१६ अस्सू २०१९ बिक्रमी करतार सिँघ दे गृह पिण्ड गांधरां
परवरदिगार तेरी आस, पीर पैग़म्बर ध्यान लगाईआ। चौदां तबक होए बेआस, आबे हयात ना कोए प्याईआ। सदी चौधवीं होए निरास, साचा संग ना कोए निभाईआ। नेत्र रोवे पृथ्मी आकाश, दीप लोअ देण दुहाईआ। अंदर बाहर ना कोए साथ, साचा संग ना कोए निभाईआ । उम्मत उम्मती दिसे घाट, घाटा पूर ना कोए कराईआ। अन्तिम नेड़े आई वाट, पाँधी रहे पन्ध मुकाईआ। तेरी नज़र ना आए साची ज़ात, पाक रसूल ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे ओट तकाईआ। गुर अवतार तक्कण राह, नेत्र नैण नैण उठाया। पुरख अबिनाशी तुध बिन दिसे ना कोए मलाह, साचा बेड़ा लए चलाया। जुग चौकड़ी देवे कवण सलाह, सलाहगीर ना
कोए अख्वाया। चार कुण्ट होई हैरान, दहि दिशा रही कुरलाया। दो जहान ना पकड़े कोई बांह, सिर हथ्थ ना कोए टिकाया। लख चुरासी रसना जिह्वा रही गा, नाउँ निरँकारा नज़र किसे ना आया। कोई खाए सूर कोई खाए गां, छुरी ज़बाह हथ्थ उठाया। निथाव्याँ देवे ना कोए थाँ, निमाणयां देवे ना कोए सरनाया। नाता तुट्टा भैणां भाई भ्रा, सगला संग ना कोए निभाया। हँस बुद्धि होई काँ, काग वांग रहे कुरलाया। शाह पातशाह देवे ना कोए ठंडी छाँ, अग्नी तत्त ना किसे बुझाया। चारों कुण्ट अन्धेर गया छा, साचा चन्द ना कोए चढ़ाया। हरि का शब्द गए भुला, गुर का नाउँ ना कोए सुणाया। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले उच्ची रोवण मारन धाह, नेत्र नैणां नीर वहाया। तीर्थ तट रहे कुरला, अठसठ नेत्र नैण शरमाया। शास्त्र सिमरत वेद पुराण, चरन ध्यान रहे लगा, चरन कँवल मिले सरनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क तेरी ओट तकाया। भगत मंगण इक्को दान, भगवन अग्गे झोली डाहीआ। किरपा कर वड मेहरवान, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी शरअ होई शैतान, घर घर पई लड़ाईआ। साचा दिसे ना कोए ईमान, सति धर्म ना कोए वखाईआ। साचा नाद ना सुणे कोई नाम, रसना जिह्वा होई हल्काईआ। आत्म मिले ना पीण खाण, निझर झिरना ना कोए झिराईआ। निरगुण जोत प्रकाश ना होए कोए भान, रवि ससि अग्नी तत्त रहे तपाईआ। ब्रह्म पारब्रह्म देवे ना कोए माण, आत्म परमात्म जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। काया दिसे सुंञ मकान, सच सिँघासण सोभा कोए ना पाईआ। सृष्ट सबाई दिसे वैरान, वैरागी रूप ना कोए वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तुध बिन अवर ना कोए सहाईआ। सन्त रोवण करन पुकार, उच्ची कूक देण दुहाईआ। चारों कुण्ट अन्ध अन्धयार, चन्द चांदना ना कोए रुशनाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी होए विभचार, सृष्ट सबाई हरि जू कन्त ना कोए हंढाईआ। साचे मन्दिर अंदर निरगुण सरगुण करे ना कोए प्यार, साख्यात रूप ना कोए वखाईआ। काग़ज़ कलम गए हार, लिख लिख थक्की शाहीआ। सत्त समुंदर रोवण ज़ारो ज़ार, बनास्पत उच्ची कूक दए दुहाईआ। किसे मिल्या ना सांझा यार, सगला संग ना कोए निभाईआ। भरमे भुल्ला जीव गंवार, भरम गढ़्ह ना कोए तुड़ाईआ। बजर कपाटी ना खुला किवाड़, आत्म ताकी कुण्डा ना कोए लाहीआ। तेल बाती दीवे लए बाल, घर घर दीवाली रहे जगाईआ । नाता तोड़े ना कोए शाह कंगाल, शहिनशाह ना कोए मिलाईआ। ना कोए सुणाए मुरीदां हाल, मुर्शद मिल्या ना सच्चा माहीआ। फल दिसे ना किसे डाल, लख चुरासी सिम्मल बूटा नज़री आईआ। तुध बिन कवण करे प्रितपाल, मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र इक्क उठाईआ। तेरी घालण रहे घाल, कीती घाल लेखे पाईआ। इक्को मन्न सति सवाल, बण सवाली रहे सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका
देणा साचा वर, दर तेरे मिले सरनाईआ। गुरमुख वेखण तेरा राह, नेत्र नैण नैण उठाया। कवण कूटे फेरा लए पा, पारब्रह्म प्रभ बेपरवाहया। डुब्बदे पाथर लए तरा, पाहन आपणा चरन छुहाया। साची सिख्या दए समझा, मरन बरन नाता तोड़ तुड़ाया। एका मन्त्र लए पढ़ा, आत्म परमात्म रंग रंगाया। लग्गी बसन्तर दए बुझा, अमृत मेघ इक्क बरसाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, चरन कँवल मिले सरनाया। गुरसिख राह रहे तक्क, ध्यान ध्यान विच लगाईआ। जंगल जूह उजाड़ पहाड़ फिर फिर गए थक्क, तेरा नूर नज़र ना आईआ। तेरा नूर करे नबेड़ा हक़, हक़ीक़त तेरे हथ्थ वड्याईआ। तेरा खेल पुरख समरथ, जिउँ भावें रिहा भुवाईआ। असीं सत्थर बैठे घत, यारड़ा नज़र कोए ना आईआ। भरमे भुल्ले मनमति, गुरमति संग ना कोए रखाईआ। अन्तिम खेड़ा दिसे भट्ठ, खण्डा नाम ना कोए चमकाईआ। चौदां तबक ख़ाली हट्ट, तेरा नाउँ ना कोए विकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे आस रखाईआ। पीर पैग़म्बर करन उडीक, नेत्र नैण नैण उठाया। कवण वेला प्रगट होए लाशरीक, बेपरवाह बेपरवाहया। मेटे अन्त अन्धेर तारीक, साचा नूर करे रुशनाया। आलम दस्से इक्क प्रीत, उल्मा करे सच पढ़ाया। सच निशाना मारे ठीक, ठीकर कूड़ा भन्न वखाया। मार्ग दस्से इक्क बारीक, दोए दोए लोचण नज़र ना आया। लेखा जाणे हस्त कीट, ऊँच नीचां वेख वखाया। जुग चौकड़ी रिहा जीत, बल आपणा आप धराया। आदि जुगादी ठांडा सीत, शीतल एका धार वखाया। करे खेल आप अनडीठ, हरि अनडिठड़ी कार कमाया। मुकामे हक़ गावे गीत, दरगाह साची नाअरा इक्को लाया। इक्को घर वखाए मन्दिर मसीत, साचे हुजरे फेरा पाया। परखणहारा सब दी नीत, उम्मत उम्मती वेख वखाया। करवट लै जो सुत्ता दे कर पीठ, आपणा पासा लए बदलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क वखाउणा साचा घर, घर सच्चा इक्को पाया। गुर अवतार नेत्र खोल्ह, नैण नैण उठाईआ। सो पुरख निरँजण नाउँ सारे रहे बोल, सचखण्ड दवारे वज्जे वधाईआ। हरि पुरख निरँजण तोलणहारा तोल, एका कंडा हथ्थ उठाईआ। एकँकार रहे अडोल, डोल कदे ना जाईआ। आदि निरँजण निरगुण जोत वजाए ढोल, ढोला आपणा नाउँ रखाईआ। अबिनाशी करता पूरा करे कौल, कीता कौल भुल्ल ना जाईआ। श्री भगवान सच निशान झुलाए उपर धौल, धरनी धरत दए वड्याईआ। पारब्रह्म प्रभ अन्तिम करे भार हौल, हौला भार दए वखाईआ। सदा सुहेला वसे कोल, विछड़ कदे ना जाईआ। अंदर वड़ वड़ करे चोल, प्रेम प्रीती इक्क निभाईआ। रसना जिह्वा ना बोले बोल, बत्ती दन्द ना कोए सालाहीआ। सच दुआरा देवे खोल्ह, ख़ालक ख़लक दए मिलाईआ। माणक मोती लए वरोल, किरपा कर बेपरवाहीआ। जोती जोत
सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। भगत भगवान मंगण मंग, इक्को आस रखाईआ। साहिब सुल्तान दे अनन्द, अनन्द अनन्द विच रखाईआ। निरगुण नूर चढ़े चन्द, सूरज चन्द ना कोए रुशनाईआ। गीत सुहागी इक्को छन्द, सोहँ ढोला लईए गाईआ। नंगी होवे ना साडी कंड, एथे ओथे हो सहाईआ। खेले खेल विच ब्रह्मण्ड, ब्रह्मांड तेरी वड्याईआ। नाता तुट्टे दुहागण रंड, घर मिले सच्चा माहीआ। दाता दानी सूरा सरबंग, शहिनशाह इक्को इक्क अख्वाईआ। कवण वेला घर निमाणी आए लँघ, प्रीती कँवल कँवल चरन इक्क तकाईआ। आत्म सेजा बैठा पलँग, सच सुहाग दए वखाईआ। जन्म जुग दी टुट्टी गंढ्ढ, एका आपणा बन्धन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरा इक्को भाईआ। गुरसिख सोहे चरन दुआर, चरन कँवल ध्यान लगाया। पुरख अबिनाशी मिले सांझा यार, मिल मिल आपणा खेल वखाया। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी गई हार, कलयुग वेला अन्तिम आया। सच्चा दिसे ना कोए यार, मित्र प्यारा संग ना कोए निभाया। नारी करे ना कन्त प्यार, सेज सुहञ्जणी ना कोए सुहाया। घर घर दिसे जगत विभचार, कूड़ी क्रिया रंग रंगाया। जूठ झूठ वणज वपार, कलयुग आपणा हट्ट चलाया। नौ खण्ड पृथ्मी गई हार, सति सन्तोख ना कोए कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कराया। विष्न ब्रह्मा शिव कर ध्यान, ध्यान ध्यान विच लगाईआ। पुरख अबिनाशी मेहरवान, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। अन्तिम तुट्टा साडा माण, अभिमान कोए रहिण ना पाईआ। लख चुरासी हुंदी दिसे वैरान, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। बेपरवाह तेरा भुल्लया गान, गा गा शुकर ना कोए मन्नाईआ। भरमे भुल्ले राज राजान, शहिनशाह शाह शाही ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे आस रखाईआ। धरनी वखाए खुलड़े केस, मींढी सीस ना कोए गुंदाईआ। मेरा अन्तिम लथ्था वेस, कूड़ी क्रिया मेरे भार दबाईआ। साहिब सतिगुर सच सवाणी वेख, निहकामी निहकर्मी तेरे हथ्थ वड्याईआ। मेरी चले ना कोए पेछ, बलहीण दए दुहाईआ। संदेसा दे के गया दस दशमेश, पुरख निरँजण आवे सच्चा माहीआ। मुच्छ दाढ़ी ना कोए केस, ना कोए मूंड मुंडाईआ। आदि जुगादि रहे हमेश, ना मरे ना जाईआ। वेखणहारा नेतन नेत, आपणा वेस वटाईआ। अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज चारे खाणी वेखे खेड, बण किरसाणा फेरा पाईआ। मैं कोझी कमली करे हेत, मेरा दुखड़ा दए गंवाईआ। मेरे उत्ते गुर अवतार पीर पैग़म्बर गए खेड, मेरा दुःख ना कोए वंडाईआ। रुत्त बसन्ती ना मौले चेत, कलयुग आपणी ख़िज़ां वखाईआ। चारों कुण्ट अग्नी तपे जेठ, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तुध बिन नज़र कोए
ना आईआ। पीर पैग़म्बर कर सलाम, अलैकम एका वार जणाईआ। परवरदिगार तेरा सच पैग़ाम, कायनात पढ़ाईआ। शाह सुल्तान तूं वड अमाम, ईमान तेरे उत्ते रखाईआ। हउँ बरदे बणे ग़ुलाम, ग़ुरबत कोए रहिण ना पाईआ। चौदां सदीआं बणे रहे अणजाण, तेरा अन्त नज़र ना आईआ। उम्मत उम्मती ना सके पछाण, अल्ला राणी ना पर्दा लाहीआ। नेत्र नैण सर्ब शरमाण, अक्ख प्रतख ना कोए वखाईआ। कलमा नबी ना कोए गाण, तीस बतीस ना कोए पढ़ाईआ। अल्फ़ ये ना कोए कलाम, कलमा रूप ना कोए वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, अन्तिम मेला लै मिलाईआ। गुर अवतार रख आस, सतिजुग त्रेता द्वापर पार कराया। कलयुग अन्त बुझाए प्यास, पुरख अबिनाशी फेरा पाया। राह तक्के गोपी काहन मंडल रास, राम रमइया ध्यान लगाया। कवण वेला देवे साथ, समरथ आपणा संग निभाया। वेखे खेल खेल तमाश, ख़ालक ख़लक रूप वटाया। प्रगट होए पुरख अबिनाश, अबिनाशी करता आपणा नाउँ धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि बिन दूजा अवर ना कोए सहाया। भगत भगवान ओट लई रख, दूसर आस ना कोए तकाईआ। कवण वेला होए प्रतख, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। जुग जुग भगतां करदा आया पक्ख, नित नवित वेख वखाईआ। कलयुग अन्तिम मार्ग देवे दस्स, बण रैहबर फेरा पाईआ। हिरदे अंदर जाणा वस, दूजा दर ना कोए वखाईआ। इक्को तीर निराला मार कस, अणयाला आप चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर्दी दर्दीआं दर्द वंडाईआ। गुरसिख मंगण चरन धूढ़, नेत्र नैण उठाया। कलयुग नाता दिसे कूड़, कूड़ी क्रिया बन्धन पाया। माया ममता कीते मूढ़, अज्ञान अन्धेर वधाया। कोई ना बख्शे तेरा नूर, कोटन कोटि साध सन्त बैठे आसण लाया। कोए ना होए आसा पूर, मनसा मनसा दए खपाया। दीन मज़्हब रहे घूर, दर दुआर रहे डराया। शरा शरीअत पाया जूड़, फंद सके ना कोए कटाया। पुरख अबिनाशी प्रगट हो ज़रूर, तुध बिन बेड़ा पार ना कोए कराया। साडा मुक्का अन्त शऊर, शहिनशाह सिर हथ्थ ना कोए टिकाया। कर किरपा बख्श कसूर, दीनां नाथ हो सहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरा मंग मंगाया। दर मंगे विष्न ब्रह्मा शिव, दोए जोड़ चरन कँवल सीस झुकाईआ। कलयुग अन्तिम तेरी लोड़, तुध बिन अवर ना कोए सहाईआ। दो जहानां आपे बौहड़, बौहड़ी बौहड़ी देण सुणाईआ। कलयुग रीठा होया कौड़, मिट्ठा रस ना कोए भराईआ। सच दुआरे दिसे ना लग्गा पौड़, पौड़ा नाम हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। भेव ना पाए ब्राह्मण गौड़, पूत सपूता नज़र किसे ना आईआ। चारों कुण्ट तेरे नाम दी लग्गी औड़, सति प्याला जाम ना कोए प्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे आस तकाईआ। त्रैगुण माया पई हस्स, हँस मुख रही जणाईआ। लख चुरासी होई मेरे वस, पल्लू सके ना कोए छुडाईआ। मैं शाह सुल्तानां राज राजानां, चरनां हेठां देवां झस्स, ख़ाकी ख़ाक मिलाईआ। अजे ना करां आपणी बस्स, साधां सन्तां मति गंवाईआ। घर घर वेखां नस्स नस्स, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। गुरदवार मन्दिर मस्जिद मठ शिवदुआले रहिण ना देणी गुरमति, मनमति करां लड़ाईआ। नाड़ बहत्तर उब्बले रत्त, रत्ती रत्त रत्त सुकाईआ। किसे दा रहिण ना देवां धीरज जत, सति सन्तोख ना कोए वखाईआ। मां पुत्तर रल बहे जग, भैण भईआ संग निभाईआ। कलयुग बूटा रिहा पक्क, गोबिन्द बाले नीहां हेठ दबाईआ। कलयुग अन्तिम किसे ना रहे शक, हरि जू शिकवा सब दा दए गंवाईआ। पीर पैग़म्बर गुर अवतार सिख्या दे दे गए अक्क, सिख्या समझ किसे ना आईआ। पुरख अबिनाशी लख चुरासी जीव जंत साध सन्त पावणहारा नथ्थ, डोरी इक्को हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, मेरा लहिणा दे मुकाईआ। पंज तत्त करे विचार, अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश ध्यान लगाईआ। चारों कुण्ट तपे अंग्यार, दहि दिशा एका अग्न वखाईआ। हर घट होया काम क्रोध लोभ मोह हँकार, आपणा बल जणाईआ। आसा तृष्ना करे प्यार, हउँमे हंगता संग निभाईआ। माया ममता विच संसार, जूठ झूठ करी कुड़माईआ। कूड़ी क्रिया जगत शंगार, नाम नेत्र कज्जल ना पाईआ। साची सेजा मिले ना कन्त भतार, लख चुरासी भोग बलास कराईआ। इक्को भुल्लया हरि करतार, पंज तत्त रोवे दए दुहाईआ। मन मति बुध ना सके कुछ विचार, ना कोई चले अन्त चतुराईआ। बिन सतिगुर किरपा कोए ना उतरे पार, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची सिख्या इक्क दृढ़ाईआ। साची सिख्या श्री भगवान, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव देवे ज्ञान, सच संदेसा इक्क अल्हाइंदा । त्रैगुण तेरा तोड़े माण, अभिमान रूप ना कोए वटाइंदा। पंज तत्त खेले खेल महान, ख़ालक ख़लक वेख वखाइंदा। तेई अवतार उठाए आण, सोया कोए रहिण ना पाइंदा। ईसा मूसा देवे इक्क ईमान, चरन दुआर इक्क जणाइंदा। चार यारी करे परवान, सच परवाना हथ्थ फड़ाइंदा। एका सति दए ज्ञान, नानक गोबिन्द राह चलाइंदा। पंचम मेला विच जहान, पंचम दरगाह साची धाम सुहाइंदा। करे खेल नौजवान, बिरध बाल ना रूप वटाइंदा। साचे तख्त बैठ शाह सुल्तान, शहिनशाह आपणा हुक्म समझाइंदा। कलयुग प्रगट होवे निहकलंक बली बलवान, बल आपणा आप वखाइंदा। लख चुरासी पकड़े आण, भंडी सर्ब जणाइंदा। लेखा चुक्के शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान, अञ्जील कुरान आपणे खाते पाइंदा। मिहबान बीदो बी ख़ैर इलाही नूर हो प्रधान, सच प्रधानगी आप कमाइंदा। हक़ मुकामे सच
निशान, लाशरीक आप झुलाइंदा। हक़ हक़ीक़त दो जहान, पुरख अबिनाशी वेख वखाइंदा। वसणहारा इक्क मकान, इक्को मन्दिर आप सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा आप जणाइंदा। सच संदेसा हरि नाम वैराग, वैरागी इक्क जणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव जाणा जाग, जागरत जोत रिहा जगाईआ। गुर अवतारां रखे लाज, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। पीर पैग़म्बर लए निवाज, निवाज़श इक्को इक्क समझाईआ। मुरीद मुर्शद पूरा करे काज, करता आपणा फेरा पाईआ। नज़री आए इक्क नवाब, नौबत नाम दए सुणाईआ। सच अहिबाब वजाए रबाब, तार सतार ना कोए हलाईआ। सब नूं देवणहारा अज़ाब, वेखणहार जगत लोकाईआ। दो जहानां इक्क जनाब, एका हरफ़ करे पढ़ाईआ। अल्फ़ ये जिस दिता ख़ताब, मुख़ातब आपणे नाल कराईआ। आपे रखणहारा याद, याददाशत भुल्ल कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा रिहा सुणाईआ। गुर अवतार खोल्हो अक्ख, हरि आख़र सब जणाइंदा। निरगुण निरँकार हो प्रतख, प्रतख आपणा खेल कराइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग बैठे रहे जो वख वख, अन्तिम एका बन्धन पाइंदा। दो जहान ब्रह्मण्डां खण्डां नाउँ निरँकारा देवे दस्स, दहि दिशा हुक्म मनाइंदा। घट घट अंदर रिहा वस, गृह गृह नज़री आइंदा। अग्गे किसे दा चले ना कोए वस, सब दा लेखा आप मुकाइंदा। प्रगट हो पुरख समरथ, समरथ आपणा राह चलाइंदा। साचा मार्ग देवे दस्स, आत्म परमात्म मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या आप जणाइंदा। भगत भगवान ठांडा सीता, मित्र प्यारा दया कमाईआ। जुग चौकड़ी चलाई रीता, रीतीवान फेरा पाईआ । दरस दिखाए इक्क अतीता, त्रैगुण विच कदे ना आईआ। नाता तोड़े मन्दिर मसीता, काया मन्दिर इक्क वखाईआ। धाम वखाए साहिब अनडीठा, अनडिठड़ी कार कमाईआ। परम पुरख पत्तत पुनीता, पत्तत पावण पार कराईआ। लहिणा देण चुकाए हस्त कीटा, ऊँच नीच ना कोए रखाईआ। मिट्ठा करे कौड़ा रीठा, अमृत रस इक्क भराईआ। एका रखावे माण अठारां अध्याए गीता, गुर ज्ञान इक्क समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचे भगतां रिहा समझाईआ। साचे सन्तो रखो याद, हरि साचा सच जणाइंदा। सदा सुहेला देवणहारा दाद, नाम अमोलक झोली पाइंदा। आपणे विच्चों आपा काढ, अन्तर आत्म आप धराइंदा। निरगुण सरगुण करे लाड, गोदी गोद गोद सुहाइंदा । खेले खेल मोहण माधव माध, मधुर धुंन आपणा राग सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सन्तां आप जणाइंदा। गुरमुख साचे वेखो उठ, हरि सतिगुर आप जणाईआ। दीन दयाल ठाकर स्वामी गया तुट्ठ, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। अमृत जाम प्याए घुट्ट, रस रसना ना कोए चखाईआ। आवण जावण
जाए छुट्ट, लख चुरासी रहे ना राईआ। कूड़ी क्रिया जड़ देवे पुट्ट, जूठ झूठ दए मिटाईआ। किरपा करे अबिनाशी अचुत्त, चेतन आपणी धार जणाईआ। काया मौले साची रुत्त, रुत्त रुत्तड़ी आप महकाईआ। गुरमुख उठाए साचे सुत, जन जननी बणे पिता माईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जो गए रुट्ठ, वेले अन्त लए मिलाईआ। गलवकड़ी पाए इक्को वार घुट्ट, जोती शब्दी शब्दी जोती एका गंढ्ढ पुवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे रिहा समझाईआ। गुरसिख साचे उठ बल धार, बलधारी आप जणाइंदा। निरगुण सरगुण करे प्यार, प्रेम प्रीती इक्क वखाइंदा। नाता तोड़ नौ दुआर, बजर कपाटी कुण्डा लाहइंदा। सुखमन टेढी करे पार, ईड़ा पिंगल मूँह दे भार सुटाइंदा। निर्मल जोत कर उज्यार, नूरो नूर डगमगाइंदा। अमृत बख्शे ठंडा ठार, नाभी कँवल आप उलटाइंदा । शब्द धार सच्ची धुन्कार, अनहद रागी राग सुणाइंदा। आत्म सेजा करे प्यार, सुरती शब्दी मेल मिलाइंदा। बोध अगाधी बोल जैकार, सोहँ शब्द रूप वटाइंदा। बंस सरबंसा कर त्यार, सहँस सहँसा खेल खलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सब दी आसा पूर कराइंदा। धरनी धरत धवल तेरी रखे पत्त, पात्र आपणा दए घलाईआ। सृष्ट सबाई देवे ब्रह्म मति, पारब्रह्म करे पढ़ाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर सर्ब बन्न्हाए इक्को नत्त, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाईआ। सति सतिवादी चलाए साचा रथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। सतिजुग महिमा गाए अकथ, कलयुग लेखा अन्त चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दी पूरी आस कराईआ । पीर पैग़म्बर करो त्यारी, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। गुर अवतार वेखो जोत निरँकारी, हरि पुरख निरँजण नूर धराइंदा। भगत लाओ सच उडारी, नर निरँकारा आप उडाइंदा। गुरमुख वेखो आदि निरँजण जोत उज्यारी, घर घर आप जगाइंदा। गुरसिख मेला वारो वारी, श्री भगवान आप कराइंदा। साचे सन्त साचे घोड़े रिहा चाड़्ही, अबिनाशी करता सेव कमाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म मीता तेरा दरबारी, कलयुग अन्तिम फेरा पाइंदा । जुग चौकड़ी जो बणया रिहा जवारी, सार पाश खेल खलाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव लगाए जिस साची सेवा सेवादारी, सो सहिब फेरा पाइंदा। धरत धवल तेरी पैज दए संवारी, अन्तिम हौला भार कराइंदा। अल्ला राणी ना फिरे कुँवारी, ख़ावंद इक्को वेख वखाइंदा। चौदां तबक वज्जे नगारी, चौदां लोक नाअरा इक्को लाइंदा। त्रैभवण अवण गवण वेखे वड बलकारी, दो जहानां फेरा पाइंदा। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां चरनां हेठां रिहा लताड़ी, अग्गे सीस ना कोए उठाइंदा। करे खेल महांबली नर नरायण इक्क अवतारी, रूप रंग रेख नज़र किसे ना आइंदा। काग़ज़ कलम लिख ना सके कोए लिखारी, लिख लिख लेख ना कोए मुकाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर सारे उठ उठ करन निमस्कारी, निउँ निउँ सजदा सीस झुकाइंदा।
महल अटल तेरी अटारी, महिफल इक्को इक्क वखाइंदा। शाह पातशाह सच्चा शहिनशाह दरबारी, दर दरवाज़ा इक्क खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा इक्क सुणाइंदा। सच संदेसा एको एक, एकँकारा आप जणाईआ। पीर पैग़म्बर रखो टेक, समरथ पुरख वडी वड्याईआ। गुर अवतार लओ वेख, बिन नेत्र रिहा वखाईआ। निरगुण निरवैर पुरख अकाल अजूनी रहित अनभउ प्रकाश करे भेख, रेख रूप नज़र कोए ना आईआ। कलयुग अन्त जन भगतां करन आया हेत, दर दरवेश फेरा पाईआ। ग़रीब निमाणयां अंदर रल रल रिहा खेल, आपणी खेल ना किसे समझाईआ। कर किरपा जिस खोल्हया भेत, भगत भगवान इक्को नज़री आईआ। किसे हथ्थ ना आया मुसायक मुल्ला शेख़, शरअ सार कोए ना पाईआ। पंडत पांधा कोए ना सक्या वेख, बारां रास कुण्डली अंदर बन्द ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साहिब सच्चा देवे वर, सब दा लहिणा दए मुकाईआ। पुरख अबिनाशी सच जणा, एका हुक्म सुणाईआ। पीर पैग़म्बर लहिणा दए मुका, देणा कोए नज़र ना आईआ। गुर अवतारां भाणा सहिणा दए समझा, सद भाणे विच रखाईआ। भगतां भगवान कोल बहणा दए वखा, फड़ बांहों लए उठाईआ। साचे सन्तां नेत्र नैणां दरस दए करा, निज नेत्र आप खुल्हाईआ। गुरमुखां कहिणा लए मना, गुरमति इक्क दृढ़ाईआ। गुरसिखां चरनी देवे साचा थाँ, सचखण्ड मिले वड्याईआ। धरनी धरत धवल पकड़े बांह, बांहों फड़ लए उठाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सुणाए सच्चा नाँ, सोहँ ढोला इक्को गाईआ। बणे विचोला बेपरवाह, निरगुण निरगुण फेरा पाईआ। पर्दा ओहला दए उठा, मुख नक़ाब ना कोए रखाईआ। मौला रूप नज़री जाए आ, मेहरवान मेहरवान मेहरवान इक्क बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा लेखे लाईआ। साचा लेखा लेखे लाउणा, अलख निरँजण आप समझाइंदा। पीर पैग़म्बर गुर अवतार एका धाम बहाउणा, दूई द्वैती कंध ना कोए रखाइंदा। भगत भगवान गोपी काहन सन्त सज्जण मेल मिलाउणा, मिल मिल आपणा रंग रंगाइंदा। गुरमुख गुरसिख गोद बहाउणा, घर घर विच सोभा पाइंदा। त्रैगुण माया पंज तत्त तत्तव तत्त इक्क दृढ़ाउणा, अग्नी तत्त ना कोए रखाइंदा। सत्त चार मिल मिल गाउणा, चुहत्तरां एका बन्धन पाइंदा। सत्त दो धार वखाउणा, साचा मन्दिर इक्क सुहाउणा, बहत्तरां एका अंक जोड़ जुड़ाइंदा। साता सिफ़रा अंक जणाउणा, जेरज अंड पर्दा लौहणा, उत्भुज सेत्ज वेख वखाउणा, चारे खाणी चारे बाणी परा पसन्ती मद्धम बैखरी गाउणा, चार जुग चार कुण्ट चार यार चार वेद लेख लिखाउणा, लेखा आपणा दए जणाईआ। नव नौ चार आपणा बन्धन पाउणा, पारब्रह्म प्रभ भेव खुलाउणा, आत्म परमात्म मेल मिलाउणा, मेल मिलावा आपणे हथ्थ रखाईआ। सोहँ ढोला सब ने गाउणा, पुरख अकाल
शब्द विचोला इक्क बणाउणा, रौला पिछला दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निरगुण देवे निरगुण वर, सरगुण आसा पूर कराईआ। निरगुण दाता निरगुण दानी, दयावान निरगुण अख्वाइंदा । निरगुण परम पुरख पारब्रह्म वाली दो जहानी, निरगुण वेस अनेक वटाइंदा। निरगुण नाद धुंन बोध अगाध अकथ कहाणी, निरगुण नाउँ निरँकारा आप पढ़ाइंदा। निरगुण विष्न ब्रह्मा शिव त्रैगुण पंज तत्त लख चुरासी करे प्रधानी, सच प्रधानगी आप कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निरगुण धारा आप चलाइंदा। निरगुण धारा चौकड़ी जुग, जुग करता आप जणाईआ। निरगुण खेल चौदां लोक, परलोक वज्जे वधाईआ। निरगुण गाए सच सलोक, सोहला एका नाम समझाईआ। निरगुण आदि जुगादि इक्को ओट, दूसरी ओट ना कोए तकाईआ। निरगुण नूर सति सरूपी जोत, जोती जोत जोत रुशनाईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर हरि जू किसे ना आवे विच सोच, सोच कोई ना सके राईआ। प्रभ दर्शन को गुर अवतार पीर पैग़म्बर रहे लोच, लोचा सब दी पूर कराईआ। भगत भगवान विच जहान लहिणा लैण मानण मौज, कलयुग अन्तिम ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, हरिजन साचे आप जगाईआ। हरिजन साचा गया जाग, हरि सतिगुर आप जगाईआ। पंज तत्त काया लग्गा भाग, प्रभ भागी मिल्या चाँईं चाँईंआ। दुरमति मैल धोवे दाग़, निर्मल नीर सीर वखाईआ। हँस बणाए फड़ फड़ काग, काग हँस रूप वटाईआ। दीपक जोत जगे चिराग़, अन्ध अन्धेरा दए गंवाईआ। प्रभ मिल्या सज्जण साक, जग नाता दए तुड़ाईआ। धूढ़ी देवे मस्तक ख़ाक, टिक्का इक्को नाम लगाईआ। परवरदिगार पाकी पाक, पत्तत पुनीत दए कराईआ। पार किनारा दस्से घाट, मँझधार ना कोए रुढ़ाईआ। कलयुग अन्तिम मुक्की वाट, पुरख अबिनाशी पन्ध मुकाईआ। गुरसिखां देवे सच्चा साथ, सगला संग आप निभाईआ। इक्क जपाए पूजा पाठ, पुस्तक होर ना कोए पढ़ाईआ। अठसठ सरोवर मारे ठाठ, घर अमृत दए वखाईआ। नाता तोड़े ज़ात पात, वरन गोत ना कोए वड्याईआ। नाम विकाए इक्को हाट, साचा हट्ट दए खुल्हाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव गायण गाथ, गुर अवतार पीर पैग़म्बर रहे जस गाईआ। जिस दी आदि जुगादि किसे ना आई हाथ, बेअन्त कह कर गए पल्लू छुडाईआ। सो साहिब प्रगट होया आप समराथ, समरथ आपणा फेरा पाईआ। गुरसिख सगल विसूरे जायण लथ्थ, जिस जन आपणी दया कमाईआ। हर घट देवे साची वथ, वस्त अमोलक झोली पाईआ। जोत जगाए लट लट, अन्ध अन्धेर दए गंवाईआ। शब्द अगम्मी मारे सट्ट, बजर कपाटी तोड़ तुड़ाईआ। सतिगुर नज़री आए झट्ट, घर घर विच मेल मिलाईआ। सृष्ट सबाई बैठी सत्थर घत्त, कलयुग गूढ़ी नींद सुवाईआ। वेले अन्त रखे ना कोए
पत, प्रभ भुल्लया इक्को माहीआ। नक्क सुहाग ना कोई नथ्थ, खुल्ही गुत रही वखाईआ। साढे तिन्न हथ्थ मुनारा जाणा ढट्ठ, थिर कोए रहिण ना पाईआ। चारे कुण्ट लैणा नट्ठ, भज्जयां बच कोए ना जाईआ। प्रभ मारन आया सट्ट, नाम खण्डां हथ्थ उठाईआ। वार करे झट्ट पट्ट, राज राजान सार ना आईआ । गुर अवतार पीर पैग़म्बर पारब्रह्म दी सरनी गए ढट्ठ, दर बैठे सीस झुकाईआ। जिउँ भावे तिउँ लैणा रख, तेरे हथ्थ तेरी लोकाईआ। असीं तेरे हुक्मे अंदर मार्ग आए दस्स, लिख लिख लेखा जगत समझाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया अंदर गए फस्स, हरि जू तेरा नाम भुलाईआ। सारे बिन ढाइआं गए ढट्ठ, आपणा बल ना कोए प्रगटाईआ। तूं वसणहारा घट घट, घट घट रिहा समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणा खेल कर, करते कादर कुदरत तेरी तेरे हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नरेश आपणा हुक्म वरताईआ।