१८ अस्सू २०१९ बिक्रमी नसीब सिँघ दे गृह पिण्ड बोपाराय ज़िला जलन्धर
दासी दास श्री भगवान, सेवक सेवक सेव कमाईआ। जोत प्रकाशी विच जहान, प्रभ अबिनाशी दया कमाईआ। बन्द ख़ुलासी करे आण, गुरमुख भगत दए वड्याईआ। माणस जन्म रासी करे विच जहान, जीवण जुगत दए जणाईआ। पृथ्मी
आकासी खेल महान, महिमा अकथ कथ जणाईआ। सतिजुग दा सच निशान, सति पुरख निरँजण आप वखाईआ। कागद कलम होए हैरान, हरि का भेव कोए ना पाईआ। निरगुण सरगुण देवे दान, दाता दानी फेरा पाईआ। गुरमुख बणाए साचे काहन, सुरती सीता लए प्रनाईआ। अठ्ठे पहर दिवस रैण अंदर बाहर करे ध्यान, निज नेत्र वेख वखाईआ। शब्द अगम्मी सोहँ ढोला बण विचोला देवे गाण, गावत गावत आपणा रंग वखाईआ। चरन कँवल उपर धवल देवे माण, अभिमान रूप ना कोए वटाईआ। आवण जावण जम की चुक्के काण, लख चुरासी रिहा तुड़ाईआ। कूड़ी क्रिया हउमे हंगता माया ममता मिटे तुफ़ान, तोहफ़ा आपणा नाम झोली पाईआ। नाम खण्डा तेज़ प्रचण्डा तिक्खी धार हरि करतार आप टिकाए काया विच म्यान, लोहार तरखाण ना कोए घड़ाईआ। सति सरोवर आत्म अन्तर अमृत देवे पीण खाण, मिट्ठा रस इक्क भराईआ। दीआ बाती कमलापाती निरगुण दाता पुरख बिधाता जगाए आण, तेल बाती कोए ना पाईआ। इक्क इकांती शाहो शाबासी मंडल मण्डप पावे रासी गुरमुख लेखा जाणे श्री भगवान, दूसर हथ्थ ना कोए वड्याईआ। सच संदेसा नर नरेशा निरगुण सरगुण कर परवान, नाम परवाना हथ्थ फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सेवक सेवा आप कमाईआ। दासी दास श्री भगवन्ता, सेवा साची सच कमाइंदा। लेखा जाणे आदिन अन्ता, नित नवित वेस वटाइंदा। भेव खुल्हाए जुगा जुगन्ता, जुग जुग आपणी कार कराइंदा। साचा धाम इक्क सुहंता, सोभावन्त सोभा पाइंदा। महिमा अकथ सुणाए अगणता, लेखा लिख्त विच ना आइंदा। भगत भगवन्त मेला नार कन्ता, कन्त कन्तूहल सेज हंढाइंदा। इक्क दृढ़ाए साचा मंता, मन्त्र आपणा नाम दृढ़ाइंदा। रूप वटाए साचे सन्ता, सतिगुर आपणा खेल कराइंदा। वेखणहारा लेखा जुगा जुगन्ता, ग़रीब निमाणा हो हो फेरा पाइंदा। गुरमुख लगाए अंग जिउँ नानक अंगदा, अंगीकार आप हो जाइंदा। करे खेल सूरे सरबंग दा, शहिनशाह शाह पातशाह आपणा वेस वटाइंदा। भगत दुआरा इक्को मंग दा, दूजे दर ना अलख जगाइंदा। सरगुण अंदर निरगुण लँघणा, आपणा मार्ग आपे वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची सेवा आप कमाइंदा। दासी दासा पुरख अबिनाशा, सेवक बैठा कार कमाईआ। निरगुण सरगुण वेखे खेल तमाशा, ख़ालक ख़लक रूप वटाईआ। मंडल मण्डप ब्रह्मण्ड खण्ड पाए रासा, गुर अवतार पीर पैग़म्बर नाच नचाईआ। लख चुरासी गृह गृह मन्दिर घट घट कर वासा, निज नेत्र निज आत्म परमात्म वेखे चाँईं चाँईंआ। लेखा जाणे पवण स्वासा, स्वास स्वासां रिहा समाईआ। शब्द अगम्मी भेव खुल्हाए सच ख़ुलासा, साची सिख्या करे पढ़ाईआ। निर्मल नूर जोत प्रकाशा, प्रकाशवान इक्क हो आईआ। जुगा जुगन्तर ना कदे विनासा, अबिनाशी आपणा रूप वखाईआ। भगतां कदे ना आवे हार पासा, जिस
सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। लख चुरासी तुट्टे फासा, फाँसी जम ना कोए लटकाईआ। तोलणहारा बिन तोले मासा, रत्ती रत्त ना कोए रखाईआ। जिस दरस दिखाए साख्याता, सख़ी सरवर फेरा पाईआ। पार कराए कायनाता, दो जहानां पन्ध मुकाईआ। दरस दिखाए शाह शाबाशा, शहिनशाह आपणा रूप वटाईआ। निरगुण सरगुण पूरी करे पूरब आसा, आसा तृष्ना दए बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सेवक साची सेव कमाईआ। दासी दास श्री भगवान, सेवा आपणे हथ्थ रखाईआ। चरन कँवल कँवल चरन देवे इक्क ध्यान, ध्यान ध्यान नाल मिलाईआ। बोध अगाधा नाम ज्ञान, बिन अक्खर करे पढ़ाईआ। आत्म परमात्म सति निशान, सति सतिवादी दए वखाईआ। एका मन्दिर सुहाए सच मकान, घर घर विच डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सेवा इक्को इक्क समझाईआ। दासी दास सेवक सेवा घाल, घाली घाल लेखे पाइंदा। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जीवण जुगत इक्क जणाइंदा। निरगुण सरगुण चले नाल नाल, जगत विछोड़ा ना कोए रखाइंदा। दिवस रैण करे प्रितपाल, बण प्रितपालक सेव कमाइंदा। हरिजन वेखे साचे लाल, गुरमुख आपणी गोद बहाइंदा। फल लगाए काया डाल, पत्त डाली आप महकाइंदा। लेखा जाणे हक़ हलाल, हक़ीक़त आपणे हथ्थ रखाइंदा। नाता तोड़ काल महांकाल, महिमा आपणी आप सुणाइंदा। जुग चौकड़ी चले अवल्लड़ी चाल, चाल निराली इक्क रखाइंदा। वसणहारा सचखण्ड सच्ची धर्मसाल, धर्म दुआरा इक्क प्रगटाइंदा। भगत वछल हरि दीन दयाल, दीनन आपणा रंग रंगाइंदा। लख चुरासी विच्चों भाल, गुरमुख सज्जण आप उठाइंदा। इक्को चाढ़े रंग गुलाल, गुलशन आपणा आप महकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा आप कमाइंदा । दासी दास साची सेवा, बण सेवक आप कमाईआ। अलख अगोचर अगम्म अथाह अभेद अभेवा, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन मेला वड देवी देवा, देव आत्म पर्दा लाहीआ। अमृत रस अनडिठ खुवाए सच्चा मेवा, अमिउँ रस आपणा जाम प्याईआ। आदि जुगादि सदा निहकेवा, निहचल धाम दए वड्याईआ। कौस्तक मणीआं मस्तक लाए थेवा, चौदां रतन नैण शरमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सेवा साची सेव कमाईआ। दासी दास हरि सेवक ठाकर, आपणा खेल कराइंदा। वणज वपारी बण सौदागर, सौदा इक्को हट्ट विकाइंदा। भगत भगवान देवे आदर, आदरश आपणा इक्क वखाइंदा। किरपा करे करीम कादर, कुदरत कादर वेस वटाइंदा। वेखणहारा काया गागर, साढे तिन्न हथ्थ मन्दिर फोल फोलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कर सेवा ख़ुशी मनाइंदा। दासी दास सेवक ख़ुशहाल, ख़ुशी इक्को इक्क रखाईआ। आदि जुगादि जुग जुग गुरमुख सज्जण सच्चे भाल, भल्ल आपणी दए वड्याईआ। एका वस्त नाम धन माल,
सच ख़ज़ीना झोली पाईआ। नाता तोड़ शाह कंगाल, शहिनशाह आपणे संग रखाईआ। बण विचोला दीन दयाल, दीनन साची सेव कमाईआ। गुरमुख कदे ना होए बेहाल, बिहबल हो ना दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सेवा करे सच्चा माहीआ। दासी दास सेवक सेवा करे माही, महांबली नाउँ धराइंदा। आदि जगादि जुग जुग बणया रहे राही, बण पाँधी फेरा पाइंदा। लोकमात मार झात, त्रैगुण माया तोड़नहारा जगत फाही, सच संदेसा इक्क सुणाइंदा। ग़रीब निमाणे भगत भगवन्त उठाए फड़ फड़ बांही, फड़ बांहों गले लगाइंदा। दुरमति मैल दीनां नाथ आपणी हथ्थीं धोवे शाही, निर्मल उज्जल मुख कराइंदा। एथे ओथे दो जहान बणे पिता माई, बालक आपणी गोद सुहाइंदा। वेखणहारा थाउँ थाईं, निरगुण सरगुण मेला चाँईं चाँईं, चाउ घनेरा इक्क जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा बण चाकर आप कमाइंदा। दासी दास सेवक सेवा चाकर चाक, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी उच्च महल्ले बैठा रिहा झाक, नेत्र नैण नैण उठाईआ। कवण दुआरे सच दलारे गुरमुख बैठे साचे साक, सज्जण आपणे वेख वखाईआ। असव घोड़े सच पलाणे सोलां कलीआं उपर मार पलाक, दो जहानां वेख वखाईआ। शब्द अगम्मी नाम निरँकारा सति सतिवादी देवे डाक, बिन तार सतार हिलाईआ। अन्तिम अन्त श्री भगवन्त गुर अवतार पीर पैग़म्बर पूरा करे भविख्त वाक्, कीता कौल भुल्ल ना जाईआ। लख चुरासी विच्चों गुरमुख उत्तम रखे ज़ात, ज़ात आपणी दए समझाईआ । सति सरूपी चरन कँवल बंधाए नात, नाता इक्को इक्क जुड़ाईआ। सच सिँघासण सुहाए आत्म खाट, सेज सुहञ्जणी डेरा लाईआ। दूर दुराडा पन्ध मुकाए वाट, नेरन नेरा फेरा पाईआ। राह तक्के बैठा पत्तण घाट, माहीगीर सच्चा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सेवा कर कर ख़ुशी मनाईआ। दासी दास सेवक सेवा कर कर, हरि जू आपणी ख़ुशी मनाइंदा। दर दरवेश फिरे दर दर, घर घर आपणी अलख जगाइंदा। भगत भगवान साचे फड़ फड़, फड़ फड़ बांहों गले लगाइंदा। डूँग्घी कंदर काया मन्दिर अंदर वड़ वड़, आप आपणा पर्दा लाहइंदा । लेखा जाणे सीस धड़ धड़, निधड़क आपणा वेस वटाइंदा। पंच विकारे नाल लड़ लड़, कूड़ी क्रिया मोह चुकाइंदा। गुरसिख प्रेम प्रीती अग्नी सड़ सड़, आपणा तन ना कोए रखाइंदा। शब्द अगम्मी इक्को पढ़ पढ़, आत्म परमात्म आप पढ़ाइंदा। दरस दिखाए अग्गे खड़ खड़, खण्डा खड़ग हथ्थ उठाइंदा। करे खेल नरायण नर नर, नर नर आपणा रूप वटाइंदा। आपे जन्मे मर मर, मर मर जन्म आपणे हथ्थ रखाइंदा। आप नुहाए साचे सर सर, सर सरोवर इक्क वड्याइंदा। लेखा जाणे चोटी जड़ जड़, अद्धविचकारे फेरा पाइंदा। तोड़नहार हँकारी गढ़्ह गढ़्ह, निवण सो अक्खर इक्क समझाइंदा। ग़रीब निमाणयां नाम भण्डारे आपे भर भर,
भर भण्डार वेख वखाइंदा। निरगुण भउ चुकाए भय डर डर, भयानक रूप ना कोए रखाइंदा। निरगुण निरँकार निरवैर बिन पैरां आए चल चल, बिन हथ्थां हथ्थ मिलाइंदा। आदि जुगादी अछल अछल छल, वल छल धारी वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भगतन सेवा आप कमाइंदा। दासी दास सेवक सेवा करे एकँकार, ओंकार दया कमाईआ। आपे वेखे सच पसार, बण पसारी फेरा पाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव देवे आधार, अक्खर अक्खर कर समझाईआ। लेखा जाण गुर अवतार, पीर पैग़म्बर रिहा जगाईआ। सेवा करने आया आप निरँकार, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। नाम खण्डा तेज़ कटार, प्रचण्डा रिहा चमकाईआ। दो जहानां पावे सार, लोआं पुरीआं खोज खोजाईआ। रवि ससि दए उठाल, मंडल मण्डप नाल रलाईआ। लख चुरासी करे विचार, अभुल भुल कदे ना जाईआ। भगतन देवे आप दीदार, दीद ईद चन्द चढ़ाईआ। साचा मार्ग इक्क सिखाल, साची सिख्या दए समझाईआ। सेवक रूप बण दलाल, जगत दलाली इक्क कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन मीता ठांडा सीता, आदि जुगादी जाणे रीता, जुग जुग आपणी कार कमाईआ। दासी दास देस देसन्तर, सेवक साची सेव कमाईआ। आदि नमो निमस्कार जणाए साचा मन्त्र, नर निरँकारा करे पढ़ाईआ। वसणहारा देस दसन्तर, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी थिर घर आपणा डेरा लाईआ। लहिणा देण चुकाए गगन गगनंतर, ज़िमीं असमान बणाई जिस बणतर, घड़न भन्नणहार पुरख समरथ महिमा अकथ आप समझाईआ। आदि जुगादि निरगुण रूप सदा निरंतर, माया ब्रह्म ना कोए समाईआ। सृष्ट सबाई आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी गुरदेव देवा देवे इक्को मन्त्र, मन्त्र आपणा नाम समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन एका घर दए वड्याईआ। भगत नाम नमो सति, सति सतिवादी आप जणाइंदा। एकँकार हो प्रगट, ओंकार आपणी करनी आप जणाइंदा। सचखण्ड निवासी खोल्ह हट्ट, सौदा इक्को इक्क विकाइंदा। आत्म परमात्म देवे मति, ब्रह्म मति इक्क समझाइंदा। सति सतिवादी साचा नत, सोहँ आपणे रंग रंगाइंदा। भगत भगवान इक्को नत, नाता आपणे नाल जोड़ाइंदा। एका मन्दिर जायण वस, सच मन्दिर इक्क वड्याइंदा। इक्को अमृत इक्को रस, रस रसीआ इक्क प्याइंदा। इक्को प्रकाश करे पुरख समरथ, समरथ आपणी धार वखाइंदा। इक्क चलाए साचा रथ, बण रथवाही सेव कमाइंदा। इक्को मार्ग देवे दस्स, दो जहानां राह चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवान देवे दान, वस्त अमोलक इक्क वरताइंदा। भगत भगवान एका नाउँ, नर निरँकारा आप जणाईआ। एका पिता एका माउँ, एका मन्दिर सोभा पाईआ। एका पकड़नहारा बाहों, एका मार्ग रिहा लाईआ। एका देवे ठंडी छाउँ, शहिनशाह इक्को दया कमाईआ।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सेवक सेवा आपणे हथ्थ रखाईआ। सेवा करे हरि गोपाल, गोबिन्द आपणा खेल कराइंदा। जुग चौकड़ी कर कर भाल, नव नौ चार खोज खोजाइंदा। चार चार बण दलाल, पंचम पंच पंच मेल मिलाइंदा। लेखा जाण हक़ हलाल, हक़ीक़त आपणे रंग रंगाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जुग चौकड़ी जन भगतां फिरदा रिहा नाल नाल, नेत्र नैण नज़र किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम खेल कराइंदा। कलयुग अन्तिम सेवक बणया आप, प्रभ आपणी दया कमाईआ। धुरदरगाही धर दा लै के आया जाप, आपे ढोला रिहा गाईआ। पहलों गुरसिखां गुरमुखां जन्म जन्म दा उतारे पाप, फेर आपणी बूझ बुझाईआ। इक्को इक्क सुणाए पूजा पाठ, मन्त्र इक्को नाम वड्याईआ। बण सेवक पार लँघाए घाट, बेड़ा आपणा आप चलाईआ। नाता तोड़ ज़ात पात, शरअ मज़्हब दए मिटाईआ। निरगुण सरगुण पुच्छणहारा वात, दुखियां दुःख दए गुआईआ। भगत भगवन्त वेखे खेल तमाश, हरि ख़ालक आप वखाईआ। आपणी पूरी करन आया आस, मिल भगतां ख़ुशी मनाईआ। जन भगतां रखे आपणे पास, आपणा पासा भगतां वल बदलाईआ। इक्को कम्म हरि जू अन्तिम रख्या खास, गुर अवतारां पूरी ख़ाहस कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगवन मेला चाँईं चाँईंआ। सेवक बण के आया राम, रम्मईआ आपणी खेल कराइंदा। दासी दास दए पैग़ाम, पीर पैग़म्बर आप उठाइंदा। कलयुग अन्तिम विगड़ गया निज़ाम, शहिनशाह कोए नज़र ना आइंदा। झूठी मस्ती पीता जाम, अमृत रस ना कोए चखाइंदा। गुर दर मन्दिर मस्जिद मट्ठ शिवदुआले होया हराम, मस्तक टिक्का ना कोए लगाइंदा। सोहे धाम ना कोए भूमिका अस्थान, तट किनारा ना कोए वड्याइंदा। फिरी दरोही गाउँ ग्राम, नगर खेड़ा सोभा कोए ना पाइंदा। सच प्रकाश ना कोए भान, कलयुग अन्त अन्धेरा छाइंदा। सच सुच्च धर्म ना कोए निशान, कूड़ी क्रिया रंग रंगाइंदा। आत्म परमात्म गीत गोबिन्द कोए ना गाण, रसना जिह्वा जीव जंत सर्ब कुरलाइंदा। पुरख अबिनाशी घट घट वासी किसे ना मिल्या आण, साध सन्त नेत्र नैणां नीर वहाइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर बिन भगतां प्रभ जू किसे ना देवे दान, साचा हट्ट नज़र किसे ना आइंदा। कलयुग अन्तिम सेवक सेवा करे श्री भगवान, बण निमाणा वेस वटाइंदा। गुरमुख वेखे चतुर सुघड़ सुजान, आपणी सोझी आप जणाइंदा। दर दर घर घर फिरे बण बाल अञ्याण, बुध अञ्याणी आप जणाइंदा। गुरमुख वेख सच मकान, बण निमाणा अंदर डेरा लाइंदा। ख़ाली झोली अग्गे रख मंगे दान, धन्न गुरमुख जो प्रेम एका झोली नाल भराइंदा। जुग जन्म दा विछोड़ा कटे आण, दोहरा आपणा आप सुणाइंदा । हनोरा देवे सर्ब जहान, बांका छोहरा हरि जू नज़र किसे ना आइंदा। ढोरां ढोवे रविदास चमारा हो मेहरवान, मेहरवान आपणी
मेहर नज़र इक्क उठाइंदा। कलयुग अन्त कर परवान, भगत भगवान वेखे आण, निरगुण सरगुण मेल मिलाइंदा। रल मिल सख़ीआं मंगल गाण, पुरख अबिनाशी वेखे मार ध्यान, घर घर मन्दिर खोज खोजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, दासी दास आपणा नाउँ धराइंदा। दासी दास ठांडा सीता, हरि सतिगुर सेव कमाईआ। जन भगत दुआर पीसण पीठा, आत्म परमात्म एका झोली रिहा भराईआ। सति सतिवादी सच चलाई रीता, रीतीवान दए समझाईआ। ऊँच नीच राउ रंक लेखा जाण हस्त कीटा, इक्को भोजन नाम छकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। साची सख़ी पुच्छे हाल, प्रभ आपणी दया कमाइंदा। आपे सुणे मुरीदां हाल, मुर्शद आपणा फेरा पाइंदा। जन्म जन्म दा विछोड़ा कटे काल, काल नगारा ना कोए वजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा आप कमाइंदा। साची सेवा गुरमुख दुआर, दर दरबारी आप कराईआ। निरगुण बणे दर भिखार, लेखा एको मंग मंगाईआ। गुरसिख गुरमुख दर्शन देणा वखाल, पेखत पेखत आपणी ख़ुशी जणाईआ। तुध बिन किसे दुआरे हरि जू ना होए निहाल, निहचल आपणा आवण जाण जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सेवा करे बेपरवाहीआ। भगत भगवान रिहा दस्स, सुण साहिब मेरे गोसाँईंआ। तूं मेरा मैं तेरे वस, जिउँ भावे तिउँ चलां तेरी रज़ाईआ। जुग चौकड़ी छिन मातर दरस दे दे जन भगतां कोलों गया नस्स, जगत जीव देण दुहाईआ। कलयुग अन्तिम साचा मार्ग दस्स, जिस बिध होण ना तेरीआं जुदाईआं। पुरख अबिनाशी अग्गो दोवे जोड़ कहे हथ्थ, साचे भगत तेरीआं वड़याईआं। तेरे कोलों कदे ना जावां नट्ठ, दो जहानां तेरे चरनां हेठ दबाईआं। मैं तेरे अंदर गया वस, रूप रंग रेख नज़र कोए ना आया। तेरी करनी अंदर गया फस, करता आपणी करनी ना कोए कमाया। तेरे प्रेम पाई नथ्थ, सचखण्ड दवार लोकमात सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी भुल्ल रिहा बख्शाया। पुरख अबिनाशी हो निमाणा, भगत अग्गे करे अरज़ोईआ। चार जुग दा खेल महाना, पूरब दए समझाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर वेख्या विच जहाना, नित नवित वेस वटाईआ। निरगुण निरगुण गउँदा रिहा गाणा, बोध ज्ञान कर पढ़ाईआ। कलयुग अन्तिम हो प्रधाना, आप आपणा वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा भेव आप जणाईआ। हरिभगत दुआर तेरा वड, हरि वड्डा वड वड्याइंदा। दो जहानां आए छड्ड, घर साचे जोत जगाइंदा। लख चुरासी नालों कर कर अड्ड, आप आपणा मेल मिलाइंदा। पार किनारा कर कर हद्द, हद्द आपणी आप समझाइंदा। जुग विछड़े चरन दुआरे सद्द, सदके वारी घोली घोल घुमाइंदा। लेखा जाणे अन्धेरी डूँग्घी खड्ड, कुण्डा खिड़की आपे लाहइंदा।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआर इक्क वसाइंदा। सच दुआर वसे मात, मातर भूमी दए वड्याईआ। जिस दुआरे साहिब सतिगुर होया दासी दास, बण सेवक सेव कमाईआ। जुग जन्म दी पूरी कर आस, आसा तृष्ना दए मिटाईआ। दरस दिखाए साख्यात, सख़ी काहन मेल मिलाईआ। गुरमुख बणाए पारजात, परम पुरख बेपरवाहीआ। लहिणा देणा चुकाए हथ्थो हाथ, सौदा इक्क हट्ट विकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगवन देवे माण वड्याईआ। भगत दुआर सच मुनारा, मोह मुहब्बत इक्क जणाईआ। जिस गृह वसे आप निरँकारा, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। आदि जुगादि शब्द धुन्कारा, राग अगम्मी रिहा अल्हाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर सुनणहारा, सुणा आपे आपणा रंग रंगाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव नेत्र नैण रोवण ज़ारो ज़ारा, गिरयाज़ार कर कुरलाईआ। पुरख अबिनाशी खेल करे न्यारा, निरगुण आपणी धार चलाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेख्या वारो वारा, कलयुग अन्तिम फेरा पाईआ। लख चुरासी खोल्ह किवाड़ा, आपणा मन्दिर दए प्रगटाईआ। गुरमुख गुर गुर कर प्यारा, गुरसिख संग निभाईआ। सन्तां देवे सति सहारा, साची सिख्या कर पढ़ाईआ। भगतां मिल्या आप निरँकारा, भगवन आपणी दया कमाईआ। महल अटल वेखे सच मुनारा, सति सतिवादी फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे मन्दिर बह बह ख़ुशी मनाईआ। साचे मन्दिर हरि जू वड़या, रूप रंग रेख नज़र कोए ना आइंदा। साचे पौड़े आपे चढ़या, डण्डा हथ्थ ना किसे वखाइंदा। आपणी करनी आपे करया, करता पुरख खेल वखाइंदा। भगत भगवान आपे फड़या, फड़ फड़ आपणे अंग लगाइंदा। गुरसिख नसीबां अंदर आपे सड़या, गुरमुख नसीब आपणे हथ्थ रखाइंदा । बेनज़ीर शाह हकीर पीरन पीर गहर गम्भीर सच महल्ले आपे खड़या, खड़ खड़ आपणा दरस दिखाइंदा। अद्धविचकार कदे ना अड़या, अग्गे हो किसे ना फड़या, बिन किरपा हथ्थ किसे ना आइंदा। सच भण्डारा इक्को भरया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, बण सेवक आप वरताइंदा। सेवक सेवा करे स्वामी, सोभा आपणे हथ्थ रखाईआ। सर्ब जीआं घट अन्तरजामी, घट घट रिहा समाईआ। जुग चौकड़ी शब्द अगम्मी गाए बाणी, सतिजुग साचा सोहँ ढोला रिहा सुणाईआ। आत्म परमात्म राजा राणी, तख्त निवासी एका घर वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर महिमा अकथ गायण कहाणी, कह कह आपणी ख़ुशी मनाईआ। परवरदिगार बेपरवाह प्रगट होया इक्क लासानी, निशानी नज़र किसे ना आईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर कलयुग अन्तिम चढ़या आप जवानी, जोबन आपणा आप रिहा हंढाईआ। ना कोई पुरख नार जनानी, रूप रंग ना कोए रखाईआ। आपे मर्द मर्दानी, सच मर्दानगी रिहा कमाईआ। करे खेल श्री भगवानी, भगवन आपणा रंग रंगाईआ। ना कोई अल्फी ना कोई शेरवानी, बस्त्र
इक्को नाम हंढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत दुआरा करे परवानी, परम पुरख एका फेरा पाईआ। गुरसिख गुरमुख मिल्या इक्को हाणी, मिल हाणीआं आपणी खेल खलाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां दिता इक्को पद निरबाणी, निरबाण पद इक्को इक्क रखाईआ।