पुस्तकालयभाग १२

१९ अस्सू २०१९ बिक्रमी गुरचरन सिँघ दे गृह झंगी चक्क ज़िला जलन्धरध

परवरदिगार सच अमाम, पीर पैग़म्बर सीस झुकाईआ। निउँ निउँ सजदा करन सलाम, नेत्र नैण ना कोए उठाईआ। बेपरवाह तेरे बरदे बणे ग़ुलाम, माण ताण ना कोए रखाईआ। सति सतिवादी तेरा सति ईमान, दरगाह साची वज्जे वधाईआ। जुग चौकड़ी खेल खेले विच जहान, दो जहानां वेख वखाईआ। चौदां तबक तेरा निशान, सच निशानी इक्क दृढ़ाईआ। चौदस चन्न तेरा भान, तेज़ तेज़ नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर तेरे ओट रखाईआ। गुर अवतार कहिण श्री भगवान, सचखण्ड तेरी वड्याईआ। आदि जुगादी सच्चा काहन, घर वसे सच्चा माहीआ। जुगा जुगन्तर नूरी राम, निरगुण आपणा नाउँ धराईआ। सच संदेसा दए पैग़ाम, निश अक्खर करे पढ़ाईआ। आत्म परमात्म देवे दान, लख चुरासी वंड वंडाईआ। शब्द अगम्मी बोल बिन ज़बान, साचा नाअरा दए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। भगत कहे हरि जू मीता, दर घर साचे सोभा पाइंदा। आदि जुगादि ठांडा सीता, तत्तव तत्त ना कोए रखाइंदा । निरगुण चलाए सरगुण रीता, जुग चौकड़ी वेस वटाइंदा। लेखा जाणे हस्त कीटा, ऊँच नीचां मेल मिलाइंदा। धाम प्रगटाए इक्क अनडीठा, जगत नज़र किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी आपणे हथ्थ रखाइंदा। सन्त सज्जण करे पुकार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। पुरख अबिनाशी दर तेरा सच्चा दरबार, दरवाज़ा इक्को नज़री आईआ। जुग चौकड़ी पावें सार, नित नवित वेस वटाईआ। नाम निधाना भर भण्डार, वस्त अमोलक इक्क वरताईआ। सति सतिवादी बोल जैकार, जै जैकार आपणा नाम दृढ़ाईआ। लेखा जाणे अंदर बाहर गुपत ज़ाहर, भेव अभेदा आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी खेल कर, ख़ालक ख़लक वेख वखाईआ। गुरमुख कहे हरि पारब्रह्म, ब्रह्म वेता आप अख्वाइंदा। आदि जुगादी जाणे साचा कर्म, निहकर्मी कर्म कमाइंदा। ना कोई वरन ना कोई बरन, साची सरन इक्क समझाइंदा। सति सतिवादी इक्को धर्म, धुर दी धार आप बंधाइंदा। आपे होए भन्नण घड़न, घड़न भन्नणहार पुरख समरथ आपणी खेल रचाइंदा। लेखा जाणे जन्म मरन, मरन जन्म आपणी कल वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। गुरसिख कहे सतिगुर दयाल,

दीनन आपणी दया कमाईआ। जुग चौकड़ी चले अवल्लड़ी चाल, भेव कोए ना पाईआ। गुरसिख वेखे साचे लाल, लालन आपणा रंग रंगाईआ। निरगुण सरगुण बणे दलाल, लोकमात फेरा पाईआ। लेखा जाणे हक़ हलाल, हक़ीक़त पर्दा आप चुकाईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जीवण जुगत दए समझाईआ। नाता तोड़ काल महांकाल, महिमा आपणी दए सुणाईआ। आपे सुणे मुरीदां हाल, मुर्शद आपणा फेरा पाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप दो जहान वखाए सच्ची धर्मसाल, धर्म दुआरा इक्क खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। मुरीद मुर्शद मंगे मंग, दर अग्गे झोली डाहइंदा। आदि जुगादि तेरा मृदंग, नौबत नाम इक्क वजाइंदा। गुपत ज़ाहर तेरा रंग, दीद शुनीद खेल कराइंदा। लेखा जाण कोट ब्रह्मण्ड, ब्रह्मांड आपणा वेस वटाइंदा। सेवा ला सूरज चन्द, मंडल मण्डप आप भुवाइंदा । वसणहारा साचे खण्ड, थिर घर आपणा कुण्डा लाहइंदा। वस्त अमोलक परवरदिगार देवे वंड, साची वस्त झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कराइंदा। मुल्ला शेख़ मुसायक कहे पीर, बेपरवाह तेरी वड्याईआ। तेरे हथ्थ शरअ ज़ंजीर, जुग चौकड़ी रिहा पाईआ। बदलणहार तकदीर, तकसीर तदबीर आपणी दए जणाईआ। कलयुग वेला अन्त अख़ीर, आख़र नज़र कोए ना आईआ। तेरा खेल बेनज़ीर, नेत्र नैणां दिस किसे ना पाईआ। लोकमात चौदां लोक चौदां तबक होए दिलगीर, दिलबर मिले ना सच्चा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव मारे धाह, नेत्र नैण नैण उठाइंदा। कलयुग अन्तिम मिले ना कोए मलाह, बेड़ा पार ना कोए कराइंदा। साचा मन्त्र ना देवे कोए दृढ़ा, आत्म परमात्म मेल ना कोए वखाइंदा। लख चुरासी भरमे भुल्ली मिले ना सच्चा थाँ, मन्दिर मस्जिद मट्ठ शिवदुआले तेरा रंग ना कोए रंगाइंदा। जीव जंत साध सन्त कर गए ना, सगला संग ना कोए निभाइंदा। ना कोई पिता ना कोई मां, पूत सपूता नज़र कोए ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे सीस झुकाइंदा। त्रैगुण माया पई उठ, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। मेरे पल्ले रिहा ना कुछ, ख़ाली पल्लू रही वखाईआ। जुग चौकड़ी खेल खेलया लुक लुक, कलयुग अन्तिम पर्दा लाहीआ। सिँघ शेर प्या बुक्क, भय आपणा रिहा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे आस तकाईआ। पंज तत्त तक्के राह, रैहबर नज़र कोए ना आइंदा। अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश रहे कुरला, उच्ची कूक कूक सुणाइंदा। कवण वेला मिले प्रभ मलाह, बेड़ा पार कराइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग करदे रहे गुनाह, सिर हथ्थ ना कोए टिकाइंदा। एथे ओथे देवे कोए ना ठंडी छाँ, पर्दा नाम कोए ना पाइंदा। खा खा

थक्के सूर गां, आपणा आप ज़िबह ना कोए कराइंदा। आत्म परमात्म पकड़े कोए ना बांह, पल्लू हथ्थ ना कोए फड़ाइंदा। बिन पारब्रह्म करे ना सच न्यां, साचा तख्त ना कोए सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे अलख जगाइंदा। धरनी धरत धवल करे पुकार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। बौहड़ी बौहड़ी परवरदिगार, बेपरवाह तेरे हथ्थ वड्याईआ। कलयुग अन्तिम आई हार, पासा जित ना कोए वखाईआ। कूड़ी क्रिया दब्बी भार, मेरा भार ना कोए वंडाईआ। सृष्ट सबाई होई नार विभचार, हरि कन्त ना कोए हंढाईआ। गृह मन्दिर धूआँधार, साचा चन्द ना कोए चढ़ाईआ। नाता तुट्टा गुरू अवतार, पीर पैग़म्बर ना कोए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। कलयुग सूरा खोल्ह अक्ख, प्रभ चरन ध्यान लगाइंदा। पुरख अबिनाशी मार्ग दस्स, तेरी ओट तकाइंदा। राज राजान शाह सुल्तान कीते वस, बचया कोए रहिण ना पाइंदा। साध सन्त माया ममता गए फस, जगत ज़ंजीर ना कोए तुड़ाइंदा। गुर दर मन्दिर मस्जिद खेड़े कीते भट्ठ, अग्नी तत्त तत्त तपाइंदा। नाता तोड़या तीर्थ अठसठ, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती नैण शरमाइंदा। बहत्तर नाड़ उब्बले रत्त, अमृत मेघ ना कोए बरसाइंदा। घर घर नच्चे मनमति, कलयुग कूड़ा डौरू डंक वजाइंदा। किसे ना छड्डया धीरज जत, सति सन्तोख रहिण ना पाइंदा। सृष्ट सबाई नेत्र घट्टा दिता घत्त, इक्को अक्ख ना कोए खुल्हाइंदा। कोई ना गाए तेरा जस, उलटी मति मत कराइंदा। मैं खेल करया नट्ठ नट्ठ, तेरा हुक्म वजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे चरनां सीस झुकाइंदा। पुरख अबिनाशी हो मेहरवान, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। पीर पैग़म्बर करो ध्यान, धुरदरगाही रिहा समझाईआ। गुर अवतार देवे माण, निमाणयां गले लगाईआ। भगत भगवान करे परवान, नाम परवाना हथ्थ फड़ाईआ। सन्त सज्जण वेखे आण, निरगुण निरगुण वेस वटाईआ। गुरमुखां गुर गुर दए ज्ञान, आपणा गोझ बुझाईआ। गुरसिखां बख्शे चरन ध्यान, मस्तक धूढ़ा टिक्का एको लाईआ। विष्नूं तेरा वेखे निशान, विश्व आपणा रंग रंगाईआ। ब्रह्मे भुल्ल ना जाणा बण अणजाण, बाली बुध आप समझाईआ। शंकर तेरा त्रिसूल वेखे श्री भगवान, त्रै त्रै मेला मेल मिलाईआ। त्रैगुण माया ना हो हैरान, हरि जू बैठा राह तकाईआ। पंज तत्त तेरा करे कल्याण, कलमा आपणा आप पढ़ाईआ। धरनी धरत धवल तेरा रखे माण, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। कलयुग तेरा लेखा चुकाए आण, चारों कुण्ट फेरा पाईआ। दहि दिशा होए हैरान, हरि का भेव किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लहिणा लैणा देवे झोली पाईआ। पीर पैग़म्बर रखी आस, आसा आसा विच टिकाईआ। शाह सुल्तान बुझा प्यास, मेहरवान दया कमाईआ।

मुकामे हक़ ना कोए होए निरास, निरासा रूप ना कोए वटाईआ। बेपरवाह देवे सच सलाह कलयुग अन्तिम करे आपणा कम्म खास, ख़ालक ख़लक वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी दए जणाईआ। गुर अवतार दए दिलासा, सो पुरख निरँजण आप समझाइंदा। प्रगट होए पुरख अबिनाशा, अबिनाशी आपणी कल वरताइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी वेखे जगत तमाशा, लख चुरासी नाच नचाइंदा। आपे बदलणहारा पासा, आपणी करवट आप बदलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या आप जणाइंदा। भगत भगवान वखाए नेत्र, निज नेत्र आप खुल्हाईआ। रुत्त बसन्ती एका चेत्र, फुल फुलवाड़ी आप महकाईआ। भाग लगाए काया खेत्र, दर वेखे सच्चा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप जणाईआ। साचे सन्तां देवे सति, सति सतिवादी दया कमाइंदा। आत्म परमात्म ब्रह्म मति, ब्रह्म विद्या इक्क पढ़ाइंदा। चरन कँवल बंधाए साचा नत, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाइंदा। बोध अगाध सुणाए गथ, सोहँ अक्खर आप पढ़ाइंदा। लहिणा देण चुकाए सीआं साढे तिन्न हथ्थ, रविदास चुमारा पन्ध मुकाइंदा। वसणहारा घट घट, गृह मन्दिर खोज खोजाइंदा। साचा मार्ग देवे दस्स, दहि दिशा पर्दा लाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। गुरमुख साचे कर विचार, हरि सज्जण सच जणाईआ। निरगुण सरगुण करे प्यार, परम पुरख बेपरवाहीआ। कलयुग मेटे कूड़ कुड़यार, कूड़ी क्रिया दए खपाईआ। हउमे हंगता क्रोध निवार हँकार, निवण सो अक्खर दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा पर्दा रिहा उठाईआ। गुरसिख उठ उठ जाग, सो पुरख निरँजण आप जगाइंदा। लोकमात लगा भाग, हरि सतिगुर आप लगाइंदा। दीपक जोत जगे चिराग़, अज्ञान अन्धेर मिटाइंदा। क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश बणाए साक, सज्जण आपणा मेल मिलाइंदा। खोल्हणहारा बजर कपाट, डूँग्घी ताकी कुण्डा लाहइंदा। आत्म सेज विछाई आपे खाट, सेज सुहञ्जणी सोभा पाइंदा। कलयुग अन्तिम वेखे वाट, बण पाँधी फेरा पाइंदा। दो जहान खुल्हाए इक्को हाट, चौदां तबक पर्दा लाहइंदा। आत्म परमात्म गाए साची गाथ, सोहँ ढोला आप सुणाइंदा। लहिणा देणा चुक्के ज़ात पात, वरन गोत ना कोए रखाइंदा। मेल मिलाए कमलापात, कँवल नैण इक्को नज़री आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक्क सुणाइंदा। पीर पैग़म्बर चढ़या चा, दर घर साची ख़ुशी मनाईआ। गुर अवतार करन सलाह, घर साचे वज्जे वधाईआ। भगत भगवान ध्यान रहे लगा, निज नेत्र नैण उठाईआ। सन्त सज्जण साचे सोहले रहे गा, रसना जिह्वा नाल मिलाईआ। गुरमुख चरन कँवल ध्यान रहे रखा, दूसर ओट ना कोए तकाईआ। गुरसिख ख़ाली झोली रहे भरा, भर भर आपणी ख़ुशी मनाईआ । धरनी

धरत धवल धूढ़ी ख़ाक रही रमा, मस्तक इक्को टिक्का लाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव चरनी डिगे आ, ढह ढह आपणा आप मिटाईआ। धन्न भाग प्रभ प्रगट होवे सच्चा शहिनशाह, शाह पातशाह फेरा पाईआ। कलयुग देवे पन्ध मुका, लेखा मात रहिण ना पाईआ। जूठ झूठ दए खपा, कूड़ी क्रिया शौह दरया रुढ़ाईआ। सच सुच्च दए समझा, सच समग्री इक्क वरताईआ। रमज़ नाल रमज़ लए मिला, अल्फ़ ये हमज़ा ना कोए पढ़ाईआ। ग़फ्लत सब दी दए गुवा, उल्फ़त आपणी इक्क समझाईआ। नफ़रत करे ना कोए ख़ुदा, हरफ़ बहरफ़ करे पढ़ाईआ। नूर इलाही होए ना कदे जुदा, जुज़ जुज़ा ना कोए बणाईआ। सूफ़ी जिस नूं मन्नदे रहे ख़ुदा, सो फ़ितरत सब दी रिहा गवा, मार्ग इक्को दए लगा, इक्को कलमा दए पढ़ाईआ। इक्को हुजरा दए वखा, मक्का काअबा डेरा ढाहीआ। परवरदिगार नज़री जाए आ, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। सलाम अलैकम दए दवा, दुआ इक्को इक्क वखाईआ। चौदां तबकां लेखा दए चुका, ज़िमीं असमान डेरा ढाहीआ। साची पट्टी दए पढ़ा, सिख्या आपणे हथ्थ रखाईआ । पिछला लेखा दए मुका, अगला लेखा दए समझाईआ। बख्शणहारा सर्ब गुनाह, मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र इक्क उठाईआ। कर किरपा जिस दी पकड़े बांह, चरन कँवल दए सरनाईआ। आपे बणे पिता मां, बालक आपणी गोद सुहाईआ। पीर पैग़म्बर ख़ुशीआं रहे मना, मुल्ला शेख़ मुसायक नाल ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। गुर अवतार चढ़या चाउ, चाउ घनेरा इक्क रखाईआ। प्रगट होया बेपरवाहो, पर्दा आपणा दए चुकाईआ। लेखा जाणे थाईं थाउँ, थान थनंतर खोज खोजाईआ। एथे ओथे करे सच न्याउँ, तख्त निवासी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। भगतां चढ़ाए साचा रंग, रंग रंगीला आप रंगाइंदा। प्रगट होया सूरा सरबंग, शहिनशाह आपणा वेस वटाइंदा। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां पाताल आकाशां वजाए मृदंग, मृदंगा आपणे हथ्थ उठाइंदा। लख चुरासी अंदर वेखे लँघ, आउँदा जांदा नज़र किसे ना आइंदा। दूई द्वैती ढाहे कंध, भाण्डा भरम भउ भनाइंदा। आत्म परमात्म ब्रह्म पारब्रह्म ईश जीव सुणाए साचा छन्द, बत्ती दन्द ना कोए अल्हाइंदा। जन्म जन्म दी तुट्टी गंढ्ढ, एका नाम देवे वंड, वस्त झोली इक्क भराइंदा। दीन दयाल ठाकर स्वामी सदा सदा बख्शंद, बख्शिश आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी करे करतार, निरगुण निरगुण दए समझाईआ। पीर पैग़म्बर रहिणा ख़बरदार, नेत्र नैण नैण खुल्हाईआ। प्रगट होवे सांझा यार, यारी इक्को इक्क वखाईआ। दीन मज़्हब कर पार, पार किनारा इक्क दृढ़ाईआ। सतिजुग साचा करे विहार, सति सतिवादी सच्चा माहीआ। गुर अवतार मेले आण, मिल मिल

ख़ुशी मनाईआ। भगत भगवन्त करे कल्याण, कल आपणे हथ्थ रखाईआ। सन्त सतिगुर देवे दान, दाता दानी दया कमाईआ। लेखा जाणे ज़िमीं असमान, अर्श कुर्श वेख वखाईआ। भेव चुकाए काया कुरा ईमान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा रिहा जणाईआ। भेव अभेद हरि जू खोल्हे, ख़ालक ख़लक समझाइंदा। पीर पैग़म्बर गुर अवतार नाम कंडे साचे तोले, एका कंडा हथ्थ उठाइंदा। नौ सौ चुरानमे चौकड़ी जुग सचखण्ड वसया रिहा ओहले, कलयुग अन्तिम पर्दा लाहइंदा । आपणा खेल करे हौले हौले, अभेव भेव ना किसे समझाइंदा। पूरब करे पूरे कौले, कीता कौल भुल्ल ना जाइंदा। लख चुरासी अंदर मौले, मौला आपणा नाउँ प्रगटाइंदा। देवे माण धरनी धौले, धौल हौला भार कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी करे पुरख समरथ, सतिगुर वड्डा वड वड्याईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर जिस चलाया रथ, कलयुग अन्तिम वेख वखाईआ । लख चुरासी जीव जंत पाए नथ्थ, नाम डोरी हथ्थ रखाईआ। कूड़ी क्रिया देवे मथ्थ, चरनां हेठ दबाईआ। सतिजुग साचा मार्ग दस्स, साचे धन्दे लाईआ। जन भगतां अंदर आपे वस, घर साचा दए वखाईआ। कर प्रकाश कोटन रवि ससि, अज्ञान अन्धेर चुकाईआ। पीर पैग़म्बर गुर अवतार करे वस, बचया कोए रहिण ना पाईआ। लहिणा देणा चुकाए हथ्थो हथ्थ, कलयुग लेखा आप मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा दए जणाईआ। साचा लेखा श्री भगवान, कलयुग अन्त अन्त जणाइंदा। दो जहानां इक्क निशान, निरगुण दाता आप झुलाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर दर दुआरे वेखो आण, हरि जू की की खेल कराइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर देंदा रिहा जो दान, साची वस्त झोली पाइंदा। सेवा लाए जिस कोटन कोटि काहन कृष्न रमइया राम, दसरथ बेटा नाउँ वखाइंदा। वेद शास्त्र सिमरत पुराण देंदा रिहा ज्ञान, गीता ज्ञान ज्ञान दृढ़ाइंदा। अञ्जील कुरानां दए पैग़ाम, पीर पैग़म्बर आप पढ़ाइंदा। हक़ हक़ीक़त कलमा कलाम, कायनात आप सुणाइंदा। गुर गुर शब्द अगम्मी मारे बाण, तीर अणयाला आप चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप समझाइंदा। साची करनी करे करता पुरख, पुरख पुरखोतम आप जणाईआ। ना कोई सोग ना कोई हरख़ चिंता दुःख ना कोए रखाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर भगत भगवान लए परख, सच कसौटी हथ्थ उठाईआ। सन्त सुहेले देवे आपणा दरस, दरसी आपणा दरस कराईआ। जन्म जन्म दी मेटे हरस, हवस होर ना कोए वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अमृत मेघ इक्को बरस, अग्नी तत्त दए बुझाईआ। अग्नी तत्त जाए बुझ, जिस आपणी दया कमाइंदा। अग्गा पिच्छा जाए सुझ, सतिगुर पूरा नज़री आइंदा। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणे हथ्थ ना रखे कुछ, भगतां डोरी आप फड़ाइंदा।

कारज करदा रिहा लुक लुक, सतिजुग त्रेता द्वापर हथ्थ किसे ना आइंदा। तेई अवतार धुर संदेसा रहे पुच्छ, सच संदेसा आप जणाइंदा। ईसा मूसा मुहम्मद चरन कँवल रहे झुक, झुक झुक सीस सर्ब निवाइंदा। नानक गोबिन्द गुर सतिगुर साहिब तुट्ठ, साची वस्त झोली पाइंदा। निरगुण अंदर निरगुण उठ, सरगुण सरगुण मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी नव नौ चार, निरगुण सरगुण आप कराईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सेवादार, साची सेवा इक्क समझाईआ। करोड़ तेतीसा दए आधार, सुरपति मेल मिलाईआ। गण गंधर्ब कर प्यार, किन्नर जच्छप वेख वखाईआ। साची सख़ीआं मंगलाचार, गीत गोबिन्द अल्हाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर वेख्या वारो वार, निरगुण सरगुण रूप वटाईआ। ब्रह्मा वेता कर प्यार, चारे वेदां करे पढ़ाईआ। चारे कुण्ट पावे सार, चारे जुग दए वड्याईआ। चारे खाणी दए आधार, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज बन्धन पाईआ। चारे बाणी बोल जैकार, परा पसन्ती मद्धम बैखरी आपे गाईआ। आपे वसया सब तों बाहर, आपणा भेव ना किसे जणाईआ। सेवा ला तेई अवतार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग संग निभाईआ। भगत अठारां खोल्ह किवाड़, अक्ख अक्ख नाल मिलाईआ। पीर पैग़म्बर दए आधार, एका कलमा दए समझाईआ। दस दस गुरू कर प्यार, प्रीती प्रीतम नाल निभाईआ। साची रीती विच संसार, साख्यात दए समझाईआ। नानक गोबिन्द बोल जैकार, उच्ची कूक कूक अल्हाईआ। कलयुग अन्तिम प्रगट होवे निहकलंक नरायण नर अवतार, ना कोई पिता ना कोई माईआ। सम्बल वसे धाम न्यार, साचे मन्दिर सोभा पाईआ। शब्द अगम्मी बोल जैकार, दो जहानां दए समझाईआ। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां करे ख़बरदार, बेख़बर आपणी ख़बर आप जणाईआ। लख चुरासी आए हार, लेखा सब दा दए मुकाईआ। भगत भगवन्त कर किरपा लए उठाल, लख चुरासी फोल फोलाईआ। लेखा चुक्के शाह कंगाल, शहिनशाह इक्को नज़री आईआ। गुरमुख वेखे साचे लाल, लालन आपणा रंग रंगाईआ। निरगुण सरगुण बण दलाल, साचा वणज इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, गुर अवतार पीर पैग़म्बर भगत भगवान दए समझाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर रखो उडीक, हरि सतिगुर आप सुणाया। प्रगट होए लाशरीक, सब दी शिरक्त दए मिटाया। लख चुरासी बख्शे इक्क प्रीत, प्रीतीवान फेरा पाया। सतिजुग चले साची रीत, कलयुग कूड़ा दए खपाया। आत्म परमात्म गाए साचा गीत, सोहँ ढोला दए पढ़ाया। काया चोली चाढ़े रंग मजीठ, लोकमात उतर ना जाया। देवे नाम इक्क अनडीठ, अनडिठड़ी धार चलाया। मिट्ठा करे कौड़ा रीठ, विख अमृत रूप वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग दए लगाया। साचा मार्ग लाए मात, सो पुरख निरँजण दया कमाईआ।

गुर अवतार पीर पैग़म्बर भगत भगवान बणाए इक्क जमात, इक्को अक्खर दए पढ़ाईआ। निरगुण मेला निरगुण चेला निरगुण बणे सज्जण साक, सगला संग निभाईआ। निरगुण ख़ाक निरगुण पाक, निरगुण खोल्हणहारा ताक, आपणा पर्दा आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सब दा लेखा दए मुकाईआ। सब दा लेखा हरि मुकाउणा, मोहर आपणे नाम लगाईआ। दो जहानां राह चलाउणा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव आपणी जोत मिलाउणा, जोती जोत करे रुशनाईआ। गुरमुख साचे माण दिवाउणा, गुरसिखां आप प्रगटाईआ। ब्रह्म वेता आप बणाउणा, कर कर हेता वेखे चाँईं चाँईंआ। जेठा सुत इक्क उपजाउणा, शिव लेखा दए मुकाईआ। इन्दर लहिणा आप चुकाउणा, छोटे बाले दए वड्याईआ। ध्रू पन्ध आप चुकाउणा, बन्दीख़ाना कोए नज़र ना आईआ। गुर का लाल गुर आपणे रंग रंगाउणा, पंचम मेला सहिज सुभाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी सच विधान इक्क बणाउणा, नेत्र नज़र किसे ना आईआ। पंच परवान सब ने गाउणा, गा गा ख़ुशी मनाईआ। पंच प्रधान हुक्म वरताउणा, सच प्रधानगी दए वड्याईआ। पंचां दर इक्क सुहाउणा, घर साचे वज्जे वधाईआ। शाह पातशाह हुक्म चलाउणा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। पीर पैग़म्बर गुर अवतार फड़ फड़ बांहों एका घर बहाउणा, पिछला लेखा आप चुकाईआ। रल मिल ढोला सोहला सब ने गाउणा, वाह वा तेरी वडी वड्याईआ। दीन मज़्हब रौला किसे ना पाउणा, ज़ात पात ना कोए लड़ाईआ। धरनी हौला भार कराउणा, मूर्ख मूढ़े दए खपाईआ। गुरमुख सच्चे आप उपजाउणा, गुर गुर बूझ बुझाईआ। दीद ईद चन्द आप चढ़ाउणा, चारों कुण्ट होए रुशनाईआ। साचा मन्दिर आप सुहाउणा, गृह अंदर सोभा पाईआ। राग अनादी आपे गाउणा, धुंन आत्मक राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सतिजुग लेखा लेखे पाईआ। कलयुग अन्तिम दोए जोड़, प्रभ अग्गे सीस झुकाइंदा। चारों कुण्ट कीती दौड़, नट्ठ नट्ठ पन्ध मुकाइंदा। जीव जंत कीता रीठा कौड़, मिट्ठा रस ना कोए वखाइंदा। कूड़ी क्रिया लाया पौड़, सच्चा डण्डा हथ्थ कोए ना पाइंदा। तेरे नाम दी रखी औड़, साचा मेघ ना कोए बरसाइंदा। पारब्रह्म अबिनाशी करते मेरी करनी वेख कर के ग़ौर, तेरी कीती भुल्ल ना जाइंदा। साधां सन्तां बदले तौर, तबअ सब दी आप बदलाइंदा। गुर दर मन्दिर मस्जिद मट्ठ शिवदुआले बैठे सर्ब चोर, चोरी गुर गुर सर्ब कमाइंदा। वसण आपे काया अन्धेरे घोर, साचा चन्द ना कोए चढ़ाइंदा। तेरे हथ्थ किसे दी आउण ना दिती डोर, गुड्डी अध विच उडाइंदा। काम क्रोध लोभ मोह हँकार मचाए शोर, गीत मेरा इक्को गाइंदा। मैं तेरा बाला निक्का छोहर, चौथा जुग वास्ता पाइंदा। मैनूं ख़ाली हथ्थ ना तोर, तेरे अग्गे झोली डाहइंदा। प्रभ तेरी सदा लोड़, तुध बिन कम्म किसे ना आइंदा। बौहड़ी

बौहड़ी बौहड़ी जाईं बौहड़, चार यारी संग ना कोए निभाइंदा। मुहम्मद नाता गया तोड़, ईसा मूसा नज़र कोए ना आइंदा। गुर अवतार गए छोड़, फड़ गले ना कोए लगाइंदा। अन्त तेरे उत्ते सुट्टी डोर, दूसर ओट ना कोए तकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर तेरे मंग मंगाइंदा। मंगां वर मेरे भगवान, तेरे अग्गे सीस झुकाईआ। नव खण्ड पृथ्मी झुलाया कूड़ निशान, बचया कोए रहिण ना पाईआ। घर घर वाड़या पंज शैतान, दिवस रैण करे लड़ाईआ। किसे नज़र ना आए साचा काहन, लख चुरासी गोपी दए दुहाईआ । राम रमइया ना मिल्या आण, सीता सुरती ना कोए प्रनाईआ। नानक गोबिन्द करे ना कोए पहचान, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। · पीर पैग़म्बर

ना सिफ्त सालाहीआ। मक्के मदीने होया हराम, हुरमत सब दी रिहा गंवाईआ। साबत रहिण ना दिता कोए अमाम, सिदक सबूरी ना कोए हंढाईआ। घर घर वध्या कूड़ कुड़यारा काम, कलमा नबी सर्ब भुलाईआ। आपणी मनाई सब नूं आण, सिर सिर हुक्म मनाईआ। तेरा हुक्म कर परवान, चौदां तबक फेरा पाईआ। अन्त चरनी डिगा आण, जिउँ भावे लै चलाईआ। मैं बालक बाल अञ्याण, तेरी सिफ्त कहिण ना जाईआ। नव खण्ड पृथ्मी खेलया खेल महान, ख़ालक ख़लक ख़ाक विच मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तिम देणा इक्को वर, दर तेरा मोहे भाईआ। तेरे दर मंगी मंग, मेरे साहिब सच्चे गुसाँईंआ। लख चुरासी कीता नंग, नाता तोड़या भैणां भाईंआ। त्रैगुण माया मारया डंग, आत्म परमात्म होई जुदाईआ। सच दुआरे वेखे लँघ, घर घर फेरीआं पाईआ। सृष्ट सबाई होई रंड, सेज सुहञ्जणी ना कोए हंढाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी भेख पखण्ड, सच सुच्च ना कोए वड्याईआ। कर किरपा अन्तिम मोहे देवीं ना कोए दंड, दर तेरे सीस झुकाईआ। तेरे चरनां माणां अनन्द, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, चरन कँवल मिले सरनाईआ। पुरख अबिनाशी दस्से हाल, अहिवाल आप जणाईआ। कलयुग अन्तिम तेरा वेख्या खेल कमाल, अछल अछल तेरी वड्याईआ। सृष्ट सबाई होई बेहाल, मनमति दए दुहाईआ। सब दे सिर ते कूके काल, काल नगारा रिहा वजाईआ। सच दिसे ना कोए दलाल, पल्लू हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। बिन हरि नामे होए कंगाल, वस्त अमोलक नज़र कोए ना आईआ। त्रैगुण माया प्या जंजाल, पल्लू सके ना कोए छुडाईआ। प्रगट हो दीन दयाल, दीनन आपणी दया कमाईआ। गुरमुख गुरसिख साचे सन्त लए उठाल, भगत भगवन्त मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या दए समझाईआ । साची सिख्या कलयुग सिख, हरि साचा सच जणाइंदा। मेरे भगतां कोलों मंग भिख, साचा मार्ग इक्क वखाइंदा। तेरा अन्तिम वंडण हिस्सा हिस, दर्दी दर्द दर्द वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि,

आप आपणी किरपा कर, साचा राह इक्क जणाइंदा। साचा राह दस्स मेहरवान, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। कवण दुआरे दिसे तेरा निशान, निशाना कवण रिहा झुलाईआ। कवण सोहे मन्दिर मकान, कवण खेड़ा सोभा पाईआ। कवण गाए साचा गाण, गा गा ख़ुशी मनाईआ। कवण रूप करे ध्यान, ध्यान ध्यान नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, जन भगतां भेव चुकाईआ। साचे भगतां दस्से भेव, हरि साचा सच जणाइंदा। पुरख अबिनाशी अलख अभेव, अगम्म अथाह वेख वखाइंदा। कलयुग अन्तिम गुर अवतार पीर पैग़म्बर निरगुण सरगुण लाए सेव, साची सेवा आप जणाइंदा। जिन्हां अमृत रस देवे साचा मेव, रसना रस ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सन्त आप समझाइंदा। साचे भगत सुण लै जग, हरि सतिगुर आप जणाईआ। जिन्हां मिल्या सूरा सरबंग, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जन्म जन्म दी मिटी अग्ग, तृष्ना भुख मिटाईआ। फड़ फड़ हँस बणाए कग्ग, सोहँ हँसा जाप जपाईआ। आत्म जोती गई जग, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। दरस दिखाए उपर शाह रग, नौ दुआरे पन्ध मुकाईआ। आत्म परमात्म लडाए लड, साची गोदी आप सुहाईआ। लख चुरासी विच्चों कढ्ढ, चरन कँवल दए सरनाईआ। तिस दुआरे जा के बोल अलख, अलख अलख इक्क सुणाईआ। प्रभ प्रगट होया आप प्रतख, स्वच्छ सरूपी रूप वटाईआ। भगत मिलाए हस्स हस्स, दस्त बदस्त दस्त फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह रिहा जणाईआ। साचा संदेसा सुण चढ़या चा, घर साचे ख़ुशी मनाइंदा। कवण वेला उठ उठ जां, आपणा पन्ध मुकाइंदा। जन भगतां चरनी डिग्गां जा, निउँ निउँ सीस झुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा आप सुणाइंदा। सच संदेसा एकँकार, एका वार सुणाईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग निरगुण सरगुण करदा रिहा विहार, अन्तिम आपणा फेरा पाईआ। भगत भगवन्त लए उठाल, उठ उठ आपणा रंग रंगाईआ। साचा मार्ग दए सिखाल, साची सिख्या इक्क समझाईआ। दर जाणा बण कंगाल, मन हँकार ना कोए रखाईआ। गल पल्लू लैणा डाल, नेत्र नैण शरमाईआ। जा के दस्सणा आपणा हाल, चौदां सदीआं भेव खुल्हाईआ। निरगुण वसे नाल नाल, नज़र किसे ना आईआ। तेरा भगत बणे दलाल, भगवन लेखा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग रिहा जणाईआ। भगत दुआरे जा कलयुग, कलकाती आप जणाइंदा। अन्तिम औध रही पुग, वेला गया हथ्थ ना आइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी पैण वाली लुट्ट, अग्गे हो ना कोए बचाइंदा। सब दी जड़ देवे पुट, बचया कोए नज़र ना आइंदा। लख चुरासी भाग गए निखुट, आपणा भाग ना कोए वंडाइंदा। पंच विकारा कढ्ढे कुट्ट, नाम खण्डा इक्क चमकाइंदा। जन भगतां उपर हरि जू

जाए तुट्ठ, अतुट आपणी दया कमाइंदा। अमृत जाम प्याए घुट, निझर झिरना आप झिराइंदा। करे प्रकाश निर्मल जोत, अन्ध अन्धेर मिटाइंदा। जन्म जन्म दा कढ्ढे खोट, सच समग्री इक्क वरताइंदा। जन भगतां देवे इक्को ओट, आसरा सच्चो सच जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप समझाइंदा। साचा खेल श्री भगवन्त, हरि सतिगुर आप जणाईआ। लेखा जाणे आदि अन्त, जुगा जुगन्त वेख वखाईआ। नाम निधाना मणीआं मंत, सोहँ सो करे पढ़ाईआ। जिस रचना रची आदि सो वेखणहारा अन्त, बेअन्त आपणा नाउँ रखाईआ। आपे बण बण साचा कन्त, लख चुरासी नार हंढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सतिजुग मार्ग आप लगाईआ। सतिजुग मार्ग हरि करतारा, कलयुग अन्त अन्त लगाइंदा। कलयुग देवे सच सहारा, भगत दुआर इक्क वखाइंदा। साढे तिन्न हथ्थ हथ्थ मुनारा, मुनी ·षी भेव ना आइंदा। लेखा जाणे रविदास चुमारा, कबीर जोलाहा राह तकाइंदा। उच्चे मन्दिर करे पुकारा, कूक कूक कूक अल्हाइंदा। वाह वा तेरी कुदरत परवरदिगारा, तेरा खेल नज़र किसे ना आइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग नव नौ चार वेख्या वारो वारा, नित नवित वेस वटाइंदा। पीर पैग़म्बर गुर अवतार नाम आधारा, नाम हट्ट इक्क चलाइंदा। अन्तिम खेल करे आप निरँकारा, निरगुण आपणा नाउँ प्रगटाइंदा। महल अटल इक्क उसारा, सम्बल आसण डेरा लाइंदा। काग़ज़ कलम ना लिखणहारा, लिख लिख लेख ना कोए समझाइंदा। सतिजुग चले राह न्यारा, निराकारा आप चलाइंदा। भगतां वखाए भगत दुआरा, भगवन हरि जू आप प्रगटाइंदा। सेवा करे बण बण सेवक सेवादारा, चाकर चाक आप अख्वाइंदा । नामे तेरा कर्ज़ उतारा, साता दूआ जोड़ जणाइंदा। बहत्तरां कराए वणज वणजारा, हट्ट इक्को इक्क वखाइंदा। कलयुग देवे सच सहारा, हरि साचा सच समझाइंदा। मिल भगतां सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान बोल जैकारा, तेरा हौला भार कराइंदा।