पुस्तकालयभाग १२

१५ अस्सू २०१९ बिक्रमी प्रीतम सिँघ दे गृह जंडिआला ज़िला जलन्धर

आदि जुगादी ठांडा सीता, हरि ठाकर खेल कराइंदा। सचखण्ड निवासी इक्क अतीता, त्रैभवन वेस वटाइंदा। निरगुण निरगुण जणाए सच प्रीता, प्रीतीवान पर्दा लाहइंदा। आदि जुगादि जुग जुग जाणे आपणी रीता, निरगुण सरगुण खेल कराइंदा। वसणहारा धाम अनडीठा, दरगाह साची सोभा पाइंदा। भेव चुकाए हस्त कीटा, ऊँचां नीचां वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप जणाइंदा। आदि जुगादी साचा सज्जण, हरि वड्डा वड वड्याईआ।

दो जहान कराए इक्को मजण, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां इक्को सर वखाईआ। सन्त सुहेले गुरू गुर चेले निरगुण निराकार आए सद्दण, सति सतिवादी फेरा पाईआ। ग़रीब निमाणयां होए परदे कज्जण, समरथ पुरख बेपरवाहीआ। गढ़्ह हँकारी भाण्डे भज्जण, थिर कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची रीती आप जणाईआ। साची रीत श्री भगवान, सति सतिवादी आप जणाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर वेख्या आण, कलयुग निरगुण वेस वटाइंदा। लेखा जाणे सीता राम, गोपी काहन नाच नचाइंदा। पीर पैग़म्बर वेखे मार ध्यान, ध्यान ध्यान विच प्रगटाइंदा। लेखा जाणे शास्त्र सिमरत वेद पुराण, अञ्जील कुरान खोज खोजाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची रीती आप वखाइंदा। साची रीती श्री भगवन्त, निरगुण सरगुण आप जणाईआ। जुग चौकड़ी महिमा अगणत, लेखा लिख्त विच ना आईआ। हरिजन मेले साचे सन्त, सन्त सज्जण लए उठाईआ। बोध अगाध शब्द जणाए महिमा अगणत, लेखा लिख्त विच ना आईआ। नाता जोड़े नार कन्त, कन्त सुहाग वडी वड्याईआ। शब्द जणाए मणीआं मंत, अक्खर वक्खर कर पढ़ाईआ। आपणे हथ्थ लेखा रखे अन्त, अन्त अवर ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। जुग चौकड़ी चलाए राह, रैहबर आपणी दया कमाइंदा। नित नवित वेस वटा, वेस अवल्ला आप जणाइंदा। पंज तत्त काया महल्ला दए वसा, जिस गृह आपणा आसण लाइंदा। निहचल धाम अटल्ला दए सुहा, सो पुरख निरँजण खेल कराइंदा। अज्ञान अन्धेरा दए चुका, दीआ बाती इक्क जगाइंदा। कमलापाती साचा खेल दए समझा, साची सिख्या इक्क पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप कराइंदा। आपणी करनी करे करतार, कलयुग अन्तिम वेख वखाईआ। लेखा जाण गुर अवतार, गुर गुर बूझ बुझाईआ। नानक गोबिन्द सुण पुकार, सचखण्ड निवासी लए अंगड़ाईआ। पीर पैग़म्बर रोवण ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। भगत भगवान अग्गे करन गिरयाज़ार, धीरज धीर ना कोए धराईआ। धरनी धाहां रही मार, खुल्हड़े केस रही वखाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करन पुकार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। नेत्र रोवे सूरज चन्द सितार, मंडल मण्डप दए दुहाईआ। चारों कुण्ट रैण अन्धयार, साचा चन्द ना कोए चढ़ाईआ। कलयुग कूड़ होया प्रधान, सच सुच्च ना कोए पढ़ाईआ। घर घर वड़या पंज शैतान, काम क्रोध लोभ मोह हँकार करे लड़ाईआ। गुर का शब्द ना सके कोए पहचान, निज नेत्र ना कोए खुल्हाईआ। बत्ती दन्द बणया गाण, अनहद राग ना कोए सुणाईआ। अठ सठ तीर्थ फिरन अञ्याण, आत्म सरोवर नावण कोए ना जाईआ। गुरदर मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ दीपक रहे बाल, घर मन्दिर निरगुण जोत करे ना कोए रुशनाईआ। कूड़ी क्रिया आसा तृष्ना बणया पीण

खाण, सति सन्तोख ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह हरि खेल अपारा, निरगुण सरगुण आप जणाइंदा। कलयुग वेखे वेखणहारा, बेअन्त फेरा पाइंदा। सृष्ट सबाई धूआँधारा, नूर नुराना चन्द ना कोए चढ़ाइंदा। लख चुरासी लगा अखाड़ा, ज़ात पात नाच नचाइंदा। दीन मज़्हब मंगण वाड़ा, पुरख अबिनाशी दिस किसे ना आइंदा। ग़रीब निमाणे पारब्रह्म अग्गे कढ्ढण हाढ़ा, निउँ निउँ सीस सर्ब झुकाइंदा। त्रैगुण माया लग्गी तत्ती हाढ़ा, अग्नी तत्त ना कोए बुझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा वेस आप धराइंदा। साचा वेस करे भगवान, आपणी दया कमाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर नव नौ आपे खोज खोजाईआ। चार चार जाणे सच निशान, पंचम पंचम पंचम पर्दा लाहीआ। लेखा जाणे दो जहान, दोए दोए आपणी कल वरताईआ। जोधा सूर बली बलवान, बल आपणा आप प्रगटाईआ। आदि जुगादि नौजवान, ना मरे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप कराईआ। साची खेल करे जग, जगजीवण दाता दया कमाइंदा। कलयुग मेटे लग्गी अग्ग, अग्नी तत्त ना कोए रखाइंदा। सन्त सुहेले साचे सद, अक्खर वक्खर नाम पढ़ाइंदा। दरस कराए उपर शाह रग, शहिनशाह आपणा मेल मिलाइंदा। कूड़ कुड़यारा पार हद्द, सच सुच्च नाम दृढ़ाइंदा। लख चुरासी विच्चों कढ्ढ, आप आपणा बन्धन पाइंदा। नाम निशाना देवे गड्ड, श्री भगवान आप झुलाइंदा। जन भगतां करे पक्ख, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। सतिजुग मार्ग देवे दस्स, सोहँ अक्खर इक्क समझाइंदा। साचा नाम अमृत रस, रस रसना सर्ब मिटाइंदा। दरस कराए हस्स हस्स, अंदर बाहर गुपत ज़ाहर खोज खोजाइंदा। कलयुग मेटे रैण अन्धेरी मस्स, जगत उजाला इक्क वखाइंदा। सृष्ट सबाई देवे धीरज जत, सति सन्तोख झोली पाइंदा। नाड़ बहत्तर ना उब्बले रत्त, रत्ती रत्त रत्त सुकाइंदा। आत्म परमात्म देवे ब्रह्म मति, ब्रह्म विद्या इक्क पढ़ाइंदा। सर्ब जीआं जाणे मित गत, गति मित आपणे हथ्थ रखाइंदा। सतिजुग सति चलाए रथ, बण रथवाही सेव कमाइंदा। लेखा जाणे तत्त अठ, अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश, मन मति बुध खोज खोजाइंदा। निरगुण रूप हो प्रगट, नौ खण्ड पृथ्मी नौ दर वेख वखाइंदा। सति सतिवादी सति पुरख निरँजण साचा खोल्हे इक्को हट्ट, बजर कपाटी कुण्डा लाहइंदा। गुरसिखां अंदर आपे वस, आप आपणा भेव चुकाइंदा। बिन रसना जिह्वा गाए जस, नाद अनादी धुंन सुणाइंदा। तीर अणयाला मारे कस, मन का मणका आप भुआइंदा। कलयुग कूड़ी क्रिया करे भट्ठ, भट्ठ खेड़ा आप वखाइंदा। उलटी गेड़नहारा लट्ठ, जुग जुग आपणा वेस वटाइंदा। लहिणा देणा चुकाए हथ्थो हथ्थ, समरथ पुरख दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची रीती आप जणाइंदा। साची रीती सतिजुग

धार, सति पुरख निरँजण आप जणाईआ। हँ ब्रह्म कर प्यार, आत्म परमात्म मेला सहिज सुभाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म दए आधार, ईश जीव करे कुड़माईआ। कागद कलम ना लिखणहार, लिख लिख लेख ना कोए मुकाईआ। नर निरँकारा वसे सब तों बाहर, सचखण्ड बैठा आसण लाईआ। तत्तव तत्त करे विहार, बिवहारी आपणी खेल कराईआ। भगत भगवन्त कर प्यार, दर घर मेला लए मिलाईआ। गुर चेला सोहे इक्क दुआर, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। सज्जण सुहेला एकँकार, दूजा संगी नज़र कोए ना आईआ। आण कलयुग भेख पखण्डा करे खुआर, आत्म रंडी रहिण ना पाईआ। सच सुगंधी आवे विच संसार, नव नौ चार दए महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुगत आपणी आपणे हथ्थ रखाईआ। जुगत आपणी हथ्थ समरथ, दूजा घट ना कोए रखाइंदा। कलयुग अन्त हो प्रगट, निहकलंका नाउँ रखाइंदा। चौदां लोकां पाए नथ्थ, चौदां तबकां डेरा ढाहइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर एका घर लए सद्द, दीन मज़्हब ना कोए वखाइंदा। ज़ात पात जाए लद, सब दे सिर ते भार चुकाइंदा। कलयुग पार किनार होवे हद्द, अद्धविचकार ना कोए अटकाइंदा। सतिजुग सच्चा धरत मात दी गोदी बहे सज, हरि सज्जण आप बहाइंदा। दो जहानां एका डंका जाए वज्ज, नर निरँकारा आप वजाइंदा। ग़रीब निमाणयां कोझयां कमल्यां जन भगतां पर्दा देवे कज्ज, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। लख चुरासी जो घड़या सो रिहा भज्ज, घड़न भन्नणहार आपणा खेल आप वखाइंदा। पंज तत्त काया चोला सब दा जाए भज्ज, थिर कोए रहिण ना पाइंदा। मन वासना रिहा नच्च, मति मतवाली संग रखाइंदा। सतिगुर का शब्द ना जाणे सच्च, कूड़ी क्रिया मोह वधाइंदा। अन्तिम कलयुग माया जाए मच्च, पंज तत्त हड्डीआं बालण रूप वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी आपणा हुक्म वरताइंदा। जुग चौकड़ी साचा राणा, हुक्मी हुक्म आप जणाईआ। कलयुग देवे धुर फ़रमाना, सच संदेसा रिहा सुणाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी होए वैराना, धीरज धीर ना कोए धराईआ। जीव जंत साध सन्त आत्म परमात्म भुलया गाणा, रसना जिह्वा रही कुरलाईआ। सति सति ना मिल्या पीणा खाणा, तृष्ना भुख ना कोए गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, रीती आपणी इक्क रखाईआ। साची रीती श्री भगवान, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग अन्त चलाइंदा। लेखा जाणे दो जहान, विष्न ब्रह्मा शिव आप उठाइंदा। त्रैगुण माया देवे दान, पंचम झोली आप भराइंदा। लख चुरासी खेल महान, जेरज अण्डज उत्भुज सेत्ज वंड वंडाइंदा। चारे खाणी कर प्रधान, चारे बाणी रंग रंगाइंदा। परा पसन्ती मद्धम बैखरी बोल ज़बान, ज़िमीं असमान खोज खोजाइंदा। दीन मज़्हब रख ईमान, अमन आपणा इक्क समझाइंदा। वेद शास्त्र सिमरत मेल पुराण, पुराण प्राणी आप वखाइंदा। दस अठ भेव महान, अठ

दस गीता ज्ञान दृढ़ाइंदा। ईसा मूसा संग मुहम्मद हो प्रधान, सच प्रधानगी आप कमाइंदा। तीस बतीसा एका गाण, अञ्जील कुराना वंड वंडाइंदा। मुकामे हक़ नौजवान, लाशरीक खेल कराइंदा। निरगुण निरगुण · शब्द

अगम्मी इक्क धुन्कान, निरगुण सरगुण आप वजाइंदा। सच संदेसा देवे एका कान, बिन कन्नां आप सुणाइंदा। कलयुग अन्तिम प्रगट होए महांबली बलवान, बल आपणा आप जणाइंदा। निहकलंक नौजवान, रूप रंग रेख ना कोए रखाइंदा। सतिजुग मार्ग लावे आण, कलयुग कूड़ी क्रिया मेट मिटाइंदा। शब्द अगम्मी गाए गाण, सोहँ ढोला आप सुणाइंदा। बणे विचोला श्री भगवान, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाइंदा। भाग लगाए काया सच मकान, हरि मन्दिर इक्को रूप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग रीती आप चलाइंदा। कलयुग चले साची रीत, सतिजुग साचे माण दिवाईआ। अन्तिम लहिणा देणा चुक्के मन्दिर मसीत, मुल्ला शेख़ कोए रहिण ना पाईआ। पुरख अबिनाशी सोवे दे कर पीठ, आपणी करवट ना लए बदलाईआ। क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश चार वरन सुणाए इक्को गीत, साचा ढोला एका गाईआ। आत्म परमात्म करे प्रीत, परम पुरख हुक्म मनाईआ। लेखा चुक्के हस्त कीट, ऊँच नीच ना कोए जणाईआ। सर्ब जीआं दा इक्को गीत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह आप जणाईआ। साचा राह लग्गे मात, लग्ग मातर ना कोए वखाइंदा। लख चुरासी बंधे नात, नाता कोए ना तोड़ तुड़ाइंदा। लहिणा देणा चुक्के ज़ात पात, वरन गोत ना कोए रखाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी बणाए एका घाट, पत्तण इक्को नज़री आइंदा। सृष्ट सबाई माई बाप, पुरख अबिनाशी खेल कराइंदा। लहिणा देणा मेट कलयुग अन्धेरी रात, सतिजुग साचा चन्द चमकाइंदा। पारब्रह्म प्रभ इक्को पूजा पाठ, मन्त्र आपणा नाम वड्याइंदा। सति सतिवादी खोल्हे हाट, बण वणजारा सेव कमाइंदा। भगत भगवन्त होवे दास, दासी आपणा रूप वटाइंदा। लेखा जाण पृथ्मी आकाश, गगन मंडल खोज खोजाइंदा। गुरमुख अंदर कर कर वास, दर घर साचा आप सुहाइंदा। निर्मल जोत कर प्रकाश आपणा निरगुण लेखा जाण पवण स्वास, पवण पवणी डेरा ढाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह चलाए भगवान, भगवन आपणी दया कमाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर सीस झुकायण, सजदा इक्को इक्क कराईआ। नाता तुट्टे अञ्जील कुरान, शरीअत वंड ना कोए वंडाईआ। सोहँ ढोला सारे गाण, गा गा आपणा शुकर मनाईआ। नज़री आए इक्को राम, घट घट रमिआ सर्ब ठाईंआ। दरस दिखाए सच्चा काहन, नाम बंसरी इक्क वजाईआ। ईसा मूसा सच पैग़ाम देवे आण, नबी रसूल करे पढ़ाईआ। मुहम्मद दस्से इक्क ईमान, एका घर वज्जे वधाईआ। नानक गोबिन्द शुकर मनाण, संसा कोए रहिण ना पाईआ। सर्ब जीआं दा इक्क भगवान, इक्क इकल्ला

साचा माहीआ। सतिजुग साचा मार्ग दस्से आण, निहकलंक वडी वड्याईआ। राज राजान शाह सुल्तान चरनी डिगण आण, सीस ताज ना कोए रखाईआ। चरन धूढ़ी मंगण दान, मस्तक टिक्का इक्को लाईआ। बाली बुध बण अंञाण, साची सुध ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग रीती आप चलाईआ। साची रीती सच सुल्तान, सचखण्ड निवासी आप चलाइंदा। थिर घर वसे नौजवान, नौबत आपणे नाम सुणाइंदा। सुन्न अगम्मी खेल महान, धूआँधार पर्दा लाहइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव बाल अञ्याण, फड़ बांहों आप उठाइंदा। करोड़ तेतीसा देवे ज्ञान, सुरपति इन्द आप पढ़ाइंदा। त्रैगुण माया तोड़े माण, पंज तत्त अभिमान ना कोए जणाइंदा। लख चुरासी कर पहचान, गुरमुख सज्जण आप जगाइंदा। गुरसिखां देवे इक्क ध्यान, चरन कँवल समझाइंदा। सन्त कन्त मिले आण, सेज सुहञ्जणी सोभा पाइंदा। भगत भगवन्त हो प्रधान, सच परवाना हथ्थ फड़ाइंदा। सोहँ ढोला सारे गाण, गावणहार आप जणाइंदा। पतित पुनीत सर्ब हो जाण, पापी रूप ना कोए वटाइंदा। जूठ झूठ मिटे निशान, सच सुच्च आप जणाइंदा। आत्म परमात्म मिले आण, दूई द्वैती पन्ध मुकाइंदा। सति सतिवादी सति झुलाए निशान, दो जहानां आप उठाइंदा । तेई अवतार करन ध्यान, निउँ निउँ चरन ध्यान लगाइंदा। भगत अठारां बिन रसना जिह्वा गाण, पीर पैग़म्बर सिफ्त सालाहइंदा। नानक गोबिन्द खेल महान, हरि ख़ालक ख़लक रूप वेख वखाइंदा। जोधा सूरबीर बली बलवान, बल आपणा आप वखाइंदा। सतिजुग साची सब नूं मन्नणी पए आण, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग रीती आपणे हथ्थ चलाइंदा। जुग रीती हथ्थ करे करतार, कुदरत कादर खेल वखाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग उतरे पार, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण वेख वखाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप ज़िमीं असमान हाहाकार, मंडल मण्डप देण दुहाईआ। रवि ससि करन पुकार नेत्र रोवण ज़ारो ज़ार, अग्नी तत्त तत्त जलाईआ। विष्नूं खाली दिसे भण्डार, ब्रह्मे ब्रह्म ना कोए प्यार, शंकर त्रिसूल रिहा सुटाईआ। पारब्रह्म तेरा अन्त ना पारावार, बेअन्त तेरी वड्याईआ। सेवा करदे रहे जुग चौकड़ी चार, चार चार रंग रंगाईआ। अन्तिम सारे गए हार, बलहीण देण दुहाईआ। साडी साहिब सुण पुकार, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। आई अन्तिम तेरी वार, तुध बिन अवर ना कोए सहार, जिउँ भावे तिउँ लैणा तार, समरथ पुरख तेरी वड्याईआ। तेरा दर ठांडा दरबार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क वसाउणा साचा घर घर मन्दिर वज्जे वधाईआ। सो पुरख निरँजण हरि निरँकारा, हरि जू हरि हरि आप जणाइंदा । कलयुग खेल करे न्यारा, निराकारा वेस वटाइंदा। त्रैगुण सदा वसे बाहरा, त्रैभवण धनी आपणा भेव जणाइंदा। काग़ज़ कलम ना लिखणहारा, लेखा लिख ना कोए समझाइंदा। गुर

अवतार पीर पैग़म्बर सुणे पुकारा, सचखण्ड वासी दया कमाइंदा। भगत भगवन्त दए सहारा, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। लख चुरासी पावे सारा, घट घट अंदर खोज खोजाइंदा। निरगुण निरगुण लै अवतारा, मात पित ना कोए बणाइंदा। नाम खण्डा तेज़ कटारा, चण्ड प्रचण्डा आप चमकाइंदा। दो जहानां करे खुआरा, कलयुग खुआरी मेट मिटाइंदा। तिक्खा रखे इक्को आरा, दो जहानां चीर पुवाइंदा। लहिणा देणा जाणे चंगा माढ़ा, बचया कोए रहिण ना पाइंदा। कलयुग कूड़ी क्रिया लग्गा अखाड़ा, धीआं भैणां नाच नचाइंदा। पावे सार जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, उच्चे टिल्ले पर्बत फोल फोलाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर साध सन्त जिस दीआं गाउँदे आए वारां, चार युग सिफ्ती सिफ्त सालाहइंदा। खाणी बाणी अञ्जील कुरानी अक्खर अक्खर जिस दा मिल्या सहारा, वक्खर वक्खर रूप वटाइंदा। महांबली उतरे आपणी धारा, धार धार विच्चों प्रगटाइंदा। साचा मार्ग लाए विच संसारा, संसा रोग सर्ब मिटाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी लख चुरासी जीव जंत विष्न ब्रह्मा शिव गुर अवतार पीर पैग़म्बर सोहँ शब्द करन जै जैकारा, जै जैकार सर्ब अल्हाइंदा। तेरी कुदरत तेरा खेल न्यारा, कादर करीम रहीम रहिमत रहिमान आप कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जुग जुग मार्ग आपे लाइंदा। सतिजुग साचा मार्ग ला, सति सतिवादी दया कमाईआ। निरगुण सरगुण बणे मलाह, साचा बेड़ा आप चलाईआ। एका नाउँ दए पढ़ा, नव खण्ड वज्जे वधाईआ। एका मन्दिर दए वखा, गुर इष्ट देव मनाईआ। सृष्ट सबाई भाण्डा भरम दए भन्ना, भउ आपणा इक्क रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कराईआ। साची करनी करनेयोग, हरि सतिगुर खेल कराइंदा। एका मेले धुर संजोग, बण संजोगी वेस वटाइंदा। लेखा जाणे चौदां लोक, चौदां तबक पर्दा लाहइंदा। दो जहान सुणाए इक्क सलोक, सोहँ ढोला आपे गाइंदा। आत्म परमात्म देवे मोख, मुक्ती चरनां हेठ दबाइंदा। ना कोई हरख़ ना कोई सोग, चिंता दुःख ना कोए रखाइंदा। काया वेखे किला कोट, गुरमुख बंक इक्क वड्याइंदा। कर प्रकाश निर्मल जोत, जोती जाता डगमगाइंदा। सति पुरख निरँजण दस्से साची ओट, पुरख अकाल इष्ट बणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग मार्ग आपे लाइंदा। सतिजुग मार्ग लाए भगवान, श्री भगवान आपणी दया कमाईआ। सति सतिवादी झुलाए सच निशान, सति पुरख निरँजण शहिनशाहीआ। गुरमुख गुरसिख गुर गुर देवे ज्ञान, अन्तर मन्त्र कर पढ़ाईआ। सन्त सज्जण कराए चतुर सुजान, मूर्ख मूढ़े धन्दे लाईआ। भगत भगवन्त मिले आण, घर साचे वज्जे वधाईआ। नाता तुट्टे जीव जहान, जीवण जुगत दए जणाईआ। दिवस रैण एको गाण, अठ्ठे पहर नाद धुंन शनवाईआ। अमृत आत्म पीण खाण, अंमिउँ रस इक्क प्याईआ। जोती जोत सरूप हरि,

आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग दए लगाईआ। साचा मार्ग सतिजुग, जुग करता आप लगाइंदा। कलयुग औध गई पुग्ग, वेला अन्तिम नेड़े आइंदा। पारब्रह्म निरगुण रूप सरगुण अंदर जो बैठा छुप, प्रगट आपणा खेल कराइंदा। आदि जुगादि रिहा चुप्प, गुर अवतार सेव लगाइंदा। कलयुग अन्तिम जाए उठ, दीनन आपणी दया कमाइंदा। निर्मल नूर जोत प्रकाश, प्रकाश जोत आप वखाइंदा। खेले खेल खेल तमाश, दो जहानां वेख वखाइंदा। जन भगतां पति लए राख, रक्षक आपणी दया कमाइंदा। बोध अगाधी शब्द अगम्मी रिहा भाख, भाख्या आपणी आप समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग रीती आप जणाइंदा। जुग रीती पारब्रह्म, ब्रह्म आपणा रूप वखाईआ। सतिजुग जणाए साचा धर्म, धर्मी धर्म वंड वंडाईआ। लख चुरासी जाणे कर्म, निहकर्मी फेरा पाईआ। नाता तुट्टे बरन वरन, वरन गोत ना कोए वड्याईआ। सच दुआरा सतिगुर चरन, दूजी मिले ना कोए सरनाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर पारब्रह्म कोलों सारे डरन, दर बैठे सीस झुकाईआ। सोहँ ढोला जगत विचोला निष्अक्खर वक्खर सारे पढ़ण, पढ़ पढ़ रहे सुणाईआ। करता पुरख करनी करन, जुग जुग कीमत आपे पाईआ। आदि जुगादी आए तरनी तरन, तारनहारा इक्क रघुराईआ। लख चुरासी घाड़न घड़न, घड़ घड़ वेखे सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग आप उपाईआ। साचा मार्ग आदि अन्त, सो पुरख निरँजण आप लगाइंदा। निरगुण सरगुण बणाए बणत, कर किरपा खेल कराइंदा। अन्तर आत्म इक्को मंत, अन्तर अन्तर आप दृढ़ाइंदा। हरिजन विरला जाणे सन्त, जिस सतिगुर बूझ बुझाइंदा। भेव ना पाए कोई पंडत, पढ़यां हथ्थ किसे ना आइंदा। भरमे भुल्ले जीव जंत, जागरत जोत ना कोए जगाइंदा। गुरमुख विरले मेला नार कन्त, हरि कन्त सेज सुहञ्जणी आप हंढाइंदा। काया चोली चाढ़े रंग बसन्त, चढ़या रंग उतर ना जाइंदा। कूड़ी क्रिया गढ़्ह तोड़े हउमे हंगत, हँ ब्रह्म आप समझाइंदा। नाता तुट्टे दोज़ख़ जन्नत, बहश्त स्वर्ग आस ना कोए कराइंदा। लेखा जाणे अर्श फर्श, काया कुरा खोज खोजाइंदा। जिस जन देवे आपणा दरस, हरि दरसी मेल मिलाइंदा। एथे ओथे करे तरस, दो जहानां पन्ध मुकाइंदा। जोती जोत मिलाए फेर ना आए परत, मात गर्भ ना फेरा पाइंदा। साचे भगतां अमृत मेघ देवे बरस, मेघ मेघ रूप वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे वड़याई धरनी धरत, धवल आपणे रंग रंगाइंदा ।

१५ अस्सू २०१९ बिक्रमी महिंगा सिँघ दे गृह पिण्ड पबम

हरि डंका नाम मृदंग, मर्द मर्दाना आप वजाइंदा। शहिनशाह सूरा सरबंग, पुरख अबिनाशी खेल कराइंदा। साचे असव कस तंग, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लो आपे लँघ, लोक परलोक खोज खोजाइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर भगतन रखे सदा संग, सगला संग आप निभाइंदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग गए लँघ, कलयुग अन्तिम वेला आइंदा। सृष्ट सबाई दिसे भेख पखण्ड, परम पुरख ना कोए मनाइंदा। आत्म अन्तर ना कोए अनन्द, रसना जिह्वा सर्ब हल्काइंदा। जगत विकारा वेखे तेज चण्ड प्रचण्ड, सति खण्ड खण्ड खण्ड कराइंदा। बिन परमात्म आत्म होई रंड, नर हरि कन्त ना कोए हंढाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप समझाइंदा। साचा भेव ज़िमीं असमान, ज़र्रा ज़र्रा आप जणाईआ। लेखा जाण दो जहान, दोए दोए धार वेख वखाईआ। प्रगट हो श्री भगवान, भगवन आपणा रंग रंगाईआ। निरगुण सरगुण देवे दान, दाता दानी दया कमाईआ। सचखण्ड निवासी हो मेहरवान, सच मार्ग इक्को लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी दए जणाईआ। साची करनी सच घर, हरि साचा सच जणाइंदा। आदि जुगादी देवणहारा वर, वर दाता खेल कराइंदा। पुरख अबिनाशी नरायण नर, नर आपणा नाउँ धराइंदा। आदि जुगादि लख चुरासी घाड़न घड़, नित नवित वेख वखाइंदा। सच दुआर हरि निरँकार निरगुण रूप आपे खड़, सरगुण आपणा नाम दृढ़ाइंदा। महल अटल उच्च मुनार बैठा चढ़, जोती जाता पुरख बिधाता जग नेत्र नज़र किसे ना आइंदा। वेखणहारा खेल तमाशा, लोआं पुरीआं पावे रासा, गोपी काहन नाच नचाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी धुर फ़रमाना, धुरदरगाही आप सुणाईआ। भूपत भूप राज राजाना, शहिनशाह दाता बेपरवाहीआ। निरगुण सरगुण हो प्रधाना, सच प्रधानगी इक्क कमाईआ। तख्तों लाहे राजा राणा, सीस ताज ना कोए टिकाईआ। सृष्ट सबाई जणाएं इक्को गाणा, गा गा अक्खर आप पढ़ाईआ। कलयुग अन्तिम मन्नणा सब ने भाणा, भाणे अंदर गुर अवतार पीर पैग़म्बर रिहा रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल सच्चा माहीआ। माहीगीर आया माही, बेपरवाह आपणा खेल कराइंदा। कलयुग अन्तिम मेटे कूड़ी शाही, शहिनशाह एका हुक्म जणाइंदा। गुरमुख वेखे भुल्ले राही, फड़ बांहों मार्ग पाइंदा। एका मन्त्र रिहा दृढ़ाई, दृढ़ निशचा आप कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी भगत भगवान, निरगुण सरगुण आप जणाईआ। कलयुग अन्तिम खेल महान, ख़ालक ख़लक वेख वखाईआ। मुरीद मुर्शद लए भाल, दीद

ईद चन्द चढ़ाईआ। लेखा जाण ज़िमीं असमान, काया कुरा खोज खोजाईआ। सच महिराबे बैठे आण, महबूब बेपरवाहीआ। जिस दी सिफ्त करे अञ्जील कुरान, तीस बतीसा ढोला गाईआ। सो साहिब प्रगट होवे मिहबान, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। चौदां तबकां वेखे आण, पुरख अबिनाशी वेस वटाईआ। चौदस चन्द चढ़े ना कोए जहान, जगत अन्धेरा इक्को छाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी करने आया, करनहार करतारा। साचा हुक्म सुनावण आया, धुरदरगाही हो उज्यारा। साचा मन्त्र पढ़ावण आया, आत्म परमात्म इक्क जैकारा । गुर अवतार पीर पैग़म्बर मिलावण आया, दीन मज़्हब करे पार किनारा। सही सलामत इक्को नूर रिहा दरसाया, जन्म मरन ना कोए रखाया । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहया। बेपरवाही बेपरवाह, हरि आपणी दया कमाइंदा। निरगुण सरगुण बण मलाह, साची सेवा आप कमाइंदा। चौथे जुग फेरा पा, चार वरन डेरा ढाहइंदा। चारे खाणी लेखा दए मुका, चारे बाणी रंग रंगाइंदा। चार कुण्टां डंका दए वजा, चार यारी आप उठाइंदा। चारे वेद लेखा झोली देवे पा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी चार चार, हरि साचा आप कराईआ। लेखा जाणे धुर दरबार, धुर दी बाणी बाण लगाईआ। कलयुग अन्तिम करे ख़ुआर, ख़ुआरी सब दी दए वखाईआ। गुरसिख गुर गुर लए उठाल, हरि हरि आपणी बूझ बुझाईआ। गुरमुख चले नाल नाल, चाल निराली इक्क जणाईआ। सन्त सुहेले साचे लाल, सो पुरख निरँजण आपणी गोद बहाईआ। भगत भगवान कर परवान, नाम परवाना हथ्थ उठाईआ। कलयुग दा अन्त निशान, सतिगुर साचा आप प्रगटाईआ। निहकलंक बली बलवान, बली आपणी आप चढ़ाईआ। गोबिन्द लेखा विच जहान, जीवन जुगत दए वड्याईआ। सति धरनी देवे दान, धरत धवल ख़ुशी मनाईआ। प्रभ मिल्या सच्चा काहन, घर बंसरी नाम सुणाईआ। लेखा चुका सीआ राम, सीता सुरती लए प्रनाईआ। निरगुण नूर कराए साचा भान, सूरज चन्द नैण शरमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल कर कर, करनी आपणी आप जणाइंदा। निरगुण सरगुण रूप धर धर, धरत धवल वेख वखाइंदा। अक्खर वक्खर आपे पढ़ पढ़, बोध अगाध ज्ञान दृढ़ाइंदा। सच महल्ले आपे चढ़ चढ़, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर फड़ फड़, फड़ बांहों हुक्म मनाइंदा। लेखा जाणे सीस धड़ धड़, निधड़क आपणी कार कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप जणाइंदा। साचा खेल अन्तिम कल, हरि करता आप जणाईआ। पुरख अबिनाशी अछल अछल, वल छल धारी भेव ना राईआ। निरगुण जोती बैठा रल, शब्दी आपणा डंक वजाईआ। सच

संदेसा साचा घल, गुरमुख सज्जण लए जगाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी चलावणहारा हल, तिक्खा फाला मुख कराईआ। इक्को धार वहाए जल थल, जल थल महीअल आपणा रूप वटाईआ। पावे सार जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूँग्घी डल, समुंद सागर खोज खोजाईआ। लख चुरासी काया लग्गा वेखे फल, पत डाल्ही पर्दा लाहीआ। घट घट अंदर जीव जंत साध सन्त वेखे कवण दुआरे दीपक जोती रिहा बल, बन्द किवाड़ी कुण्डा लाहीआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर कवण दुआरा बैठे मल, हरि जू भेव अभेद चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। साची करनी करे करतार, कलयुग अन्तिम वेख वखाइंदा। शब्दी सुत सच सरकार, धुर फ़रमाना हुक्म जणाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव करन पुकार, नेत्र नैणां नीर वहाइंदा। त्रैगुण धाहां रही मार, सति सन्तोख ना कोए दृढ़ाइंदा। पंज तत्त होया ख़ुआर, जगत ख़ुआरी ना कोए मिटाइंदा। लख चुरासी करे गिरयाज़ार, गिरयाज़ारी सब दी आप वखाइंदा। गुर अवतार गए हार, हरि का रूप नज़र किसे ना आइंदा। पीर पैग़म्बर होए शर्मसार, नेत्र नैण ना कोए उठाइंदा। महबूब नज़र ना आए सांझा यार, हुज़रा हक़ ना कोए वखाइंदा। जल्वा नूर ना कोए उज्यार, हज़रत फेरा ना कोए पाइंदा। साची रबाब अहिबाब ना वजाए कोए सतार, तन्दी तन्द ना कोए हलाइंदा। मुकामे हक़ ना परवरदिगार, मुख नकाब पड़दा ना कोए उठाइंदा। रातीं सुत्तयां ना कोए दीदार, दिने नज़र कोए ना आइंदा। सदी चौधवीं होण बेहाल, बिहबल संग ना कोए निभाइंदा। सब दे सिर ते कूके काल, काल नगारा डंक वजाइंदा। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर घट घट वासी चली अवल्लड़ी चाल, चाल निराली इक्क रखाइंदा। सन्त सुहेले गुरमुख गुर गुर लए भाल, ग़रीब निमाणयां गले लगाइंदा। कलयुग अन्तिम निरगुण रूप बण दलाल, शब्दी गुर सेव कमाइंदा। लेखा जाण हक़ हलाल, मुरीद मुर्शद आप उठाइंदा। साचा मार्ग इक्क सिखाल, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश आप पढ़ाइंदा। काया मन्दिर अंदर सच्ची धर्मसाल, मस्जिद शिवदुआला मट्ठ इक्को रंग रंगाइंदा। लेखा जाणे शाह कंगाल, शहिनशाह आपणा नाउँ धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, साचा हुक्म आप वरताइंदा। साचा हुक्म सच संदेसा, सो पुरख निरँजण आप सुणाईआ। आदि जुगादी नर नरेशा, निरगुण दाता सच्चा माहीआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी रूप अनूप धारे भेखा, रंग नज़र कोए ना आईआ। वसणहारा देस परदेसा, दो जहानां खोज खोजाईआ। पावे सार ब्रह्मा विष्न महेष गणेशा, गणपति आपणा हुक्म सुणाईआ। चतुर्भुज इक्क आदेसा, आदि शक्ति सीस झुकाईआ। निरगुण सरगुण निज नेत्र एका पेखा, पेखत पेखत ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अपार, आदि अन्त कराइंदा। कलयुग कूक सुण पुकार,

आपणी अक्ख आप खुल्हाइंदा। भगत रोवण ज़ारो ज़ार, सन्तन धीर ना कोए धराइंदा। गुरमुख राह तक्कण सांझे यार, यार नज़र कोए ना आइंदा। गुरसिख चरन धूढ़ी मंगण छार, ख़ाक मस्तक टिक्का कोए ना लाइंदा। रसना पढ़ पढ़ थक्का संसार, बण पाँधी पन्ध ना कोए मुकाइंदा। कलम शाही गई हार, मेरा नूर ना कोए वखाइंदा। वरन बरन रोवण ज़ारो ज़ार, साची सरन ना कोए जणाइंदा। रवि ससि ना कोए उज्यार, चन्द नूर ना डगमगाइंदा। पीर पैग़म्बर गुर अवतार प्रभ चरन दुआरे बह बह करन विचार, विचार विच हरि किसे ना आइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जिस दे हुक्मे अंदर कट के आए वगार, सो साहिब खेल कराइंदा। जिस नूं कहिन्दे बेपरवाह परवरदिगार, पर्दानसी आपणा पर्दा आप उठाइंदा। जिस नूं मन्नदे रहे एकँकार, सो अकल कल आपणा खेल वखाइंदा। जिस नूं कहिन्दे रहे राम रमिआ सर्ब संसार, सो रमइया वेस वटाइंदा । जिस नूं मन्नदे रहे काहन बंसरी सुणाए नाम धुन्कार, धुंन आत्मक राग अल्हाइंदा। जिस नूं मन्नदे रहे सचखण्ड वसे सच दरबार, निरगुण जोत डगमगाइंदा। सो साहिब कलयुग अन्तिम प्रगट होया आण, परम पुरख वेस वटाइंदा। करे खेल नौजवान, बिरध बाल ना रूप धराइंदा। सब नूं मन्नणी पए आण, बचया कोए रहिण ना पाइंदा। ना कोए चिल्ला तीर कमान, शस्त्र हथ्थ ना कोए उठाइंदा। एका हुक्म तीर निशान, अणयाला आप चलाइंदा। राज राजान शाह सुल्तान चरनी डिगण आण, सीस जगदीस अग्गे ना कोए उठाइंदा। लेखा जाणे पवण मसाण, पवण पवणी फेरा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा बल आप रखाइंदा। साचा बल आपे रख, बल बावण लए जगाईआ। गुरमुख गुर गुर कर प्रतख, परीख्या दए समझाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर रख्या वक्ख, कलयुग अन्तिम मेल मिलाईआ। सचखण्ड दा सच्चा हट्ट, लोकमात खुल्हाईआ। वस्त अमोलक इक्को घत्त, हरि नाम रिहा वरताईआ। भगत भगवान मार्ग दस्स, रैहबर इक्को राह वखाईआ। दो जहानां पन्ध मुकाया नस्स नस्स, बण पाँधी राही फेरा पाईआ। जन भगतां अंदर हरि जू वस, हस्स हस्स आपणी ख़ुशी मनाईआ। कलयुग अन्तिम गावे जस, आपणा लेखा लिख्त वखाईआ। गा जस करे ना बस, बसता सब दा दए बंधाईआ। निरगुण निराकार निरँकार अन्तिम गोदी लए चुक्क, चुक्क चुक्क आपणी ख़ुशी मनाईआ। थिर घर साचे दए रख, हरि सज्जण सच्चा माहीआ। दीन दयाल करे पक्ख, परम पुरख वेख वखाईआ। फड़ बांहों पुरख समरथ, आपणी उँगली लए लगाईआ। सचखण्ड दवारे जाए वस, दर दरवाज़ा इक्क खुल्हाईआ। निरगुण जोत कर प्रकाश, गुरमुख साचे विच मिलाईआ। जन्म जन्म दी पूरी करे आस, आसा आपणे विच खपाईआ। आत्म परमात्म सेज सुहञ्जणी इक्को भोग बलास, भस्मड़ रूप ना कोए वटाईआ। करे खेल शहिनशाह शाहो शाबाश, शाह पातशाह बेपरवाहीआ।

गुर अवतार पीर पैग़म्बर सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणी प्रगटाउँदा रिहा निक्की शाख़, शनाख़त आपणे हथ्थ रखाईआ। पीर पैग़म्बर देंदा रिहा दात, कलमा नबी आप पढ़ाईआ। सिफ्त सालाही सच्ची दस्से ज़ात, अज़ाती रूप ना कोए वटाईआ। निक्के निक्के बाले गुर अवतार पीर पैग़म्बर हथ्थ विच फड़ा कलम दवात, आपणी सिफ्त सिफ्त समझाईआ। अंदर वेखण मार झात, झाकी आपणी दए दरसाईआ। प्रभ नज़री आए पाकी पाक, निर्मल नूर नूर रुशनाईआ। बंक दुआरी सोहे साची खाट, आत्म सेजा डेरा लाईआ । नाम निधान सुणाए गाथ, बोध अगाध करे पढ़ाईआ। चरनी डिगण त्रिलोकी नाथ, कोटन कोटि सीस झुकाईआ। कोटन कोटि राम बेटे दसराथ, दर घर बैठे अलख जगाईआ। करे खेल पुरख समराथ, समरथ आपणा नाउँ धराईआ। कलयुग अन्तिम हो प्रगट, भगत भगवन्त लए मिलाईआ। वेखे खेल बाज़ीगर नट, स्वांगी आपणा स्वांग रचाईआ। सृष्ट सबाई लग्गा फट, पट्टी नाम ना कोए बंधाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्थर बैठी घत्त, यारड़ा सत्थर ना कोए हंढाईआ। नाड़ बहत्तर उब्बले रत्त, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। फिरे दरोही मनमति, मन वासना होए हल्काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल करने आया, कल कल्की लै अवतार। त्रैगण माया मेटण आया, महांबली हो त्यार। सृष्ट सबाई वेखण आया, निरगुण सरगुण पावे सार। सृष्ट सबाई दृष्टी इक्क खुलावण आया, इष्ट जणाए इक्क एकँकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे कराए सच विहार। सच विहारा सतिगुर मीता, मित्र प्यारा आप कराइंदा। जन भगता खेल वखाए इक्क अनडीठा, लख चुरासी गूढ़ी नींद सुवाइंदा। गुरमुख विरले नाम निधान पीता, अमृत रस इक्क चखाइंदा। लख चुरासी त्रैगुण तत्त तपे अंगीठा, सांतक सति ना कोए कराइंदा। कूड़ी क्रिया माया ममता हउमे हंगता पीसण पीसा, साची वस्त ना कोए वखाइंदा। कलयुग अन्तिम राज राजाना शाह सुतलानां खाली करे खीसा, दर दर घर घर इक्को अलख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, भगत भगवान आप मिलाइंदा।