१९ अस्सू २०१९ बिक्रमी गुरमुख सिँघ दे गृह अहिमद पुर ज़िला जलन्धर
सतिगुर शब्द गुर पूरा स्वामी, आदि जुगादि खेल कराइंदा। जुगा जुगन्तर अकथ कहाणी, बोध अगाधी नाम दृढ़ाइंदा। सचखण्ड दी सच निशानी, सति सतिवादी आप जणाइंदा। अक्खर वक्खर खेल महानी, ख़ालक ख़लक आप समझाइंदा। आत्म परमात्म ब्रह्म पारब्रह्म एका देवे सच ध्यानी, ध्यान ध्यान नाल मिलाइंदा। लेखा जाणे चार खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वेख वखाइंदा। अनाद अनादी अगम्मी बाणी, परा पसन्ती मद्धम बैखरी आपे गाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर शब्द खेल कराइंदा। सतिगुर शब्द सर्ब गुणवन्त, हरि वडा वड वड्याईआ। लेखा जाणे आदि अन्त, जुग जुग वेस वटाईआ। नाम दृढ़ाए साचा मंत, मन्त्र इक्को इक्क समझाईआ। लेखा जाणे लख चुरासी जीव जंत, जीवण जुगत दए जणाईआ। मेल मिलाए साचे सन्त, सति सतिवादी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर शब्द दया कमाईआ। सतिगुर शब्द दीन दयाल, दया निध दया कमाइंदा। आदि जुगादी जुग जुग लेखा जाणे काल, महांकाल वेस वटाइंदा। भगत भगवन्त आपे भाल, त्रैगुण माया नाता तोड़ तुड़ाइंदा। साचा मार्ग इक्क सिखाल, साची सिख्या इक्क समझाइंदा। नाम अनमुलड़ा देवे लाल, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। चले चलाए अवल्लड़ी चाल, चाल निराली आप रखाइंदा। आपे सुणे मुरीदां हाल, मुर्शद आपणा फेरा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर शब्दी खेल खलाइंदा। गुर शब्दी खेल अपार, आदि जुगादि कराईआ। निरगुण सरगुण लै अवतार, पंज तत्त चोला जगत हंढाईआ। नाम निधाना बोल जैकार, जै जैकार दए समझाईआ। अक्खर वक्खर कर त्यार, लिख लिख लेखा दए जणाईआ। सिफ्ती सिफ्त सिफ्त भण्डार, साची सिफ्त सिफ्त सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। शब्द सतिगुर बेपरवाह, आपणी खेल आप कराइंदा। जुगा जुगन्तर बण मलाह, लोकमात बेड़ा आप उठाइंदा। सति सतिवादी देवे सच सलाह, आत्म परमात्म आप पढ़ाइंदा। अनाद अनादी इक्क सुणा, धुंन आत्मक राग अल्हाइंदा। दीवा बाती इक्क जगा, कमलापाती नूर धराइंदा। साचा जाम दए पिला, बण साकी सेव कमाइंदा। निझर
झिरना दए झिरा, नाभी कँवल कँवल उलटाइंदा। बन्द ताकी दए खुल्हा, बजर कपाटी तोड़ तुड़ाइंदा। सन्त साजण लए मिला, आप आपणे अंग लगाइंदा। निहकर्मी आपणा कर्म लए कमा, कर्म कांड लेखा आप चुकाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर आपणा खेल कराइंदा। गुर सतिगुर साचा सज्जण, सज्जण इक्को इक्क अख्वाईआ। दो जहान कराए साचा मजण, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां तीर्थ इक्क वखाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर आपे होए परदे कज्जण, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जुग चौकड़ी आपे होए मथन, नाम मधाणा हथ्थ उठाईआ। भगत भगवन्त साध सन्त गुरमुख साचे आए रखण, नित नवित वेस वटाईआ । साचा मार्ग आए दस्सण, दहि दिशा वेख वखाईआ। कलयुग अन्धेरी रैण मेटे मस्सण, साचा नूर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराईआ। गुर शब्द सतिगुर सूर, सूरबीर इक्क अख्वाइंदा। सर्ब कला भरपूर, भरपूरी आपणी दया कमाइंदा । आदि जुगादी साचा नूर, नूर नुराना नूर धराइंदा। बोध अगाधी साची तूर, तुरीआ राग आप सुणाइंदा। वसणहारा नेड़े दूर, दो जहानां पन्ध मुकाइंदा। नाता तोड़े कूड़ो कूड़, साची सिख्या इक्क समझाइंदा। गुरमुख विरले लाए मस्तक साची धूढ़, नाम टिक्का इक्क वखाइंदा। चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़, जिस जन आपणी दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर सतिगुर खेल कराइंदा। गुर शब्दी खेल अवल्ला, आलमीन वेखे सर्ब लोकाईआ। वसणहारा निहचल धाम अटल्ला, अटल्ल महल्ल करे रुशनाईआ। पावे सार जलां थलां, जल थल महीअल रिहा समाईआ। लेखा जाणे जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूँग्घी डल्ला, समुंद सागर खोज खोजाईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर जन भगत फड़ाए आपणा पल्ला, नाम डोरी बन्धन पा निरगुण सरगुण सिख्या दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, गुर शब्द माण वड्याईआ। गुर शब्दी साची सेवा ला, सेवा आपणी आप जणाइंदा । अलख अगम्म बेपरवाह, आपे वेख वखाइंदा। दो जहानां बण मलाह, खेवट खेटा बेड़ा आपणे कंध उठाइंदा। जुग चौकड़ी आप प्रगटाए आपणा नाँ, नाउँ निरँकारा आप दृढ़ाइंदा। पंचम मेला सहिज सुभा, त्रै त्रै लेखा आपणे हथ्थ रखाइंदा। साचा सोहला आपे गा, ढोला आपणा राग अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी शब्द शब्द अल्हाइंदा। शब्दी राग शब्दी धुंन, शब्दी शब्द शब्द सुणाईआ । शब्दी लेखा जाणे महां सुन, सुन्न समाध रूप वटाईआ। शब्दी गुर लेखा जाणे आपणे गुण, अवगुण रूप ना कोए वखाईआ। गुर शब्दी लख चुरासी जीव जंत साध सन्त पुकार लए सुण, घट घट रिहा समाईआ। लख चुरासी विच्चों चुण, गुरमुख सज्जण लए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे
खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल करतार, गुर शब्दी वेस वटाइंदा। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण हो उज्यार, जोती जाता पुरख बिधाता डगमगाइंदा। कागद कलम ना लिखणहार, लिख लिख लेख ना कोए मुकाइंदा। वसणहारा धाम न्यार, सच सिँघासण आपणा आसण लाइंदा। सचखण्ड निवासी हो उज्यार, सेज सुहञ्जणी आप सुहाइंदा। शब्द अगम्मी बोल जैकार, जै जैकार इक्को घर सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, गुर शब्दी नाउँ धराइंदा। गुर शब्दी आपणा नाउँ रख, सतिगुर आपणा वेस वटाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग हो प्रतख, प्रतख आपणी धार चलाईआ। सन्त सुहेले मार्ग दस्स, दहि दिशा दए खुल्हाईआ। हुक्मे अंदर रखे चौदां लोक चौदां तबक चौदां हट्ट, रवि ससि सूरज चन्न मंडल मण्डप हुक्मे अंदर फिराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेल पुरख समरथ, महिमा अकथ आप समाईआ। महिमा अकथ साची साखी, हरि सतिगुर आप जणाइंदा। गुर शब्द सति साची भाखी, भाख्या आपणी आप प्रगटाइंदा। करे खेल अलखना अलख अलाखी, लेखा लेख ना कोए गणाइंदा। वेखणहारा खेल तमाशी, ख़ालक ख़लक रूप वटाइंदा। भेव खुल्हाए बहु बिध भांती, भाव आपणे हथ्थ रखाइंदा। कलयुग मेट अन्धेरी राती, शब्दी चन्द गुरू चढ़ाइंदा। देवणहारा सब दी बाकी, लहिणा आपणे हथ्थ रखाइंदा। जन भगतां खोल्हे बन्द ताकी, डूँग्घी कंदर फेरा पाइंदा। मेल मिलाए कमलापाती, कँवल नैण वेख वखाइंदा। आत्म परमात्म बणे साथी, सगला संग निभाइंदा। नाता तोड़े ज़ात पाती, दीन मज़्हब ना कोए रखाइंदा। शब्द गुरू गुरदेव स्वामी, आपे वेखे मार झाती, झाकी आपणी आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग इक्क वखाइंदा। साचा मार्ग सतिगुर चरन, दूजी ओट ना कोए जणाईआ। गुर शब्दी खोल्हे हरन फरन, निज नेत्र नैण दरस दरसाईआ। नाता तोड़े मरन डरन, डरन मरन भय ना कोए रखाईआ। लेखा चुक्के वरन बरन, ज़ात पात ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। सतिगुर शब्द गहर गम्भीर, गुण आपणे हथ्थ रखाइंदा। चढ़ के बैठा चोटी इक्क अख़ीर, आख़र आपणा रंग रंगाइंदा। नाम अणयाला मारे तीर, तीर निशाना इक्क लगाइंदा। दूई द्वैती शरअ शरैअती कूड़ी क्रिया देवे चीर, चीर इक्को इक्क पाइंदा। बदलणहार तकदीर, तकसीर तदबीर आपणे हथ्थ रखाइंदा। कटणहारा त्रैगुण माया जगत ज़ंजीर, पंज तत्त नाता आप तुड़ाइंदा। जुग जुग कटणहारा भीड़, गुरमुख गुरसिख वेख वखाइंदा। लेखा जाणे शाह हकीर, शहिनशाह आपणा फेरा पाइंदा। चिट्टे उपर काली मारन वाला लकीर, आपणा नाउँ सिफ्त सालाहइंदा। आदि जुगादि ना होए कदे दिलगीर, आलस निंद्रा ना कोए रखाइंदा। दाता दानी वड पीरन पीर, पीर पैग़म्बर आप पढ़ाइंदा।
करे खेल बेनज़ीर, नज़र विच किसे ना आइंदा। हथ्थ पकड़े नाम शमशीर, खण्डा खण्ड ब्रह्मण्ड आप चमकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि शब्दी खेल कराइंदा। गुर शब्द सतिगुर साख्यात, सख़ी सरवर वड वड्याईआ। गुरमुख बणाए पारजात, परम पुरख बेपरवाहीआ। अन्तर आत्म मेटे अन्धेरी रात, जोत निरँजण करे रुशनाईआ। नाम सुणाए अनहद नाद, धुंन अनादी नाद जणाईआ। अमृत आत्म देवे सच स्वाद, बिन रसना जिह्वा प्याईआ। नौ दुआरे पार हाद, सुखमन टेढी बंक डूँग्घी भँवरी होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर शब्दी दया कमाईआ। गुर शब्दी दया निध दयाला, दीनन आपणी दया कमाइंदा। घर घर विच वखाए सच्ची धर्मसाला, धर्म दुआरा इक्क प्रगटाइंदा। जोती नूर कर उजाला, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। मन्त्र गाए नाम सुखाला, सुख सागर रूप वटाइंदा। सुरत सवाणी करे बेहाला, बिहबल आपणी कार कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर शब्दी रंग रंगाइंदा। गुर शब्दी साचा चाढ़े रंग, रंग रंगीला सच्चा माहीआ। नाम निधान वजाए मृदंग, मृदंगा इक्को हथ्थ उठाईआ। डूँग्घी भँवरी आपे लँघ, सच सिँघासण वेख वखाईआ। कर प्रकाश बिन सूरज चन्द, साचा नूर करे रुशनाईआ। जन भगतां पाए शब्दी ठंड, साची धारा आप वहाईआ। कूड़ी क्रिया खण्ड खण्ड, पंचम नाता दए तुड़ाईआ। पंचम शब्द गाए सुहागी छन्द, साचा ढोला आप सुणाईआ। निज आत्म देवे निजानंद, निज घर मेला सहिज सुभाईआ। गुरसिख सुरती नार सवाणी ना होए रंड, गुर शब्दी लए प्रनाईआ। नाता तोड़ इंड पिण्ड ब्रह्मण्ड, जीव आपणे लेखे लाईआ। करे खेल सूरा सरबंग, सैभं रूप ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि शब्दी नाउँ प्रगटाईआ। गुर शब्दी नाउँ हरि निरँकारा, निरगुण आपणा खेल कराइंदा। सो पुरख निरँजण कर पसारा, हरि पुरख निरँजण वेख वखाइंदा। एकँकारा दए सहारा, आदि निरँजण दीप जगाइंदा। अबिनाशी करता दए हुलारा, श्री भगवान झूला इक्क झुलाइंदा। अबिनाशी करता बण वणजारा, पारब्रह्म हट्ट इक्क खुल्हाइंदा। आत्म परमात्म इक्क किनारा, साचे भगतन मेल मिलाइंदा। गुर शब्द शब्द गुर पावे सारा, गृह अंदर मन्दिर खोज खोजाइंदा। काग़ज़ कलम ना लिखणहारा, लिख लिख लेख ना कोए मुकाइंदा। जिस गुरमुख सतिगुर गुर शब्द मिले प्यारा, प्रेम प्रीती इक्क सिखाइंदा। दो जहानां करे बाहरा, गुपत ज़ाहरा रंग वखाइंदा। महल अटल चढ़ बोले सच जैकारा, जै जैकार आप सुणाइंदा। तूं मेरा मैं तेरा दूजा अवर ना कोए दुआरा, दर्दी होर नज़र कोए ना आइंदा। बिन भगवान भगत रहे कुँवारा, बिन सतिगुर गुरसिख ना कोए प्रनाइंदा। लख चुरासी जीव जंत कलयुग माया किसे कम्म ना आए शंगारा, कूड़ी क्रिया सर्ब वखाइंदा। जिस जन पारब्रह्म प्रभ पुरख प्रीतम मिले विच संसारा, सो
सोभावन्त सुहागण नार जगत जवानी जोबण माणे मुटयारा, दो जहानां एथे ओथे साचा सुख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर शब्दी देवे साचा वर, गुरमुख मिले इक्को घर, घर मन्दिर आप सुहाइंदा।