पुस्तकालयभाग १३

पहली कत्तक २०१९ बिक्रमी जेठूवाल

सो पुरख निरँजण चढ़या चा, सचखण्ड दुआर बहि बहि ख़ुशी मनाइंदा। निरगुण सरगुण मेला मिल्या आ, हरि पुरख निरँजण सेव कमाइंदा। जुग जुग विछड़े फड़ फड़ बांह, एकँकारा अंग लगाइंदा। दो जहानां दीप जगा, आदि निरँजण नूर धराइंदा। दरगाह साची सच निशाना इक झुला, अबिनाशी करता खेल कराइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर विष्न ब्रह्मा शिव उठा, श्री भगवान राह जणाइंदा। आत्म परमात्म पर्दा लाह, पारब्रह्म प्रभ भेव खुल्हाइंदा। नेत्र नैण इक उठा, अक्ख प्रतख आप वखाइंदा। जुग चौकड़ी पन्ध मुका, आपणा पल्लू आप छुडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साची ख़ुशी मनाइंदा। सो पुरख निरँजण चाउ घनेरा, घर साचे वज्जे वधाईआ। लेखा चुक्कया मेरा तेरा, तेरा मेरा भेव ना राईआ। हरि पुरख निरँजण देवणहारा साचा गेड़ा, गेड़ा आपणे हथ्थ रखाईआ। एकँकारा नाउँ रखाए सिँघ शेरा, रूप रंग रेख ना कोए वखाईआ। आदि निरँजण कर प्रकाश मिटाए अन्धेरा, जलवा नूर नूर रुशनाईआ। अबिनाशी करता वसाए सच्चा खेड़ा, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। श्री भगवान दरगाह लाए आपणा डेरा, दर दरबारा आप सुहाईआ। पारब्रह्म प्रभ आपे जाणे आपणा वेला, वार थित ना कोए वखाईआ। करे खेल इक इकेला, दूजा संग ना कोए रलाईआ। धार बंधाए गुरु गुर चेला, चेला गुर करे कुड़माईआ। बोध अगाधी सज्जण सुहेला, मीत मित्र प्यारा मेरा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी बैठा रिहा वेहला, गुर अवतारां सेवा लाईआ। सो पुरख निरँजण होया ख़ुश, ख्वाहिश आपणी आप जणाइंदा। जुग चौकड़ी रिहा लुक, नज़र किसे ना आइंदा। सचखण्ड दा बूटा पुट्ट, लोकमात लगाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर एका नाम पढ़ाई तुक, तर्ज़ राग ना कोए सुणाइंदा। सच निशान्यौं सारे गए

उक, तीर अंदाज़ ना कोए जणाइंदा। जीवण जीवण पैंडा गया मुक, युगति आपणे हथ्थ रखाइंदा। अन्तिम सब दे कोलों रिहा पुच्छ, लुक्या कोए रहिण ना पाइंदा। वेखणहारा चारे गुठ, दहि दिशा पर्दा लाहइंदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग बैठा रिहा कर के चुप्प, आपणा नाद ना किसे सुणाइंदा। किसे हथ्थ ना आया अन्धेरे घुप्प, चौदस चन्द ना कोए रुशनाइंदा। आपणी करनी आपे उठ, आपणी कार आप कमाइंदा। करे खेल अबिनाशी अचुत, दूसर संग ना कोए रखाइंदा। ना कोई बणत ना कोई बुत्त, रूह रूप ना कोए वखाइंदा। मात पिता ना कोए पुत्त, जननी जन ना कोए अख्वाइंदा। मास बरख़ ना कोए रुत्त, दिवस रैण घड़ी पल ना वंड वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे सोभा पाइंदा। सो पुरख निरँजण होया दयाल, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। अन्तिम होया हल्ल स्वाल, बाकी कोए नज़र ना आईआ। लहिणा देणा चुकाया काल महाकाल, महिमा आपणी आप जणाईआ। सच दवारा सच सच्ची धर्मसाल, सचखण्ड दए वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर आदि जुगादि करे प्रितपाल, प्रितपालक बेपरवाहीआ। दो जहानां चले नाल नाल, सगला संग रखाईआ। सदा सुहेला बणे दलाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचा इक वड्याईआ। सो पुरख निरँजण हो मेहरवान, मेहर नज़र इक उठाइंदा। करे खेल श्री भगवान, करनी करता आप जणाइंदा। दाता दानी बण अंञाण, बाला आपणा वेस वटाइंदा। निरगुण रूप हो प्रधान, सरगुण आपणा भेव चुकाइंदा। नेत्र नैण खोल्ह महान, अक्ख अक्ख नाल मिलाइंदा। जोती जोत नूर दो जहान, नूर नुराना डगमगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा घर आप वड्याइंदा। सो पुरख निरँजण दयानिध, आपणी दया कमाईआ। नव नौ चार कर कर बिध, बिध नाता लए जुड़ाईआ। आपे करे कारज सिध, सगला संग रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अपारा, हरि हरि आप कराइंदा। सचखण्ड वसे सच दवारा, दरगाह साची धाम सुहाइंदा। निरगुण नूर कर उज्यारा, ज़हूर आपणा आप प्रगटाइंदा। शाह पातशाह बण सिक्दारा, शहिनशाह आपणा नाउँ धराइंदा। भूपत भूप राज राजान योद्धा सूरबीर वड बलकारा, बल आपणा आप धराइंदा। नाम निधान शब्द अगम्मी बोल जैकारा, जै जैकार अल्हाइंदा। दर दरवेश बण भिखारा, निउँ निउँ सीस जगदीश झुकाइंदा। वस्त अमोलक देवणहार आप भण्डारा, वड भण्डारी आप वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराइंदा। साचा खेल करे करतार, करता आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। सो पुरख निरँजण हो तैयार, त्रैभवण धनी वेस वटाईआ। हरि पुरख निरँजण खोल्ह किवाड़, साचा मन्दिर दए सुहाईआ। आदि निरँजण दीपक बाल, नूरो नूर करे रुशनाईआ। अबिनाशी करता बण

प्रितपाल, सेवा आपणे हथ्थ वखाईआ। श्री भगवान हो दयाल, दीनन आपणे गले लगाईआ। पारब्रह्म अवल्लड़ी चाल, चाल निराली इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा वेला रिहा सुहाईआ। पारब्रह्म प्रभ पाया फेरा, फेरी आपणे हथ्थ रखाइंदा। दो जहानां चाउ घनेरा, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां आप उठाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव वखाए नेरन नेरा, दूर दुराडा पन्ध मुकाइंदा। नव नौ चार चुकाए गेड़ा, उलटी लठ्ठ आप भवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गृह बहि बहि ख़ुशी मनाइंदा। गृह मन्दिर सोहे आप, आपणा घर आप वड्याईआ। आपे कर वड्ड प्रताप, वेखणहारा चाईं चाईंआ। जुग चौकड़ी जपावणहारा जाप, जप जीव जीव समझाईआ। दो जहानां माई बाप, पिता पूत खेल कराईआ। निरगुण सरगुण सज्जण साक, सगला बन्धन पाईआ। लख चुरासी माटी ख़ाक, पंज तत्त करे कुड़माईआ। निरगुण जोत नूर ललाट, गृह मन्दिर इक रुशनाईआ। सच संदेसा शब्द नाद, धुन आत्मक राग सुणाईआ। खेलणहारा खेल तमाश, गोपी काहन रास रचाईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर सरगुण निरगुण वसे पास, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे घर एका रंग रंगाईआ। साचे घर हरि साचा रंग, रंग रंगीला आप रंगाइंदा। नव नौ चार पूरी होई मंग, मंगत आपणा वेस वटाइंदा। दो जहानां लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डां खण्डां पार लँघ, लोकमात फेरा पाइंदा। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत साचे सन्त वेख चन्द, चन्द चांदना नूर चमकाइंदा। सति सतिवाद ब्रह्म ब्रह्माद आत्म परमात्म ब्रह्म पारब्रह्म जणाए इक अनन्द, अनन्द अनन्द विच वखाइंदा। कूड़ी क्रिया माया ममता हउमे हंगता ढाही कंध, पर्दा उहला ना कोए रखाइंदा। नव सत कटया पन्ध, बण पांधी पन्ध मुकाइंदा। गीत सुहागी सोहला छन्द, सो पुरख निरँजण आपे गाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग आप वखाइंदा। रंग रंगीला एकँकार, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। जन भगतां होया सच दीदार, कर दरस हरस मिटाईआ। हरख सोग ना कोए विच संसार, चिन्ता ग़म ना कोए रखाईआ। नव नौ चार विछड़या रिहा सांझा यार, यारी मात ना किसे लगाईआ। रसना कह कह गए गुर अवतार, पीर पैगम्बर सिफ्त सालाहीआ। मुकामे हक़ वसे परवरदिगार, महल अटल करे रुशनाईआ। सचखण्ड दुआरे बहे आप निरँकार, नानक निरगुण गुर रिहा जणाईआ। कबीर जुलाहा करे निमस्कार, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। जिस दी चार जुग गाउँदे गए वार, वारता मात सुणाईआ। सो सिफ्त सालाही बेपरवाही प्रगट होणा आप निरँकार, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। सच भूमका वेख संसार, वड संसारी दया कमाईआ। मन्दिर सोहे इक दुआर, दर दरवाजा आप खुल्हाईआ। जुग चौकड़ी विछड़े मेले मेलणहार, मेल मिलावा आपणे हथ्थ रखाईआ। ऊँचां नीचां

कर प्यार, राउ रंकां राह वखाईआ। कागद कलम छाही ना पावे सार, कातब लेख ना कोए चुकाईआ। चार वेद गए हार, पुराण अठारां नीर वहाईआ। शास्त्र सिमरत गीता ज्ञान ना कोए विचार, त्रिलोकी नाथ बण अनाथ, बैठा सीस झुकाईआ। ईसा मूसा कलमा कलाम इलाही नूर किसे मकतब पढ़े ना कोए गाथ, कलमा कलाम ना कोए जणाईआ। सच अमाम वेखणहार नज़ाम, सच दवारे एका नैण उठाईआ। पीर पैगम्बर कर ग़ुलाम कराउँदा रिहा सजदा सलाम, हदीस जगदीश इक पढ़ाईआ। करे खेल नौजवान, रूप रंग ना कोए निशान, भेख नज़र कोए ना आईआ। नानक गोबिन्द दे दे दान, इक वखाए सच निशान, झुलदा रहे दो जहान, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। आपणा नाउँ रख पुरख अकाल, सचखण्ड वसाए सच्ची धर्मसाल, मेला मेल मेलणहार, दीवा बाती एका बाल, करे खेल दीन दयाल, आपे सुणे मुरीदां हाल, मुर्शद आपणा नाउँ धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचे ख़ुशी मनाईआ। होया ख़ुशहाल आप करतार, भेव किसे ना आया। कलिजुग अन्तिम हो तैयार, त्रैगुण अतीता वेस वटाया। मन्दिर मसीतां वसया बाहर, जगत अंगीठा रिहा तपाया। गीता ज्ञान ना पावे सार, अठारां ध्याए ना पन्ध मुकाया। गुर अवतार पीर पैगम्बर चढ़या चिखा विच संसार, अग्नी हवन नाल मिलाया। सब दा लेखा जुग जुग देवे पाड़्ह, थिर कोए रहिण ना पाया। पारब्रह्म दी सारे तक्कदे रहे आड़, निउँ निउँ आपणा सीस झुकाया। कहिन्दे रहे लाशरीक वाहद गाड, नूरो नूर नूर धराया। किसे हथ्थ ना आई हाद, महिदूद हद्द ना कोए कराया। उच्ची कूक देंदे रहे बांग, नाअरा नौबत नाम वजाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे ख़ुशी मनाया। साचा घर इक्को एक, एकँकारा आप जणाइंदा। जिस दा कोए रूप ना कोए रेख, नेत्र नैण नज़र किसे ना आइंदा। जिस दी सिफ्त कर कर गया गुर दस्मेश, दस दस मास भेव ना पाइंदा। तिस साहिब अग्गे चले ना किसे कोए पेश, पेशा सर्ब जगत जगत मात कमाइंदा। जिस दी पूजा करदे विष्न ब्रह्मा शिव महेष, कोटन कोटि सीस निवाइंदा। आदि जुगादि जिस दा इक्को सच्चा देस, परदेस फेरा कोए ना पाइंदा। जिस मन्दिर रहे हमेश, सो मन्दिर हथ्थ किसे ना आइंदा। जिस दवारे बहि बहि रिहा खेड, साची खेड आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी दया आप कमाइंदा। साची दया श्री भगवान, आपणी आप जणाईआ। कलिजुग अन्तिम हो मेहरवान, मेहर नज़र इक उठाईआ। सचखण्ड दवारा कर परवान, परवाना नाम हथ्थ फड़ाईआ। लोकमात हो प्रधान, प्रधानगी आपणे हथ्थ रखाईआ। जुग चौकड़ी विछड़े मेले आण, आप आपणा बन्धन पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर दस्स दस्स गए निशान, निशाना आपणा दए झुलाईआ। करे खेल नौजवान, बिरध बाल रूप ना कोए वटाईआ। जुग चौकड़ी बणया रिहा बेपहचान,

बेनज़ीर नज़र किसे नज़र नाल ना मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह हरि खेल अपारा, सो पुरख निरँजण आप कराइंदा। जुग चौकड़ी देंदा रिहा लारा, भेव अभेदा आप छुपाइंदा। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां दे सहारा, सहिज सहिज सहिज गुण आप समझाइंदा। कलिजुग अन्तिम प्रगट होवे निहकलंक नरायण नर अवतारा, जिस दा भेव कोए ना आइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान चारे बाणी बोल जैकारा, जै जैकारा नाअरा इक्को लाइंदा। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश दए सहारा, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग अन्तिम करे पार किनारा, तेरा खेवट खेटा बण बण मात चलाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव दे आधारा, करोड़ तेतीसा खोल्ह किवाड़ा, सुरप्त इन्द आप उठाइंदा। भगत भगवान लाए अखाड़ा, आपे वेखे वेखणहारा, दुसर संग ना कोए रलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी आपे कर, आपणी ख़ुशी आप मनाईआ। गुरमुख गुर गुर आपे वर, वर इक्को इक समझाईआ। निरभउ चुकाए भय डर, भ्यानक रूप नज़र ना आईआ। सन्त सुहेले घाड़न घड़, घड़ घड़ वेखे थाउँ थाईंआ। सच महले आपे चढ़, गृह मन्दिर सोभा पाईआ। आत्म परमात्म लए फड़, पल्लू आपणे हथ्थ रखाईआ। करे खेल नरायण नर, नारी कन्त सेज सुहाईआ। निरगुण जोत नूर धर, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। घर साचे बहि श्री भगवान, आपणी ख़ुशी आप जणाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर वेखो मारो ध्यान, धीरजवान आप समझाइंदा। हरि प्रगट होया इक्को काहन, नाम बंसरी हथ्थ रखाइंदा। लोक परलोक दए पैग़ाम, पीर पैगम्बर आप पढ़ाइंदा। नाम धराए हरि अमाम, अमाम अमामा वेस वटाइंदा। लेखा जाणे दो जहान, चौदां तबकां फोल फुलाइंदा। सब दा लेखा मुक्के हराम, हलाल आपणा रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप वखाइंदा। आपणा खेल करे हक़, हकीकत आप जणाईआ। कलिजुग अन्तिम पीर पैगम्बरां उत्ते प्या शक़, साबत नज़र कोए ना आईआ। बण बण पांधी गए थक्क, पैंडा सके ना मात मुकाईआ। दे दे सुक्ख्या गए अक्क, साची करे ना कोए पढ़ाईआ। सजदा कर कर रगड़या नक्क, नाम नकेल कोए ना पाईआ। चौदां तबक खोल्ह हट्ट, साची वस्त ना कोए विकाईआ। मणका मणका माला तसबी रहे रट, रट्टा दीन मज़्हब लड़ाईआ। शरअ कोई ना कढ्ढे वट्ट, लाशरीक ना कोए वखाईआ। द्वैती मेटे ना कोए फट्ट, फ़तवा ग़ैर ना कोए वखाईआ। सुहाग ना दिसे कोई नथ्थ, मींढी सीस ना कोए गुंदाईआ। अल्ला राणी ना कोई पति, पतिपरमेश्वर भुलया सच्चा माहीआ। कलिजुग प्रेम अन्दर गई फस, फांदी कोए ना अन्त तुड़ाईआ। चारों कुण्ट रही

नठ्ठ, घर घर फेरा पाईआ। जिध्धर वेखे कुली कक्ख, साचा वणज ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह होया ख़ुशहाल, आप आपणा भेव चुकाइंदा। उठौ वेखो सारे करो ध्यान, हरि सतिगुर आप जणाइंदा। पुरख अबिनाशी हो मेहरवान, आपणी कल आप धराइंदा। चौदां विद्या मेट निशान, साची सिख्या इक समझाइंदा। अक्खर वक्खर कर परवान, नाम परवाना हथ्थ फड़ाइंदा। चरण कँवल दे ध्यान, ध्यान ध्यान नाल मिलाइंदा। साचा राग सुणाए कान, तन्दी तन्द ना कोए हिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। ख़ुश होया आप भगवान, भगवन आपणी दया कमाईआ। ग़रीब निमाणयां आपे मिल्या आण, मेहरवान आपणा पन्ध मुकाईआ। आपणी गोदी चुक्के आण, जुग जुग हरि जू ख़ुशी वखाईआ। जिस दे हुक्मे अन्दर कोटन कोटि राम कृष्न काहन, ईसा मूसा मुहम्मद बैठे सीस झुकाईआ। सो साहिब बरदा बणया ग़ुलाम, दर दर आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल रिहा समझाईआ। आपणा खेल दस्से करतार, हरि हरि जू दया कमाइंदा। नेत्र वेखो गुर अवतार, पीर पैगम्बर आप मिलाइंदा। रुत्त रुतड़ी सोहे फुलवाड़, पत डाल्ही आप महकाइंदा। पारब्रह्म प्रभ लोकमात लाई इक गुलज़ार, गुलशन आपणा आप खिलाइंदा। आदि जुगादि जुग जुग रहे इक बहार, ख़िज़ां रूप ना कोए वटाइंदा। लख चुरासी विच्चों छत्ती छत्ती मार लकार, हद्द हदूद वंड वंडाइंदा। गुरमुख गुरसिख अन्दर वाड़, अग्गे हो हो आपणा वास्ता पाइंदा। बिन गुरसिखां कोई ना मददगार, यारी यार ना कोए निभाइंदा। बिन भगतां करे ना कोए प्यार, दो जहान ख़ाली नज़री आइंदा। बिन सन्तां मिले ना सच दीदार, दीद ईद चन्द ना कोए चढ़ाइंदा। बिन गुरमुखां कोए ना दए आधार, तृष्ना मात ना कोए बुझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप वखाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर वेखो खेल, हरि सतिगुर आप वखाईआ। भगत भगवन्त कर कर मेल, मेला हरि दुआर लगाईआ। जुग जुग वसदा रिहा धाम नवेल, कलिजुग अन्तिम वेस वटाईआ। रूप धराया गुरु गुर चेल, चेला गुर आप अख्वाईआ। घर घर दर दर सगन मना चढ़ाए तेल, बण पांधी फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल रिहा समझाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर खोलो्ह अक्ख, हरि आख़र आप जणाइंदा। लख चुरासी नालों कीते वक्ख, भगत भगवान आप वखाइंदा। जिन्हां पिच्छे होया आप प्रतख, पारखू आपणा नाउँ धराइंदा। सच दवारे कर इकठ्ठ, इक्को रंग वखाइंदा। जुग चौकड़ी मार्ग चलदा मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ्ठ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप जणाइंदा। साचा भेव दस्से निरँकार, निरगुण आप जणाईआ।

तेई अवतार गए हार, भगत अठारां पन्ध मुकाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद कर पुकार, अञ्जील कुराना लेख जणाईआ। नानक गोबिन्द बोल जैकार, जीव जंत जगत समझाईआ। सर्ब जीआं दा सांझा यार, इक्को इक बेपरवाहीआ। अन्तिम सारे गए हार, मार्ग इक ना कोए रखाईआ। साचा नाअरा सच ना दिसे किसे जैकार, जो मेला लए मिलाईआ। कोई राम करे प्यार, कोई कृष्न सीस निवाईआ। कोई मूसा मंगे दीदार, कोई ईसा नूर ख़ुदाईआ। कोई मुहम्मद कहे यार, यारी यारां संग रखाईआ। कोई नानक कहे निरँकार, कोई गोबिन्द सीस झुकाईआ। कोई कहे सतिनाम करतार, कोई वाहिगुरू ढोला गाईआ। साचा भेव ना पाया जीव विच संसार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा दए जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर हरि रिहा दस्स, दहि दिशा आप वखाईआ। वेखो हरि जू होया वस, भेव अभेद खुल्हाईआ। इक्को अक्खर दस्स के गया फस, दूजी करे ना कोए पढ़ाईआ। चार कुण्ट ना जाए नठ्ठ, दहि दिशा ना पन्ध मुकाईआ। साचे भगतां होया इकठ्ठ, दर घर वज्जी सच वधाईआ। ना कोई तीर्थ ना कोई तट्ट, किनारा कोए नज़र ना आईआ। चौदां लोक ना कोई हट्ट, चौदां तबक ना कोए वड्याईआ। ना कोई मन्दिर मस्जिद मठ्ठ, शिवदुआला रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल रिहा समझाईआ। साचा खेल श्री भगवान, एका एक जणाइंदा। इक्को अक्खर इक ज्ञान, एका वार पढ़ाइंदा। पीर पैगम्बर गुर अवतार रसना जिह्वा सारे गाण, गा गा शुकर मनाइंदा। आत्म परमात्म देवे दान, दाता दानी खेल कराइन्दा। पारब्रह्म दा ब्रह्म निशान, ब्रह्म बूटा आप लगाइंदा। लख चुरासी कर प्रधान, पंज तत्त नाच नचाइंदा। त्रैगुण माया कर परवान, परम पुरख वेख वखाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर खेल महान, कलिजुग आपणा रंग रंगाइंदा। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश देवे ज्ञान, एका पर्दा आप खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग आप लगाइंदा। साचा मार्ग पारब्रह्म, ब्रह्म आपणा आप लगाईआ। निरगुण रूप निरगुण धर्म, निरगुण राह चलाईआ। निरगुण ज़ात पात निरगुण वरन, निरगुण वंड वंडाईआ। निरगुण शाह पातशाह निरगुण सरन, सरनगति इक समझाईआ। निरगुण करता करनी करन, करता पुरख वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव रिहा खुल्हाईआ। निरगुण परमात्म निरगुण आत्म, आत्म परमात्म भेव चुकाइंदा। ना कोई जाणे धर्म सनातम, सनातन आपणा रंग वखाइंदा। भेव खुल्हावणहारा बातन, ज़ाहरा आपणा रूप वटाइंदा। लेखा जाणे मकतूल कातिल, कतलगाह आप समझाइंदा। आपे बणया रहे मुक्दस बातल, बेवफ़ा खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप जणाइंदा। साचा भेव जीव ईश, जगदीश्र आप जणाईआ। जुग चौकड़ी चले रीत, रीतीवान फेरा पाईआ।

गुर अवतार पीर पैगम्बर गा गा गए गीत, गीत सुहागी ढोला गाईआ। वंडां वंड वंड गए मन्दिर मसीत, मसला हल्ल ना कोए कराईआ। अन्तिम औध गई बीत, वेला सब दा रिहा मुकाईआ। प्रगट होया आप अनडीठ, अनडिठड़ी कार कमाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर आपे जीत, जित्त आपणे हथ्थ रखाईआ। फेर जन भगतां करे सच प्रीत, लोकमात दए वड्याईआ। फड़ फड़ मिट्ठे कीते कौड़े रीठ, आपणा नाम रस भराईआ। आपे वढ़या अन्दर चीत, चितवित ठगोरी कोए ना पाईआ। आपे गाए सुहागी गीत, गोबिन्द आपणा नाउँ वड्याईआ। लेखा जाणे हस्त कीट, ऊँच नीच भेव मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह इक जणाईआ। साचा राह निरगुण निरगुण रंग, रंग रंगीला आप जणाइंदा। निरगुण सेज निरगुण पलँघ, निरगुण नर हरि हंढ्ढाइंदा। निरगुण नाम निरगुण मृदंग, निरगुण तार सतार हिलाइंदा। निरगुण रस निरगुण अनन्द, अनन्द अनन्द विच वखाइंदा। निरगुण नूर निरगुण चन्द, निरगुण चांदना चन्द चमकाइंदा। निरगुण खण्ड निरगुण ब्रह्मण्ड, निरगुण आपणी वंड वंडाइंदा। निरगुण सूरज निरगुण चन्द, निरगुण गगन मण्डल रुशनाइंदा। निरगुण वसे सचखण्ड, निरगुण लोकमात फेरा पाइंदा। निरगुण सूरबीर सरबँग, निरगुण शहिनशाह अख्वाइंदा। निरगुण चिला तीर कमंद, निरगुण तेज कटार चमकाइंदा। निरगुण निरगुण करे जंग, निरगुण निरगुण वार रखाइंदा। निरगुण निरगुण पाए बंध, पंज तत्त काया पर्दा पाइंदा। निरगुण निरगुण गाए छन्द, गुर अवतार नाउँ धराइंदा। निरगुण सुहागण निरगुण रंड, निरगुण कन्त कन्तूहल वड्याइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप कमाइंदा। निरगुण करनी करे करतारा, कुदरत निरगुण रूप वखाईआ। निरगुण बन्ने्ह साची धारा, निरगुण लेखा दए मुकाईआ। निरगुण आवे जावे विच संसारा, निरगुण मार्ग एका लाईआ। निरगुण करे खेल अगम्म अपारा, अलख अलखणा वड वड्याईआ। निरगुण सरगुण सतिजुग त्रेता द्वापर देंदा रिहा लारा, भेव अभेद ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची सिख्या इक समझाईआ। साची सिख्या हरि दातार, दाता आप जणाइंदा। आत्म परमात्म कर प्यार, परम पुरख भेव चुकाइंदा। सचखण्ड दा सच विहार, लोकमात जणाइंदा। दर दरवाजा खोल्ह किवाड़, गृह मन्दिर आप सुहाइंदा। भगत भगवन्त इक विहार, बण बिवहारी आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग इक लगाइंदा। साचा मार्ग हरि जू हरिसंगत, सगला संग रखाईआ। ना कोई अंकड़ा ना कोई अंकत, अंक लेख ना कोए बणाईआ। ना कोई पांधा ना कोई पंडत, साची विद्या ना कोए पढ़ाईआ। ना कोई दाता ना कोई मंगत, भिच्छया नाम ना कोए वरताईआ। ना कोई गुर ना कोई संगत, कलिजुग अन्त संग ना कोए निभाईआ। पुरख अबिनाशी

सारे कीते खण्डत, खण्डा आपणे हथ्थ रखाईआ। दर दरवेश बणे दर मंगत, बैठे सीस झुकाईआ। दरोही ख़ुदाए नबी रसूल कहिण असीं बहीए बण के पंगत, शरअ मज़्हब ना दीन कोए वड्याईआ। गढ़ तुटा हउमे हंगत, हँ ब्रह्म तेरी शरनाईआ। तेरा चरण दुआरा साचा जंनत, दूजा दर ना कोए पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल रिहा वखाईआ। साचा खेल तक्को मीत, मित्र प्यारा आप जणाइंदा। पुरख अबिनाशी चलाई रीत, लोकमात समझाइंदा। भगत भगवान मिल मिल गायण इक्को गीत, सोहँ सोहला आप सुणाइंदा। सच सच दी सच प्रीत, घर साचे आप लगाइंदा। पिछली सब दी गई बीत, अगला लेखा आपणे हथ्थ रखाइंदा। सृष्ट सबाई लई जीत, आप जितया कदे ना जाइंदा। ग़रीब निमाणयां नाल गंढ्ढ लई पीच, दो जहान ना कोए खुल्हाइंदा। शहिनशाह बणया आप नाचीज़, गुरमुखां मात वड्याइंदा। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां कोलों ना गया पतीज, आपणा भेव ना किसे खुल्हाइंदा। छोटयाँ बाल्यां पूरी करे रीझ, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। दो जहान जे कोई ला के वेखे नीझ, नेत्र नज़र किसे ना आइंदा। इक्को नानक दिती निक्की झीत, कबीर ताकी बंद वखाइंदा। सारयां पीसण ल्या पीस, हरि जू चक्की आप चलाइंदा। उठ के सारे वेखो ख़ाली होए ख़ीस, सौदा हट्ट ना कोए विकाइंदा। ना कोई शरअ ना हदीस, कलमा नबी ना कोए पढ़ाइंदा। फड़ फड़ बाहों रिहा घसीट, ईसा मूसा सीस झुकाइंदा। करवट दे ना बदलें पीठ, नेत्र नैणां नीर वहाइंदा। तेरा रल के गाईए गीत, सोहँ ढोला मोहे भाइंदा। तेरे चरण कँवल अमृत आब हयात पीए ला के झीक, रसना मुख ना कोए वखाइंदा। तेरी सच्ची दिसे रीत, ज़ात पात ना कोए बणाइंदा। लेखा चुक्कया मन्दिर मसीत, वक्त पंज निमाज़ ना कोए पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप वखाइंदा। वाह वा तेरा खेल लग्गा सोहणा, गुर अवतार ख़ुशी मनाईआ। हरिसंगत विच बहि के किसे ना रोणा, सुख सुख विच मिलाईआ। आत्म मैल दुरमति धोणा, सोहँ ढोला गाईआ। आत्म अन्तर तेरे जोगा होणा, होर ना कोए साक सज्जण भैण भाईआ। इक्को बीज साचा बोणा, अमृत बूटा मात लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल रिहा वखाईआ। वेखो खेल हरी दुआर, हरि साचा आप जणाइंदा। सतिजुग दा सच प्यार, हरिसंगत विच प्रनाइंदा। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश कर तैयार, तत्त इक्को इक वखाइंदा। ब्रह्म मति दे अधार, मनमति मोह चुकाइंदा। गतमित जाणे करतार, दूसर भेव कोए ना आइंदा। रथ चलाए विच संसार, बण रथवाही सेव कमाइंदा। साढे तिन्न हथ्थ कर तैयार, मन्दिर अन्दर आसण लाइंदा। निरगुण जोत नूर उज्यार, पुरख अकाल वेस वटाइंदा। अजूनी रहित हो तैयार, अनभउ प्रकाश कराइंदा। ·षी मुनी गए हार, आपणी रेख ना किसे वखाइंदा। जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप समझाइंदा। साचा खेल करे करतारा, हरि करनी आप जणाईआ। सचखण्ड दा सच विहारा, लोकमात प्रगटाईआ। इक नौ दा इक अखाड़ा, एकँकारा आप लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत रीती दए समझाईआ। जगत रीती दस्से आप, आपा आप छुपाईआ। सति सतिवादी सच्चा जाप, घर साचे आप जपाईआ। एका अक्खर एका पाठ, एका वार पढ़ाईआ। दो जहानां पार घाट, अद्धविचकार ना कोए डुबाईआ। लहिणा देण चुकाए मात, बाकी कोए नज़र ना आईआ। जन भगतां धूढ़ी मस्तक ख़ाक, टिक्का आपणा आप चमकाईआ। हरिजन उपजाए साची ज़ात, ज़ात आपणी नाल मिलाईआ। गुरमुख तेरी ना होए वफ़ात, फ़ातिहा सब दा दए पढ़ाईआ। उन्नी कत्तक गुर अवतार पीर पैगम्बर बणाए इक जमात, इक्को अक्खर दए समझाईआ। सचखण्ड दी सच कनात, शब्द दीवार आप वखाईआ। जे कोई वेखे मार झात, भगत दुआरा दए दरसाईआ। जिस दवारे प्रगट होए साख्यात, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका मार्ग दए लगाईआ। उन्नी कत्तक नीला बाणा, हरि हरि जू आप सुहाईआ। करे खेल वड जरवाणा, जाबर ज़बर बेपरवाहीआ। सच संदेसा देवे राजा राणा, हुक्म हाकम आप जणाईआ। सब नूं मन्नणा पए भाणा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। अमाम मैहन्दी जिस दर्शन पाणा, मुस्लिम सुन्नी दए सुणाईआ। राम कृष्न जिस चरण ध्यान लगाणा, सरन चरण दए वड्याईआ। नानक गोबिन्द जिस गोद सुहाणा, तिस गोदी लए उठाईआ। वरनां बरनां दए फ़रमाना, फुरना सब दा बंद कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताईआ। उन्नी कत्तक पन्थ ख़ालसा, हरि ख़ालस दए समझाईआ। जिस दी करदे रहे लालसा, सो लालण आया माहीआ। नेत्र खोलो्ह लाहो निंद्रा आलसा, आलस सब दा रिहा गंवाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां जो करदा रिहा मालशां, लोकमात मर्द मर्दान बणाईआ। सो सब दा अन्तिम बणया सालसा, लेखा हक़ो हक़ मुकाईआ। करन आया इक अदालता, आदल आपणा रूप वटाईआ। पिच्छों देवे ना कोई अलामता, उल्मा चले ना कोए चतुराईआ। आप रहे सही सलामता, सब दा लेखा दए मुकाईआ। एथे किसे नूं करे ना कोई ममानता, सुणे फ़रियाद सच्चा माहीआ। अन्तिम देणी ना किसे ज़मानता, बरीख़ाना ना कोए वखाईआ। इक्को गोबिन्द आया देण शहादता, शहिनशाह आपणे संग रखाईआ। सब दी लेखे लाए इबादता, आपणी झोली पाईआ। उठ उठ कर लओ आप तुआकबा, पिच्छा नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। साचा लेख लिखे शाह इंगलैंड, इंगलस्तान आप जणाइंदा। अन्तिम ख़ाली दिसे लैंड, लैंड मारक आप वखाइंदा। ना कोई फ़रैंडि ना फ़रैंड,

फ़रमांबरदार ना कोए अख्वाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताइंदा। साचा लेखा लिखे शाह ईरान, अरब तुरकस्तान नाल मिलाईआ। पुरख अबिनाशी चाढ़्हे इक तूफ़ान, तोहफ़ा सब नूं दए पुचाईआ। साबत रहे ना कोए ईमान, सिदक सबूरी ना कोए हंढ्ढाईआ। आप बदलण आया नज़ाम, नज़म इक्को नाम सुणाईआ। चल के बरदे बणो ग़ुलाम, ग़ुरबत कोए रहिण ना पाईआ। दर्शन करो इक अमाम, जिस नूं मुहम्मद सीस झुकाईआ। सच संदेसा दए पैग़ाम, पीर पैगम्बर नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह लाशरीका, हरि आपणा हुक्म वरताइंदा। डूँग्घी धार उठाए अमरीका, अमरपद इक जणाइंदा। अन्तिम वेला आया नज़दीका, नेड़े हो हो खेल कराइंदा। लेखा जाणे जीव जीअ का, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाइंदा। अग्गे पैण ना देवे तरीका, तारीक अन्धेरा आप गवाइंदा। जिस दी मूसा रखदा गया उडीका, ईसा नैणां राह तकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताइंदा। साचा हुक्म घल्ले चीना, चिर अन्त कोए ना लाईआ। अन्तिम सब नूं होणा पए अधीना, सिर सके ना कोए उठाईआ। पुरख अबिनाशी साचे अस्व पावणहारा ज़ीना, शाहसवारा सच्चा माहीआ। सब दा पाड़नहारा सीना, तीर निशाना इक चलाईआ। वेखणहारा कत्तक रुत्त महीना, रुतड़ी आपणी नाल मिलाईआ अठारां साल बैठा रिहा बण नाबीना, आपणी अक्ख ना कदे खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा दए घलाईआ। सच संदेस रूस नरेशा, एका एक जणाईआ। आपणा दस्सण आया भेसा, भेव अभेद खुल्हाईआ। अग्गे चले ना किसे कोई पेशा, ज़िमी असमान ना कोए लड़ाईआ। बुध मति दी खेडे खेडा, जीवण जुगत ना किसे जणाईआ। कूड़ी क्रिया कीता तेरे जेडा, चारों कुण्ट रही भवाईआ। अन्तिम सब दा होए इक्को नेता, निहकलंक बेपरवाहीआ। नौ खण्ड पृथ्मी कर कर वेंता, शब्दी शब्द दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह हो मेहरवान, मेहरवान दया कमाईआ। संदेसा देवे मुग़ल पठाण, नाम निधाना इक जणाईआ। चुग़ली चुग़ल ना लाए कोए विच जहान, पर्दा आपणा आप चुकाईआ। साचे तख्त बैठा नौजवान, हुजरा इक्को इक सुहाईआ। रल के सारे करो सलाम, अलैकम मिले मात वड्याईआ। अन्तिम छुपण वाला भान, किरन चन्द ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह कम्म करे ख़ास, ख्वाहिश सब दी पूर कराइंदा। हुक्म देवे शाह फ़रांस, फाँसी सब दे हथ्थ वखाइंदा। सौखा लैण ना देवे सांस, साह साह आपणा नाम वखाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी पावे रास, बण नटुआ स्वांग वरताइंदा। ईसा मूसा मुहम्मद पीर पैगम्बर प्रगटाए आपणी शाख़, शनाख़त इक्को इक

जणाइंदा। शाह तुरकी करे घात, घाउ आपणा नाम लगाइंदा। बिन हरि ना कोए नज़ात, बिन ख़ुदा ख़ुदी ना कोए मिटाइंदा। रल मिल पीओ हयात आब, अरब अरबानीआं आप समझाइंदा। प्रभ देवणहारा अन्त इक्को ख़ताब, ख़ता सब दी वेख वखाइंदा। सब नूं मन्नणा पए हुक्म जनाब, जलवा आपणा ना कोए धराइंदा। दो जहानां वड नवाब, लोकमात फेरी पाइंदा। ख़ाली हथ्थ करो आदाब, पुन्न सवाब भेव चुकाइंदा। जिस दा पीर पैगम्बर लैंदे रहे ख्वाब, सो ख़बर आप पुचाइंदा। जे किसे लैणा सच जवाब, घर सद्दो दर आ आ हुक्म मनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, पाक ख़ाक ख़ाक पाक आप कराइंदा। मन वासना जाए चल, चलितर हरि वखाइंदा। गुरसिख दुआरा लए मल्ल, मनसा मोह मुकाइंदा। जिस दुआरे रिहा घल्ल, सो दुआरा चरण कँवल समझाइंदा। सच प्रेम जाणा रल, प्यार घर इक वखाइंदा। जिथ्थे मिले इक्को फल, दूजी वस्त ना कोए वरताइंदा। जिथ्थे नेड़ ना आए काल कल, कालख टिक्का ना कोए लगाइंदा। सो साहिब होया तेरे वल, तेरे अग्गे वास्ता पाइंदा। बाहरों दिसे तेरी चम्मड़ी खल्ल, निज घर तेरे डेरा लाइंदा। अन्त ना करे छल, छहबर आपणा नाम वखाइंदा। घर दीपक दीआ गया बल, अज्ञान अन्धेर चुकाइंदा। जिस दवारे रिहा घल्ल, सो दवारा तेरे अन्दर वखाइंदा। आत्म परमात्म जाए रल, अग्गा पिच्छा ना कोए बणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सुनेहड़ा देवे घर, उठ पाल राह तेरा आप तकाइंदा। उठ के जा जा जा, आपणी याद दिलाईआ। तेरी सिफ्त वाह वा, वाहिगुरू आप गाईआ। तेरा मेरा इक्को राह, रहबर बणे जगत लोकाईआ। तेरा नाता जुड़या सहिज सुभा, सबक साबत इक पढ़ाईआ। रहबर बणया आप ख़ुदा, राह साचा रिहा वखाईआ। जिस घर जा फेर ना होए जुदा, जुज़ आपणा ना कोए वंडाईआ। चला जा चला जा चला जा, जब तक्क ना मिले माहीआ। बाहों फड़ गल लए लगा, तिस अग्गे कर अरजोईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा रिहा सुणाईआ। उठ जा उठ जा मन्न कहिणा, कह कह आप सुणाया। तेरे पिच्छे हरि जू रहिणा, फिर फिर आपणा वक्त लँघाया। साची वस्त नाम अमोलक पाए गहिणा, गहर गम्भीर बेपरवाहया। धाम इकठ्ठे इक्को रहिणा, रहि रहि ख़ुशी मनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर घर विच रिहा घलाया। गुरमुख फड़ी हरि जू डोर, डोरी गुरमुख हथ्थ फड़ाईआ। चमरेटे मिल्या ढो ढो ढोर, पाणां गंढ्ढ पवाईआ। बटवारा वेख्या ठग्ग चोर, चोरी ठग्गी हरि जू भाईआ। त्रेता द्वापर कलिजुग विछड़े लए जोड़, जोड़ी जगत जुड़ाईआ। आपे चढ़ के वेखे साचे घोड़, घोड़ा नज़र किसे ना आईआ। ग़फ्लत अन्दर गया बौहड़, बौहड़ी बौहड़ी कर कर आपणा हाल सुणाईआ। हरि जू वेख्या तक्क के ग़ौर, गहर गम्भीर नैण तकाईआ। पूरब

जन्म दे विछड़े अन्त बणाए आपणे कौर, देवे माण वड्याईआ। दोहां दवादस गई सौर, दावत हरि खवाई आ। परम पुरख प्रभ गया बौहड़, बहु भांत दए वड्याईआ। जन्म जन्म दी मिटे औड़, अमृत रस चुआईआ। माणस जन्म गया सौर, सौहरे पेईए ख़ुशी मनाईआ। जिस दे सिर ते आदि जुगादि झुलदा चौर, सो चूहड़े चम्यार गले लगाईआ। फल मिठ्ठे कीते कौड़, विख अमृत रूप बणाईआ। बिध करी अवर की और, कोई भेव ना जाणे राईआ। कर किरपा बदले तौर, तरा तर्ज़ आप समझाईआ। सस्से उपर नज़र आया होड़ा होड़, होका दे दे रिहा समझाईआ। हँ ब्रह्म करे कोरा कोर, दुरमत्त मैल ना लागे राईआ। इक दूजे दे नाल दित्ते तोर, नाता सके ना कोए तुड़ाईआ। पारब्रह्म दे निक्के बाले छोहर, आपणी उंगली रिहा लगाईआ। कदी चुक्क लए आपणी मौर, मोढे उपर लए टिकाईआ। आप बण के बरदा घोड़, गुरमुख आपणी पीठ टिकाईआ। अन्त निमस्कार करे दोए जोड़, जोड़ी जोड़ी आप शहिनशाहीआ। गुरमुखां दी सदा सदा लोड़, बिन गुरमुखां हरि जू कम्म किसे ना आईआ। गुरसिखो तुहाढ्ढे अग्गे कोई ना ज़ोर, बण बरदा सीस झुकाईआ। जिध्धर चाहो लओ तोर, तोर आपणी आया बदलाईआ। तुहाढ्ढे हथ्थ फड़ाई डोर, ज़िमी असमान चरणां हेठ दबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, घर साचे ख़ुशी वखाईआ। जोड़ी जुड़ी जुड़या रथ, रथ रथवाही खेल कराइंदा। वेखण आया पुरख समरथ, समरथ आपणी धार चलाइंदा। नाम अमोलक दे वथ, वस्त इक्को इक वरताइंदा। इक दूजे दा करना जस, दूजी सिख्या ना कोए पढ़ाइंदा। गुरसिखां गुरसिख मिले हस्स हस्स, हँस मुख आप हँसाइंदा। जन भगतां अग्गे आपे कर के बहि जाए बस्स, बसता आपणा बन्न्ह वखाइंदा। सच दवारयों कदे ना जाए नस्स, घर बहि बहि डेरा लाइंदा। कलिजुग अन्तिम कीते वक्ख, वक्खरी धार जणाइंदा। जगत जोड़ी भगत भगवन्त करन आया पक्ख, सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। जिस कक्खों कीते लख, लखों आपणे ख़ज़ाने पाइंदा। जिस दा भेव ना सक्या कोई दस्स, पर्दा चुक्क ना कोए वखाइंदा। सो निरगुण आया नठ्ठ, आउँदा जांदा नज़र किसे ना आइंदा। जन भगतां दवारे गया ढठ्ठ, आपणा बल ना कोए वखाइंदा। हरिसंगत तेरा इकठ्ठ, प्रभ सच्चे इक्को भाइंदा। रविदास चुमारा लए रख, बाल्मीक तोड़ निभाइंदा। पुरख अबिनाशी अन्दर जाए वस, वास्ता दोहां अग्गे पाइंदा। तुहाढ्ढे प्रेम बद्धा कस, ढिला रूप ना कोए रखाइंदा। मेरी तक्क तक्क थक्की अक्ख, आख़र तुहाढ्ढे दवारे आइंदा। प्रगट हो आप प्रतख, पारस कंचन लोहा रूप वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल पुरख समरथ, रथ भगतां आप चलाइंदा। छब्बी अन्दर इक्को छब्ब, हरि छहबर नाम लगाइंदा। बिन लभ्भयां प्या लभ्भ, गुरमुख लभ्भण किते ना जाइंदा। आपणी वंडी साची हद्द, हदूद आपणे

हथ्थ रखाइंदा। गुरसिख सज्जण साचे सद्द, सदा एका नाम सुणाइंदा। आप वखाए आपणा पद, पद निरबाण आप जणाइंदा। पिछली कीती देवे वड्ड, अग्गा आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साल बसाल बण दलाल, हाल अहिवाल दलाल आप अख्वाइंदा।