पुस्तकालयभाग १३

१८ कत्तक २०१९ बिक्रमी हरि भगत दुआर जेठूवाल

ज़बर ज़ेर होई ज़ेर, जाबर इक ख़ुदाया। बेसबर ना लाए देर, बेऐब बेपरवाहया। लेखा जाणे चन्न अन्धेर, धूंआँधार समाया। आदि जुगादि खेले खेल, ख़ालक ख़लक रूप वटाया। जुग चौकड़ी चाढ़्हे तेल, साहिब साचा सगन मनाया। महिबूब वसे धाम नवेल, हुजरा हक़ आप वडयाया। अल्फ़ ये करे मेल, आलमीन बेपरवाहया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ज़ेर ज़बर लेख मुकाया। ज़ेर ज़बर ना कोए ज़ाहर, ज़ाहरा रूप धराईआ। सच ख़ुदा ना होए कायर, बल इक्को इक रखाईआ। दूजा कोए ना दिसे ग़ैर, ग़ैरत आपणे विच छुपाईआ। चौदां तबक करे सैर, सैरगाह इक बणाईआ। मिहबान बीदो बी ख़ैर, महिमान ख़लक ख़ुदाईआ। लेखा जाण सञ्झ सवेर, सरघी आपणे रंग रंगाईआ। दरगाह वेखे सच्चा खेड़, खेड़ा नगर इक वड्याईआ। नूर इलाही बन्न्हे बेड़, जलवा ज़ाहर ज़हूर दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ज़ेर ज़बर लए समाईआ। ज़ेर ज़बर जाए समा, समाप्त आप कराइंदा। आपणे विच लए छुपा, पर्दा उहला आप वखाइंदा। रहबर बणे नूर ख़ुदा, मख़लूक ख़लक समझाइंदा। सति सरूप कर फ़िदा, फ़ितरत सर्ब मिटाइंदा। राह जणाए इक सिध्धा, सिदक सबूरी नाल मिलाइंदा। चौदां तबक पए गिध्धा, पीर पैगम्बर नाच नचाइंदा। कोई ना जाणे हरि का खेल किडा, भेव अभेव ना कोए समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ज़ेर ज़बर वेख वखाइंदा। ज़ेर ज़बर होए ख़ाक, हरि ख़लक आप समझाईआ। परवरदिगार पाकी पाक, पतित पुनीत बेपरवाहीआ। साहिब सुल्तान सज्जण साक, साख्यात नूर रुशनाईआ। दर बदर सुणाए गाथ, बेदर्दी दर्द वंडाईआ। हक़ जनाब साची ज़ात, सच सफ़ात इक दृढ़ाईआ। दो जहान ना होए वफ़ात, फ़तवा सादर ना कोए कराईआ। खेले खेल कायनात, कलमा नबी रसूल पढ़ाईआ। रूह बुत्त बाग़ बाग़ात, बाग़बान बाग़ीचा इक लगाईआ। चौदस चौदां हौई अन्धेरी रात, चन्न चौधवीं मुख छुपाईआ। सच ना दिसे कोई जमात, करे हक़ ना कोए पढ़ाईआ। कोई ना देवे अन्त निज़ात, वही नाज़ल दए वखाईआ। कोई ना पुच्छे बातन बात, बातल रूप ना कोए वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ज़ेर ज़बर

रिहा खपाईआ। ज़ेर ज़बर मारे धाह, नेत्र नीर वहाया। दरोही दरोही दरोही ख़ुदा, ख़ुदी रूप ना कोए वडयाया। अल्फ़ ये होए जुदा, जुज़ आपणा वंड वंडाया। तेरे उत्तों होए फ़िदा, सब दे उपर डेरा लाया। चरणां हेठां सीस झुका, सजदा दर दर इक वखाया। कागद कलम लेख बणा, लिख लिख लेखा मात जणाया। चौदां तबक वंड वंडा, हिस्सा इक्को इक रखाया। चार कुण्ट फेरी पा, दहि दिशा डेरा ढाहया। पीर पैगम्बर आप पढ़ा, कलमा नबी जणाया। रहमत कर इक ख़ुदा, रहमान बेपरवाहया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहया। शहिनशाह वड पीरन पीर, बेऐब वड्डी वड्याईआ। इक इकल्ला दस्तगीर, दस्त आपणा रिहा दिखलाईआ। चौदां तबक देवे धीर, धीरज सब दी रिहा मिटाईआ। आफ्ताब महिताब चढ़े इक अख़ीर, महिराब करे रुशनाईआ। हयात आब ठांडा सीर, नीर नीर रूप वखाईआ। बदलणहार जगत तकदीर, तदबीर आपणी रिहा समझाईआ। नूरी जलवा सच तस्वीर, तसबी माला ना कोए लटकाईआ। चोटी चढ़ के बैठा अख़ीर, आख़र आपणा घर सुहाईआ। लेखा जाणे शाह हकीर, हकीकत हक़ दए दृढ़ाईआ। पहनणहारा वस्त्र नील, नीलम आपणा रूप जणाईआ। ज़िमीं असमानां बण वकील, साचा वुकला फेरा पाईआ। देवणहारा इक दलील, दिलबर हरि जू सच्चा माहीआ। सुणनहारा सच अपील, अपरम्पर वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ज़ेर ज़बर रिहा उठाईआ। ज़ेर ज़बर जाए उठ, हरि हरि जू आप उठाइंदा। चार कुण्ट वेखे गुठ्ठ, दिशा आपणी फोल फुलाइंदा। ख़ाली दिसण काया बुत्त, रूह कलबूत पाक ना कोए कराइंदा। ना कोए सुहाए सुहञ्जणी रुत्त, पत डाल्ही ना कोए महकाइंदा। सच महिराबे कोई ना पए उठ, हुजरा हरि ना कोए वड्याइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ज़बर ज़ेर रंग रंगाइंदा। ज़बर ज़ेर तेरी अन्तिम हद्द, हदूद दए समझाईआ। पीर पैगम्बर गए लद्द, मुल्लां शेख़ रहिण ना पाईआ। किस्से कहाणीआं गए छड्ड, जगत ढोला मात सुणाईआ। अञ्जील कुराना दे दे मति, मति मतांतर गए बणाईआ। कराए खेल पुरख समरथ, समरथ आपणा भेव छुपाईआ। नूर नुराना जोत उजाला नूर इलाही हो प्रगट, प्रगट आपणी कार कमाईआ। चौदां तबक खोल्ह हट्ट, ख़ालक ख़लक दए समझाईआ। इक नगारा वज्जे सट्ट, नाद धुन शनवाईआ। पीर पैगम्बर सत्थर बैठे घत्त, यारड़ा नज़र कोए ना आईआ। सब दे ख़ाली दिसण हथ्थ, चारों कुण्ट कूक सुणाईआ। कवण करे पूरी आस, आसा तृष्ना दए मिटाईआ। कवण रखे सच्चा साथ, सगला संग निभाईआ। कवण जणाए पार किनारा घाट, बणे सच्चा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ज़ेर ज़बर आप जणाईआ। ज़ेर ज़बर हरि दए दिलासा, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। चौदां तबक जग तमाशा, चौदां

लोक सलोक अल्हाइंदा। चौदां विद्या देवे इक भरवासा, भरम भुलेखा आप कढ्ढाइंदा। अन्तिम सब ने होणा नासा, लोकमात रहिण कोए ना पाइंदा। जुग चौकड़ी प्रगटाईआं शाख़ां, पत डाल्ही आप महकाइंदा। आपे बणदा रिहा राखा, लुक लुक सेव कमाइंदा। पीर पैगम्बरां दस्सदा रिहा साका, नबी रसूल आप पढ़ाइंदा। आपे बणया रिहा आका, आकी नज़र कोए ना आइंदा। तन माटी दिसे ना कोए ख़ाका, धूढ़ी धूढ़ ना कोए उडाइंदा। नूर इलाही पाकी पाका, पतित पुनीत वेस वटाइंदा। सच बणाए इक जमाता, दूसर पट्टी ना कोए पढ़ाइंदा। लेखा जाणे बातन बाता, बिहबल आपणा हाल सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ज़ेर ज़बर वेख वखाइंदा। ज़ेर ज़बर प्या रो, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। चौदां लोक गए सो, नेत्र नैण ना कोए खुल्हाईआ। पीर पैगम्बर ढोआ देवे ना कोई ढो, ढूंड थक्की सर्ब लोकाईआ। मुल्लां शेख़ आपणा आप गए खो, वस्त हट ना किसे विकाईआ। कलमा नबी ना करे लोअ, नूर ज़हूर ना कोए प्रगटाईआ। तेरे चरण ना सके कोए छोह, दूर दुराडे देण दुहाईआ। कन्नां नाल सुणदे रहे तेरी सो, नेत्र दरस कोए ना पाईआ। आपणे जिहा आपे हो, प्रभ आपणी खेल कराईआ। आदि जुगादि रहे निरमोह, मुहब्बत हक़ ना किसे समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ज़ेर ज़बर रिहा जणाईआ। ज़ेर ज़बर दित्ता जणा, हरि जाणत भेव खुल्हाइंदा। बख्शणहारा सर्ब गुनाह, गुसताख़ नज़र कोए ना आइंदा। पीर पैगम्बरां देवणहार पनाह, दरगाह साची धाम सुहाइंदा। सदी सदीवी देवणहारा ठंडी छाँ, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। नबी रसूलां पकड़नहारा बांह, जुग जुग आपणे मार्ग पाइंदा। चौदां तबक लेखा रिहा वखा, पर्दा उहला आप उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप जणाइंदा। साचा खेल करे करतार, हरि करनी आप कराईआ। इक नौ दे आधार, दर साचे वेख वखाईआ। एका नांयां कर प्यार, प्यार वेखे सर्ब लोकाईआ। नव नौ गई हार, चार चार ना कोए वड्याईआ। सृष्ट सबाई धूंआँधार, साचा चन्द ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर लेखा आप जणाईआ। ज़ेर ज़बर तेरा धुर दा लेखा, हरि सतिगुर आप जणाइंदा। कढ्ढणहारा भरम भुलेखा, भाण्डा भरम भउ भनाइंदा। वसणहारा साचे देसा, दरगाह साची धाम सुहाइंदा। चौदां तबक जाणे लेखा, लेखा आपणे हथ्थ वखाइंदा। आदि जुगादि भुल्ले ना चेता, अभुल भुल्ल विच ना आइंदा। पीर पैगम्बरां देवे निउँता, एका सद्दा नाम जणाइंदा। जिस दा लभ्भदे रहे भेता, सो आपणा भेव खुल्हाइंदा। जिस दे पिच्छे मकबरे अन्दर करी विउँता, सो सीआं वंड वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ज़ेर ज़बर नाल मिलाइंदा। ज़ेर ज़बर मेला मीत, मित्र प्यारा आप बणाईआ। नेत्र वेखो जगत मसीत, मुसल्ला कवण रिहा विछाईआ।

कवण करे सच प्रीत, वुज़ू हक़ जणाईआ। कवण निमाज़ पढ़े ठीक, ठीकर झूठा भन्न जणाईआ। कवण मेटे अन्धेरा तारीक, चौदस चन्न करे रुशनाईआ। कवण लेखा जाणे लाशरीक, शिरकत देवे आप मिटाईआ। कवण गाए सुहागी गीत, नाअरा इक्को इक इलाहीआ। कवण वसे धाम अनडीठ, दरगाह साची बैठा डेरा लाईआ। कवण लख चुरासी चौदां तबक त्रै भवण जाए जीत, अवण गवण चरणां हेठ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ज़ेर ज़बर रिहा सुणाईआ। ज़ेर ज़बर करे सलाम, सजदा सीस झुकाया। तेरे बरदे बण ग़ुलाम, पीर पैगम्बर सेव कमाया। तूं शहिनशाह अमाम, तेरा हुजरा नज़र किसे ना आया। चौदां तबक इक पैग़ाम, नबी रसूल आप पढ़ाया। तेरा सच सच नज़ाम, सच रहमत इक ख़ुदाया। तेरा झुलदा रहे निशान, ना कोई मेटे मेट मिटाया। तेरी मन्नदे रहे आण, दर अग्गे झोली डाहया। तेरी सुणदे रहे कलाम, बिन कन्नां राग सुणाया। तेरी सके ना कर पछाण, बेपहचान तेरा नूर नज़र ना आया। अन्तिम इक्को मंगीए दान, दर दरवेश फेरी पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचा इक सुहाया। सच ख़ुदावंद ख़ुद करीम, रहमत आप कमाईआ। लेखा जाणे डण्डा मीम, मुश्कल आपणे हथ्थ रखाईआ। अल्फ़ ये ना कोए तक्सीम, तअलुकात ना कोए तुड़ाईआ। ज़ेर ज़बर सच मज़मून, मुहब्बत इक्को इक वखाईआ। नुक्ता कोए ना जाणे नून, हमज़ा रंग ना कोए चढ़ाईआ। साहिब सच्चे दा सच कानून, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। नूर इलाही रखे एका फ़ून, बिन तन्दी तार रखाईआ। आपे बणया रहे ममनून, बेनज़ीर सच्चा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव रिहा जणाईआ। ज़ेर ज़बर हरि दए सलाह, सलाहगीर इक अख्वाया। चौदां तबक इक मलाह, बेड़ा आपणे कंध उठाया। ईसा मूसा जिस लेखे लए लगा, मुहम्मद चरणां हेठ दबाया। चौदां लोक लए वसा, चौदां तबक रंग चढ़ाया। चारों कुण्ट वेखणहारा मार ध्यान, बिन नेत्र नैण जगत उठाया। शाह पातशाह सच्चा शहिनशाह, शहिनशाह आपणा रूप प्रगटाया। सच संदेसा देवे आ, सुनेहड़ा इक्को इक जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहया। बेपरवाह खेल हक़, हकूक आपणे हथ्थ रखाईआ। चौदां लोक रिहा तक्क, तकवा होर ना कोए जणाईआ। पीर पैगम्बरां उत्ते प्या शक़, शक़ सब दा दए मिटाईआ। इक नकेल पाए नक्क, नाम डोरी हथ्थ उठाईआ। करनहारा कक्खों लख, लखों कक्ख दए बणाईआ। आपणे ख़ाते रिहा घत्त, ख़ाता नज़र किसे ना आईआ। मुल्लां शेख़ मुसायक गोडयां उपर बैठे रख के हथ्थ, नेत्र नैण नैण शरमाईआ। मुहम्मद चले ना कोए वस, चाल निराली इक रखाईआ। चार यारी होई बेबस, बिहबल हो हो दए दुहाईआ। चौदां लोक रहे नठ्ठ, पांधी पन्ध ना कोए मुकाईआ। दरोही ख़ुदाए

लग्गा फट, पट्टी उपर ना कोए बंधाईआ। जगत काअबा उब्बले रत, रती रत ना कोए सुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अवल्ला, भेव किसे ना आया। करे खेल इक इकल्ला, दूजा संग ना कोए रलाया। सच सिँघासण इक्को मल्ला, महल अटल करे रुशनाया। दीपक जोत एका बला, नूरो नूर नूर धराया। पीर पैगम्बर फड़ाया पल्ला, पल्लू एका गंढ्ढ दिवाया। मेल मिलावा एका अल्ला, इलाही आपणा नूर दरसाया। करन आया साचा हल्ला, हालत सब दी वेख वखाया। नाम फड़या तिक्खा भल्ला, दो जहानां रिहा डराया। वेखणहारा उच्चा टिल्ला, डूँग्घी कन्दर फोल फुलाया। जोती शब्दी आपे रला, जलवा नूर डगमगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ज़ेर ज़बर पर्दा दए उठाया। ज़ेर ज़बर हरि देवे दस्स, आपणा भेव जणाईआ। चौदां तबक ना कोए वस, वास्ता सारे रहे पाईआ। चार कुण्ट ख़ाली दिसे हट्ट, वस्त सति ना कोए वरताईआ। तीस बतीस गए थक्क, रसना जिह्वा कर हल्काईआ। तेरा जलवा ना सके तक्क, तसबी कम्म किसे ना आईआ। मणका मणका माला रट, मौली तन्द सगन मनाईआ। लाल मैहन्दी रंग रत, रतड़ा रंग इक जणाईआ। अन्तिम सारे होए बस, बैठे ढेरी ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर मिले सच्ची सरनाईआ। सरनाई देवे मददगार, आपणी दया कमाइंदा। एका नायां खेल अपार, हरि ख़ालक ख़लक जणाइंदा। वीह सौ बिक्रमी हो तैयार, उन्नी उनीसा रंग चढ़ाइंदा। कत्तक महीना ठांडा दुआर, दर साचा इक समझाइंदा। छैल छबीला परवरदिगार, पीर पैगम्बर कबीला वेख वखाइंदा। बणया वसीला अपर अपार, नूरो नूर नूर प्रगटाइंदा। सुणे अपीला सच दरबार, दरगाह साची आसण लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सम्मत उनी, उन्नी उन्नी मेल मिलाइंदा। उन्नी कत्तक पहली रात, इक अठ्ठ दए वड्याईआ। उन्नी वेखे खेल तमाश, पर्दा नशी पर्दा आप चुकाईआ। चौदां तबक देवणहार निज़ात, निज घर बैठा डेरा लाईआ। सबक पढ़ाए सच जमात, पट्टी इक्को इक लिखाईआ। मुहम्मद वेखणा मार झात, हरि झलक रिहा वखाईआ। प्रगट होया कायनात, कलमा आपणा आप पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कत्तक अठारां हुक्म जणाईआ। कत्तक अठारां अद्धी रात, हरि आदी आप जणाइंदा। मुहम्मद मिलणा इक्को साथ, चार यारी आप जणाइंदा। हरि दवारा सच्चा घाट, साचा मन्दिर इक वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना हुक्म सुणाइंदा। धुर फ़रमाना सच संदेसा, हरि सतिगुर आप जणाईआ। शहिनशाह हरि वड नरेशा, निरगुण बेपरवाहीआ। धाम अवल्लड़े वसे देसा, दरगाह साची आसण लाईआ। आपे जाणे पिछला लेखा, अगला मार्ग आप समझाईआ। चौदां सदीआं रख्या चेता,

चौदां तबक दए वड्याईआ। नबी रसूलां खेलया खेडा, ख़ालक ख़लक आप खलाईआ। भेव अभेदा दस्सया भेता, अञ्जील कुरान जणाईआ। कर पढ़ाई औलीआ शेख़ा, सबक इस्लाम सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताईआ। अद्धी रात होए अन्ध, अन्ध अन्धेर जणाइंदा। मुहम्मद मुका के आउणा पन्ध, हरि पांधी आप जणाइंदा। चौदां लोक झूठा धंद, धन्दा हरि जू आप कराइंदा। बिन हरि चरण ना कोए अनन्द, रस फ़िका सर्ब वखाइंदा। अन्तिम होणा खण्ड खण्ड, खण्डा खड़ग खड़काइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप सुणाइंदा। साचा हुक्म सुणया कन्न, मुहम्मद ध्यान लगाईआ। तूं दाता मेरा जननी जन, हउँ बालक रूप सखाईआ। चौदां लोक भाण्डा देवें भन्न, चौदां तबक खेल रचाईआ। कोई ना जाणे नेत्र अन्न, अक्ख प्रतख ना कोए खुल्हाईआ। तेरा हुक्म सुणया कन्न, सुण सुण ख़ुशी मनाईआ। परवरदिगार बेड़ा देवे बन्न्ह, प्रभ मिल्या सच्चा माहीआ। देवण आया अन्तिम डंन, डंका इक्को रिहा वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म रिहा वरताईआ। साचा हुक्म हरि करतारा, हरि हरि आप जणाइंदा। अठारां कत्तक सच दिहाढ़ा, सति सतिवादी आप समझाइंदा। चरण कँवल परवरदिगारा, परम पुरख वखाइंदा। साढे तिन्न हथ्थ दए इक सहारा, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। जोती जाता हो उज्यारा, नूरो नूर धराइंदा। दीआ बाती धूंआँधारा, बत्ती बात ना कोए टिकाइंदा। चढ़दी दिशा करे पसारा, आप आपणा आसण लाइंदा। लहिंदी दिशा खेल न्यारा, पंच प्यारा मेल मिलाइंदा। सिँघ बिशन कर तैयारा, धुर फ़रमाणा हुक्म सुणाइंदा। परमेश्वर करया खेल न्यारा, सम्मत पन्द्रां भेव चुकाइंदा। इक इकल्ला कीता बाहरा, उपर आपणा पर्दा पाइंदा। मुहम्मद मंगे मंग बण भिखारा, पुरख अबिनाशी खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा भेव छुपाइंदा। साचा भेव खोले्ह करतार, आपणी दया कमाईआ। दर दरवेश आवण चार यार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। अग्गों नज़री आए गुरमुख सिँघ लाल दुलार, गुर सतिगुर मेल मिलाईआ। लहिंदी दिशा खेल करतार, करता पुरख आप वड्याईआ। दक्खण वेख इक किनार, सिँघ इन्द्र सोभा पाईआ। पहाड़ करे आप दो फाड़, सिँघ प्रीतम प्रीतम मेला सहिज सुभाईआ। सिँघ पाल होए ख़बरदार, हथ्थ चवर चवर झुलाईआ। करे खेल अगम्म अपार, हरि का भेव कोए ना पाईआ। दर आई संगत कोई ना जाए बाहर, अन्दर वड़ वड़ ख़ुशी मनाईआ। ग़फ्लत विच ना आए परवरदिगार, आपणी ग़फ्लत रिहा मिटाईआ। निरगुण सरगुण खिच्चे आप लकार, लकीर फ़कीर दए समझाईआ। गुरमुख लहिंदी दिशा सोवण पैर पसार, नेत्र नैण ध्यान लगाईआ। मक्के काअबे रातीं सुत्यां जा जा मारे मार, अद्धी रैण आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप

आपणी किरपा कर, आपे वस्त्र करे ख़ाकी, आपे चढ़े्ह साचे राकी, आपे खोल्हे बंद ताकी, हट्ट आपणा आप खुल्हाईआ। करे खेल अद्धी रात, हरि भेव कोए ना पाइंदा। देवणहारा साची दात, दाता दानी वेस वटाइंदा। मुहम्मद लहिणा चुक्के साक, चार यारी संग मुकाइंदा। आप सोए ना किसे खाट, चढ़दी दिशा वंड वंडाइंदा। लहिंदी दिशा आए घाट, घाटा कोए ना पूर कराइंदा। आपे वेख खेल तमाश, ख़ालक ख़लक आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, वेस अनेका रूप धराइंदा। वेस अनेका कर मलँघ, महिफ़ल आपणी आप लगाईआ। करे खेल सूरा सरबँग, सूरबीर सच्चा शहिनशाहीआ। चौदां तबक करे जंग, जंगजू बणे सच्चा माहीआ। लाल मैहन्दी लाए रंग, रंग रंगीला फेरा पाईआ। करवट बदल वेखे कंड, पासा आपणा लए बदलाईआ। तिक्खी धार चण्ड प्रचण्ड, ब्रह्मण्ड दए डराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराईआ। करे खेल भुक्खा नंगा, ख़ाली हथ्थ रखाइंदा। दो जहानां टप्प के आया कंधा, नंगी पैरीं फेरा पाइंदा। वेखणहारा चंगा मंदा, लख चुरासी फोल फुलाइंदा। चौदां तबकां तोड़नहारा जंदा, चौदां लोक कुण्डा लाहइंदा। बाहरों दिसे ख़ाकी बंदा, अन्दरों नूरो नूर ख़ुदा नज़री आइंदा। दो जहानां वेखे आर पार कन्ढ्ढा, आपणी हद्द ना किसे जणाइंदा। वसणहारा कोटन कोटि विच ब्रह्मण्डा, ब्रह्माद आपणा हुक्म वरताइंदा। बुढ्ढा शेख़ होया अन्धा, नेत्र नैण ना कोए खुल्हाइंदा। जगत गुनाह ना कोए बख्शंदा, बख्शशि झोली ना कोए पाइंदा। चौदां तबक पए डण्डा, नेत्र रो रो नीर सर्ब वहाइंदा। कोई ना चढ़े साचा चन्दा, नूरो नूर ना कोए दरसाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। भुक्खा नंगा तन अल्फ़ी चोली, जामा तन ना कोए रखाईआ। करे खेल हौली हौली, हौला आपणा भार वखाईआ। नाल रखाए तन्द मौली, मौला आपणा फेरा पाईआ। उन्नी कत्तक चुक्के डोली, डोला आपणे कंध उठाईआ। कलिजुग तेरी अन्त विहाए बोली, अनबोलत वेख वखाईआ। नबी रसूलां अन्तर रिहा फोली, बसन्तर लग्गी सर्ब लोकाईआ। पूरा तोल रिहा तोली, तोलण आया सच्चा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह खेल आपणा करना, करनहार करतारा। अद्धी रात चौदां तबक उपर चढ़ना, चढ़ वेखे आप मुनारा। पीर पैगम्बरां बोदीआं उत्तों फड़ना, लेखा मंगे परवरदिगारा। अग्गे किसे हो ना अड़ना, निउँ निउँ सजदा करन निमस्कारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे आपणा सच विहारा। सिँघ अंग्रेज़ चौथा यार, अन्तिम मंग मंगाईआ। कादर करीम करता मिले परवरदिगार, बेपरवाह सच्चा शहिनशाहीआ। देवे दरस दीद दीदार, दर्द दु:ख मिटाईआ। चौदां तबकां कढ्ढे बाहर, चरण सरन मिले सरनाईआ। मेल मिलाए अन्तिम वार, अन्तिम लहिणा दए चुकाईआ।

पुरख अबिनाशी कर प्यार, पूरब लेखा लेखे लाईआ। नावें दर सौणा पैर पसार, अठारां कत्तक दसवें आपे लए चढ़ाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख गुरमुख रंग रंग गुरमुख नाल रंगाईआ।