१७ अस्सू २०१९ बिक्रमी लाल सिँघ दे गृह पिण्ड हेर ज़िला जलन्धर
भगत वछल श्री भगवान, सो पुरख निरँजण दया कमाईआ। हरि पुरख निरँजण हो मेहरवान, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। एकँकारा देवे दान, दाता दानी झोली भराईआ। आदि निरँजण हो प्रधान, नूरो नूर करे रुशनाईआ। अबिनाशी करता खेल करे महान, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। श्री भगवान झुलाए निशान, सच निशाना इक्क उठाईआ। पारब्रह्म प्रभ वेखे मार ध्यान, ध्यान ध्यान विच जणाईआ। सचखण्ड निवासी वसणहारा सच मकान, सच सिँघासण सोभा पाईआ। शाहो भूप राज राजान, शहिनशाह आपणी खेल रचाईआ। तख्त निवासी नौजवान, बल आपणा आप प्रगटाईआ। दर दरवेश बण दरबान, घर साचे अलख जगाईआ। देवणहारा कर परवान, सच परवाना हथ्थ फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। भगत वछल श्री भगवन्त, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। खेले खेल आदि अन्त, जुग जुग आपणी धार चलाईआ। वस्त अमोलक मणीआ मंत, नाउँ निरँकारा झोली पाईआ। निरगुण सरगुण बणाए बणत, घड़न भन्नणहार सच्चा शहिनशाहीआ। देवे वड़याई विच जीव जंत, जीवण जुगत दए जणाईआ। गढ़्ह तोड़ हउमे हंगत, हँ ब्रह्म करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दीनन आपणी दया कमाईआ। भगत वछल पारब्रह्म, प्रभ आपणी खेल कराइंदा। आदि जुगादी जाणे आपणा कम्म, करनी करता आप कमाइंदा। लख चुरासी पवण स्वासी वेखे दम, घट घट आपणा आसण लाइंदा। हरख़ सोग ना कोए ग़म, चिंता रोग ना कोए जणाइंदा। आत्म
परमात्म बेड़ा देवे बन्न्ह, ब्रह्म पारब्रह्म वेख वखाइंदा। कर प्रकाश बिन सूरज चन्न, नूरो नूर नूर धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। भगत वछल हरि निरँकारा, हरि जू आपणी खेल कराईआ। आदि जुगादी लए अवतारा, नित नवित वेस वटाईआ। लेखा जाणे जुग चौकड़ी विच संसारा, कोटन कोटि वेस वटाईआ। काग़ज़ कलम ना लिखणहारा, लिख लिख लेख ना कोए मुकाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड जेरज अंड पावे सारा, उत्भुज सेत्ज फोल फोलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ । भगत वछल आदि निरँजण, आदि पुरख वडी वड्याईआ। जुगा जुगन्तर साचा सज्जण, सतिगुर सच्चा सच्चा माहीआ। नेत्र नाम पाए अंजन, अज्ञान अन्धेर चुकाईआ। चरन धूढ़ कराए मजन, सर सरोवर इक्क नुहाईआ। दो जहानां होए पर्दा कज्जण, निरगुण सरगुण वेखे चाँईं चाँईंआ । जुगा जुगन्तर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क लगाए साची लग्न, दर साचा इक्क वखाईआ। भगत वछल हरि गिरधारा, गिरवर आपणा खेल कराइंदा। जुग चौकड़ी वेखणहारा, निरगुण सरगुण धार चलाइंदा। अंदर बाहर गुपत ज़ाहर करे खेल अपारा, अपरम्पर आपणा वेस वटाइंदा। नाम निधाना बोल जैकारा, जै जैकार आपणा नाउँ सुणाइंदा। बन्द ताकी खोल्ह किवाड़, बजर कपाटी कुण्डा लाहइंदा। निर्मल दीआ कर उज्यार, जोत निरँजण डगमगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जुग जुग हरिभगत आप प्रगटाइंदा। जुग जुग प्रगटाए हरि जू भगत, भगवन आपणी दया कमाईआ। सति पुरख निरँजण जाणे आपणा वक्त, थित वार ना वंड वंडाईआ। लेखा जाणे बूंद रक्त, पंज तत्त दए वड्याईआ। नाम ख़ुमारी देवे मस्त, मस्ती इक्को इक्क चढ़ाईआ। भेव चुकाए कीट हस्त, हस्त कीट एका घर वड्याईआ। लहिणा देवे दस्त बदस्त, दस्तयाब सच्चा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग भगतां पैज रखाईआ। जुग जुग मेला भगत भगवान, निरगुण सरगुण आप कराइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर देंदा आया दान, कलयुग अन्तिम वेख वखाइंदा। सति सरूपी शाहो भूपी लख चुरासी साचा काहन, गहर गम्भीर वेस वटाइंदा। आत्म परमात्म करे पहिचान, बेपहचान आपणा भेव खुल्हाइंदा। लेखा जाणे धुरदरगाही धुर फ़रमान, धुर संदेसा आप सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी वेख वखाइंदा। जुग चौकड़ी भगत भगवान, आपणी खेल कराईआ। निरगुण सरगुण देवे दान, दाता दानी दया कमाईआ। कलयुग अन्तिम हो प्रधान, परम पुरख वेस वटाईआ। सच वड़याई देवे सच मकान, गुरमुख काया बंक सुहाईआ। निरगुण नूर नज़र आए श्री भगवान, सरगुण वेखे चाँईं चाँईंआ। एका नाद सुणाए सच्ची धुन्कान, अनहद नादी नाद वजाईआ। अमृत रस पीण खाण, तृष्ना
भुख ना लागे राईआ। करे प्रकाश कोटन भान, अन्ध अन्धेर गंवाईआ। लेखा जाण दोए जहान, दोए दोए आपणा रूप वटाईआ। सच संदेसा देवे आण, सो पुरख निरँजण दया कमाईआ। हँ ब्रह्म मेले आण, मिल मिल ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगवन देवे माण वड्याईआ। भगत दुआर सोहे भगत, भगवन आपणी खेल कराइंदा। निरगुण नूर निराकार आदि निरँजण इक्को शक्ति, शख्सीअत आपणी आप प्रगटाइंदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग अन्तिम कढ्ढणहारा फ़र्क, फ़िकरा आपणा आप सुणाइंदा। निरगुण निरवैर निराकार पुरख अकाल आया परत, परतीनिध ना कोए बणाइंदा। लेखा जाणे धरनी धौल धरत, धुरदरगाही फेरा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगवन आपणे रंग रंगाइंदा। भगवन रंग रंगीला, हरि भगतन आप रंगाईआ। सो पुरख निरँजण छैल छबीला, शहिनशाह आपणा फेरा पाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग पिच्छों निरगुण सरगुण बणाए इक्क कबीला, आप आपणा बन्धन पाईआ। सत्त दो कीता मेला, अंक अंक नाल जुड़ाईआ। लेखा जाणे सूहा कंचन लाल चिट्टा पीला नीला, काली आपणी धार बंधाईआ। एथे कोए ना दए दलीला, दलील विच कदे ना आईआ। जुगा जुगन्तर आपे जाणे आपणा असूला, साचा मार्ग आप जणाईआ। आदि पुरख आदि निरँजण अबिनाशी करता कदे ना भूला, अभुल्ल आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगवन देवे माण वड्याईआ। भगत दुआर सच महल्ला, हरि साचा सच सुहाइंदा। वेखणहारा इक्क इकल्ला, एकँकारा खेल खलाइंदा। शब्दी सुरत फड़ाए पल्ला, पल्लू एका गंढ्ढ बंधाइंदा। आपे जोती निरगुण रल्ला, नूर नुराना वेख वखाइंदा। सच संदेसा एका घल्ला, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगवन आपणा खेल कराइंदा। भगवन खेले खेल अपारा, नज़र किसे ना आईआ। भगतां करे सच प्यारा, प्यार प्यार नाल मिलाईआ। सचखण्ड निवासी वजाए सच नगारा, नौबत आपणे नाम वजाईआ। गुर अवतार करे ख़बरदारा, पीर पैग़म्बर आप उठाईआ। चल के वेखो सच नज़ारा, हरि सतिगुर आप वखाईआ। लोकमात लगाए अखाड़ा, ब्रह्मण्ड खण्ड नाच नचाईआ। कलयुग आई अन्तिम वारा, निहकलंका वेस वटाईआ। भगत सुहाए इक्क दुआरा, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। लख चुरासी सोए पैर पसारा, नेत्र ज्ञान ना कोए खुल्हाईआ। गुरमुख विरले दए हुलारा, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी आदि जुगादी इक्क सुणाए साचा नाअरा, सोहँ अक्खर करे पढ़ाईआ। विष्नूं उठ उठ नैण उग्घाड़ा, ब्रह्मा वेखे चार दीवारा, भोला नाथ ध्यान लगाईआ। पारब्रह्म तेरा अन्त ना पारावारा, नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग तेरा भगत तुध बिन रिहा कुँवारा, साचा कन्त ना कोए हंढाईआ। कलयुग अन्तिम धूआँधार, भरमे भुल्ला सर्ब संसार, गुर का शब्द
ना किसे विचार, हरि हरि नाम ना कोए ध्याईआ। पीर पैग़म्बरां गुर अवतारां ना कोए प्यारा, भगतां मिले ना कोए किनारा, कबीरा कूक कूक अल्हाईआ। वेद शास्त्र आई हारा, पुराण अठारां करे गिरयाज़ारा, अञ्जील कुरानां ना देवे कोई सहारा, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। तीर्थ तट ना कोई जल ठंडा ठारा, अठसठ तपे अग्नी हाढ़ा, अमृत जाम प्याए ना कोए विच संसारा, चारों कुण्ट अग्नी अग्ग रही तपाईआ। चार वरन ना कोए प्यारा, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश काम क्रोध लोभ मोह हँकारा, चारे बाणी ना कोए जैकारा, परा पसन्ती मद्धम बैखरी ना कोए गाईआ। चारे खाणी ना कोए विचारा, चारे वेद ना कोए सहारा, चार यार रोवण ज़ारो ज़ारा, यारी यारां नाल ना कोए निभाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर उतरया पार किनारा, कलयुग अन्तिम वेखे परवरदिगारा, पारब्रह्म तेरी चरन सरन सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सब दी पूरी आस कराईआ। सो पुरख निरँजण ठांडा सीता, हरि जू आपणी दया कमाइंदा। कलयुग अन्त जणाए साची रीता, रीतीवान फेरा पाइंदा। भगत दुआर इक्क अतीता, त्रैगुण विच कदे ना आइंदा। माणस जन्म गुरमुख जीता, जीवण जुगत हरि जणाइंदा। लख चुरासी विच्चों परखे नीता, नाम कसौटी हथ्थ रखाइंदा। दरस दिखाए इक्क अनडीठा, जगत नेत्र नज़र किसे ना आइंदा। त्रैगुण अग्नी ठांडा करे अंगीठा, अमृत मेघ इक्क बरसाइंदा। नाम निधान अंमिउँ रस पीता, जल इक्को इक्क वखाइंदा। सच जणाए सच प्रीता, प्रीतीवान आपणा बन्धन पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतार पीर पैग़म्बर भगत भगवान आप जणाइंदा। सारे जाणो खेल अवल्ला, हरि करता आप कराईआ। भगत फड़ाए आपणा पल्ला, भगवान गंढ्ढ पुआईआ। निरगुण सरगुण अंदर रल्ला, रल मिल आपणी ख़ुशी वखाईआ। वसणहारा निहचल धाम अटल्ला, लोकमात वेख वखाईआ। सृष्ट सबाई कहे लाल झल्ला, लालन लाल आपणे रंग रंगाईआ। दीपक जोती एका बला, बलया दीपक बुझ कदे ना जाईआ। एथे ओथे फलया फुला, फल इक्को इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत दुआरे दए वड्याईआ। भगत दुआर रिहा सज, हरि सज्जण आप सजाइंदा। कलयुग अन्तिम रखणहारा लज्ज, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर वेखण भज्ज भज्ज, बण पाँधी पन्ध मुकाइंदा। भगत भगवान तेरा जैकारा गायण गज्ज, सोहला ढोला इक्क सुणाइंदा। कूड़ी क्रिया पार हद्द, जूठा झूठा नाता तोड़ तुड़ाइंदा। सन्त सुहेले आपे सद्द, आप आपणा बन्धन पाइंदा। लख चुरासी नालों करे अड्ड, वक्खरी हरि जू धार बंधाइंदा। गोद सुहञ्जणी सुहाए लड्ड, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन सेव आप कमाइंदा। भगत तेरा सोहे बंक, गुर अवतार रहे जस गाईआ। जिस
दुआरे राउ रंक, इक्को रंग वखाईआ। तुट्टा माण अन्तिम जनक, जनक बैठा सीस झुकाईआ। हरि जू मिल्या अन्त, पतिपरमेश्वर फेरा पाईआ। सो सतिगुर मिल्या सन्त, मिल सतिगुर ख़ुशी मनाईआ। नारी मिल्या नरायण कन्त, सेज सुहञ्जणी इक्क हंढाईआ। चाढ़े काया चोली रंग बसन्त, रंग बसन्ती उतर कदे ना जाईआ। नाम जणाए मणीआ मंत, मन मणका दए भुआईआ। गढ़्ह तोड़ हउमे हंगत, हँ ब्रह्म इक्क समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन मेला सहिज सुभाईआ। भगत दुआरा सद अनडिठ, जगत नेत्र नज़र किसे ना आया। निरगुण सरगुण करे हित, नित नवित वेस वटाया। आपे जाणे आपणी वार थित, जगत वंड ना कोए वंडाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन मेला सहिज सुभाया। भगत मिलावा सच घर, घर साचे वज्जे वधाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर वेखण खड़, पुरख अबिनाशी खिड़की रिहा खुल्हाईआ। डूँग्घी कंदर काया मन्दिर जाए चढ़, अउँदा जादा नज़र ना आईआ। आत्म परमात्म लए फड़, डोरी इक्को नाम बंधाईआ। किला तोड़ हंकरी गढ़्ह, हउमे हंगता दए मिटाईआ। सच नुहाए साचे सर, अमृत सरोवर इक्क वखाईआ। कागों हँस देवे कर, काग हँस रूप वटाईआ। समरथ पुरख जिस उपर हथ्थ देवे धर, धरनी धरत धवल सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। भगतन लेखा रखे हथ्थ, आदि जुगादि वडी वड्याईआ। जुग जुग मार्ग देवे दस्स, रैहबर बणे सच्चा माहीआ। अन्तर आत्म एका रस, रसना पर्दा दए उठाईआ। कर प्रकाश कोटन रवि ससि, नूर नुराना नूर धराईआ। तीर निराला मारे कस, शब्द अणयाला बाण उठाईआ। सरगुण अंदर निरगुण हो प्रगट, प्रगट आपणी धार जणाईआ। चौदां लोक चलाए हट्ट, घर मन्दिर कुण्डा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन वेखे चाँईं चाँईंआ। भगतन अंदर भगती रंग, हरि सतिगुर आप चढ़ाइंदा। आत्म सेजा सच पलँग, सति सतिवादी आप सुहाइंदा। अठ्ठे पहर नाम मृदंग, अनहद नादी नाद वजाइंदा। अमृत सरोवर इक्को गंग, निझर झिरना आप झिराइंदा। सुरती शब्दी इक्क अनन्द, मिल मिल सख़ीआं मंगल गाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगवन आपणा संग निभाइंदा। भगतां अंदर सच्चा साथ, हरि सतिगुर आप निभाईआ। खेले खेल अनाथां नाथ, नाथ अनाथी वेस वटाईआ। निरगुण बणे निरगुण साक, सरगुण सज्जण रूप वखाईआ। आत्म परमात्म मेला पाकी पाक, परवरदिगार होए सहाईआ। लेखा जाणे पंज तत्त माटी खाक, खाकी खाक आपणे रंग रंगाईआ। माही पत्तण मिले घाट, घाटा पिछला पूर कराईआ। चरन कँवल बंधाए नात, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाईआ। समरथ पुरख निभाए आपणा साथ, सगला संग आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणी किरपा कर, भगतन देवे माण वड्याईआ। भगतां देवे हरि जू माण, अभिमाण रूप ना कोए वखाइंदा। चरन कँवल दए ध्यान, ध्यान ध्यान विच मिलाइंदा। एका राग सुणाए कान, बिन रसना जिह्वा गाइंदा। एका मन्दिर सोहे मकान, घर घर विच डेरा लाइंदा। दीपक जोत जगे महान, तेल बाती कोए ना पाइंदा। अठ्ठे पहर इक्क धुन्कान, धुंन आत्मक राग अल्हाइंदा। पवण उनन्जा सेव कमाण, सेवक आपणा हुक्म मनाइंदा। आत्म सेजा कर परवान, सेज सुहञ्जणी आप सुहाइंदा। खेले खेल नौजवान, ख़ालक ख़लक रूप वटाइंदा। परवरदिगार वड मेहरवान, मेहर नज़र इक्क उठाइंदा। मुकामे हक़ सच निशान, लाशरीक आप झुलाइंदा। कलमा नबी रसूल पढ़ाए आण, कायनात हुक्म मनाइंदा। जोधा सूरबीर बली बलवान, बल आपणा आप प्रगटाइंदा। मुरीद मुर्शद मेले आण, मिल मिल आपणी ख़ुशी मनाइंदा। जुग चौकड़ी खेल महान, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप हंढाइंदा। गुर अवतारां पीर पैग़म्बरां दस्सणहारा भूमिका अस्थान, साचे मन्दिर आप बहाइंदा। निरगुण दाता वड मेहरवान, घर घर आपणा खेल कराइंदा। भगतन मेला विच जहान, गुर चेला एका घर बहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतां भगती इक्क दृढ़ाइंदा। भगतां अंदर भगती रख, भगवान आपणी खेल कराईआ। भाण्डे भरे आपे सक्ख, सक्खणे भाण्डे आप भराईआ। करनहारा कक्खों लख, लखों कक्ख दए बणाईआ। लख चुरासी पावणहारा नथ्थ, शब्दी डोरी हथ्थ उठाईआ। जुग चौकड़ी मार्ग दस्स, साचे धन्दे दए लगाईआ। निरगुण सरगुण हो प्रगट, गुर अवतार नाउँ धराईआ। पीर पैग़म्बर खोल्ह हट्ट, चौदां तबकां माण वड्याईआ। भगत भगवान खेल अकथ, लिख लिख लेख ना कोए समझाईआ। निरगुण सरगुण चलावणहारा रथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर निरगुण सरगुण करे इकट्ठ, घर मेला चाँईं चाँईंआ। पन्ध मुकाए नट्ठ नट्ठ, दो जहानां चरनां हेठ दबाईआ। वसणहारा घट घट, हरि भगतन लए उठाईआ। निरगुण जोत कर प्रकाश, अन्ध अन्धेरा दए गंवाईआ। घर विच घर खोल्हे ताक, बजर कपाटी कुण्डा लाहीआ। पुरख अबिनाशी वसे साथ, घर साचा संग निभाईआ। भगतां पूरी करे आस, निरासा कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा खेल कराईआ। जुग जुग खेल करे करतारा, सो पुरख निरँजण वेख वखाइंदा। हरि पुरख निरँजण हो त्यारा, निरगुण आपणी धार चलाइंदा। एकँकारा कर पसारा, आदि निरँजण नूर धराइंदा। अबिनाशी करता दए सहारा, श्री भगवान सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। पारब्रह्म प्रभ बण वणजारा, लख चुरासी ब्रह्म हट्ट खुल्हाइंदा। पंज तत्त काया खेल न्यारा, अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश रंग रंगाइंदा। रजो तमो सतो दए सहारा, सति सतवादी साची कार कमाइंदा। भगत वछल बण करतारा, कुदरत आपणा खेल खलाइंदा। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी इक्को हरि, हरिजन साचे वेख वखाइंदा। हरिजन वेखे आप प्रभ, प्रभ आपणी दया कमाईआ। लख चुरासी विच्चों लए लभ्भ, फोलणहारा थाउँ थाईंआ। अमृत झिरना झिराय कँवल नभ्भ, नाभी कँवल फुल्ल खलाईआ। अमृत जाम प्याए मदि, सच सरोवर इक्क वखाईआ। निरगुण सरगुण पार कराए हद्द, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। भगवान भगत बणाए आपणी यद्द, साचा बंस मात चलाईआ। निरगुण विच्चों निरगुण कढ्ढ, सरगुण चोला लए हंढाईआ। लख चुरासी जीव जंत देवे छड्ड, जन भगत दुआरे फेरा पाईआ। आत्म सिँघासण बहे सज, साचे मन्दिर सोभा पाईआ। भगत जैकारा लाए गज्ज, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन वेखे चाँईं चाँईंआ। भगत मिलण दा चाओ घनेरा, हरि आदि जुगादि रखाइंदा। कलयुग अन्तिम आया नेरा, नेरन नेरा फेरा पाइंदा। कूड़ी क्रिया चुकावणहारा गेड़ा, गेड़ा गेड़े विच भुआइंदा। गुरसिख तेरा वस्से खेड़ा, खेड़ा हरि जू आप वसाइंदा। आपे बन्नणहारा बेड़ा, बेड़ा आपणे कंध उठाइंदा। भेव चुक्या मेरा तेरा, तेरा मेरा इक्को रंग नज़री आइंदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग वेखदा रिहा कर कर जेरा, कलयुग अन्तिम फेरा पाइंदा। हक़ो हक़ करे नबेड़ा, हक़ीक़त आपणे हथ्थ रखाइंदा। नाम रखाए सिँघ शेरा, आपणी भबक लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगवन आपणा घर वखाइंदा। भगवन वेख हरि का घर, हरि सतिगुर आप खुल्हाईआ। निरभउ चुकाए भय डर, भयानक रूप ना कोए वड्याईआ। बिन कर्मां उपर जाणा चढ़, निहकर्मी लए चढ़ाईआ। बिन विद्या पढ़यां इक्को अक्खर जाणा पढ़, सचखण्ड करे पढ़ाईआ। बिन मरया जगत जाणा मर, जीवण मुक्त रिहा कराईआ। बिन तीर्थ नहावण साचे सर, चरन धूढ़ी रिहा नुहाईआ। आत्म परमात्म वखाए इक्को घर, घर मन्दिर दए खुल्हाईआ। भगत तेरा भगवान फड़या लड़, बिन भगतां भगवान कम्म किसे ना आईआ। लोकमात दी साची जड़, हरिभगत इक्क प्रगटाईआ। जिस दुआरे दरस दिखाए अग्गे खड़, सो दुआरा सच रूप वखाईआ। करे खेल नरायण नर, नर हरि आपणा वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन मेला सहिज सुभाईआ। भगतन मेला भगती लाल, लालन आपणा रंग रंगाईआ। साढे तिन्न हथ्थ वेखे सच्ची धर्मसाल, जिस दुआरे वसे सच्चा माहीआ। पोह ना सके काल महांकाल, महांकाल सीस झुकाईआ। गुर शब्दी बणया इक्क दयाल, दीनन आपणी दया कमाईआ । वेखणहार पत्त डाल, फुल फुलवाड़ी सोभा पाईआ। आपे पुच्छे मुरीदां हाल, मुर्शद आपणा वेस वटाईआ। जुग चौकड़ी घालण आए घाल, कलयुग अन्तिम लेखे लाईआ। भगतां करे हल्ल सवाल, पट्टी इक्को नाम पढ़ाईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जीवण जुगत दए समझाईआ। एथे ओथे चले नाल, नाल सतिगुर
पूरा विछड़ कदे ना जाईआ। प्रितपालक बण करे प्रितपाल, बण सेवक सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन वेखे थाउँ थाईंआ। भगत दुआरा डूँग्घा सागर, नज़र किसे ना आइंदा। प्रभ आप रखाए काया गागर, पंज तत्त पर्दा उपर पाइंदा। निर्मल जोत जगे उजागर, जोत उजाला इक्क कराइंदा। नाम वणजारा इक्क सौदागर, हरि जू साचा हट्ट खुल्हाइंदा। अंदरे अंदर देवे आदर, बाहरों भेव कोए ना पाइंदा। मिल्या मेल करीम कादर, करता आपणा रंग चढ़ाइंदा। सिदक सबूरी देवे साबर, सति सन्तोख ज्ञान दृढ़ाइंदा। मन मनुआ ना रहे जाबर, मन मनसा आप मिटाइंदा। इक्को राग सुणाए दादर, हज़ारा दरूद मुख भुवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगवन लेखा आप जणाइंदा। भगवन लेखा काया अंदर रख, रख्या आपणी आप जणाईआ। निरगुण सरगुण हो प्रतख, प्रगट रूप वटाईआ। इक्क जणाए आपणा जस, जस वेद पुराण गा ना सकण राईआ। आत्म परमात्म मार्ग दए दस्स, औझड़ राह कोए ना जाईआ। अग्गों मिले नट्ठ नट्ठ, दो जहानां पन्ध मुकाईआ। लोकमात दस्म दुआरी चौथे घर करे इकट्ठ, अग्गे आपणी उँगली लाईआ। जगत विकार एकँकार प्यार जाए ढट्ठ, पंज तत्त नाता दए तुड़ाईआ। अग्गे कोई ना उब्बले बहत्तर नाड़ी रत्त, रत्ती रत्त ना कोए जणाईआ। नज़र ना आए बुध मन मति, मती मति ना कोए समझाईआ। सतिगुर पूरा हो प्रगट, निरगुण निरगुण अंग लगाईआ। जोत उजाला नूर नुराना लट लट, शब्द धुंन ना कोए शनवाईआ। थिर घर दुआर खोल्ह हट्ट, अलख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह आपणा कुण्डा लाहीआ। सचखण्ड दवारे आपे वस, साची कार कमाईआ। जुग जुग जन भगतां गाए जस, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। कलयुग अन्त करे खेल पुरख समरथ, समरथ आपणा भेव खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन मेला सच दुआर जिथे वसे ग़रीब निवाज़, ग़रीब निमाणे गले लगाईआ। ग़रीब निवाजा वसे सचखण्ड, सच दुआर सोभा पाईआ। ज़ात पात ना कोए वंड, दीन मज़्हब ना कोए रखाईआ। सर्ब जीआं दा इक्को छन्द, आत्म परमात्म करे पढ़ाईआ। वस्त अमोलक इक्को वंड, लख चुरासी झोली पाईआ। ना कोई भेख ना पखण्ड, कूड़ी क्रिया ना कोए वखाईआ। मदिरा मास ना कोए गंद, रसना जिह्वा ना कोए हल्काईआ। चिल्ला तीर ना कोए कमंद, शस्त्र बस्त्र ना कोए लड़ाईआ। रसना जिह्वा ना बत्ती दन्द, काग़ज़ कलम ना कोए उठाईआ। इक्क इकल्ला वसे सूरा सरबंग, सतिगुर आपणा आसण लाईआ। जन भगतां देवे इक्क अनन्द, अनन्द अनन्द विच समाईआ। जन्म जन्म दी टुट्टी गंढ्ढ, आपणे अंग लगाईआ। भगत दुआर भगवन लँघ, भागवत एका कथा समझाईआ। आदि शक्ति चाढ़े रंग, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। चतुर्भुज वजाए मृदंग, मृदंगा इक्को हथ्थ उठाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर वसण
संग, संग इक्को नज़री आईआ। जिस दुआरे भगत जाए लँघ, तिस दुआरे विष्न ब्रह्मा शिव सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगतां देवे साचा दान, गुरमुख वेखे साचा लाल, निरगुण सरगुण बण दलाल, नाता तोड़ काल महांकाल, इक्क वखाए सच्ची धर्मसाल, जोती जल्वा नूर जलाल, नज़री आए परवरदिगार बेऐब ख़ुदाई सांझा यार, मुकामे हक़ खेल अपार, सचखण्ड खोल्ह आप निरँकार, जन भगतां अंदर लए बिठाल, मुख पूंजे प्रेम नाल रुमाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सन्त सुहेले लए फड़, भगतां अंदर आपे वड़, साचे पौड़े जाए चढ़, सोहँ अक्खर इक्को पढ़, आत्म परमात्म लाए लड़, फड़या लड़ छुट्ट कदे ना जाईआ। हरि का लड़ कदे ना छुट्टे, सतिगुर साचा आप बंधाइंदा। लख चुरासी फड़ फड़ कुट्ठे, नाम खण्डा इक्क चमकाइंदा। जन भगतां अमृत जाम प्याए घुट्टे, घुट्ट आपणे नाल लगाइंदा। लोकमात दे साचे बूटे आपणी हथ्थीं पुट्टे, दरगाह साची सचखण्ड आप लगाइंदा। गुरसिख लाल कदे ना लुट्टे, कक्खों लख वखाइंदा। आवण जावण मात गर्भ लख चुरासी पैंडे पाँधी मुक्के, हरि पाँधी आप मुकाइंदा। भगत भगवन्त आपणी रखे कुक्खे, बण जनणी जन सेव कमाइंदा। लोकमात जो रहे लुके, कर किरपा पर्दा लाहइंदा। कलयुग अन्त श्री भगवान आपणी डोरी भगतां उत्ते सुट्टे, आपणे हथ्थ ना कुछ रखाइंदा। घर घर दर दर जा जा पुच्छे, बण राही पाँधी फेरा पाइंदा। निउँ निउँ सजदा कर कर झुके, जन भगतां सीस झुकाइंदा। भगत विरला लोकमात उठे, जिस आपणी दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणा खेल वखाइंदा। भगत भगवान दोवें रहे हस्स, कलयुग अन्तिम ख़ुशी मनाईआ। इक्क दूजे दे प्यार अंदर गए फस, नाता सके ना कोए तुड़ाईआ। रल मिल गाउँदे इक्क दूजे दा जस, घर वज्जदी रहे वधाईआ। पुरख अबिनाशी आपणा मार्ग दस्स, मार्ग भगतां कोलों पुच्छ पुच्छ आपणा राह चलाईआ। लख चुरासी कोलो बच, लुक लुक भगत दुआरे फेरा पाईआ। जे कोई पुच्छे सच्च, बिन भगतां सच ना किसे समझाईआ। लख चुरासी नौ दुआरे रही नच्च, नौ खण्ड पृथ्मी पई दुहाईआ। अन्तिम भाण्डा दिसे कच्च, थिर कोए नज़र ना आईआ। जिस हिरदे अंदर गया रच, तेरा मेरा मेरा तेरा पर्दा दए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत मिलावा आपणे हथ्थ रखाईआ। हरिभगत तेरा सच मुनारा, मुनी ·षी भेव ना राया। चारों कुण्ट होए उज्यारा, गुर अवतार दरसन पाया। जिस घर वस्से निरँकारा, सचखण्ड रूप वटाया। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान करन पुकारा, उच्ची कूक कूक सुणाया। सिफ्त सलाही बेपरवाही सिफ्तां विच्चों वसे बाहरा, सिफ्त विच कदे ना आया। जन भगत दुआरे बणे
भिखारा, जुग जुग आपणा फेरा पाया। दर दरवेश नर नरेश इक्को अलख बोल जैकारा, जै जैकार दए सुणाया। दरोही दरोही बिन भगत मोहे करे ना कोए प्यारा, बिन भगतां प्यार किसे घरों हथ्थ ना आईआ। लख चुरासी जीव जंत जगत वणजारा, हरि का नाम हट्ट ना कोए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन वेखे थाउँ थाईंआ। वेखणहारा थान थनंतर, थिर घर वासी दया कमाइंदा। चार कुण्ट लग्गी बसन्तर, अग्नी तत्त तत्त जलाइंदा। फिरी दरोही गगन गगनंतर, मंडल मण्डप सर्ब कुरलाइंदा। जीव जंत भुल्ले गुरू का मन्त्र, गुरदेव नज़र किसे ना आइंदा। कूड़ी क्रिया कूड़ा मन्त्र, कलयुग आपणा आप चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप जगाइंदा। भगत भगवान खोल्हे जाग, जागरत जोत इक्क जगाईआ। सच दुआरे लग्गे भाग, श्री भगवान आप वखाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग जिस दी करदे रहे याद, सो साहिब फेरा पाईआ। जिस दी कोई ना जाणे बुनियाद, आदि अन्त ना किसे वखाईआ। जिस दी हथ्थ ना आई हाद, बेअन्त बेअन्त बेअन्त कह कह पल्लू छुडाईआ। जिस नूं कहिन्दे वाहद लाशरीक गाॅड, सरक्त आपणी ना कोए रखाईआ। जिस दा गुर अवतार पीर पैग़म्बर सुणदे रहे नाद, अनाद अनादी आप वजाईआ। जिस ने खेल रचाई कोटन कोटी ब्रह्म ब्रह्मांड, ब्रह्मण्ड खण्ड वेखे थाउँ थाईंआ। जिस साहिब रचना रची आदि, विष्न ब्रह्मा शिव सेव लगाईआ। सो सतिगुर भगतां रखे याद, जुग जुग भुल्ल कदे ना जाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर चलाउँदा आया जहाज़, बण खेवट खेटा सेव कमाईआ। कलयुग अन्त सुणे फरयाद, तख्त निवासी सच्चा शहिनशाहीआ। ग़रीब निमाणयां करे लाड, राजे राणयां ख़ाक मिलाईआ। सो गुरमुख गुरसिख सच्चा साध, जिस साधना हरि समझाईआ। भगत भगवन्त रखे लाज, लाजावन्त सच्चा माहीआ। कलयुग अन्तिम जन भगतां नाल रचया काज, कारज अनन्द इक्क वखाईआ। साहिब सतिगुर सति पुरख दा इक्को इक्क समाज, आत्म परमात्म परमात्म आत्म वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां मारे आप आवाज़, हरिभगत लभ्भण किसे थाँ ना जाईआ।