१८ अस्सू २०१९ बिक्रमी पाल सिँघ दे गृह ललीआं कलां ज़िला जलन्धर
सो पुरख निरँजण सच सुल्तान, हरि सतिगुर सोभा पाइंदा। हरि पुरख निरँजण खेल महान, अलख अगोचर अगम्म अथाह आप कराइंदा। एकँकारा वड बलवान, बल आपणा आप प्रगटाइंदा। आदि निरँजण हो प्रधान, सच प्रधानगी आप कमाइंदा। अबिनाशी करता खेल महान, हरि ख़ालक आप कराइंदा। श्री भगवान सच निशान, सति पुरख निरँजण हथ्थ रखाइंदा। पारब्रह्म प्रभ वड मेहरवान, मेहर नज़र इक्क उठाइंदा। सचखण्ड दवार सच मकान, सोभावन्त आप सुहाइंदा। मुकामे हक़ नूर महान, नूर नुराना डगमगाइंदा। परवरदिगार बेमुकाम, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराइंदा। साचा खेल परवरदिगार, बेऐब आप कराईआ। वसणहारा धाम न्यार, दरगाह साची आसण लाईआ। सचखण्ड दवार खोल्ह किवाड़, घर वसे साचा माहीआ। थिर घर जाणे आपणी कार, करनी करता आप कमाईआ। निरगुण निरगुण कर पसार, निरवैर वेखे चाँईं चाँईंआ। मूर्त अकाल हो उज्यार, अजूनी रहित डगमगाईआ। शाहो भूप बण सिक्दार, शहिनशाह आपणा नाउँ रखाईआ। धुर फ़रमाना देवणहार, सच संदेसा इक्क अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अपार, सो पुरख निरँजण आप कराइंदा। निरगुण सरगुण पावे सार, सरगुण निरगुण वेस वटाइंदा। दो जहानां खोल्ह किवाड़, पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां पर्दा लाहइंदा। शब्द अगम्मी इक्क जैकार, जै जैकार आप सुणाइंदा। सुत दुलारा सेवादार, साची सेवा इक्क कमाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव कर पसार, आप आपणा बंधण पाइंदा। नाम निधाना श्री भगवाना शब्द सुत दस्सणहार, सति सतिवादी खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप कमाइंदा। करनी करे हरि करतारा, कुदरत कादर वेख वखाईआ। चौदां लोकां नूर उज्यारा, चौदां तबकां कुण्डा लाहीआ। चौदां विद्या दे हुलारा, चौदस नूर चन्द रुशनाईआ। एका चौका कर प्यारा, घर साचा मेल मिलाईआ। चौथे घर वसे आप निरँकारा, एक ओंकार एका आपणा रंग वटाईआ।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अगम्म, अलख अगोचर अथाह चलाइंदा। सचखण्ड निवासी आपे जाणे आपणा कम्म, निहकर्मी कर्म कमाइंदा। परवरदिगार बेड़ा बन्न्ह, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर आपणे कंध उठाइंदा। वसणहारा बिन छप्परी छन्न, सच दुआरा इक्क सुहाइंदा। करे प्रकाश बिन सूरज चन्द, निरगुण जोत डगमगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप कराइंदा। आपणी करनी आपे कर, हरि करता खेल कराईआ । निरगुण जोत आपे धर, नूर नुराना डगमगाईआ। सरगुण रूप अंदर वड़, सति सतिवादी वेस वटाईआ। लख चुरासी भाण्डे घड़, घड़ घड़ आपणी बणत बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अपारा, आदि पुरख कराया। सचखण्ड निवासी हो उज्यारा, थिर घर आपणा बंक सुहाया। जनणी जणे सुत दुलारा, पूत सपूता गोद उठाया। वणज कराए इक्क वपारा, दरगाह साची हट्ट चलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी दए जणाया। साची करनी हरि करतार, आदि आदि जणाईआ । सुत दुलारे कर प्यार, साची सेवा इक्क समझाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दए अधार, आदरश इक्क वखाईआ। त्रैगुण माया भर भण्डार, पंज तत्त नाता जोड़ जुड़ाईआ। लख चुरासी घाड़न घड़ बण ठठयार, रक्त बूंद मेल मिलाईआ। तत्तव तत्त कर पसार, ब्रह्म मति इक्क जणाईआ। मन मति बुध खेल अपार, हरि ख़ालक ख़लक वखाईआ। नौ दुआरे खोल्ह किवाड़, जगत तृष्ना विच समाईआ। लेखा जाण बहत्तर नाड़, रत्ती रत्त रत्त महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर सुत दुलारे साची सेव लगाईआ। सुत दुलारा सेवा घाल, हरि अग्गे सीस झुकाइंदा। जुग चौकड़ी खेल निराल, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप हंढाइंदा। निरगुण सरगुण कर प्रितपाल, बण प्रितपालक वेख वखाइंदा। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जीवण जुगत जगत जणाइंदा। कर खेल श्री भगवान, भगवन आपणा रंग रंगाइंदा। आत्म परमात्म देवे दान, दाता दानी दया कमाइंदा। सच वखाए इक्क निशान, धर्म दुआरे इक्क झुलाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म देवे नाम ज्ञान, अक्खर वक्खर आप पढ़ाइंदा। लेखा जाणे दो जहान, दोए दोए आपणा रंग वटाइंदा। नर नरेशा नौजवान, ब्रह्मा विष्न महेषा आप समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कराइंदा। साची करनी वड संसारा, हरि सतिगुर आप कराईआ। आदि जुगादी लै अवतारा, निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। गुर गुर देवे नाम आधारा, नाम अमोलक झोली पाईआ। शब्दी नाद धुंन जैकारा, अनहद राग सुणाईआ। अमृत सरोवर ठंडा ठारा, निझर झिरना दए झिराईआ। दीआ बाती कर उज्यारा, जोत निरँजण कर रुशनाईआ। बन्द किवाड़ी खोल्हे ताला, आपणी हथ्थीं कुण्डा लाहीआ।
सति सरूपी बण दलाला, लोकमात वेख वखाईआ। लेखा जाण शाह कंगाला, शहिनशाह आपणा हुक्म जणाईआ । गुर अवतारां देवे नाम सच्चा धन माला, सच ख़ज़ाना इक्क लुटाईआ। आपे सुणे मुरीदां हाला, मुर्शद आपणा फेरा पाईआ। जुग चौकड़ी चले अवल्लड़ी चाला, वेद कतेब भेव ना राईआ। लख चुरासी वेखे फल लग्गा डाला, अण्डज जेतज उत्भुज सेत्ज फोल फोलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, साची करनी आप कमाईआ। साची करनी करे भगवान, भगवन आपणी दया कमाइंदा। जुग चौकड़ी खेल महान, जुग करता आप कराइंदा। सृष्ट सबाई देवे दान, आत्म परमात्म झोली पाइंदा। लेखा जाण दो जहान, पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां नाच नचाइंदा। रवि ससि कर भान, नूरी जोत जोत जगाइंदा। सच संदेसा धुर फ़रमान, बोध अगाध आप पढ़ाइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान, लिख लिख लेखा आप दृढ़ाइंदा। परा पसन्ती मद्धम बैखरी बोल ज़बान, ज़ेर ज़बर मेल मिलाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर लोकमात बणाए विधान, साची सिख्या इक्क समझाइंदा। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी आदि जुगादी देवे इक्क ज्ञान, अज्ञान अन्धेर मिटाइंदा। नाम सति श्री भगवान, शब्द शब्दी सच निशान, दो जहानां आप फड़ाइंदा। कलयुग सतिजुग त्रेता द्वापर निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण वेखे आण, वेखणहारा नज़र किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी शहिनशाह आपणा रूप वटाइंदा । शहिनशाह हरि रूप न्यारा, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। लख चुरासी पार किनारा, जुग चौकड़ी खेल रचाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर वेख्या वारो वारा, कलयुग अन्तिम फेरा पाईआ। लेखा जाणे तेई अवतारा, दर दुआरे लए बहाईआ। भगत अठारां दए सहारा, भगवन साची बूझ बुझाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद दए हुलारा, साचा हुजरा दए वखाईआ। नानक गोबिन्द कर प्यारा, सचखण्ड मेला सहिज सुभाईआ। शब्द अगम्मी बोल जैकारा, जै जैकार रिहा जणाईआ। आदि जुगादी इक्क अवतारा, गुर गुर रूप वटाईआ। नाउँ धरा निहकलंक नरायण नर अवतारा, ना कोई पिता ना कोई माईआ। प्रगट होए अलख अगोचर अगम्म अपारा, आपणा पर्दा दए उठाईआ। हक़ हक़ीक़त लाशरीक बोल जैकार, जै जैकार करे ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निरगुण आपणी कार कमाईआ। निरगुण कार करे करतार, कुदरत कादर वेख वखाईआ। सर्ब जीआं दा सांझा यार, सो पुरख निरँजण फेरा पाईआ। हरि पुरख निरँजण हो त्यार, त्रैगुण अतीता वेस वटाईआ। एकँकारा खोल्ह किवाड़, दो जहानां वेखे थाउँ थाईंआ। आदि निरँजण कर उज्यार, निरगुण जोती जोत करे रुशनाईआ। अबिनाशी करता वसणहारा ठांडे दरबार, दर दुआरा इक्क वड्याईआ। श्री भगवान पावे सार, परम पुरख बेपरवाहीआ। पारब्रह्म
प्रभ बण बण सेवादार, साची सेवा आप कमाईआ। ब्रह्म लेखा जाणे जुग चार, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। आत्म परमात्म दए आधार, पारब्रह्म प्रभ मेला सहिज सुभाईआ। ईश जीव करे शंगार, जगदीश आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जुग चौकड़ी गए हार, थिर कोए रहिण ना पाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान करन पुकार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। नज़र ना आए परवरदिगार, पर्दा सब ते रिहा पाईआ। एका भुलया एकँकार, घर घर वज्जे ना कोए वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। अन्तिम लेखा आपणे हथ्थ, श्री भगवान आप रखाइंदा। निरगुण रूप हो प्रतख, दो जहानां वेख वखाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर सचखण्ड दवारे आपे सद्द, सद्दा नाम इक्क दिवाइंदा। ज़ात पात दीन मज़्हब पार किनार हद्द, हदूद अरबा ना कोए वंडाइंदा। निरगुण निरगुण उपजाए साची यद्द, विश्व आपणा हुक्म वरताइंदा। कूड़ कुड़यारा विच संसार लोकमात अन्तिम जाणा छड्ड, सगला संग ना कोए निभाइंदा। पीर पैग़म्बर गुर अवतार जो बैठे रहे अड्ड, अड्ड फड़ बांहों मेल मिलाइंदा। लहिणा जणाए शब्द अकथ, सोहँ ढोला आपे गाइंदा। गढ़ हँकारी बुरज जाणा ढट्ठ, पुरख अबिनाशी आपे ढाइंदा। लेखा जाणे शिवदुआला मन्दिर मस्जिद मट्ठ, गुरदवार आपणा रंग रंगाइंदा। नज़री आवे घट घट, घट घट आपणी जोत जगाइंदा। देवणहारा ब्रह्म मति, मनमति दूर कराइंदा। नाम जपाए इक्को सच्च, सच समग्री झोली पाइंदा। नाता तोड़े काया माटी झूठे कच्च, कंचन रूप आप वखाइंदा। मन मनुआ ना जाए नच्च, नट्टुआ स्वांग ना कोए वरताइंदा। लहिणा देणा चुकाए हथ्थो हथ्थ, पुरख अबिनाशी दया कमाइंदा। कलयुग अन्तिम सत्थर गया लथ्थ, सफ़ा सब दी आप उठाइंदा। नाम मधाणे देवे मथ, लख चुरासी गेड़े विच भुवाइंदा। पीर पैग़म्बर गुर अवतार साध सन्त श्री भगवन्त इक्क दुआरे कर इकट्ठ, साची सिख्या इक्क समझाइंदा। सच संदेसा नर नरेसा इक्को देवे ब्रह्म मति, तत्तव तत्त आप समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग लहिणा आप चुकाइंदा। जुग लहिणा चुक्के मात, हरि सतिगुर आप चुकाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जिस दिती दात, सो वेखे सच्चा माहीआ। जिस बणाई ज़ात पात, सो अन्तिम लेखा दए मुकाईआ। जिस दी गुर अवतार पीर पैग़म्बर गाउँदे गए गाथ, चरन कँवल ध्यान लगाईआ। जिस नूं मन्नदे गए त्रिलोकी नाथ, कोटन कोटि सेव लगाईआ। जिस दी सेवा राम बेटा दसराथ, दहि दिशा वेख वखाईआ। जिस दी चरन धूढ़ी मंगे आदि, आदि शक्ति साहिब सूरा झाकी रिहा वखाईआ। जिस तों ईसा मूसा मंगदे रहे नज़ात, निउँ निउँ सजदा सीस झुकाईआ। जिस नूं मुहम्मद कहे मेरी ज़ात, अज़ाती रूप ना कोए वटाईआ। जिस दा सच संदेसा कलमा इलाही कायनात, नबी रसूल करन
पढ़ाईआ। जिस दा लख चुरासी बाग़ीचा बाग़ात, सो बाग़वान फेरा पाईआ। जिस दी अञ्जील कुरान शरअ शरीअत सिफ्ती सिफ्त ना कोए सालाहीआ। जिस दी आदि जुगादि गुर अवतार पीर पैग़म्बर इक्क जमात, इक्को
अल्फ़ रिहा पढ़ाईआ। ये युकती रखे आपणे हाथ, पर्दा सके ना कोए उठाईआ। अन्तिम बैठा आपणे घाट, घाटे सब दे वेख वखाईआ। करे खेल पुरख समराथ, समरथ आपणा फेरा पाईआ। जुग चौकड़ी चलावणहारा राथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप कमाईआ। आपणी करनी करे जग, जग जीवण दाता खेल खलाइंदा। प्रगट हो सूरा सरबग, शहिनशाह आपणा नाउँ धराइंदा। लख चुरासी जीव जंत होए हँस कग्ग, काग हँस ना रूप वटाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप रही मच, अमृत मेघ ना कोए बरसाइंदा। मन वासना सृष्ट सबाई रही नच्च, कलयुग डौरू डंक वजाइंदा। हउमें हंगता माया ममता कोलों कोई ना सक्या बच, शाह शहिनशाह मूँह दे भार सुटाइंदा। साध सन्त बिन ढाइउँ गए ढट्ठ, आपणा बल ना कोए धराइंदा। सब दा तुट्टा धीरज जत, सति सन्तोख ना कोए रखाइंदा। बहत्तर नाड़ी उब्बले रत्त, काम क्रोध लोभ मोह हँकार अग्नी रूप वटाइंदा। कोए ना रखे किसे पत्त, गुर अवतार पीर पैग़म्बर मुख पर्दा आपणा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, आपणा खेल आप कराइंदा। कलयुग अन्तिम खेल अवल्ला, सो पुरख निरँजण आप कराईआ। लेखा जाणे राणी अल्ला, आलमीन नूर ख़ुदाईआ। बिस्मिल रूप आपे मिला, मिल मिल ख़ुशी मनाईआ। आपे नाउँ जणाए इल लिल्ला, इस्म आज़म कर पढ़ाईआ। आपे तीर चढ़ा चिल्ला, सच कमान हथ्थ उठाईआ। आपे बस्त्र पहने नीला, नीली धार पार कराईआ। आपे होए छैल छबीला, शाहसवार वडी वड्याईआ। आपे वेखे पीर पैग़म्बर आपणा आप कबीला, करबला आपणा फेरा पाईआ। आपे देवणहारा सच दलीला, दलील इक्को इक्क रखाईआ। आपे बणे पीर पैग़म्बर सच वसीला, वसल आपणा दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निरगुण आपणा रूप वटाईआ। निरगुण रूप अपार अलख, निरँकार खेल खलाइंदा। सच सरूपी हो प्रतख, गुर अवतार भेव चुकाइंदा। पीर पैग़म्बर मार्ग दस्स, रैहबर आपणा नाउँ समझाइंदा। नव खण्ड पृथ्मी सत्त दीप दो जहान वेखे नट्ठ नट्ठ, चौदां तबक चरनां हेठ दबाइंदा। दुरमति मैल जगत अन्धेर रिहा कट, भगत भगवन्त आप उठाइंदा। साचे सन्तां देवे इक्को मति, ब्रह्म विद्या आप पढ़ाइंदा। गुरमुखां जाणे मित गत, गति मित आपणे हथ्थ रखाइंदा। गुरसिखां चरन कँवल बंधाए नत, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाइंदा। इक्क सुणाए पूजा पाठ, अन्तर मन्त्र आपे गाइंदा। सगल वसूरे जायण लाथ, जिस जन आपणी बूझ बुझाइंदा। कोटन कोटि उच्चे टिल्ले मन्दिर डूँग्घी
कंदर लभ्भदे घाट, अठसठ नज़र किते ना आइंदा। बण बण पाँधी कट दे वाट, बण खण्ड फेरा जगत वखाइंदा। किसे ना मिले पुरख समराथ, ख़ाली हथ्थ सर्ब कुरलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, आपणा नूर आप धराइंदा। आपणा नूर कर उज्यारा, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। नव नौ चार पार किनारा, नईया कलयुग रिहा डुबाईआ। लख चुरासी वेखे वेखणहारा, बिन नेत्र नैण नज़र उठाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव रोवे ज़ारो ज़ारा, धीरज धीर ना कोए धराईआ। चारों कुण्ट धूंआंधारा, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। गुर अवतार करे पुकारा, पुनह पुनह सीस झुकाईआ। पीर पैग़म्बर दर दरवेश बणे भिखारा, गल अल्फ़ी नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणी बणत आप बणाईआ। बणत बणाई कलयुग मात, सो पुरख निरँजण खेल खलाइंदा। मेटणहार अन्धेरी रात, सति सतिवादी साचा चन्द चढ़ाइंदा। भगत भगवन्त सुणाए साची गाथ, सोहँ अक्खर आप पढ़ाइंदा। लहिणा देणा चुकाए मस्तक माथ, पूरब लेखा वेख वखाइंदा। अंदर बाहर गुपत ज़ाहर निरगुण सरगुण चले साथ साथ, सगला संग आप निभाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग इक्क जणाइंदा। साचा मार्ग श्री भगवन्त, कलयुग एका एक जणाईआ। दो जहानां मणीआ मंत, मन्त्र आपणा नाम दृढ़ाईआ। ज्ञान बोध परमात्म पंडत, साची पट्टी दए समझाईआ। जिस दा कोई ना दिसे अंक, अंकड़ा रूप ना कोए वटाईआ। आत्म परमात्म मेल मिलाए नार कन्त, सेज सुहञ्जणी इक्क सुहाईआ। भगत भगवान बणाए बणत, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। देवे वड़याई विच जीव जंत, लख चुरासी माण गंवाईआ। गढ़्ह तोड़ हउमे हंगत, हँ ब्रह्म दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग इक्को लाईआ। साचा मार्ग सच दुआर, सो पुरख निरँजण आप लगाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर करन जै जैकार, लोक परलोक नाअरा इक्को लाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव करन निमस्कार, करोड़ तेतीसा सीस झुकाइंदा। ब्रह्मण्ड खण्ड जेरज अंड उत्भुज सेत्ज गीत गोबिन्द गाए आपणी वार, वारता आपणी आप जणाइंदा। भगत भगवन्त दए आधार, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। साचे सन्तां खोल्ह किवाड़, बन्द ताकी कुण्डा लाहइंदा। गुरमुख गुर गुर कर प्यार, काया घोर अन्धेरा आप मिटाइंदा। गुरसिख साचे लए उठाल, बांहों फड़ गले लगाइंदा। नाता तोड़ शाह कंगाल, शहिनशाह एका घर वखाइंदा। सतिगुर शब्द बण दलाल, एकँकारा राह चलाइंदा। जल्वा नूर नूर जलाल, जुम्माल आपणा आप वखाइंदा। सति सतिवादी सच वखाए सच्ची धर्मसाल, धर्म दुआर इक्क खुल्हाइंदा। नेड़ ना आए काल महांकाल, राए धर्म मुख भुवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर साचा राह समझाइंदा। सतिजुग
साचा राह एकँकार, एका एक जणाईआ । जिस घर वसण गुर अवतार, सो मन्दिर दए वखाईआ। जिथे आदि जुगादि एका नाद वज्जे धुन्कार, ताल तलवाड़ा ना कोए वजाईआ। छत्ती रागां वसे बाहर, वेद कतेब महिमा कथन ना पाईआ। जुगा जुगन्तर करे कराए सच विहार, बिवहारी आपणी कार कमाईआ। भगत भगवन्त लए उठाल, फड़ बांहों गले लगाईआ। साचा मन्दिर दए वखाल, जिस घर वसे सच्चा माहीआ। आपे सुणे मुरीदां हाल, बेपरवाह बेपरवाहीआ। जिस घर कबीर, जोलाहा वजाए ताल, नानक नानक रिहा ध्याईआ। नानक मेला मिले आण, निरगुण नानक नज़र कोए ना पाईआ। गोबिन्द मेला पुरख अकाल, अकाल पुरख विच समाईआ। तिस दुआरे गुरमुख सज्जण लए बहाल, जगत नेत्र नज़र किसे ना आईआ। लख चुरासी विच्चों कर कर भाल, ग़रीब निमाणयां मेल मिलाईआ। कलयुग चली अवल्लड़ी चाल, वेद कतेब शास्त्र सिमरत पुराण भेव कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचा राह वखाईआ। सतिजुग सच्चा एका एक, हरि सतिगुर आप जणाइंदा। पुरख अकाल साची टेक, दूजा इष्ट ना कोए मनाइंदा। गुर गोबिन्द सूरा मेटे लेख, भगत भगवान ख़ुशी मनाइंदा। नानक लेखा जाणे लेख, लिख्या लेख ना कोए मिटाइंदा। हरि का रूप मुछ दाढ़ी ना कोए केस, मूंड मुंडाया नज़र कोए ना आइंदा। दर बैठे आण ब्रह्मा विष्न महेष गणेश, बण दरवेश सीस झुकाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर किसे ना चले कोई पेश, हुक्मे अंदर सर्ब फिराइंदा। सदा सदा सद करन इक्क आदेस, आदेस इक्को घर वखाइंदा। विष्नूं करे ध्यान उत्ते सुत्ता बाशक सेज, सांगोपांग रूप वटाइंदा। सच संदेसा नर नरेशा निरगुण निराकार रिहा भेज, सोहँ ढोला एका गाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म खोल्हे आपणा भेव, दूई पर्दा ना कोए रखाइंदा। शंकर करना साचा हेत, हित आपणा रूप वखाइंदा। जन भगतां वसे नेतन नेत, निज घर आपणा डेरा लाइंदा। कलयुग अन्तिम खेडण आया खेड, खेडणहारा वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, साची करनी आप कराइंदा। साची करनी करने योग, सो पुरख निरजंण आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। आदि जुगादी जुग चौकड़ी कर संजोग, आपणा विछोड़ा दए मिटाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर आत्म सेजा भोगे भोग, भस्मड़ आपणा रूप धराईआ। लेखा जाणे चौदां लोक, परलोक आपणा हुक्म जणाईआ। ब्रह्मण्डां खण्डां सुणाए सच सलोक, नाउँ निरँकारा आप प्रगटाईआ। पतिपरमेश्वर ना कोई वरन ना कोई गोत, ज़ात पात ना कोए रखाईआ। आदि पुरख आदि जुगादी निर्मल जोत, जोती जाता डगमगाईआ। सचखण्ड वसे साचे कोट, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। निरगुण आपणा फेरा पा, कलयुग अन्तिम वेख वखाइंदा। जन
भगतां बणे आप मलाह, बेड़ा आपणे कंध उठाइंदा। साची सिख्या दए समझा, सोहँ ढोला इक्क सुणाइंदा। आत्म परमात्म मेला दए मिला, गुर चेला रंग रंगाइंदा। सज्जण सुहेला साचे मन्दिर दए बहा, काया अंदर कुण्डा लाहइंदा। वक्त वेला इक्को दए जणा, वार थित वंड ना कोए वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम वेख वखाइंदा। कलयुग वेखे साचे सन्त, सतिगुर आपणा फेरा पाईआ। शब्द जणाए महिमा अगणत, हरि मन्त्र नाम दृढ़ाईआ। पार किनार लख चुरासी जीव जंत, सरनगति दए समझाईआ। मेल मिलाए आदि अन्त, जुग जुग आपणा बन्धन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग लेखा लेखे लाईआ। कलयुग लेखा अन्तिम लाउणा, बाकी कोए रहिण ना पाईआ। सच दुआर इक्क सुहाउणा, धुर दरबार वज्जे वधाईआ। लोकमात भेव खुलाउणा, पर्दा आपणा दए उठाईआ। जोती नूरा इक्क जगाउणा, नूरो नूर करे रुशनाईआ। साचा खेड़ा इक्क वसाउणा, सम्बल आपणा डेरा लाईआ। गोबिन्द पूत सपूता आप उठाउणा, घर साचे वज्जे वधाईआ। सचखण्ड दवार आप सुहाउणा, सोभावन्त आसण लाईआ। महिमा अगणत साचा ढोला आपे गाउणा, गा गा ख़ुशी वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। साची करनी करे कल, हरि आपणी दया कमाइंदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग करदा रिहा वल छल, अछल अछल भेव कोए ना आइंदा। वसणहारा निहचल धाम अटल्ल, अन्तिम लोकमात फेरा पाइंदा। जोती जोत दीपक गया बल, अज्ञान अन्धेर ना कोए रखाइंदा। सच सिँघासण बैठा मल्ल, सोभावन्त आप सुहाइंदा। जोती शब्दी आपे रल, रल मिल आपणा रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप कमाइंदा। आपणी करनी कलयुग कार, हरि करता आप कराईआ । निरगुण निरगुण लै अवतार, अवतारी वेस वटाईआ। लहिणा देणा मुकाए सर्ब संसार, लख चुरासी जीव जंत आपणी झोली पाईआ। भगत भगवन्त लए उठाल, साचा मार्ग दए सिखाल, सुख आत्म दए समझाईआ। क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश दिसे ना कोए कंगाल, जगत कंगाली दए गंवाईआ। शाह सुल्तान करे बेहाल, बिहबल हो हो देण दुहाईआ। सब दे सिर ते कूके काल, डौरू डंक रिहा वजाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी वज्जे ताल, तलवाड़ा हथ्थ किसे ना आईआ। मुल्ला शेख़ मुसायक दस्तगीर परवरदिगार नूर इलाही रहे भाल, भाल्यां हथ्थ किसे ना आईआ। पंडत पांधे पत्तरी घर घर रहे वखाल, बारां रासी कुण्डली कुण्डल विच ना कोए रखाईआ। भेव अभेदा अछल अछेदा पुरख अबिनाशी घट घट वासी पावणहारा सर्ब जंजाल, ना सके कोए तुड़ाईआ। प्रगट होया दीन दयाल, सति दुआरे वसे सच्ची धर्मसाल, दर दरवाज़ा इक्क रखाईआ। भगत भगवन्त गुरमुख गुरसिख वेखे साचे लाल, लालन आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत
सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलयुग अन्तिम फेरा पाईआ। कलयुग अन्तिम हरि निरँकारा, आपणी खेल कराइंदा। निहकलंक लै अवतारा, सच दुआरा इक्क जणाइंदा। कूड़ी क्रिया करे पार किनारा, जूठा झूठा मोह तुड़ाइंदा। सच सुच्च जणाए जगत वणजारा, चौदां लोकां हट्ट खुल्हाइंदा। नाम अगम्मी खोल्ह भण्डारा, पुरख अबिनाशी आप वरताइंदा। गुरमुख विरला बणे वणजारा, जिस आपणी बूझ बुझाइंदा। लख चुरासी सुत्ती पैर पसारा, नेत्र नैण ना कोए खुल्हाइंदा। मूर्ख मूढ़ होया गंवारा, ज्ञान ध्यान ना कोए लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। आपणा खेल करे समरथ, समरथ आपणी धार चलाईआ। जन भगतां देवे नाम वथ, वस्त अमोलक झोली पाईआ। साचा मार्ग देवे हस्स हस्स, सोहँ हँसा जाप जपाईआ। जन्म जन्म दी पूरी करे आस, तृष्ना देवे जगत मिटाईआ। लहिणा देणा मुक्के पृथ्मी आकाश, गगन गगनां उपर दए सुहाईआ। गोपी काहन मिल मिल पाए रास, मंडल रास इक्क नचाईआ। जन भगतां वसे सदा पास, हरि जू विछड़ कदे ना जाईआ। कलयुग अन्तिम लेखे लाए स्वास स्वास, पवण पवणां विच समाईआ। कटणहारा जम का फास, लख चुरासी फंद कटाईआ। सेवा करे बण बण दासी दास, सेवक आपणा नाउँ धराईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग भगत भगवन्त प्रगटाउँदा रिहा आपणी शाख़, शनाखत आपणे हथ्थ रखाईआ। लख चुरासी अन्तिम दिसे राख, ख़ाकी ख़ाक ख़ाक समाईआ। कोई नज़र ना आए पाकी पाक, पवित रूप ना कोए वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, गुरमुख सज्जण लए जगाईआ। गुरमुख सज्जण अन्तिम जाग, हरि साचा आप जगाइंदा। लोकमात निरगुण सरगुण लगा भाग, हरि भागी आप वखाइंदा। गुर अवतारां पीर पैग़म्बरां जो लडाए लाड, सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर देवणहारा बोध अगाध, मन्त्र नमो नमो पढ़ाइंदा। लेखा जाणे सन्त साध, भगत भगवन्त खोज खोजाइंदा। गुरमुख गुर गुर आपे लाध, आप आपणे रंग रंगाइंदा। गुरसिखां देवे साची दाद, सोहँ झोली आप भराइंदा। मेटणहारा वाद विवाद, विख अमृत रूप वटाइंदा। गृह मन्दिर अंदर धुंन अनादी शब्द अगम्मी वज्जे नाद, अनहद एका राग अल्हाइंदा। आत्म परमात्म निज देवे सच स्वाद, अंमिउँ रस आपणा नीर विहाइंदा। आत्म परमात्म बणे माई बाप, पिता पूत गोद सुहाइंदा। हँ ब्रह्म सोहँ साचा जाप, जीवण जुगत जगत जणाइंदा। कोट जन्म दे उतारे पाप, पापी पत्तत पुनीत आप कराइंदा। भगत भगवान बणाए सज्जण साक, सगला बन्धन आप रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, नर हरि आपणी कार कमाइंदा। नर हरि नरायण निरँकार, निरगुण आपणे हथ्थ
रखे वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर पूरब कर्ज़ा दए उतार, लहिणा कोए नज़र ना आईआ। आपणा फ़र्ज़ जाणे विच संसार, वड संसारी फेरा पाईआ। साची ग़रज़ भगतां करां दीदार, गुरमुख गुर गुर लए जगाईआ। साची तर्ज़ बोल जैकार, इक्को नाअरा रिहा सुणाईआ। गुरसिख तेरा हर्ज होवे ना अन्तिम वार, लख चुरासी दए वधाईआ। तेरी वछोड़े वाली मरज़ दए नवार, आप आपणा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन लेखा दए चुकाईआ। हरिजन लेखा नर निरँकारा, निरगुण निरगुण आप चुकाइंदा। वेखणहारा साढे तिन्न हथ्थ मुनारा, रविदास चुमारा नाल रलाइंदा। पावे सार डूँग्घी गारा, डूँग्घी भँवरी खोज खोजाइंदा। लेखा जाणे हड्ड मास नाड़ी नाड़ा, अनभउ आपणी खेल जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सतिजुग साची वंड वंडाइंदा। सतिजुग वंडे साची वंड, सो पुरख निरँजण दया कमाईआ। हरि पुरख निरँजण लेखा जाणे कोट ब्रह्मण्ड, ब्रह्मांड आपणा फेरा पाईआ। एकँकारा दाता दानी सूरा सरबंग, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। आदि निरँजण नूर नुराना सति सतिवाद दो जहानां इक्को चन्द, चन्द चांदना इक्क चमकाईआ । अबिनाशी करता आदि जुगादि जुगा जुगन्तर सति सरूपी पावणहारा ठंड, अमृत मेघ इक्क बरसाईआ। श्री भगवान धुर फ़रमाण सच संदेसा गाए छन्द, सोहला ढोला आप जणाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर निरगुण निरगुण जाणे इक्क अनन्द, अनन्द अनन्द विच रखाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी सच महल्ले चढ़ चढ़ वंडणहारा वंड, थिर घर आपणी घाड़त लए घड़ाईआ। पूत सपूता एका माण रखाया, सुरत शब्द हुलारा दए लगाया, घर साचे आप बहाईआ। निरगुण निरगुण कर पसारा, विष्न ब्रह्मा शिव करे उज्यारा, त्रैगुण मेला मेल मिलाईआ। पंज तत्त लगाए अखाड़ा, लख चुरासी भर भण्डारा, लेखा जाण गुर अवतारा, पीर पैग़म्बर माण रखाईआ। निष्अक्खर वक्खर कर त्यारा, देवे विच संसारी संसारा, ब्रह्मा वेता बण लिखारा, चारे वेदां दए सहारा, चारे खाणी कर त्यारा, चारे बाणी बोल जैकारा, परा पसन्ती मद्धम बैखरी नाद सुणाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जुग चौकड़ी हो उज्यारा, निरगुण सरगुण लै अवतारा, भगवन भगतन मेल मिलाए अगम्म अपारा, सन्त दुआर अलख जैकारा, गुरमुखां बख्शे चरन प्यारा, गुरसिखां देवे धूढ़ी छारा, मस्तक इक्को टिक्का लाईआ। जुग चौकड़ी पार किनारा, निरगुण सरगुण वेखे वारो वारा, गुर अवतार पीर पैग़म्बर करन पुकारा, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। रागी नादी वसे बाहरा, रूप रंग रेख ना कोए ज़ाहरा, ज़हूर नूर इक्क रुशनाईआ। आदि जुगादी परवरदिगारा, वसणहारा धाम न्यारा, सर्ब जीआं दा सांझा यारा, मुकामे हक़ डेरा लाईआ। सचखण्ड सोहे सच मुनारा, थिर घर खोल्हे आप किवाड़ा, विच बहाए सुत दुलारा, शब्दी शब्द नाउँ प्रगटाईआ। कलयुग
अन्त कर प्यारा, लोकमात करे खेल न्यारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्ची करनी आप कमाईआ। शब्द गुर वड बलकारी, बल धारी आप उठाइंदा। मेल मिलावा जोत निरँकारी, निरगुण आपणे रंग रंगाइंदा। बण विचोला वड संसारी, लोकमात फेरा पाइंदा। नाम खण्डा तेज़ कटारी, चण्ड प्रचण्ड हथ्थ फड़ाइंदा। तिक्खी रखे दोवें धारी, धार धार नाल मिलाइंदा। दो जहानां फेरे वारो वारी, बण बाढी फेरा पाइंदा। करे खेल अगम्म अपारी, अलख अगोचर भेव कोए ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, नर हरि आपणा वेस वटाइंदा। नर हरि नरायण वेस वटाया, रूप रंग रेख नज़र कोए ना आईआ। सम्बल नगर डेरा लाया, गुर गुर मेला सहिज सुभाईआ। गुर चेला एका घर वसाया, घर मेला सहिज सुभाईआ। आपणा वेला ना किसे जणाया, कोटन कोटि बैठे ध्यान लगाईआ। धाम नवेला इक्क वड्याआ, जिस देवे आप वड्याईआ। इक्क इकेला फेरा पाया, फिर फिर आपणी ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निरगुण दाता पुरख बिधाता, सतिजुग आपणा राह चलाईआ। सतिजुग चले राह मात, हरि सतिगुर आप चलाइंदा। क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश देवे दात, नाम इक्को हट्ट खुल्हाइंदा। नाता तोड़े ज़ात पात, दीन मज़्हब वंड ना कोए वंडाइंदा। मेल मिलाए कमलापात, कँवल नैण नज़री आइंदा। बन्द किवाड़ी खोल्ह ताक, दूई द्वैती पर्दा लाहइंदा। सोहँ ढोला सुणाए साची गाथ, आत्म परमात्म मेल मिलाइंदा। लहिणा देणा चुक्के मस्तक माथ, धूढ़ी टिक्का इक्क वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी साचा काहन, करे खेल दो जहान, निरगुण रूप नौजवान, जन्म मरन मरन जन्म विच कदे ना आइंदा। ना जन्मे ना कदे मरया, अजूनी जून ना कोए भुवाईआ। निरभउ हो कदे ना डरया, भय सब नूं रिहा वखाईआ। अग्नी हवन कदे ना सड़या, मढ़ी गोर ना कोए दबाईआ। सचखण्ड दवारे सच सिँघासण आपे चढ़या, सचखण्ड निवासी सोभा पाईआ। सीस जगदीस ताज धरया, दो जहानां वेखे सच्ची शाहीआ। सति सरूपी शाहो भूपी बिन रंग रूपी आपणा पल्लू आपे फड़या, ना सके कोई छुडाईआ। आदि अन्त जुगा जुगन्त गुर अवतार पीर पैग़म्बर अक्खर इक्को पढ़या, सोहँ ढोला सब गाईआ। नानक निरगुण भाणा जरया, सरन सरनाई साची पड़या, पुरख अकाल इक्क मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलयुग अन्तिम वेख वखाईआ। कलयुग वेखण आया जग, जागरत आपणी जोत जगाइंदा। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरीआं लोआं आया लँघ, आउँदा जांदा नज़र किसे ना आइंदा। शब्द अगम्म वजाए मृदंग, मर्द मर्दाना नाद सुणाइंदा। नाम निधान श्री भगवान जन भगतां अन्तिम देवे
वंड, लख चुरासी कोलों मुख भुवाइंदा। मेट मिटाए भेख पखण्ड, कोई ना दिसे नार दुहागण रंड, जगत रंडेपा आप कटाइंदा। दूई द्वैती ढाह कंध, गीत गोबिन्द सुणाए छन्द, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाइंदा। निज घर निझ घर वासी देवे इक्क अनन्द, अनन्द अनन्द विच प्रगटाइंदा। जुग जन्म दी टुट्टी गंढ्ढ, जन भगतां होए आप बख्शंद, बख्शिश आपणी आप वखाइंदा। लेखा जाणे जीउँ पिण्ड फोल फोलाए इंड ब्रह्मण्ड, नव दस आपणा रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीवां देवे इक्क ज्ञान, देव आत्म मेल परमात्म परम पुरख पतिपरमेश्वर भेव अभेद आप खुल्हाइंदा। भेव अभेव जाए खुल्ह, ख़ालक ख़लक दए समझाईआ। देवे वस्त नाम अनमुल्ल, करता कीमत कोए ना लाईआ। चरन प्रीती जो जन जाए घुल, घोल घुमाई लालन आपणे रंग रंगाईआ। गुरमुख गुरसिख बूटा कदे ना जाए हुल्ल, सिम्मल रूप ना कोए वटाईआ। करता कीमत पाए मुल, लहिणा देणा दए चुकाईआ। भाग लग्गे साची कुल, जिस कुल गुरमुख फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पत्त टाहणी वेख वखाईआ। पत्त डाहणी वेखे तिन्ने डाहण, हरि जू आपणा खेल कराइंदा। जै देव वेखे मार ध्यान, जै जैकार इक्क समझाइंदा। इक्को बूटा फल महान, अमृत रस विच भराइंदा। कोई ना जाणे जीव अञ्याण, जुगती जगत ना कोए समझाइंदा। आदि पुरख हो प्रधान, परम पुरख वेख वखाइंदा। गुरमुख गुर गुर चतुर सुजान, सोझी आपणी आपे पाइंदा। मनमुख भुल्ले जीव अञ्याण, हरि का भेव किसे ना आइंदा। खाणी बाणी काग़ज़ कलम शाही लिख लिख दे दे गए ब्यान, बेअन्त बेअन्त कह कह पल्लू सर्ब छुडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, गुरमुख मेले आपणे दर, जुग जन्म दे विछड़े फड़ फड़, आपणा बन्धन पाइंदा। आपणा बन्धन पाए दयाल, दीनन आपणी दया कमाईआ। लेखा जाणे सिँघ पाल, नाम पालकी लए बहाईआ। नेड़ ना आए काल महांकाल, महांकाल ख़ुशी मनाईआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी अंदर बाहर गुपत ज़ाहर एथे ओथे चले नाल नाल, सगला संग संग रखाईआ। त्रैगुण अतीता ठांडा सीता कूड़ी क्रिया तोड़ जंजाल, जीवण जुगती दए समझाईआ। सचखण्ड निवासी साची धर्मसाल दए बिठाल, तत्ती वा ना लागे राईआ। भगत भगवन्त साचा मन्दिर दए वखाल, बिन नेत्र नैण खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे पार कराईआ। हरिजन उतरे आपणे घाट, सतिगुर पूरा पार कराइंदा। कलयुग अन्तिम मुक्के वाट, अद्धविचकार ना कोए अटकाइंदा। जिस जन सोहँ गाई गाथ, तिस जम नेड़ कोए ना आइंदा। महाराज शेर सिँघ वसे साथ, विष्नूं बह बह सेव कमाइंदा। भगवन एथे ओथे देवे साथ, सगला संग आप निभाइंदा। जै जै जैकार
करन त्रिलोकी नाथ, जिस दुआरे गुरमुख जाइंदा। पीर पैग़म्बर गुर अवतार सारे रल मिल सोहँ ढोला गाउण गाथ, नानक सरगुण निरगुण नानक आप पढ़ाइंदा। मेल मिलावा पुरख समराथ, सिमरन होर ना कोए जणाइंदा। इक्क दूजे दा गायण जस, भगत भगवन्त भगवान आप सालाहइंदा। मेल मिलावा हस्स हस्स, घर साचे ख़ुशी मनाइंदा। श्री भगवान कर ध्यान जन भगतां गलवकड़ी पाए नस्स नस्स, दूर दुराडा पन्ध मुकाइंदा। किरपा निध ठाकर स्वामी निरगुण दाता पुरख बिधाता होए निमाणा चरनी जाए ढट्ठ, भगत दुआर इक्क सुहाइंदा। आपणी डोरी रखे भगतां हथ्थ, आपणा माण ना कोए जणाइंदा। जुग चौकड़ी होया रिहा वस, बेबस हो हो फेरा पाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग भगत तार कदे करे ना बस, जुग जुग अग्गे आपणा राह चलाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल पुरख समरथ, समरथ आपणी धार बंधाइंदा। समरथ पुरख खेल न्यारा, निरगुण निरगुण आप कराईआ। भगतां करे सच प्यारा, प्रेम प्रीती इक्क सिखाईआ। बण विचोला सिरजणहारा, सिर सिर हथ्थ टिकाईआ। नाउँ रख निहकलंक नरायण नर अवतारा, सरगुण वेखे चाँईं चाँईंआ। जो जन चरन कँवल करे निमस्कारा, तिस आपणी गोद बहाईआ। लख चुरासी पार किनारा, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। चित्रगुप्त ना कोए लिखारा, लाड़ी मौत ना लए प्रनाईआ। जो जन सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान लगाए नाअरा, मात गर्भ ना फेरा पाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी चरन कँवल देवे इक्क सहारा, दरगाह साची आप सुहाईआ। आवण जावण होए पार किनारा, दरगाह साची मिले वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, कलयुग अन्तिम भगत भगवन्त साचे सन्त नार कन्त रूप समाईआ। नार कन्त गोसाँईं ठाकर, गहर गम्भीर खेल कराइंदा। घर आयां दर देवे आदर, आदरश आपणा इक्क वखाइंदा। सेवक सेवा करे नाम दोशाला देवे चिट्टी चादर, पर्दा इक्को इक्क पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलयुग अन्तिम बणया आप सौदागर, लख चुरासी हट्ट वेख वखाइंदा।
लख चुरासी वेखे हट्ट, घर घर फेरा पाईआ। निरगुण रूप रिहा नट्ठ, रूप रंग रेख नज़र कोए ना आईआ। वसणहारा घट घट, गृह गृह फेरा पाईआ। गुरमुख विरले जो हरि हरि नाउँ रहे रट, आत्म अन्तर ध्यान लगाईआ। मुल्ला शेख़ मुसायक पीर पंडत पांधे ग्रन्थी लग्गा दूई द्वैती फट, पट्टी नाम ना कोए बंधाईआ। मणका मणका माला अठोतरी रहे रट,
मन का मणका ना कोए भुवाईआ। जीवां जंतां रसना जिह्वा देण मति, ब्रह्म मति हथ्थ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, साचा मार्ग इक्को दस्स, जन भगतां हिरदे हरि जू वस, हरि के पौड़े दए चढ़ाईआ।
१९ अस्सू २०१९ बिक्रमी गुरबचन सिँघ दे गृह
अहिमद पुर ज़िला जलन्धर
बेइतफाकी सबाई जग, जीवण जुगत ना कोए जणाइंदा। नव खण्ड पृथ्मी सत्त दीप लग्गी अग्ग, अमृत मेघ ना कोए बरसाइंदा। हँस रूप होए कग्ग, काग वांग सर्ब कुरलाइंदा। सच दुआरे कोए ना बहे सज, सतिगुर नज़र किसे ना आइंदा। कूड़ी क्रिया हउमें हंगता माया ममता पीती मदि, साचा रस ना कोए चखाइंदा। नौ दुआरे पार ना होए हद्द, अद्धविचकार सर्ब कुरलाइंदा। काम क्रोध लोभ मोह हँकार ख़ाली करे कोए ना हड्ड, आसा तृष्ना पल्लू ना कोए छुडाइंदा। हउमे हंगता दूई द्वैती कोई ना सके वढ्ढ, नाम खण्डा ना कोए चमकाइंदा। नानक गोबिन्द बणे ना कोए साची यद्द, विश्व रूप ना कोए वखाइंदा। काया मन्दिर अंदर डिगे अन्धेरी खड्ड, दीपक जोत ना कोए जगाइंदा। नाम निधान ना सुणे अनहद, नादी नाद ना कोए जणाइंदा। हउमे हंगता गढ़्ह किसे ना जाए भज्ज, भाण्डा भरम ना कोए भनाइंदा। गृह गृह वड़ी मनमति, मन का मणका ना कोए भुवाइंदा। किसे ना दिसे धीरज जत, सति सन्तोख ना कोए रखाइंदा। कलयुग घर घर गृह गृह अंदर मन्दिर बैठा घट, आपणा डौरू डंक वजाइंदा। गुरमुख विरला आत्म अन्तर हरि का नाउँ रिहा रट, बिन रसना जिह्वा गाइंदा। दोए जोड़ कर असीस चरनी रिहा ढट्ठ, माण मोह ना कोए रखाइंदा। किरपा निध ठाकर स्वामी जिस देवे आपणी नाम वथ, तिस सति संदेस दृढ़ाइंदा। गुरमुख गुर गुर घर साचे होए इकट्ठ, दूजा घर ना कोए वसाइंदा। कलयुग खेड़ा होण वाला भट्ठ, भट्ठी इक्को आप तपाइंदा। उलटी गेड़णहारा लठ, जुग जुग गेड़ा आप दिवाइंदा। भगत भगवान मार्ग दस्स, निष्अक्खर आप पढ़ाइंदा। सन्तां अंदर सतिगुर वस, साचे मार्ग आपे लाइंदा। गुरमुखां देवे अमृत रस, निझर झिरना आप झिराइंदा। गुरसिखां मेल मिलाए हस्स हस्स, दूई द्वैती ना कोए रखाइंदा। गुरसिख आपणे काया खेड़े अंदर वेखे नट्ठ नट्ठ, चोर यार नज़र कोए ना आइंदा। पंच विकारा जाए ढट्ठ, अग्गे सिर ना कोए उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि,
आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जग खेड़ा वेख वखाइंदा। जग खेड़ा वेखे हरि करतार, करनी आपणी आप कमाईआ। दो जहानां धुंआंधार, साचा चन्द ना कोए चढ़ाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव रोवण ज़ारो ज़ार, कूक कूक रहे सुणाईआ। चौदां तबक करन पुकार, नेत्र नैण नैण उठाईआ। चोदां लोक रोवण ज़ारो ज़ार, धीरज धीर ना कोए धराईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड खेल अपार, जेरज अंड आप कराईआ। उत्भुज सेत्ज वेख करे विचार, बेपरवाह सच्चा बेपरवाहीआ। घर घर खेड़ा तपया वांग अंग्यार, साढे तिन्न हथ्थ तत्त ना कोए बुझाईआ। हरि मन्दिर रूप नज़र ना आए विच संसार, संसा सागर ना कोए मिटाईआ। गुर का शब्द ना सके विचार, सतिगुर मिल्या ना सच्चा माहीआ। घर घर वड़या कूड़ कुड़यार, सच सुच्च ना कोए वड्याईआ। कलयुग फड़या इक्को आर, तिक्खी धार जणाईआ। साची सिख्या ना पावे कोई सार, धुर दा लेखा नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेड़ा वेखे थाउँ थाईंआ। जगत खेड़ा चार दीवार, काया माटी पोच पुचाईआ। इट्टां गारा महल्ल पसार, बाढी रल मिल बणत बणाईआ। क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश वरन बरन विच करन पुकार, कूक कूक सुणाईआ। दूई द्वैती कोई ना सके मार, ममता मोह ना कोए मिटाईआ। इक्क दूजे उत्ते करन वार, आपणा वार ना कोए समझाईआ। बिन सतिगुर कोई ना पावे सार, सृष्ट सबाई होई हल्काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेड़ा इक्क समझाईआ। साचा खेड़ा काया गढ़्ह, हरिजन हरि हरि आप जणाइंदा। गुरमुख वेखे अंदर वड़, बन्द ताकी कुण्डा लाहइंदा। पुरख अबिनाशी घट घट वासी दरस दिखाए अग्गे खड़, स्वच्छ सरूपी रूप वटाइंदा । भगत भगवान लए फड़, फड़ पल्लू गंढ्ढ पुवाइंदा। कूड़ी क्रिया जाए झड़, माया ममता मोह मिटाइंदा। आत्म परमात्म जाए रल, द्वैती रूप ना कोए वखाइंदा। सच संदेसा देवे घल्ल, नाउँ निरँकारा आप दृढ़ाइंदा। दीपक जोती जाए बल, अज्ञान अन्धेर चुकाइंदा। सुरती शब्दी गुरमुख रल, रल मिल आपणी ख़ुशी मनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेड़ा आप वसाइंदा। साचा खेड़ा काया बंक, बंक दुआरी आप बणाईआ। नाता तुट्टे राउ रंक, राज राजान ना कोए वड्याईआ। आत्म परमात्म मिले हरि जू कन्त, सेज सुहञ्जणी इक्क सुहाईआ । काया चोली चाढ़े रंग बसन्त, रंग रंगीला उतर कदे ना जाईआ। गढ़्ह तोड़े हउमें हंगत, निवण सो अक्खर दए समझाईआ। ज्ञान बोध आत्म परमात्म मेल मिलावे साचा पंडत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दूई द्वैती दए मिटाईआ। काया खेड़ा सच मुनार, हरि साचा सच जणाइंदा। गुरमुख सच्चा करे विचार, विचार विचार नाल मिलाइंदा। लेखा जाणे अंदर बाहर गुपत ज़ाहर, ज़ाहरा ज़हूर वेख वखाइंदा। नाद अनादी सुणे सुणाए सच्ची धुन्कार, धुंन आत्मक राग अल्हाइंदा।
सो मन्दिर सोहे सच दुआर, सो खेड़ा अपर अपार, झेड़ा पंच नज़र कोए ना आइंदा। पंचम मीता यार प्यारा, करे कराए सच प्यारा, आदि जुगादी इक्क अवतारा, जुग करता आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नगर खेड़ा इक्क वसाइंदा। नगर खेड़े सच वसनीक, हरि साचा आप वसाईआ। गुरमुख तेरा कोई ना दिसे शरीक, शिरक्त नज़र कोए ना आईआ। मिटे अन्धेरा कूड़ी तारीक, चन्द चांदना इक्क रुशनाईआ। सति सतिवादी सच प्रीत, प्रीतीवान दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे खेड़े दए वड्याईआ। सो खेड़ा सोभावन्त, जिस खेड़े हरि जू खेल कराइंदा। गुरमुख सख़ी मिले साचा कन्त, मिल सख़ीआं मंगल गाइंदा। माणस जन्म बणाए बणत, घड़न भन्नणहार आपणी खेल आप समझाइंदा। देवे वड़याई विच जीव जंत, जोती जाता जोत जगाइंदा। लेखा जाणे साचे सन्त, सतिगुर आपणा रंग रंगाइंदा। नाम अनमोला मणीआ मंत, मन वासना मेट मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच खेड़ा इक्क सुहाइंदा। साचा खेड़ा एका घर, घर घर विच फेरा पाईआ। निरगुण दाता दर दुआरे पहरेदार, सरगुण दुआरे अलख जगाईआ। सन्त सुहेले गुरू गुर चेले आपे मेले फड़, फड़ फड़ बांहों गोद बहाईआ। इक्को अक्खर बोध अगाधी आत्म परमात्म पढ़ पढ़, साची विद्या करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे खेड़े इक्को बन्धन पाईआ। साचा खेड़ा इक्को बन्धन, बन्दीखाना आप तुड़ाइंदा। जिस खेड़े अंदर गुरमुख चन्दन, निम्म वास सर्ब मिटाइंदा। लेखा जाणे आत्म परमात्म सच अनन्दन, निजानंद रस वखाइंदा। खोल्हे भेव ब्रह्म ब्रह्मण्डन, ब्रह्मांड आपणा रंग रंगाइंदा। दाता दानी सूरबीर सूरा सरबंगन, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेड़ा आप वड्याइंदा। साचा खेड़ा सच दुआरा, हरि सतिगुर आप सुहाईआ। लेखा जाणे डूँग्घी गारा, घर घर फोल फोलाईआ। निमस्कार करे रवि ससि सूरज चन्द सतारा, सतह आपणी ना किसे समझाईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर जन भगतां करे सच प्यारा, परम पुरख प्रभ फेरा पाईआ। कलयुग अन्तिम दए सहारा, शब्द अगम्मी बोल जैकारा, नाउँ निरँकारा इक्क दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। गुरमुख खेड़ा सच महल्ला, हरि महिफल नाम लगाइंदा। जोती शब्दी आपे रल्ला, निरगुण नूर नूर धराइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म फड़ाए आपणा पल्ला, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाइंदा। लेखा जाणे डूँग्घी डल्ला, समुंद सागर खोज खोजाइंदा। उच्चे टिल्ले पर्बत बजर कपाटी अंदर बाहर फिरे हो हो झल्ला, आपणी झलक आप जणाइंदा। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण करे खेल अछल अछला, वल छल धारी भेव कोए ना पाइंदा। जिस खेड़े अंदर सच सिँघासण सतिगुर मल्ला, सो खेड़ा सतिगुर
रूप समाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेड़ा इक्क वड्याइंदा। साचा खेड़ा श्री भगवान, इक्को इक्क वसाईआ। गुरमुख काया सच मकान, बेमुकाम दए वड्याईआ। जुग चौकड़ी कर निशान, नाम निशाना इक्क लगाईआ। सति सतिवादी सदा सदा सद हो मेहरवान, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। जन भगतां दए भगती ज्ञान, भगवन सच्चा नाम झोली पाईआ। सन्तां देवे साचा माण, साहिब सतिगुर मिले सरनाईआ। गुरमुखां राग सुणाए कान, अनरागी राग अल्हाईआ। गुरसिख बणाए चतुर सुघड़ सुजान, मूर्ख मूढ़े धन्दे लाईआ। नगर खेड़ा करे परवान, परम पुरख बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, नाम बन्धन डोरी पाईआ। नाम बन्धन पाए डोर, डोरी शब्दी हथ्थ उठाइंदा। पकड़नहारा पंज चोर, चोरी चोरी खेल कराइंदा। वेखणहार अन्ध घोर, डूँग्घी कंदर फोल फोलाइंदा। चढ़या फिरे साचे घोड़, शब्द अगम्मी घोड़ा आप दौड़ाइंदा। गुरसिख गुरमुख हरि जू हरिजन जाए बौहड़, दो जहानां पन्ध मुकाइंदा। मिट्ठा करे रीठा कौड़, विख अमृत रूप वटाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेड़ा इक्क सालाहइंदा। साचा खेड़ा सिफ्त सलाह, गुरसिख सज्जण मिले वड्याईआ। जिस अंदर वसे हरि मलाह, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। दिवस रैण दए सलाह, साची सिख्या इक्क समझाईआ। एकँकारा नाउँ पढ़ा, नर निरँकारा दए जणाईआ। बजर कपाटी पर्दा लाह, दूई द्वैती मेट मिटाईआ। आत्म सेजा दए बहा, सेज सुहञ्जणी सोभा पाईआ। जोत निरँजण दए जगा, जोती जाता डगमगाईआ। दर्द दुःख भय भंजन दर्दीआं दर्द लए वंडा, बण सेवक सेव कमाईआ। नेत्र नाम अञण देवे पा, अज्ञान अन्धेर चुकाईआ। सो खेड़ा वेखे सच्चा थाँ, जिस खेड़े चरन टिकाईआ। सर्ब सृष्टी आत्म परमात्म अक्खर वक्खर दए पढ़ा, नाम निधाना इक्क सुणाईआ। जो जन सोहँ ढोला लए गा, पर्दा ओहला दए उठाईआ। पंज चोर रौला सके ना कोई पा, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना कोए लड़ाईआ। साचे सन्तां सोभा दए दिवा, सुहबत आपणे नाम जणाईआ। इट्टां गारा मन्दिर जगत खेड़ा दए वसा, वस्तू इक्को विच टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा नाम वर, वर दाता बेपरवाहीआ। किरपा अंदर वसे ठाकर, ठोकर आपणे नाम लगाइंदा। किरपा अंदर वेखे डूँग्घा सागर, काया मन्दिर फोल फोलाइंदा। किरपा अंदर निर्मल कर्म करे उजागर, दुरमति मैल धुवाइंदा। किरपा अंदर साचा वणज कराए बण सौदागर, सौदा साचे हट्ट वखाइंदा। किरपा अंदर दर आया सच देवे आदर, आदरश आपणा आप जणाइंदा। किरपा अंदर मेल मिलाए करीम कादर, करता आपणे रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, किरपा किरपन हथ्थ फड़ाइंदा। किरपा अंदर वस्त अमोलक, हरि सतिगुर आप वरताईआ। गुरमुख विरले पाए काया गोलक, दूसर
हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। राग सुणाए हरि जू अनबोलत, रसना जिह्वा ना कोए हिलाईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर भगत भगवान रखे अडोलत, डुल कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, किरपा इक्को इक्क समझाईआ। इक्को किरपा हरि निरँकार, आदि जुगादि कराइंदा। भगतां देवे नाम भण्डार, सच ख़ज़ाना आप वरताइंदा। सन्तां खोल्हे बन्द किवाड़, आत्म ताकी कुण्डा लाहइंदा। गुरमुख साचे पौड़े देवे चाड़्ह, अद्धविचकार ना कोए अटकाइंदा। गुरसिख फड़ फड़ बांहों लाए पार, शहु दरया ना कोए रुढ़ाइंदा। दिवस रैण रैण दिवस देवे आप दरस दीदार, दीद ईद चन्द चढ़ाइंदा। शब्द अगम्मी बोध अगाधी नाद अनादी बोल धुन्कार, अनहद नादी राग सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, घर विच घर आप वसाइंदा। किरपा अंदर खेल अवल्ला, हरि सतिगुर आप कराईआ। किरपा अंदर घर विच घर वखाए सच महल्ला, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। किरपा अंदर सुरत शब्द फड़े पल्ला, फड़या पल्लू छुट्ट कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को किरपा जुग जुग रिहा वरताईआ। किरपा साची सतिगुर रूप, दूजा रंग ना कोए वखाईआ। हरि किरपा वेखे चारे कूट, दहि दिशा फोल फोलाईआ। गुर किरपा नाता तुट्टे जूठ झूठ, सच सुच्च मिले वड्याईआ। हरि किरपा प्रगट होए निर्मल जोत, जोती नूर नूर रुशनाईआ। गुर किरपा लेखा जाणे काया किला कोट, बंक दुआरा वेखे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, किरपा इक्को वस्त वरताईआ। हरि किरपा हरि का नाउँ, हरि जू हरि हरि आप जणाइंदा। जन भगतां देवे फड़ फड़ बांहों, जुग जुग आपणी सेव कमाइंदा। करे प्यार जिउँ पुत्रां माउँ, बालक आपणे अंग लगाइंदा। निथाव्याँ देवे साचा थाउँ, दरगाह साची धाम सुहाइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर करे कराए सच न्याउँ, साचे तख्त सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि किरपा अंदर खेल कराइंदा। किरपा अंदर गुर अवतार, सो पुरख निरँजण आप उपाईआ। हरि पुरख निरँजण भर भण्डार, एकँकारा दए वरताईआ। आदि निरँजण हो उज्यार, अबिनाशी करता सेव कमाईआ। श्री भगवान सांझा यार, सगला संग निभाईआ। पारब्रह्म प्रभ दए आधार, वेखे पेखे चाँईं चाँईंआ। किरपा अंदर खेल करे परवरदिगार, पीर पैग़म्बर लए पढ़ाईआ। लेखा जाणे मुकामे हक़ नूरी जल्वा इक्क उज्यार, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, नबी रसूल आप समझाईआ। किरपा अंदर खाणी बाणी, परा पसन्ती मद्धम बैखरी आपे गाइंदा। किरपा अंदर अमृत पाणी, सर सरोवर इक्क रुढ़ाइंदा। किरपा अंदर जोत नूरानी, नूरो नूर डगमगाइंदा। किरपा अंदर गुर अवतार पीर पैग़म्बर देवे सच निशानी, सति सतिवादी रूप वखाइंदा। किरपा
अंदर लेखा जाणे दो जहानी, दोए दोए आपणा रूप वटाइंदा। जन भगतां उपर कर किरपा करे मेहरवानी, मिहबान बीदो बी ख़ैर अल्ला इलाही नूर आप दरसाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, किरपा अंदर आदि जुगादि जुगा जुगन्तर जुग चौकड़ी खेल वखाइंदा।