१६ अस्सू २०१९ बिक्रमी गुरदयाल सिँघ दे गृह चीमां ज़िला जलन्धर
परवरदिगार लाशरीक, शहिनशाह तेरी सरनाईआ। आदि जुगादी मुर्शद मुरीद रफ़ीक, सही सलामत तेरी वड्याईआ। दो जहानां चौदां तबक वेखणहारा चांदनी तारीक, अन्ध अन्धेरा रिहा समाईआ। पीर पैग़म्बर मुल्ला शेख़ मुसायक तेरी करदे रहे उडीक, नेत्र ज़िमीं असमान उठाईआ। कलमा नबी रसूल दस्सदे रहे ठीक, ठीकर आपणा तन गंवाईआ। नूर इलाही
निराकार वसे सदा नज़दीक, निज घर बैठा डेरा लाईआ। सति सतिवादी पारब्रह्म बीठलो बीठ, बेपरवाह भेव ना राईआ। ऊँचो ऊँच नीकन नीक, नेत्र नैण नज़र किसे ना आईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण साचा मीत, मित्र प्यारा मिले माहीआ। आत्म अन्तर रूह बुत्त जणाए सच प्रीत, प्रीतीवान वड वड्याईआ। करे खेल आप अनडीठ, चौदां विद्या भेव ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। लाशरीक तेरा सहारा, मेहरवान तेरी वड्याईआ। बेऐब तेरा किनारा, कादर नज़र किसे ना आईआ। पीर पैग़म्बर मंगदे रहे भिखारा, दर दरवेश अलख जगाईआ। कलमा नबी इक्क उच्चारा, कायनात नात सुणाईआ। मिहबान बीदो बोल जैकारा, जैकार करे लोकाईआ। सच तौफ़ीक तोहे परवरदिगारा, लासानी तेरे हथ्थ तेरी वड्याईआ। जुग चौकड़ी खेल न्यारा, निरगुण सरगुण दए समझाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद रोवे ज़ारो ज़ारा, दर बैठे सीस झुकाईआ। काला सूसा तुट्टा शृंगारा, अल्फी नज़र कोए ना आईआ। मस्ती सूफी ना कोए विचारा, महिरूम दिसे सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरे हथ्थ सच्ची वड्याईआ। परवरदिगार सच सुल्तान, तख्त निवासी बेपरवाहीआ। धुर दरगाही दयावान, दर्दी दर्दीआं दर्द वंडाईआ। ज़िमीं असमान सर्ब कुरलाण, नैणां नीर वहाईआ। तोबा तोबा सारे कह कह मुख शरमाण, अल्ला राणी घूँगट मुख पाईआ। दुआ सलाम करे ना कोए अञ्याण, अलैकम रूप ना कोए वटाईआ। सजदा झुके ना कोए मेहरवान, सरन मिले ना कोए सरनाईआ। नाता तुट्टा अञ्जील कुरान, तीस बतीसा ना कोए वड्याईआ। अल्फ ये खाली दिसे मकान, अन्तिम मकबरा रिहा जणाईआ। तेरे बरदे बणे ग़ुलाम, पीर पैग़म्बर बैठे माण गंवाईआ। तूं साहिब सच्चा अमाम, तेरे हथ्थ सच्ची शहिनशाहीआ। कलयुग अन्तिम विगड़ गया निज़ाम, नौबत नाम ना कोए वजाईआ। घर घर दिसे कूड़ी क्रिया हराम, महिरम नज़र कोए ना आईआ। तेरा नाउँ निरँकार भुल्लया कलाम, कलमा नबी ना कोए वड्याईआ। साचा नूर ना कोए भान, चौदस चन्द ना कोए चढ़ाईआ। चौदां तबक दिसण बेईमान, शरअ शरीअत पई लड़ाईआ। सच संदेसा कोए ना सुणे कान, जूठ झूठ दए दुहाईआ। अन्तिम दिसे फनाह मकान, फातया सब दा नज़री आईआ। नेत्र रोवण बेज़बान, ज़िबा छुरी रहे चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरी सरन मिले वड्याईआ। पीर पैग़म्बर नेत्र रो, नैणां नीर वहाया। तेरे चरन कँवल ना सके छोह, छोहरे बांके धीर ना कोए धराया। दरगाह साची मिले ना ढोआ ढो, दर दरवेश बैठे अलख जगाया। तुध बिन नज़र ना आए को, उच्ची कूक कूक अल्हाया। परवरदिगार बेपरवाह तेरा तुट्टा मोह, मोह मुहब्बत जगत विच फसाया। अल्ला राणी खुल्ही मींडी रही खोह, सीस पट्टी ना कोए गुदाया । मैहन्दी लाल रंग ना वेखे को, रंगण
एका नाम ना कोए रंगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे ओट तकाया। पीर पैग़म्बर दोए जोड़, सजदा सीस झुकाईआ। शाह सवार जाईं बौहड़, बौहड़ी बौहड़ी रहे कुरलाईआ। उम्मत उम्मती बूटा होया कौड़, रस मिट्ठा ना कोए रखाईआ। चौदां तबकां दिसे लग्गा पौड़, डण्डा कोए रहिण ना पाईआ। मुरीद मुर्शद वेखी करके ग़ौर, मेहर नज़र बेनज़ीर इक्क उठाईआ। आब हयात देणा करबला लग्गी औड़, औकड़ अन्तिम पूर कराईआ। नौ खण्ड पृथ्मी वेख्या दौड़ दौड़, पाँधी पन्ध ना कोए मुकाईआ। तेरा असव मारे इक्को पौड़, चौथे जुग डेरा ढाहीआ। साहिब सुल्तान हथ्थ तेरे डोर, जिउँ भावे लवें चलाईआ। तेरे बरदे तेरे दर खाली देणा ना मोड़, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। अन्त अन्त प्रभ तेरी लोड़, तुध बिन अवर ना कोए सहाईआ। निरगुण सरगुण जाणा ना छोड़, बन्धन आपणा एका पाईआ। निक्के बाले छोटे छोहर, शरअ हथ्थ कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे सीस झुकाईआ। दर तेरे इक्क सलाम, दूसर नज़र कोए ना आईआ। आदि जुगादी इक्को राम, रहीम रहिमान दया कमाईआ। जुगा जुगन्तर साचा काहन, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। दो जहानां दए कलाम, कलमा नबी रसूल पढ़ाईआ। साची दरगाह सच अमाम, सिर अमामां डेरा लाईआ। मन्त्र देवणहारा सतिनाम, नानक नानकि नानकु करे पढ़ाईआ। गोबिन्द मेला चरन ध्यान, गुर चेला रूप वटाईआ। सचखण्ड निवासी तेरा सच निशान, सच टिकाणा इक्क जणाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जुग चौकड़ी वेखे विच जहान, दोए दोए आपणा रूप वटाईआ। पीर पैग़म्बर देवणहारा दान, दाता दानी नाउँ धराईआ। सेज सुहञ्जणी करें बिसराम, आर्शम आपणा ना किसे वखाईआ। जन्नत बहश्त सर्ब कुरलाण, स्वर्ग नैणां नीर वहाईआ। तुध बिन थिर कोए ना दिसे मकान, मकबरा सर्ब नज़री आईआ। शाह पातशाह श्री भगवान, शहिनशाह तेरी सच्ची शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरा मंग मंगाईआ। दर तेरा इक्को ल्या मंग, मंगत बैठे डेरा लाईआ। साहिब सतिगुर चाढ़े रंग, रंग उतर कदे ना जाईआ। नौबत नाम वज्जे मृदंग, दो जहानां करे शनवाईआ। लख चुरासी इक्क अनन्द, अनन्द अनन्द विच समाईआ। लेखा जाण खण्ड ब्रह्मण्ड, ब्रह्मांड करे पढ़ाईआ। भेव चुकावे जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज खोज खोजाईआ। लेखा जाणे नौ खण्ड, सत्त दीप वेस वटाईआ। नाता तोड़े लख चुरासी नार रंड, दुहागण कोए रहिण ना पाईआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी आदि जुगादी सुणाए साचा छन्द, अक्खर वक्खर कर पढ़ाईआ। जुग चौकड़ी टुट्टी गंढ्ढ, गंढ्ढणहार गोपाल तेरी इक्को इक्क सरनाईआ। नाम निधाना साचा वंड, वरभण्ड दए दुहाईआ। पीर पैग़म्बर गुर अवतार पै जाए ठंड, दीन मज़्हब नज़र कोए ना आईआ। कूड़ कुड़यारे
ढाह कंध, दूई द्ठैती मेट मिटाईआ। इक्को नाम चण्ड प्रचण्ड, प्रचण्डका आपणा रूप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे सीस झुकाईआ। साचा वर दे भगवान, परवरदिगार तेरे हथ्थ वड्याईआ। हउँ बालक बाली बुध अंञाण, दर तेरे चले ना कोए चतुराईआ। पीर पैग़म्बर सर्ब कुरलाण, आप आपणा माण गंवाईआ। तेरी सरनी डिगे आण, डिगया बांहों पकड़ लए उठाईआ। सति पुरख निरँजण इक्को देणा सच ज्ञान, आप आपणा नाम समझाईआ। कलयुग अन्तिम लेखा चुक्के विच जहान, लोकमात रहिण ना पाईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात शरअ शरीअत सर्ब मिट जाण, मेटणहारे तेरे हथ्थ वड्याईआ। क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश कलमा नबी रसूल राम कृष्न नानक गोबिन्द एका गाण, पुरख अकाल ख़ुशी मनाईआ। इष्ट देव आत्म, परमात्म ब्रह्म पारब्रह्म करे कुड़माईआ। उत्तम रखे आपणी ज़ातन, ज़ात पात नज़र कोए ना आईआ। लख चुरासी वखाए सच्चा घाटन, घाटा पिछला दए मुकाईआ। निरगुण सरगुण वखाए हाटन, साचा हट्ट इक्क खुल्हाईआ। लेखा जाणे ज़ाहर बातन, बात आपणी दए समझाईआ। भेव चुकाए मकतूल कातिल, कातिला आपणा नाउँ रखाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी चरन दुआर धाम बणाए मुकदस्स बातल, सर सरोवर इक्क वड्याईआ। आपे बैठा रहे पातण, कन्ढ्ढी आपणा डेरा लाईआ। पारब्रह्म पुरख अबिनाशन, अबिनाशी आपणी खेल रचाईआ। निरगुण सरगुण बणे साथण, गुर अवतार पीर पैग़म्बर दए समझाईआ। लहिणा चुकाए त्रिलोकी नाथण, नाथ अनाथां वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल बेपरवाहीआ। पीर पैग़म्बर गुर अवतार, घर साचा सच जणाईआ। वाहवा तेरी कुदरत सच्चे यार, यारी यारां नाल निभाईआ। बेअन्त बेपरवाह परवरदिगार, बेअन्त तेरी शहिनशाहीआ। हुक्म हाकम शाह पातशाह सच्ची सरकार, धुर फ़रमाणा वड वड्याईआ। लेखा लिखे कातब बण लिखार, लिख लिख लेखा दए समझाईआ। पीर पैग़म्बर गुर अवतार कर मुख़ातब सुणाए इक्क जैकार, नाअरा आपणा नाम लगाईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर पिच्छे करे तुआकब, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाईआ। वेखणहारा सच इबादत, इबरत वेखे थाउँ थाईंआ। देवणहारा सच सदाकत, सदा सदा आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। लेखा जाणे निन्दक साकत, दूती दुष्ट दए खपाईआ। बिन आपणे आदि अन्त किसे ना देवे इजाज़त, गुर पीर अवतार आपणे हुक्मे विच फिराईआ। जुग चौकड़ी चरन कँवलां विच रखे अमानत, अमानत इक्को इक्क टिकाईआ। कर सके ना कोए ख़िआनत, लेखा सब दा दए जणाईआ। घट घट अन्तर करे पछानत, बेपहचान नज़र किसे ना आईआ। आप बणया रहे अणजाणत, भोला भाओ वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। पीर पैग़म्बर गुर अवतार हो इकट्ठे, इक्को आस लगाईआ। शरअ शरीअत
दीन मज़्हब कटे रस्से, बन्धन कोए नज़र ना आईआ। परम पुरख तेरे प्यार अंदर फसे, फाँसी अवर ना कोए जणाईआ। कलयुग अन्तिम सारे थक्के, आपणा पन्ध ना सके कोए मुकाईआ। सिख्या दे दे जगत थक्के, साडी वाह ना चले राईआ । फिर फिर आए मदीने मक्के, साचे हुजरे फेरा पाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी कूड़ी क्रिया पाणी भरया हुक्के, हक़ हक़ीक़त ना कोए रखाईआ। तैथों डरदे सारे लुके, लुक लुक लुक आपणा वक्त लँघाईआ। कवण वेला परवरदिगार सिँघ शेर एका बुक्के, कलयुग भबक दए लगाईआ। बेईमान फड़ फड़ टंगे पुट्ठे, दोहरी खल्ल दए लुहाईआ। आपणे निशानउँ कदे ना उके, तीर निराला इक्क चलाईआ। दरोही ख़ुदाए बूटे अन्तिम सुक्के, आब हयात ना कोए प्याईआ। हक़ हक़ीक़त सब तों पुच्छे, लाशरीक फेरा पाईआ। बांहों फड़ फड़ सारे कुट्टे, बचया कोए रहिण ना पाईआ। कूड़ी क्रिया जड़ हथ्थीं पुट्टे, बूटा फेर ना कोए लगाईआ। दिन दिहाढ़े शाह पातशाह राज राजान लुट्टे, खाली हथ्थ देण दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। गुर अवतार कर सलाह, संसा सारे रहे चुकाईआ। कलयुग अन्तिम वेला गया आ, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। प्रगट होवे बेपरवाह, बेपरवाह धार चलाईआ। पूरब लेखा दऐ मुका, बाकी कोए नज़र ना आईआ। नौ खण्ड पृथ्मी वेखे थाँ थाँ, दो जहानां खोज खोजाईआ। जो जीव भुल्ल गए नाँ, तिन्हां फड़ फड़ दए सज़ाईआ। ना कोए सहाई पिता मां, भैण भाई कम्म किसे ना आईआ। लहिणा देणा चुकावे जिस खादी सूर गां, एथे ओथे दए सज़ाईआ। गुर पीर कोए ना पकड़े बांह, सारे पल्लू रहे छुडाईआ। कोई ना करे अग्गों हां, नेत्र नैण गए भुवाईआ। कलयुग अन्तिम मारे धाह, धरनी धरत धवल हिलाईआ। मेरा मुख काला होया सयाह, शाही सके ना कोए लाहीआ। पीर पैग़म्बरां गुर अवतारां जीव जंतां दिता फाह, फाँसी लोकमात लटकाईआ। चौदां सदीआं अल्ला राणी होण ना दिता नकाह, कुँवार कन्या रही कुरलाईआ। अन्तिम धक्का देवे ला, मूँह दे भार सुटाईआ। कलयुग चौधवीं सदी सुक्का साह, स्वास स्वास दए दुहाईआ। मैनूं मिले ना कोई थाँ, थनंतर नज़र कोए ना आईआ। पिच्छा अग्गा कोई जाणे ना, एथे ओथे ना कोए सहाईआ। बुद्धि काग रही कुरला, कूंज विछड़ी डार दए दुहाईआ। प्रगट होवे बेपरवाह, सब दा लेखा दए मुकाईआ। ग़रीब निमाणे गले लए लगा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ । साची सिख्या दए समझा, साख्यात नज़री आईआ। जिस नूं गुर अवतार पीर पैग़म्बर रहे ध्या, सो आपणा ध्यान दए लगाईआ। रैहबर बणे आप ख़ुदा, ख़ुदी सब दी दए मिटाईआ। सबर प्याला दए प्या, जाम हक़ीक़ी हथ्थ उठाईआ। नौबत नाम दए वजा, डंका इक्को इक्क लगाईआ। कोझे कमले गले लए लगा, दुखियां दर्द दए गंवाईआ। जिस आपणा दरस दए करा, तिस दो
जहानां मिले वड्याईआ। शरअ करद ना देवे कोई चला, तिक्खी धार ना कोए रखाईआ। साचा मन्त्र दए पढ़ा, मन मनसा करे सफ़ाईआ। अन्तर आत्म बूझ दए बुझा, दूई द्वैत डेरा ढाहीआ। सुख सिहजे मेला लए मिला, नार कन्त ख़ुशी मनाईआ। जोती शब्दी खेल खला, सोई सुरती लए उठाईआ। काया कोट गढ़्ह दए वसा, साढे तिन्न हथ्थ माण दवाईआ। निरगुण जोत दए टिका, तेल बाती ना कोए रखाईआ। अमृत जाम दए प्या, निझर झिरना आप झिराईआ। अनहद राग दए सुणा, छत्ती राग ना कोए पढ़ाईआ। मक्का काअबा दए वखा, साचे हुजरे फेरा पाईआ। नूरो नूर जल्वा आप धरा, ज़ाहर ज़हूर खेल कराईआ। अल्ला मीआं वेस वटा, मुहब्बत इक्को इक्क समझाईआ। सुहबत जाणे दो जहान, साहिब सुल्तान सच्चा शहिनशाहीआ। रहिमत करे आप ख़ुदा, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत सूफ़ी सही सलामत लए बचा, आरफ़ उरफ़ा ना करे कोए पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी खेल महान, जुगा जुगन्तर हो प्रधान, निरगुण सरगुण वेखे आण, गुरमुख गुरसिख सन्त भगत भगवन्त कट्ठे करे आण, जुग चौकड़ी जगत विछोड़ा कटणहारा शाहसवारा चढ़ के घोड़ा, दो जहानां श्री भगवान सच निशाना वड मेहरवाना ज़िमीं असमानां आप झुलाइंदा। पीर पैग़म्बरां दे पैग़ामा, गुर अवतार जपाए नामा, भगत भगवाना करे पछाना, सन्तन देवे सति निशाना, गुरमुखां बख्शे चरन ध्याना, गुरसिखां देवे इक्क ज्ञाना, अक्खर वक्खर आपणा नाम पढ़ाइंदा। सतिजुग साचा राह चलाना, सोहँ ढोला सब ने गाणा, पीर पैग़म्बर गुर अवतारां शुकर मनाणा, शाह पातशाह शहिनशाह तेरी सच सरनाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवाना, विश्व आपणी कल जणाईआ।