१५ अस्सू २०१९ बिक्रमी पिण्ड समरा
आदि जुगादी खेल अवल्ला, सो पुरख निरँजण आप कराइंदा। वसणहारा निहचल धाम अटल्ला, हरि पुरख निरँजण दया कमाइंदा। एकँकारा निरगुण नूर जोत आपे रला, आदि निरँजण डगमगाइंदा। अबिनाशी करता सच संदेस एका घल्ला,
निष्अक्खर वक्खर आप पढ़ाइंदा। श्री भगवान आदि जुगादि जुगा जुगन्तर निरगुण नूर फड़ाए पल्ला, दूजा संग ना कोए रखाइंदा। पारब्रह्म शाहो भूप सति सतिवादी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी हरि करतार, सो पुरख निरँजण आप कराईआ। सचखण्ड निवासी वसणहारा सच दुआर, दरगाह साची आसण लाईआ। शाहो भूप वड सिक्दार, शहिनशाह आपणा नाउँ धराईआ। करे खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर धार वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह हरि खेल अपारा, इक्क इकल्ला आप कराइंदा। सचखण्ड निवासी हो उज्यारा, मुकामे हक़ डेरा लाइंदा। धुर फ़रमाणा सच संदेसा देवणहारा, धुरदरगाही नाद वजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा। भेव अभेदा श्री भगवान, हरि जू हरि हरि आप जणाईआ। आदि पुरख वड मेहरवान, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। सचखण्ड दवारा सच मकान, बिन छप्पर छन्न छुहाईआ। दीआ बाती इक्क महान, कमलापाती नूर रुशनाईआ। तख्त निवासी नौजवान, सच सिँघासण डेरा लाईआ। निरगुण राजा भूप बण राजान, दर दरवेश आपणा खेल कराईआ। जोधा सूरबीर बली बलवान, बल आपणा आप प्रगटाईआ। देवणहारा दानी दान, वस्त अमोलक आप वरताईआ। करे खेल दो जहान, अनभउ प्रकाश वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह श्री भगवाना, हरि जू अपणा खेल कराइंदा। आदि जुगादी मर्द मर्दाना, सच मर्दानगी आप कमाइंदा। लेखा जाणे दो जहानां, दोए दोए आपणी कल वरताइंदा। सचखण्ड अंदर खोल्ह दुकाना, थिर घर आपणा पर्दा लाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप जणाइंदा। भेव अभेद श्री भगवन्त, आपणा आप जणाईआ। आदि जुगादी नार कन्त, सेज सुहञ्जणी इक्क हंढाईआ। निरगुण निरगुण बणाए बणत, ना कोई पिता ना कोए माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल दए समझाईआ। साचा खेल पारब्रह्म, प्रभ एका एक कराइंदा। निरगुण धार निरगुण जम्म, निरगुण रूप रंग रेख ना कोए रखाइंदा। आपे जाणे आपणा कम्म, करनी करता आप कमाइंदा। सति सतिवादी बेड़ा बन्न्ह, आपणे कंध उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणा पर्दा आप चुकाइंदा। आपणा पर्दा देवे लाह, सो पुरख निरँजण वडी वड्याईआ। सचखण्ड निवासी बण मलाह, खेवट खेटा आप हो जाईआ। आपणी रचना आप रचा, आपे वेखे थाउँ थाईंआ। थिर घर साचे दए वड़या, हरि वड्डा वड वड्याईआ। पूत सपूता एका जा, जन जणेंदी बणे माईआ। दाई दाया सेव कमा, साची सेवा इक्क समझाईआ। बाल अञ्याणा लए उठा, शब्दी आपणे अंग लगाईआ। थिर घर दुआरे दए बहा,
सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। साचा लेखा दए समझा, पारब्रह्म करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आदि आदि आपणा भेव आप जणाईआ। आदि पुरख हरि खेल अपारा, सो पुरख निरँजण आप कराइंदा । शब्दी शब्द सुत दुलारा, हरि साचा आप प्रगटाइंदा। एका वणज इक्क वापारा, एका हट्ट खुल्हाइंदा। एका वस्त देवे हरि थारा, थिर घर साचे आप बहाइंदा। वेखे विगसे वेखणहारा, दूजा संग ना कोए रलाइंदा। रूप रंग ते वसे बाहरा, रेख भेख ना कोए जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कराइंदा। सुत दुलारा छोटा बाल, सतिगुर पूरा आप उठाईआ। अंदर बाहर गुपत ज़ाहर चले नाल नाल, सगला संग निभाईआ। साची सिख्या दए सिखाल, बिन अक्खर कर पढ़ाईआ। वस्त अमोलक देवे नाम धन माल, नाउँ निरँकारा झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। सुत दुलारा एका जा, हरि साचे सगण मनाया। थिर घर साचे दए बहा, दर दरवाज़ा आप खुल्हाया। आपणी सेवा दए लगा, सेवक सेवा रूप वटाया। निरगुण नूर जोत प्रकाश दए वखा, तत्तव तत्त ना कोए जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर शब्द इक्क समझाया। सतिगुर शब्द कर प्यार, हरि हरि दया कमाइंदा। पूत सपूते रहिणा ख़बरदार, बेख़बर आप जणाइंदा। निरगुण बन्न्हे तेरी धार, निरवैर वेस वटाइंदा। मूर्त अकाल मीत मुरार, अजूनी रहित धार वखाइंदा। एकँकारा दए अधार, अकल कल आपणा भेव खुल्हाइंदा। सचखण्ड दवारे खेल अपार, थिर घर आपणा नाउँ दृढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आदि आदि आपणी रचना आप जणाइंदा। आपणी रचना आपे रच, आपे वेख वखाईआ। निरगुण रूप सति सच्च, सच्चा सच समाईआ। करे खेल पुरख समरथ, समरथ आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। आप चलाए आपणा रथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। जोती जाता हो प्रगट, प्रगट आपणा रूप धराईआ। सचखण्ड दवारे अंदर थिर घर खोल्ह हट्ट, पूत सपूता दए बहाईआ। सति सतिवादी मार्ग दस्स, साचे धन्दे दए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह आदि निरँजण, आदि आपणी दया कमाइंदा। सुत दुलारे कराए साचा मजण, सरोवर इक्को इक्क वखाइंदा। नाम निधाना पाए अञ्जण, अज्ञान अन्धेर मिटाइंदा। आदि जुगादि बणे सच्चा सज्जण, सगला संग आप निभाइंदा। निरगुण निरगुण होए परदे कज्जण, सरगुण रूप ना कोए वखाइंदा। दाता दानी सूरा सरबंगण, शाह पातशाह आपणा रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत दुलारा कर प्यारा, हरि शब्दी आप वड्याइंदा। शब्द गुर हरि देवे माण, गुर इक्को इक्क जणाईआ। सच संदेसा धुर फ़रमाण,
धुरदरगाही आप सुणाईआ। तेरा खेले खेल महान, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव तेरी झोली पाए आण, त्रैगुण मेला मेल मिलाईआ। पंचम तत्त खोल्ह दुकान, अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश वंड वंडाईआ। निरगुण सरगुण करे प्रधान, रक्त बूंद जोड़ जुड़ाईआ। हड्ड मास नाड़ी रत्त कर परवान, करे खेल बेपरवाहीआ। मन मति बुध खेल महान, ख़ालक ख़लक विच समाईआ। नौ दुआरे खोल्ह दुकान, जगत तृष्ना दए मिलाईआ। करे खेल श्री भगवान, घर मन्दिर सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर शब्द इक्को इक्क अख्वाईआ। गुर शब्द सच्चा दाता, हरि शब्दी आप प्रगटाइंदा। आपे पिता आपे माता, बालक आपणी गोद बहाइंदा। आपे रखे साचा नाता, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाइंदा। आप सुणाए साची गाथा, बोध अगाधा ज्ञान दृढ़ाइंदा। आपे पूजा आपे पाठा, मन्त्र नाम देउ आप अख्वाइंदा। आपे जाणे सर सरोवर तीर्थ ताटा, सर इक्को इक्क वखाइंदा। करे खेल पुरख समराथा, थिर घर आपणा रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा गुरू आप वड्याइंदा। साचा गुर शब्द रंग, रेख नज़र कोए ना आईआ। थिर घर बैठा चढ़ पलँग, पावा चूल ना कोए रखाईआ। दो जहानां वजाए मृदंग, तार सितार ना कोए हिलाईआ। आदि जुगादि इक्क अनन्द, अनन्द अनन्द विच रखाईआ। गीत सुहागी गाए छन्द, सोहला एका ढोला सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दर घर साचा वेखे चाँईं चाँईंआ। चाउ घनेरा सति सतिवाद, सो पुरख निरँजण इक्क रखाइंदा। सुत दुलारे देवे दाद, गुर शब्दी नाउँ धराइंदा। आपणे विच्चों आप काढ, थिर घर दुआरे आप बहाइंदा। आदि जुगादि कराए लाड, नित नित वेख वखाइंदा। मेल मिलावा माधव माध, मिल मिल आपणी ख़ुशी जणाइंदा। पंज तत्त ना कोए हाड, रत्ती रत्त ना कोए रखाइंदा। तार सितार ना कोए नाद, बोध अगाध भेव चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर शब्द इक्क समझाइंदा। छोटा बाला शब्दी सुत, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। पुरख अबिनाशी परमेश्वर अचुत्त, तेरे हथ्थ मेरी वड्याईआ। थिर घर मौली मेरी रुत्त, रुत्तड़ी तेरा रंग महकाईआ। तेरी कुक्खों प्या उठ, मोहे दुःख ना लागे राईआ। मैं निक्का बाला तेरा पुत्त, तेरी ओट इक्क तकाईआ। तेरा नूर निर्मल जोत, मेरा रंग वखाईआ। तेरा बंस चले ओत पोत, विष्न ब्रह्मा शिव मिले वड्याईआ। ब्रह्मण्डां खण्डां लोआं पुरीआं रच रच वेखां तेरा कोट, बंक दुआरी सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणी मोहे वड्याईआ। सो पुरख निरँजण वड मेहरवाना, आपणी दया कमाइंदा। सुत दुलारे सति परवाना, तेरे हथ्थ फड़ाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव देणा दाना, खाली झोली सर्ब भराइंदा। लख चुरासी कर प्रधाना, जेरज अण्डज उत्भुज सेत्ज वंड वंडाइंदा। चारे बाणी
बोल तराना, परा पसन्ती मद्धम बैखरी तेरा राग अल्हाइंदा। माणस मानुख चतुर सुजाना, पंज तत्त काया चोला खोज खोजाइंदा। करे खेल नौजवाना, नौ नौ आपणा पर्दा लाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग इक्क जणाइंदा। साचा मार्ग जाए लग्ग, हरि साचा सच जणाईआ। करे खेल सूरा सरबग, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। सृष्ट सबाई वेखे जग, जागरत जोत कर रुशनाईआ। निरगुण नाद जाए वज्ज, दो जहानां आप सुणाईआ। करे खेल पुरख समरथ, सरगुण आपणा रूप वटाईआ। शब्द सुत तेरी रखे पति, पतिपरमेश्वर वेख वखाईआ। नाड़ बहत्तर ना उब्बले रत्त, अग्नी तत्त ना कोए जलाईआ। सरगुण मार्ग इक्को दस्स, गुर गुर बूझ बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराईआ। गुर शब्द तेरा सति पसारा, हरि सतिगुर आप कराइंदा। निरगुण सरगुण लै अवतारा, जोती जोत डगमगाइंदा। अमृत आत्म ठंडा ठारा, निझर झिरना आप झिराइंदा। दीआ बाती कर उज्यारा, जोत निरँजण डगमगाइंदा। अनहद नाद सच्ची धुन्कारा, आत्मक राग सुणाइंदा। पीर पैग़म्बर बरख़ुरदारा, बाले तेरी सेव कमाइंदा। चौदां लोक हट्ट वणजारा, वस्त इक्को इक्क वखाइंदा। चौदां तबकां दए हुलारा, हुलारा आपणे हथ्थ रखाइंदा। हक़ हक़ीक़त बोल नाअरा, लाशरीक आप सुणाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेखे वारो वारा, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा नाउँ धराइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण करे उज्यारा, गीता ज्ञान आप दृढ़ाइंदा। अञ्जील कुराना दए सहारा, तीस बतीसा आपे गाइंदा। खाणी बाणी खेल न्यारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुत अबिनाशी अचुत्त, गुर सतिगुर इक्क वड्याइंदा। शब्द गुर आदि अन्त, जुग जुग वेस वटाईआ। करे खेल श्री भगवन्त, भगवन आपणी दया कमाईआ। हरिजन वेखे साचे सन्त, सांतक सति सति वखाईआ। गुरमुखां देवे नाम मंत, अन्तर मन्त्र करे पढ़ाईआ। लेखा जाणे जीव जंत, लख चुरासी घट घट रिहा समाईआ। गुर अवतारां पीर पैग़म्बरां बणाए बणत, घड़न भन्नणहार बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर शब्दी सिफ्त सलाहीआ। शब्द गुरू वड डूँग्घा सागर, भेव कोए ना पाइंदा। निरगुण सरगुण भाग लगाए काया गागर, आप आपणी दया कमाइंदा। नाम वणजारा बण सौदागर, साचा वणज आप वखाइंदा। ग़रीब निमाणयां कोझयां कमल्यां देवे आदर, आपणा दरस आप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी आपणा खेल वखाइंदा। जुग चौकड़ी खेल अपारा, निरगुण सरगुण धार चलाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर लेखा जाणे तेई अवतारा, भगत अठारां कुण्डा लाहीआ। ईसा मूसा मुहम्मद देवणहार सच नज़ारा, मेहर नज़र आप उठाईआ। कागद कलम ना लिखणहारा, वेद कतेब भेव ना आईआ । जुगा जुगन्तर करे
खेल गुपत ज़ाहरा, अंदर बाहर आपणा रूप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर शब्द वड्डा वड वड्याईआ। गुर शब्द वडा सूरबीर, बल आपणा आप जणाइंदा। आदि जुगादी लोकमात आए घत्त वहीर, दो जहानां पैंडा आप मुकाइंदा। नाम निराला अणयाला मारे तीर, सच निशाना आप रखाइंदा। भगत भगवन्त चोटी चढ़ के मेले आप अखीर, अद्धविचकार ना कोए अटकाइंदा। तोड़नहारा शरअ जंजीर, बन्धन बंध ना कोए पुआइंदा। वेखणहारा पीर फकीर, फिकरा आपणा नाउँ सुणाइंदा। दाता दानी गुणी गहीर, गहर गम्भीर खेल कराइंदा। बाहरों दिसे पंज तत्त काया चीर, अंदर निरगुण जोती जोत जगाइंदा। जुगा जुगन्तर कटणहारा भीड़, नित नवित वेस वटाइंदा । कलम शाही लिख लिख लेखा जगत तकदीर, तदबीर आपणे हथ्थ रखाइंदा। बदलणहारा आप तकसीर, तालब तुलबा आप पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द गुर इक्क सलाहइंदा। शब्द गुर वड सूरा सूर, सूरबीर नाउँ धराईआ। सर्ब कला हरि भरपूर, भरपूर रिहा सर्ब ठाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर जिस कीता दूर, कलयुग अन्तिम दए विहाईआ। नानक निरगुण मिल्या साचा नूर, नूर नूर विच रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह पुरख समरथ, सचखण्ड साचे आसण लाइंदा। आदि जुगादी महिमा अकथ, जुग जुग आपणा नाउँ दृढ़ाइंदा। नानक निरगुण सरगुण होया वस, सरगुण नानक निरगुण मेल मिलाइंदा। पुरख अबिनाशी दर दुआरे साचे सद, सदा इक्को नाम लगाइंदा। दो जहानां पार हद्द, सचखण्ड दवारा सोभा पाइंदा। आपणे विच्चों आपणा नाउँ कढ्ढ, नाम सति आप वरताइंदा। सृष्ट सबाई देणी ब्रह्म मति, ब्रह्म विद्या इक्क पढ़ाइंदा। नाड़ बहत्तर ना उब्बले रत्त, अग्नी तत्त ना कोए जलाइंदा। आत्म परमात्म जोड़े नत्त, सोहँ ढोला इक्क पढ़ाइंदा। लख चुरासी बीजणा बीज साचे वत, अमृत बूटा आप लगाइंदा। दूई द्वैती मेटे फट, नाम पट्टी हथ्थ फड़ाइंदा। गुरदेव शब्द स्वामी मार्ग दस्स, निहकामी निहकर्मी आपणा कर्म जणाइंदा। हिरदे अंदर हरि जू वस, हरि आपणा पर्दा लाहइंदा। पुरख अबिनाशी गाए जस, रसना जिह्वा नानक इक्क हिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी करता पुरख, हरि सतिगुर आप कराईआ। ना कोई सोग ना कोई हरख़, नित नवित वेस वटाईआ। निरगुण निरगुण करे परख, सरगुण परख करे ना कोए राईआ। जिस जन कर किरपा देवे आपणा दरस, सो जन निउँ निउँ लागे पाईआ। लेखा जाणे अर्श फर्श, दो जहानां वेख वखाईआ। नानक गोबिन्द कोई ना फरक, इक्को जोत नूर रुशनाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची सिख्या इक्क दृढ़ाईआ। नानक बाणी पद निरबाण,
नर निरँकारा आप जणाइंदा। एकँकारा हो प्रधान, मन्त्र सतिनाम दृढ़ाइंदा। करता पुरख वडि मेहरवान, मेहर नज़र इक्क उठाइंदा। सृष्ट सबाई दए ज्ञान, आत्म परमात्म पर्दा लाहइंदा। नाता तुट्टे जीव जहान, जीवन जुगत आप जणाइंदा। अंगद अंग कर परवान, अमरदास झोली पाइंदा। रामदास हरि मन्दिर वखाए सच मकान, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। गुर अर्जन मारे अणयाला बाण, बाण निराला इक्क चलाइंदा। शब्द अनादि धुर फ़रमाण, सच संदेसा इक्क समझाइंदा। पीर पैग़म्बर गुर अवतार इकवन्जा बवन्जा इकट्ठे कीते आण, गुरू ग्रन्थ गुरदेव इक्क वड्याइंदा। नानक निरगुण पारब्रह्म प्रभ अग्गे मंगे दान, आपणी झोली अग्गे डाहइंदा। गोबिन्द कहे मेरा पिता पुरख अकाल, सच परवाना हथ्थ फड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा नाम साचा दान, गुर शब्दी हथ्थ फड़ाइंदा। नानक सतिगुर गुर शब्दी धार, पंज तत्त ना कोए वड्याईआ। रसना जिह्वा करे निरँकार, निरँकार निरँकार, अन्तर निरँकार रिहा समाईआ। गोबिन्द मेला दर दरबार, दरगाह साची वज्जी वधाईआ। पुरख अकाल करे प्यार, पिता पूत सहिज सुखदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दो जहानां वेख वखाईआ। दो जहानां नानक सतिगुर, गुर शब्दी शब्द जणाया। आदि जुगादी लेखा जाणे धुर धुर, लख चुरासी धुर मस्तक वेख वखाया । निरगुण निरगुण नाल जुड़ जुड़, सरगुण इक्को माण वधाया। ठाकर स्वामी जुगा जुगन्तर आवे जावे जन भगतां बौहड़ बौहड़, मिल मिल आपणा बन्धन पाया। रस वेखे मिट्ठा कौड़ कौड़, कूड़ी क्रिया दए खपाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना हरि जू आप सुणाया। धुर फ़रमाना कलयुग धार, हरि धरनी धरत धवल वड्याईआ। नानक निरगुण कर प्यार, पुरख अकाल रिहा जस गाईआ। गुरू ग्रन्थ गुर कर त्यार, ज्ञान गुरू समझाईआ। पुरख अकाल सब तों वसे बाहर, सचखण्ड वसे सच्चा माहीआ। जिस दी सिफ्त करे गुरू अवतार, पीर पैग़म्बर ध्यान लगाईआ। मिहबान बीदो सांझा यार, इलाही नूर नूर रुशनाईआ। जुगा जुगन्तर जुग चौकड़ी वेखे वेखणहार, वेखणहारा नज़र ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा हुक्म वरताईआ। गुरू ग्रन्थ गुर बाणी, सतिगुर गुरू नानक मोहर लगाईआ। आदि जुगादि अकथ कहाणी, बेअन्त बेअन्त बेअन्त कह कह शुकर मनाईआ। सुरत शब्द मिले सच्चा हाणी, घर साचे वज्जे वधाईआ। अमृत आत्म रस निझर मिले ठंडा पाणी, अग्नी तत्त ना लागे राईआ। आवण जावण जम्म की चुक्के काणी, जो गुर चरन ध्यान लगाईआ। हरि का खेल सदा महानी, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। जन भगतां देवे इक्क निशानी, धुरदरगाही लै के आईआ। आदि निरँजण नूर नुरानी, नूर नुराना डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे
खेल बेपरवाहीआ। मोहर लाई गई लग्ग, गुर सतिगुर आप लगाइंदा। चार वरनां मार्ग दस्स, ऊँच नीच भेव चुकाइंदा। लहिणा चुक्के सीआं साढे तिन्न तिन्न हथ्थ, हथ्थो हथ्थ हट्ट आप खुल्हाइंदा। पंच विकारा पाए नथ्थ, जो जन रसना जिह्वा गाइंदा। अंदर काया मन्दिर मिले पुरख समरथ, समरथ आपणा रंग रंगाइंदा। आत्म परमात्म होए वस, दूजा बन्धन ना कोए रखाइंदा। कलयुग कूड़ी क्रिया नौ खण्ड पृथ्मी होया अन्धेरा मस, साचा चन्द ना कोए चढ़ाइंदा। जीआं जंतां हो गई बस, काया बसता खोल्ह ना कोए वखाइंदा। जगत तृष्ना रहे नट्ठ, गुर का शब्द ना कोए सुणाइंदा। साधां सन्तां तुट्टा धीरज जत, सति सन्तोख ना कोए कमाइंदा। गुरुदुआरे ना कोए गुरमति, मनमति सर्ब कराइंदा। नानक गोबिन्द हिरदे किसे ना गया वस, लख चुरासी ख़ाली भाण्डा नज़री आइंदा । गुरू ग्रन्थ गुर जो मार्ग गया दस, कलयुग जीव राह ना कोए चलाइंदा। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर वसणहारा घट घट, जीव जंत वेख वखाइंदा । गुर अवतारां पीर पैग़म्बरां दर दुआरे आपणे सद, सदी चौधवीं पुच्छ पुछाइंदा। कलयुग वेखो अन्तिम हद्द, हद्द हदूद इक्क समझाइंदा। चार वरन डिगे डूँग्घी खड, बांहों फड़ पार ना कोए कढाइंदा। गुरसिख गुरमुख सीस केस रहे वढ्ढ, मुच्छ दाढ़ी ना कोए रखाइंदा। गोबिन्द साबत रही ना कोई यद्द, गोबिन्द एका हिरख मनाइंदा। जिन्हां पिच्छे बाले नीहां हेठां आया दब्ब, पुरख अकाल झोली पाइंदा। सो सज्जण मैनूं गए छड्ड, मेरा संग ना कोए निभाइंदा। ख़ाली दिसण हड्ड, बिन हरि नामे तन कोए ना भाइंदा। पुरख अबिनाशी अग्गे सारे रहे दस्स, तुध बिन नज़र कोए ना आइंदा। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर कलयुग अन्तिम खेड़ा करना भट्ठ, नौ खण्ड पृथ्मी तेरा राह तकाइंदा। वेद व्यासा कहे मैं लिख लिख आया दस्स, पूत सपूता ब्राह्मण गौड़ा कलयुग अन्तिम फेरा पाइंदा। ईसा कहे मैं लोकमात विच्चों आया नट्ठ, परवरदिगार तेरा अन्त राह तकाइंदा। मुहम्मद चरन दुआरे रिहा ढट्ठ, दोए दोए जोड़ वास्ता पाइंदा। सच अमाम मेरा चले ना कोए वस, चौदां तबक सर्ब कुरलाइंदा। नानक गोबिन्द मार्ग दिता दस्स, पुरख अकाल इक्को नज़री आइंदा। तुध बिन खेल ना करे कोई समरथ, कलयुग बेड़ा ना पार कराइंदा। दो जहान वेखे नट्ठ नट्ठ, आउँदा जांदा नज़र किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी साचा हरि, जुग जुग आपणा राह चलाइंदा। जुग जुग चले राह जग, हरि सतिगुर आप जणाईआ। चार कुण्ट कलयुग लग्गी अग्ग, बिन हरि सके ना कोए बुझाईआ। प्रगट होए पुरख समरथ, निहकलंका नाउँ रखाईआ। आपणी महिमा गाए अकथ, दूजी ओट ना कोए तकाईआ। भगत भगवान मेले हस्स हस्स, निरगुण निरगुण बन्धन पाईआ। जगत विकार विच ना जाए फस, त्रैगुण पोह ना सके राईआ। सन्त सुहेले कर इकट्ठ, इक्को मन्त्र दए पढ़ाईआ। जोती जोत
सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अन्त, कलयुग हरि हरि आप कराइंदा। प्रगट हो श्री भगवन्त, भगवन आपणी धार जणाइंदा। गढ़्ह तोड़े हउमें हंगत, हँ ब्रह्म आप वखाइंदा। भेव ना जाणे कोई पंडत, जगत विद्या हथ्थ ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, गुर शब्दी इक्को डंक वजाइंदा। गुर शब्दी डंक वज्जे संसार, हरि साचा आप वजाईआ। ना कोई मेटे मेटणहार, पुरख अबिनाशी खेल रचाईआ। नानक गोबिन्द करे प्यार, सति सतिवादी राह जणाईआ। गुरू ग्रन्थ गुर सच विहार, गुर मन्त्र नाम दृढ़ाईआ। सृष्ट सबाई भुल्ल जो होई ख़ुआर, फड़ फड़ मार्ग दए लगाईआ। नज़री आए इक्को एकँकार, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। पुरख अकाल करन जैकार, जै जैकारा इक्क अल्हाईआ। फतेह डंका वज्जे संसार, डौरू इक्को इक्क उठाईआ। राउ रंक दए अधार, ऊँचां नीचां लए मिलाईआ। सतिजुग साचा दस्से विहार, सो पुरख निरँजण आपणी मोहर लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, सतिजुग साचा रंग वखाईआ। ब्राह्मण स्त्री कलयुग आशा, कूड़ी क्रिया जनणी रूप वखाईआ। जिस अन्तर होए हरि प्रकाशा, मन हँकार सीस कटाईआ। निरगुण रूप साख्याता, पूत सपूता ब्राह्मण गौड़ा दए समझाईआ। उत्तम रखे आपणी ज़ाता, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। ना कोई बणाए पिता माता, शब्दी धार धार वखाईआ। आपे जाणे आपणी गाथा, जगत कर कर थक्के पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, उच्चा टिल्ला पर्बत दए समझाईआ। काया अंदर उच्चा टिल्ला पर्बत दिसे, घर घर विच आप बणाईआ। बजर कपाटी उत्ते वसे, थल्ले नज़र किसे ना आईआ। जगत जीव नौ दुआरे फिर फिर थक्के, साचा नूर नज़र किसे ना आईआ। जगत कतेबां पढ़ पढ़ थक्के, भेव अभेदा ना कोए खुल्हाईआ। सति सरूप नर निरँकार चार दीवारी अंदर कोए ना डक्के, फड़ बांहों कतल ना कोए कराईआ। जिस पीर पैग़म्बर गुर अवतार हुक्मे अंदर बद्धे, भगत भगवान साध सन्त आपणा हुक्म मनाईआ। तिस ब्राह्मण रूप कोई ना देवे धक्के, ब्राह्मणी मां ना कोए अख्वाईआ। नानक गोबिन्द इक्क घर इक्क पिता दे भाई सके, सज्जण इक्को नज़री आईआ। सूरा सरबंग शाह सुल्तान सचखण्ड निवासी इक्को गज्जे, गरज आपणी इक्क लगाईआ। कोटन कोटि विष्न ब्रह्मा शिव फिरन भज्जे, अग्गे सीस ना कोए उठाईआ। सम्बल नगरी सच दुआर बह बह सजे, जिस गृह अंदर आपणा नूर करे रुशनाईआ। बिन तार सितारों तार अगम्मी वज्जे, सो पुरख निरँजण आप वजाईआ। निहकलंक सूरा सरबंग, दो जहनां श्री भगवाना जन भगतां फिरे सज्जे खब्ब,े अग्गे पिच्छे आपणा फेरा पाईआ। लभ्भण गिआं किसे ना लभ्भे, कोटन कोटि बैठे ध्यान लगाईआ। सन्त सुहेले गुरू गुर चेले लख चुरासी विच्चों फड़ फड़ कढ्ढे, आप आपणा
मेल मिलाईआ। मां पित पुत्तर जिस जगत कुड़ावे छड्डे, पुरख अकाल इक्क मनाईआ। सो गोबिन्द हर घट अंदर सजे, घट घट आपणा आसण लाईआ। कलयुग अन्तिम मेटे फटे, दूई द्वैत दए मिटाईआ। लख चुरासी अमृत रस इक्को चट्टे, गुर गोबिन्द जाम प्याला दए प्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे राणी आपे राजा, आपे करे आपणा काजा, पिता पूत मात दाई दाया आप अख्वाईआ। गुरू ग्रन्थ गुर कहे बाणी, पुरख अकाल सदा जस गाईआ। सचखण्ड दी सच निशानी, सच सच जणाईआ। जुग जुग खेले खेल शाह सुल्तानी, शहिनशाह आपणा वेस वटाईआ। वेद पुराण शास्त्र सिमरत गीता ज्ञान अञ्जील कुरान ना मेटी निशानी, जिस वेले गुरू ग्रन्थ बणाईआ। जुग चौकड़ी सभदा लेखा जाणे जाण जाणी, जानणहार इक्क हो जाईआ। कलयुग अन्तिम निहकलंक महिमा महिमा अकथ आपे गाए आपणा दए ब्यानी, दूजा संग ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव ना किसे जणाईआ। गुरू ग्रन्थ गुरबाणी पढ़ो, गुर गुर आप जणाया। नौ दुआरे तज अंदर वड़ो, घर साचा वेख वखाया। अंगद वाले मन्दिर चढ़ो, हरि मन्दिर गुर अमरदास समझाया। सतिगुर पूरे लड़ फड़ो, फड़या लड़ छुट ना जाया। त्रैगुण माया कदे ना सड़ो, अमृत रस मुख चुआया। पुरख अबिनाशी इक्को वरो, जिस मिल्या पूजा पाठ रहिण ना पाया। संसा रोग दुःख संताप सब हरो, हरि जू इक्को नज़री आया। इस गल तों मूल ना डरो, पुरख अबिनाशी क्यों आपणी सिफ्त रिहा लिखाया। नानक गोबिन्द गुरू ग्रन्थ गुरबाणी याद करो घरो घरो, घर घर विच पर्दा लाहया। कूड़ी क्रिया विच ना अड़ो, साची सिख्या इक्क समझाया। जीवत जीव जीवत मरो, मरन नेड़ कदे ना आया। सरन सरनाई साची सीस धरो, जगदीश इक्को सोभा पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर आपणी महिमा अकथ, सदा सदा सद जस गाया।