्द रहे ना विच जहान, ज़हिमत नेड़े कोए ना आईआ। नाता तोड़े पवण मसाण, सीस चक्कर ना कोए भुआईआ। टूणा जादू ना कोए निशान, मढ़ी गोर ना कोए वखाईआ। बीर बेताले होण शर्मसान, रिद्ध सिद्ध ना कोए चतुराईआ। कर किरपा दुःख मेटे विच जहान, चिंता चिखा रोग सोग दए गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, काया अंदर साचे मन्दिर तिन्न सौ सट्ठ हड्डी वेख वखाईआ।