पुस्तकालयभाग १३

१९ कत्तक २०१९ बिक्रमी हरि भगत दुआर जेठूवाल

परवरदिगार चुक्कया पर्दा, मुकामे हक़ रुशनाईआ। लेखा जाणे दर बदर दा, बेनज़ीर सच्चा माहीआ। साचे अस्व एका चढ़दा, शाहसवारा सच्चा माहीआ। पीर पैगम्बर आपे फड़दा, चौदां चौदां फेरा पाईआ। कलमा नबी आपे पढ़दा, पढ़ पढ़ रिहा सुणाईआ। जीव जंत घाड़त घड़दा, घड़ घड़ दए वड्याईआ। पंज तत्त काया अन्दर वड़दा, रूह बुत्त करे कुड़माईआ। निरगुण सरगुण बण बण बरदा, फ़रमांबरदार सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नूर करे रुशनाईआ। परवरदिगारा नूर जलाला, जलवा हरि जणाइंदा। करे खेल बेमिसाला, पिछली मिसल सर्ब मिटाइंदा। रहिण ना देवे कोई दलाला, दस्तगीर ना कोए अख्वाइंदा। लेखा जाणे दो जहानां, दोए दोए वेस वटाइंदा। सति सतिवादी सति जणाए इक निशाना, नाम निशाना इक लगाइंदा। परवरदिगार हो प्रधाना, सच प्रधानगी आप कमाइंदा। धुरदरगाही सच तराना, बिन तर्ज़ ताल अल्हाइंदा। वसणहारा सच मकाना, महिफ़ल आपणे घर लगाइंदा। सच महिराबे इक टिकाणा, हुजरा हक़ हक़ सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। करे खेल सच महिबूब, भेव कोए ना पाईआ। आपणा देवे आप सबूत, साबत आपणा नाम वड्याईआ। पंज तत्त ना कोए कलबूत, तन ख़ाकी ना कोए रखाईआ। ना कोई ताणा पेटा सूत, करे खेल बेपरवाहीआ। भेव ना जाणे पंज भूत, भूतक रूप ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परवरदिगार वेस वटाईआ। परवरदिगार इक इकल्ला, हरि आपणा खेल कराइंदा। नूर इलाही नूरी रला, नूरो नूर नूर प्रगटाइंदा। आप उपाए सच महल्ला, साचा दर आप खुल्हाइंदा। आप फड़ाए आपणा पल्ला, पल्लू आपणी गंढ्ढ पवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप कराइंदा। आपणी करनी हरि सुल्तान, शहिनशाह प्रभ आप कराईआ। खेले खेल वड मेहरवान, मिहबान बेपरवाहीआ। सति सति सति निशान, सति सति सति दए वखाईआ। निरगुण सरगुण कर परवान, सच परवाना इक जणाईआ। लेखा जाण ज़िमी असमान, ज़ामन आपणा आप बणाईआ। भेव ना पाए अञ्जील कुरान, कुरह हक़ ना खोज खुजाईआ। हक़ मुकामे नौजवान, नौबत आपणे नाम वजाईआ। सोहबत जाणे ना कोए जहान, सही सलामत बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा खेल जणाईआ। साचा खेल बिस्मिल धार, बिस्मिल आपणा रंग वखाइंदा। हक़ हकीकत खोल्ह किवाड़, बंद ताकी कुण्डा लाहइंदा। शब्द अगम्मी एका लाड़, पुरख अकाला आप बणाइंदा। निरगुण चले नाल नाल, सगला संग निभाइंदा। चौदां तबक वज्जे ताल, तलवाड़ा आपणे हथ्थ रखाइंदा। पीर पैगम्बर आपे भाल, मुरीद मुर्शद वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हक़ नबेड़ा आप जणाइंदा। हक़ नबेड़ा हक़ हकीकत, हरि हरि जू वेख वखाईआ। ना कोई जाणे अवर शरीकत, लाशरीक फेरा पाईआ। मेटणहारा जगत तारीकत, अन्ध अन्धेर दए गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। परवरदिगार पर्दा चुक्क, चार कुण्ट करे रुशनाईआ। नव नौ चार बैठा लुक, लुक लुक खेल कराईआ। अन्तिम कलिजुग प्या उठ, दिस किसे ना आईआ। पीर पैगम्बर वेखे सुत, अबिनाशी अचुत दया कमाईआ। सदी चौधवीं रिहा पुच्छ, सदके वारी घोली घोल घुमाईआ। आबे हयात कवण घुट्ट, मधर प्याला कवण वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल करन आया, करे खेल अवल्ला। निरगुण नूर धर के आया, वसे सच महल्ला। आपणा आप घड़ के आया, जोती शब्दी रला। साचे अस्व चढ़ के आया, दो जहान पए तरथला। आपणी मरनी मर के आया, आपे होए रहे बिस्मिला। इलाही नूर धर के आया, नाम जणाए इललिल्ला। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, वसणहारा उच्चे टिल्ला। उच्चा टिल्ला सच मनारा, परवरदिगार खेल कराईआ। नूरी जलवा नूर उज्यारा, नूरो नूर डगमगाईआ। कलमा नबी ना कोए प्यारा, कायनात ना कोए वड्याईआ। शनाख़त करे ना कोए विच संसारा, रूप रंग ना कोए वखाईआ। इबादत भुल्लया जीव गंवारा, इबारत सच ना कोए लिखाईआ। सधर दिसे ना कोई सच सरकारा, साचा हुक्म ना कोए मनाईआ। चौदां तबक हाहाकारा, साचा सबक ना कोए पढ़ाईआ। अञ्जील कुरान मारे नाअरा, नेत्र नैण नीर वहाईआ। श्री भगवन्त हो उज्यारा, लेखा जाणे मुहम्मदी यारा, अहमद आपणा रंग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल करे आलमीन, इलम आपणा ना किसे जणाइंदा। चौदां लोक कर तक्सीम, चौदां तबक वंड वंडाइंदा। देवणहारा सच ताअलीम, ताअज़ीम इक्को इक समझाइंदा। एका जलवा रखे अज़ीम, अज़मत आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराइंदा। साचा खेल करे जनाब, दूसर अवर ना कोए वड्याईआ। पीर पैगम्बरां देवणहार ख़ताब, ख़तूत हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। आपे करनहार आदाब, सलाम अलैकम आप समझाईआ। आपे लेवणहार जवाब, वेस अनेकां रूप वटाईआ।

आप वखावणहार ख्वाब, ख़ूबी आपणी दए समझाईआ। लेखा जाणे पुन्न सवाब, भेव अभेदा भेव खुल्हाईआ। देवणहार हयात आब, आब हयात दए पिलाईआ। वसणहारा सच महिराब, हुजरा इक्को इक वखाईआ। जुग चौकड़ी मुख ते रखदा रिहा नकाब, अन्तिम आपणा पर्दा लाहीआ। जिस नूं ईसा कह के गया बाप, सो फेरा रिहा पाईआ। जिस नूं मुहम्मद कहे मेरा साक, सो साका रिहा सुणाईआ। जिस पीर पैगम्बर कीते ख़ाक, ख़ाकी ख़ाक नाल मिलाईआ। सो प्रगट होया आप, परवरदिगार नाउँ धराईआ। चढ़ के आया साचे राक, अस्व इक्को इक दौड़ाईआ। आदि जुगादी पाकी पाक, पाक रसूल बेपरवाहीआ। दो जहानां करे वफ़ात, आपणा फ़तवा देवे लाईआ। ना कोई दीसे सज्जण साक, सगला संग ना कोए निभाईआ। इके हुजरे रिहा झाक, झरोका आपणा आप खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जलवा नूर इक इलाहीआ। जलवा नूर इक जलाल, हरि हरि हरि आप जणाइंदा। चले चलाए अवल्लड़ी चाल, भेव अभेद ना कोए समझाइंदा। पीर पैगम्बर नाता जुड़दा रिहा माटी खाल, ख़ालक ख़लक आप समझाइंदा। अन्तिम सारे हो हो गए बेहाल, बिहबल हो हो नीर नैण वहाइंदा। सदी चौधवीं अन्तिम ख़ुदावंद बणे इक दलाल, सच दलाली आप कमाइंदा। वेखणहारा हक़ हलाल, हकीकत हरि जू खोज खुजाइंदा। ऐली अल्ला मारे छाल, इलाही नूर आप धराइंदा। चौदां तबक लए संभाल, पिछली सफ़ा सर्ब उठाइंदा। जिस दी घालण रहे घाल, सो घालण लेखे लाइंदा। आपे सुणे मुरीदां हाल, मुर्शद आपणा फेरा पाइंदा। नेत्र नैणां दए वखाल, बिन अक्खां राह जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप सुणाइंदा। आपणा भेव दस्से मुरीद, मुर्शद आपणा फेरा पाईआ। पीरां पैगम्बरां देवे दीद, दीद शुनीद खेल कराईआ। इक्को कलमा साची ईद, इबरतनाक करे पढ़ाईआ। आपणी हथ्थीं किसे ना देवे कट रसीद, रसूल साचा खेल वखाईआ। कोई ना करे दर बकरीद, ज़बह आपणा आप जणाईआ। जुमादुलसानी खेल नज़दीक, नेत्र नैण दए दरसाईआ। जिस दा कलमा पढ़या ठीक, सो ठीकर भन्न वखाईआ। जिस दी धार इक बरीक, सो आपणा नूर प्रगटाईआ। जिस नूं कहिन्दे लाशरीक, सो आया सच्चा माहीआ। जिस दी लभ्भदे गए प्रीत, पीर पैगम्बर झोली डाहीआ। जिस दा आब हयात पीता ला ला झीक, ईसा मूसा मुहम्मद ख़ुशी मनाईआ। सो साहिब खेल करे अनडीठ, आपणा भेव जणाईआ। चौदां सदीआं सुत्ता रिहा दे कर पीठ, सुफ़ने विच मुहम्मद नज़र ना आईआ। अन्तिम दस्सण आया आपणी इक तारीक, तरीका आपणे हथ्थ रखाईआ। सब दे ख़ाली करे ख़ीस, नाम हट्ट ना कोए चलाईआ। कलमा कोए ना तीस बतीस, हज़ारां दरूद ना कोए पढ़ाईआ। कोई रसूल ना करे शुनीद, ईद चन्द ना कोए चढ़ाईआ। जिस दी करदे रहे उडीक, सो आया फेरा पाईआ। सदी चौधवीं रही

बीत, पिछली बीती दए सुणाईआ। जिस दा नबी रसूलां गाया गीत, सो कलमा रिहा पढ़ाईआ। किसे नज़र ना आए चौदां तबक निक्की झीत, पर्दा दूई ना कोए उठाईआ। वसणहारा हस्त कीट, कीट कीटां रिहा समाईआ। बैठा रहे सदा अतीत, त्रैगुण विच कदे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए जणाईआ। भेव अभेदा खोल्हे सांझा यार, यारी आपणी ना किसे जणाईआ। गुर पीर अवतार करदा रिहा तैयार, आपणी तैयारी ना किसे समझाईआ। चरण कँवल दस्सदा रिहा प्यार, आपणा मुख ना किसे वखाईआ। साम्हणे हो कीता ना किसे दीदार, जलवा नूर नज़र ना आईआ। पंज तत्त अन्दर कराउँदा रिहा गुफ़तार, गुप्त आपणा आप छुपाईआ। जुग चौकड़ी चलाउँदा रिहा नाल रफ़तार, आपणी रफ़तार ना किसे जणाईआ। अन्तिम सारे गए हार, ढह ढह ढेरी ख़ाक मिलाईआ। दोए जोड़ मंगदे गए भिखार, बण स्वाली अलख जगाईआ। तेरा भेव ना आया परवरदिगार, पीर पैगम्बर देण दुहाईआ। मूसा डिगा मूँह दे भार, दोए जोड़ सीस निवाईआ। ईसा मंगे चरण धूढ़ी छार, मस्तक टिक्का लाईआ। मुहम्मद चाली साल ना होया उज्यार, काया माटी चम्म हंढ्ढाईआ। बाती बाली आप करतार, दीवा नाम इक जगाईआ। चवाती लाई इक्को वार, चौदां लोक अग्न बुझाईआ। बूँद स्वांती दिती ठंडी ठार, आब हयात जाम प्याईआ। बिन कलम छाहीयों लेखा दित्ता वखाल, लिख्या लेख ना कोए मिटाईआ। अल्फ़ ये ना कोए स्वाल, इलम उल्मा ना कोए पढ़ाईआ। करे खेल आप कमाल, कलमा आपणा आप जणाईआ। नज़र ना आया सच अमाम, सच घर वसे आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची खेल रिहा समझाईआ। साची खेल दस्से अमाम, सिर अमामां फेरा पाइंदा। पीर पैगम्बर बरदे रखे ग़ुलाम, सच ग़ुलामी आप जणाइंदा। कलमा कलमा दे कलाम, कायनात आप पढ़ाइंदा। तारा चन्द करा सलाम, इस्म आपणा आप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह आप जणाइंदा। तारा चन्द चन्द तारा, हरि इक्को रंग वखाईआ। चौदां तबक इक किनारा, किनारा पार ना कोए वड्याईआ। मुहम्मद वसे अद्धविचकारा, बैठा आपणा डेरा लाईआ। उपर वेखे परवरदिगारा, जलवा नूर नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणा भेव आप खुल्हाईआ। खोल्हे भेव हरि सच्चा आका, आकी कोई रहिण ना पाईआ। पीर पैगम्बर गोदी चुक्के छोटा काका, एका आपणी उंगली लाईआ। जिस दा गाउँदे रहे साका, सो साख्यात रूप वटाईआ। चौदां तबक चुकाए बाका, बाकी कोए रहिण ना पाईआ। पूरा करन आया घाटा, घाट आपणा दए समझाईआ। अल्ला राणी गुन्न्हे आटा, घर आपणे ख़ुशी मनाईआ। प्रगट होया इक्को माई बापा, जिस दी ईसा मूसा चले रज़ाईआ। मेरा बौहड़ी खुल्हा झाटा, चौदां लोक

दए दुहाईआ। पीर पैगम्बर तुट्टा साका, सगला संग ना कोए निभाईआ। परवरदिगारा ना बन्न्हया नाता, नाता नाल ना कोए जुड़ाईआ। चौदां तबक निक्का जिहा हाता, प्रभ चरणां हेठ दबाईआ। जिस दा किसे ना खिचिआ ख़ाका, सो आपणा वेस वटाईआ। अन्तिम देवण आया नजाता, निज घर फेरा पाईआ। बणी रही नार कमज़ाता, कोझी कमली रंग ना कोए चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा फेरा आपे पाईआ। फेरा पाए सच करीम, कर्म आपणा आप जणाइंदा। अन्तिम मन्नणा पए दीन, दीन दुनी आप समझाइंदा। जिंस ने गुर अवतार पीर पैगम्बर कीती तक्सीम, सो पिछला लेखा मेट मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़ुरमाणा हुक्म जणाइंदा। धुर फ़ुरमाणा सुणया कन्न, चौदां लोक रहे कुरलाईआ। परवरदिगार प्रगट होया कहिण धन्न धन्न, घर घर वज्जे वधाईआ। लख चुरासी देवे डंन, डंका इक्को नाम सुणाईआ। जो घड़या सो देवे भन्न, भंनणहार बेपरवाहीआ। आलम उल्मा होए अन्न्ह, साचा इलम ना कोए जणाईआ। जोती नूर नज़र ना आए चन्न, चौदस चन्द ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अपारा, हरि हरि जू आप कराइंदा। चौदां नूर नूर उज्यारा, नूर नुराना नूर धराइंदा। लेखा जाणे चन्द सितारा, सतह आपणी आप छुपाइंदा। ख़ालक ख़लक ख़लक ख़ालक परवरदिगारा, मख़लूक आपणा पर्दा लाहइंदा। प्रगट हो विच संसारा, सच सालसी आप जणाइंदा। जिस दा हथ्थ ना आया किनारा, नईया दो जहान वहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप जणाइंदा। भेव अभेदा देवे खोल्ह, हरि ख़ालक ख़लक ख़ुदाया। नाअरा वजाए मृदंग ढोल, सलोक चौदां लोक सुणाया। अवण गवण तोले तोल, तोला बण के निरगुण तोल तुलाया। दो जहानां लए फोल, अन्दर वड़ वड़ कुण्डा लाहया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहया। बेपरवाह पाक रसूल, रहमत आपणी आप कमाईआ। आपणा बदलण ना देवे असूल, असलीअत आपणे हथ्थ रखाईआ। आदि जुगादि ना जाए भूल, अभुल बेपरवाहीआ। मुरीद मुर्शद करे कबूल, कबीला आपणा इक बणाईआ। साचे हुजरे रिहा झूल, झलक इक्को इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह होया मुख़ातब, भेव आपणा आप जणाइंदा। अन्तिम सब दा करन आया तुआकब, पिच्छे हो हो सेव कमाइंदा। आपणी जाणे सच सदाकत, सिदक सबूरी संग रखाइंदा। लहिणा देणा चुक्के इबादत, पीर पैगम्बर मेट मिटाइंदा। लेखा जाणे हरि जू बातन, बातल आपणा भेव खुलाइंदा। मुक्दस कोई ना दिसा आतल, इतल वेस ना कोए वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाइंदा। मेहरवान होया फ़िदा, मिहबान

बीदो बेपरवाहीआ। नूरी जलवा धर ख़ुदा, ख़ुदी सब दी दए गंवाईआ। पीर पैगम्बरां नालों होया जुदा, जुज़ आपणा आप वंडाईआ। अन्तिम मार्ग लाए सिध्धा, साचा राह दए समझाईआ। जिस नूं कहिन्दे रहे वड्डा किडा, अन्त कोए ना पाईआ। साम्हणे हो के आया निक्का, नीकण नीका रूप धराईआ। जिस दा नाम चलाउँदे रहे सिका, दो जहानां दम चम्म कुड़माईआ। सो अन्तिम आपणे आप आपणे मस्तक लावण आया टिक्का, टिक्का लावे सच्चा शहिनशाहीआ। नबी रसूलां करया रस फ़िक्का, फ़ितरत सब दी दए गंवाईआ। सदी चौधवीं तेरा हिस्सा, प्रभ तेरी झोली पाईआ। अग्गे हो परवरदिगार मुहम्मद अजे ना डिठा, सो रहमान आपणा वेस वटाईआ। जुग जुग देंदा रिहा सिफ्ती चिट्ठा, हक़ हकूक आपणे हथ्थ रखाईआ। जिस दा नाम निधान सब ने लिखा, बेअन्त कह कह शुकर मनाईआ। जिस दा पीसण लोकमात पीर पैगम्बरां पीसा, आपणी हथ्थीं सेव कमाईआ। सो साहिब देवण आया आप हदीसा, हज़रत बणया सच्चा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक उनीसा खेल कराईआ। इक उनीसा एका एक, इक इकल्ला हरि अख्वाइंदा। इक जणाए साची टेक, टेक इक्को इक वड्याइंदा। एका घर रिहा वेख, दूजा रूप ना कोए धराइंदा। अन्तिम खोल्हण आया भेत, भेव आपणा आप समझाइंदा। जिस दा गुर अवतार करदे आए हेत, सो आपणा हेत समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप जणाइंदा। साचा हुक्म चौदां तबक, चार कुण्ट रिहा जणाईआ। पिछला भुल्लो सारे सबक, सफ़ा सब दी रिहा मिटाईआ। पीर पैगम्बर रहे तभक, तोबा तोबा देण दुहाईआ। कोई ना सके अग्गे अटक, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। पुरख अकाल परवरदिगार आपणा नाम चढ़ाया कटक, बल इक्को इक जणाईआ। अन्तिम सब नूं देवे झटक, हलाली सब दी दए वखाईआ। ना कोई पीर पैगम्बर लोकमात उम्मत नाल रखे तुअल्लक, तलाक सब दे दए दिखाईआ। प्रगट होया आप ख़ालक ख़लक, मख़लूक वेखे चाईं चाईंआ। लेखा जाणे फर्श अर्श, अर्श फर्श एका रंग वखाईआ। चौदां तबक ना करे तरस, छुरी हक़ हथ्थ उठाईआ। अद्धविचकार सारे रहे लटक, फाँसी हरि जू इक्को पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मुरीद मुर्शद लभ्भे आपणे भगत, भगवन आपणा फेरा पाईआ। मुरीद मुर्शद लए लभ्भ, आप आपणा खेल कराइंदा। कबरां विच जो दित्ते दब, सो पीर रूह पाक नाल मिलाइंदा। आब हयात प्याया झब्ब, झलक आपणी आप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेल आपणा आप समझाइंदा। औलीए पीर वेखे गौंस, कुतब आपणा रंग वखाईआ। सब नूं देवण आया धौंस, धौल धर्म रिहा हिलाईआ। जिथ्थे किसे दी ना होई कदे पहुंच, दर जा ना दर्शन पाईआ। सो वेखणहारा पुष्कर करौंच, सम्बल आपणा डेरा लाईआ। चौदां तबक वेखे

गल बद्धा तौक, तसबी हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। मणका फेरे ना कोई कर के शौक, शिकवा सब दा रिहा मिटाईआ। किसे हथ्थ ना आया माही ख़ौंत, बेवा फिरे सर्ब लोकाईआ। अन्तिम सारी चली औत, पुत्त पोतरा गोद ना कोए बहाईआ। पीर पैगम्बर गए भौंक, रसना जिह्वा ढोला सुणाईआ। आउँदे रहे अग्गे पिच्छे जौक दर जौंक, जगत हरि जू आप जणाईआ। चौदां तबक दस्स के गए किला कोट, अगला भेव ना किसे जणाईआ। परवरदिगार निर्मल जोत, नूर नुराना डगमगाईआ। जिस दी किसे हथ्थ ना आई सोत, सो आपणी ना किसे बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल कराए नाल शौक, आपणा सौक आप हंढ्ढाईआ। आपणा शौक हंढ्ढाए हरि शौकीन, आपणी दया कमाइंदा। पीर पैगम्बरां करनहारा तलकीन, धुर फ़रमाना हुक्म सुणाइंदा। बरदे बण के रहो मस्कीन, मसला इक्को इक पढ़ाइंदा। चरण दवारे मन्नणी ईन, शरअ इक्को इक समझाइंदा। अल्फ़ ये ना कोए मीम, नुक्ता नून ना कोए पढ़ाइंदा। ऐन ग़ैन ना कोए सीन, रुसवा रूप ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप समझाइंदा। आपणा खेल हरि जू दस्से, दस्सण आया सच्चा माहीआ। आपणे खेड़े आपे वसे, घर आपणा रिहा सुहाईआ। आपे रोवे आपे हस्से, आपे वेख वेख ख़ुशी कराईआ। आपे नेरे आपे दूर दुराडा नस्से, नज़र किसे ना आईआ। आपे होए अन्धेरी मस्से, आपे चन्द चन्द चमकाईआ। आपे गगन पाताल कर कर इकठ्ठे, वंड आपणे हथ्थ रखाईआ। आपे गुर अवतार पीर पैगम्बर बणाए छोटे छोटे पठ्ठे, लोकमात दीन मज़्हब घोल कराईआ। अन्तिम सारे आपणे आप गए ढठ्ठे, आपणी पिठ्ठ रहे लवाईआ। दोए जोड़ वासते सब ने घत्ते, तेरी कोए ना जाणे वड्याईआ। जिउँ भावे तिउँ दर आपणे रखे, तुध बिन अवर ना कोए सहाईआ। साडे ख़ीसे होए सखे, सख़ावत नज़र कोए ना आईआ। उम्मत उम्मती विच फसे, फ़ैसला तेरा ना कोए वखाईआ। तूं दूर बहि बहि हस्सें, साडे उत्ते तरस ना कोए कमाईआ। चौदां तबक चरणां हेठां फड़ फड़ झस्सें, दर्दीयां दर्द ना कोए वंडाईआ। बौहड़ी बौहड़ी तेरे दवारे असीं ढठ्ठे, बल आपणा गए मुकाईआ। कब्रिस्तान उडदे घट्टे, घाटा पूर ना कोए कराईआ। किसे तन्द ना मौली गट्टे, साचा सगन ना कोए मनाईआ। चौदां लोक परवरदिगार आपणे छानणी पा पा छट्टे, दिस किसे ना आईआ। असीं बैठे रहे बण के हट्टे कट्टे, आपणा बल धराईआ। भेव ना जाणया अन्तिम प्रगट होए अबिनाशी अचुते, चेतन सब नूं दए कराईआ। नौ सौ चुरानवे जुग चौकड़ी पुरख अकाल इक्को शेर ना किसे रजाया भुक्खे, भुक्खे भुक्ख ना कोए गंवाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस रखे आपणी कुक्खे, आपे बणया पिता माईआ। अन्तिम आ के सानूं पुच्छे, दो जहानां फेरा पाईआ। कवण दवारा किस घर जाईए लुके, लुकयां रहिण किते ना आईआ। उच्ची बांह कर कर

सारे रोंदे परवरदिगार फड़ सानूं ना कुट्टे, ना देवे अन्त सज़ाईआ। आपणी हथ्थीं जड़्ह साडी पुटे, लोकमात रहिण ना पाईआ। सदी चौधवीं गए लुट्टे, लुट्ट इक्को वार वखाईआ। जिस दे नालों बैठे रुसे, सो सब दा रोसा रिहा मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अपारा, अपरम्पर आप कराइंदा। वेखणहारा सर्ब संसारा, संसार सागर खोज खुजाइंदा। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण करे कारा, करनी करता आप कमाइंदा। जुग चौकड़ी सच विहारा, बिवहारी आप जणाइंदा। मुहम्मद रोवे गिरयाज़ारा, नेत्र नैणां नीर वहाइन्दा। ईसा दोए जोड़ करे पुकारा, पुनह पुनह सीस झुकाइंदा। मूसा मंगे ख़ाक छारा, मस्तक धूढ़ी टिक्का लाइंदा। चौदां लोक होया अँध्यारा, चौदां तबक नूर ना कोए रखाइंदा। लेखा जाणे ना चन्द सितारा, चन्द चांदना ना कोए चमकाइंदा। आफ्ताब ना कोए प्यारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेल आपणा आप चलाइंदा। आफ्ताब ना कोए तलू, नूर नूर ना कोए रुशनाईआ। कोई ना जाणे लेखा नदी नूह, नूह नदी हथ्थ किसे ना आईआ। पीर पैगम्बर कढ्ढणे गए सूह, भेव अभेद ना कोए खुल्हाईआ। जिस दी वड़ के मुहम्मद ना वेखी जूह, सो प्रगट होया सच्चा माहीआ। जिस पिच्छे यूसफ़ सुटाया खूह, सो ख्वाब रिहा जणाईआ। चौदां तबकां आए बदबू, दोज़ख़ बहिश्त ना कोए वड्याईआ। अन्तिम नाता तोड़े बुत्त रूह, अरूज आपणा आप जणाईआ। जिस नूं कहिन्दे अल्ला हू, सो हक़ हक़ रिहा वखाईआ। अग्गे पीर पैगम्बर कोई ना करे मूँह, मोह मुहब्बत रहे तुड़ाईआ। जिस दे चरणां नाल ना सके छूह, सो छहबर रिहा लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल रिहा कराईआ। साचा खेल देवे तालब, तुलबा इक्को इक पढ़ाइंदा। आपे होए सब ते ग़ालब, ग़लबा आपणा आपे पाइंदा। साल उन्नी रिहा होया नाबालिग़, बाली बुध ना कोए जणाइंदा। आपणा लाह के आया आलस, निंद्रा रूप ना कोए वटाइंदा। परवरदिगार बणया सालस, साची सालसी आप कमाइंदा। आपे करे सच अदालत, अदल आपणे हथ्थ रखाइंदा। लेखा जाणे मकतूल कातिल, कतलगाह पर्दा लाहइंदा। जिस दा जलवा तक्कया बातल, सो बातन भेव खुल्हाइंदा। मेटणहार अन्धेरी रातन, नूरो नूर नूर चढ़ाइंदा। सच सिँघासण लाए आसण, सोभावन्त सोभा पाइंदा। खेले खेल पृथ्मी आकाशन, गगन गगनंतर खोज खुजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप जणाइंदा। भेव जणाए शाह नवाब, रहमान दया कमाईआ। ना कोई हिस्सा ना कोई बाब, वंडण वंड ना कोए वंडाईआ। परवरदिगार इक आदाब, आदर्श इक समझाईआ। साचा हुजरा सच महिराब, आफ्ताब सच चढ़ाईआ। पीर पैगम्बर सारे कर ला जवाब, जुमला आपणा दऐ सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे

खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह दस्से हाल, अहिवाल आप जणाईआ। जलवा जलवा जलवा इक जलाल, ज़ाहर ज़हूर दए दरसाईआ। लेखा जाणे शाह कंगाल, शाह कंगालां वेख वखाईआ। निरगुण सरगुण करे प्रितपाल, प्रितपालक वेस वटाईआ। चले चलाए अवल्लड़ी चाल, जुग चौकड़ी भेव चुकाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर निभया नाल, रूप अनूप आप रखाईआ। कलिजुग अन्तिम खेल करे निराल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप समझाईआ। खेल करे हरि निरँकारी, निरगुण दया कमाइंदा। नील वस्त्र पहने बनवारी, रूप अनूप धराइंदा। जिस गोबिन्द नाल लाई यारी, नानक आपणे अंग वखाइंदा। जिस वसाई सचखण्ड अटारी, महल अटल इक रुशनाइंदा। जिस दा नाम सति जैकारी, जै जैकार सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हाइंदा। नीले वस्त्र हरिजू पहन, गोबिन्द रंग वखाईआ। गोबिन्द वेखे आपणे नैण, नैण नैणां विच टिकाईआ। पिता पूत मन्नया कहिण, मन्न कहिणा ख़ुशी वखाईआ। अन्तिम आया देणा देण, देवणहार भुल्ल ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नील वस्त्र तन छुहाईआ। नील वस्त्र सोहे तन, तन ख़ाकी आप वड्याइंदा। सेवा लग्गे तारा चन्न, चौदां लोक मुख शरमाइंदा। संग मुहम्मद सारे ल्यांदे बन्न्ह, गुरमुखां अक्खां नाल वखाइंदा। सत्तां तबकां देवे डंन, सत्त सत्त चौदां बणत बणाइंदा। पंजां राग सुणाए कन्न, पंज आपणी गोद उठाइंदा। वेखो हरि जू देवे डंन, नाम खण्डा इक चमकाइंदा। सृष्ट सबाई नेत्र करे अन्न्ह, आपणा नेत्र ना किसे वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा वेस आप वटाइंदा। काला वस्त्र नीला रंग, रंग रंगीला आप रंगाईआ। पुरख अबिनाशी सूरा सरबँग, सूरबीर दया कमाईआ। गोबिन्द सीस सच पलँघ, प्रभ चढ़या सच्चा माहीआ। इक वजाए नाम मृदंग, चौदां तबक रिहा हिलाईआ। करनहारा खण्ड खण्ड, खण्डा खड़ग रिहा खड़काईआ। पीर पैगम्बर होए रंड, अल्ला राणी दए दुहाईआ। साडा नूर खिचिआ तारा चन्द, आपणे सीने नाल लगाईआ। साडा टुट्टा बंद बंद, हड्डी हड्डी रही कुरलाईआ। पीर पैगम्बरां रिहा ना कोई घमण्ड, बण निमाणे नेत्र नैणां नीर वहाईआ। दरोही ख़ुदाए दी नबी रसूल दी साडी झोली पा दे वंड, ख़ाली झोली रहे वखाईआ। तेरा खेल विच ब्रह्मण्ड, तेरा भेव कोए ना आईआ। तेरा कलमा कोए ना जाणे छन्द, ना कोई लिखे कलम छाहीआ। किस मैंख़ाने कीते बंद, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल इक रखाईआ। साचा खेल वस्त्र नीला, नील वस्त्र आप रंगाइंदा। प्रगट होया छैल छबीला, शहिनशाह आपणा वेस वटाइंदा। गुर अवतार वेखण आया कबीला, पीर पैगम्बर नाल मिलाइंदा। दो जहान करया आपणा हीला, दूजा संग ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा

खेल आप कराइंदा। नील वस्त्र पहर नौजवान, नईया जगत रिहा चलाईआ। जिस दी पूजा करे राम, सो रमईया फेरा पाईआ। जिस दा ध्यान धरे कृष्ना काहन, सो काहन सिर आपणे मुक्ट वखाईआ। जिस नूं ईसा करे सलाम, सो सही सलामत नज़री आईआ। जिस नूं मुहम्मद करे आदाब, बेताब फेरा पाईआ। जिस तों मंगण हक़ जनाब, सो हक़ हकीकत रिहा वखाईआ। जिस दा ढोला नानक गाया सतिनाम, सो सति सति रिहा समाईआ। जिस नूं गोबिन्द किहा पुरख अकाल, सो इक इकल्ला वेस वटाईआ। आपणा बणया आप दलाल, दिलबर आपणी दया कमाईआ। निरगुण संग निरगुण भाल, निरगुण मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा दए जणाईआ। पूरब लेखा नील वस्त्र, गोबिन्द दए वड्याईआ। दो जहानां इक्को शस्त्र, लाशरीक आप चमकाईआ। तिक्खी धार नाम अस्त्र, आतश रूप दए वखाईआ। जुग चौकड़ी गुर अवतारां पीर पैगम्बरां कराउँदा रिहा कसरत, अन्तिम घोल वेखे चाईं चाईंआ। आपणी मिटावण आया आप हसरत, दूजा संग ना कोए रलाईआ। चौदां लोक करदे रहे ऐश इशर्त, आशक माशूक भेव ना राईआ। सूफ़ी मिटा के गए आपणी फ़ितरत, फ़तवा जगत सीस टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा वस्त्र इक रंगाईआ। साचा वस्त्र नीला रंग, हरि रंगणहार करतारा। गोबिन्द लाया आपणे अंग, अंगीकार करे निरँकारा। जिस वसाया पुरी अनन्द, सो वसे सम्बल धाम न्यारा। जिस नूं कहिन्दे गुजरी चन्द, सो शब्दी खेल अपारा। जिस ने पाई पंजां वंड, सो पंजां करे प्यारा। जिस ने मेटया सूरज चन्द, गुरमुख चमकाए सच सितारा। गुरमुखां अन्दर रखे आपणा परमानंद, एका बणे दर भिखारा। करे खेल सूरा सरबँग, नौ खण्ड पृथ्मी इक वणजारा। चार वरन सुणाए छन्द, हिंदू मुस्लिम सिख ईसाई दए सहारा। पीर पैगम्बर विच पाए ना कोई वंड, सारे कीते पार किनारा। आपणी वंडण रिहा वंड, प्रगट हो विच संसारा। दूई द्वैती ढाहे कंध, इक्को इक वखाए सच मनारा। कटणहारा धर्म राए दा फंदी फंद, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नीले वस्त्र तन शृंगारा। नीले वस्त्र पगड़ी सोहे सीस, हरि सीस सीस वड्याईआ। इक इकल्ला आया हरि जगदीश, जगत उलटी रीत वखाईआ। लेखा चुकाए मन्दिर मसीत, मुसल्ला हेठ ना कोए विछाईआ। नबी रसूलां वेखे नीत, नीतीवान फेरा पाईआ। भेव खोल्हे आप अनडीठ, अनडिठड़ी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वस्त्र एका तन छुहाईआ। वस्त्र तन गया लाग, हरि नीलम आप रंगाइंदा। सचखण्ड दा सच चिराग, लोकमात जगाइंदा। जुग जुग दा भगत वैराग, हरि भगवन आप मिटाइंदा। कर्म कर्म दा धोवे दाग़, निर्मल नीर वखाइंदा। दो जहानां रच रच काज, साचा सगन मनाइंदा। खेले खेल ग़रीब निवाज, ग़रीब निमाणयां गले लगाइंदा।

गुर गोबिन्द दे के गया आवाज़, उच्ची कूक कूक सुणाइंदा। जिस मेरा साजण ल्या साज, मैं उस दा राह जणाइंदा। कलिजुग अन्तिम आवे भाज, निहकलंक नाउँ रखाइंदा। निउँ निउँ करे ना किसे निमाज़, निमाज़ी रूप ना कोए वटाइंदा। चार जुग दा खोल्हण आए पाज, ग़ाज़ी पाज़ी वेख वखाइंदा। नवीं साजणा लए साज, साजणहार दया कमाइंदा। लेखा चुकाए हाजी हाज, मक्का काअबा फोल फुलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा वस्त्र इक सुहाइंदा। साचा वस्त्र तन चोला, चोली हरि जू आप बदलाईआ। आपणा भेव आपे खोल्हा, खोल्ह ख़ालक ख़लक रिहा समझाईआ। पीर पैगम्बरां कोलों रखदा रिहा उहला, लुक लुक मुख छुपाईआ। कलिजुग अन्तिम बण कहार, चुक्कण आया डोला, सेवक बणया सच्चा माहीआ। मुरीद सारे पाओ रौला, मुर्शद आया बेपरवाहीआ। जिस गोबिन्द नाल कीता कौला, सो कौल रिहा निभाईआ। करे खेल उपर धौला, धरनी धरत धवल वड्याईआ। जन भगतां भार करे हौला, गुर पीरां सिर पंड चुकाईआ। वेखो खेल करदा की मौला, मौली तन्दी तन्द बंधाईआ। आपे बण के आया विचोला, विचली गल्ल रिहा समझाईआ। जिस दा पर्दा किसे ना फोला, सो आपणी खलड़ी रिहा लुहाईआ। जिस दा तोल किसे ना तोला, सो कंडा गुरमुखां हथ्थ फड़ाईआ। जिस दा गाउँदे रहे ढोला, सो ढोला गा गा ख़ुशी कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वस्त्र रंग इक रंगाईआ। वस्त्र नील रंग मलंग, मलाह नज़र किसे ना आइंदा। जिस दे पिच्छे ऐली कसे तंग, दुलदुल फड़ फड़ सेव कमाइंदा। जिस दी गोबिन्द खिच्चे कमंद, भथ्था तीर नाल मिलाइंदा। जिस नूं पीर पैगम्बर गाउँदे बत्ती दन्द, दन्दां विच कदे ना आइंदा। जिस ने कलमा सुणाया रसूलां छन्द, सो संसा सर्ब चुकाइंदा। जो वसया जेरज अंड, नूर ज़हूर आप धराइंदा। जिन बणाया तारा चन्द, सो तारा चन्द आपणे हथ्थ रखाइंदा। वेखो पीर पैगम्बर पाउदे डण्ड, नेत्र नैण नीर वहाइंदा। साडी उम्मत होई रंड, सिर हथ्थ ना कोए टिकाइंदा। सदी चौधवीं भागां मंद, साचा भाग ना कोए लगाइंदा। दीन दयाल ना होया बख्शंद, आपणी बख्शशि आप छुपाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप वखाइंदा। नीला वस्त्र जगत पाजामा, पाज सब दा दए खुल्हाईआ। पंज तत्त ना पूजा रामा, राम निरगुण गया आईआ। लेखा चुक्के राधा कृष्ना काहना, शब्द काहन फेरा पाईआ। प्रगट होया वड अमामा, ईमान आपणा दए वखाईआ। बिन लिखण पढ़न तों जाणे कलामा, लेखा लिख्त ना कोए समझाईआ। बण बरदा देवण आया पैग़ामा, जबराईल असराईल असराफील मेकाईल माण मिटाईआ। बाहरों वेखण पंज तत्त काया पहरया जामा, वस्त्र नीले रंग रंगाईआ। अन्दर वेखण इक भगवाना, जोती नूर नूर रुशनाईआ। बन्न्हण आया सच्चा गाना, मौली तन्द इक वखाईआ। लेखा चुक्के दो जहानां,

बन्धन इक्को इक बंधाईआ। करे खेल वड मेहरवाना, मेहर आपणी आप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। नीला रंग चरण जोड़ा, हरि जोड़ी जोड़ जुड़ाइंदा। पुरख अबिनाशी इक्को घोड़ा, शब्दी शब्द वंडाइंदा। सस्से उपर लग्गा होड़ा, होका दे जणाइंदा। हँ ब्रह्म प्रभ आपे बौहड़ा, बौहड़ी बौहड़ी सर्ब कुरलाइंदा। अन्तिम वक्त रहि गया थोड़ा, थोड़ा थोड़ा पन्ध मुकाइंदा। चौदां तबक ना लम्मां चौड़ा, इक अंगुशत हेठ दबाइंदा। लख चुरासी वेखे मिठ्ठा कौड़ा, कौड़ा सब नज़री आइंदा। पंडत पांधिओ वेखो आया ब्रह्मण गौड़ा, जिस ने गोबिन्द अन्दर लाया पौड़ा, डण्डा नज़र किसे ना आइंदा। अग्गे मार्ग दस्से सौड़ा, बिन हरि जू पार ना कोए कराइंदा। गोबिन्द अटकाया इक्को रोड़ा, गुर अवतार पीर पैगम्बर ना कोए हटाइंदा। जिस दी गोबिन्द कह के गया पए लोड़ा, सो लोड़ींदड़ा साजण घर घर फेरा पाइंदा। उठो वेखो खुल्ला वेहड़ा, चार दीवार ना कोए वखाइंदा। सूरज चन्द सतार छेड़न छेड़ा, छीकर हूंगर एका लाइंदा। हरि का भेव जाणे केहड़ा, कह कह हाल ना कोए सुणाइंदा। जिउँ भावे तिउँ बन्न्हे बेड़ा, बन्न बेड़ा आपणे कंध उठाइंदा। जन भगतां राह दस्सया तूं मेरा मैं तेरा, तेरा मेरा भेव कोए ना आइंदा। कलिजुग अन्तिम पीर पैगम्बर कोई ना रखे वड्डा जेरा, ज़ेर ज़बर सर्ब मिटाइंदा। बिन पुछिउँ पाया फेरा, बिन सद्दयां सद्दा आप जणाइंदा। हकीकत करे हक़ नबेड़ा, लाशरीकत शरीकत आप खपाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तन वस्त्र इक छुहाइंदा। तन वस्त्र चढ़या रंग गूढ़ा, बेपरवाह आप रंगाईआ। लाल मैहन्दी रंगण चूड़्हा, मौली तन्द मींढी रिहा गुंदाईआ। नाता तुट्टणा बहिश्ती हूरां, हरि हरि राग ना कोए सुणाईआ। मुहम्मद लेखा करे पूरा, पूरा पूरन रिहा पाईआ। गोबिन्द बचन ना होए अधूरा, हदूद सब दी दए मिटाईआ। आपणी ज़रूरत पूरी करे ज़रूरा, ज़ाहर ज़हूर सच्चा शहिनशाहीआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां आपणे विच मिलाए जोती नूरा, नूर धर ना कोए जणाईआ। प्रगट होया योद्धा सूरा, सूरबीर आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मौली तन्द हथ्थ उठाईआ। मौली तन्द वेख हथ्थ, मुहम्मद राह तकाइंदा। मेरी तोबा मेरी बस, बसता आपणा आप बन्न्हाइंदा। मेरी कुरान गा ना थक्की तेरा जस, तेरा जलवा नज़र ना आइंदा। चौदां सदीआं राह रिहा तक्क, बुढ्ढा शेख़ नैण उठाइंदा। अन्तिम बूटा गया पक्क, फल तेरे हथ्थ फड़ाइंदा। नाता तुटया मदीना मक्क, मकबरा कोए ना मोहे सुहाइंदा। मेरी नकेल तेरे हथ्थ, आपणी डोरी तोहे फड़ाइंदा। दोए जोड़ वास्ता घत्त, आपणी भुल्ल बख्शाइंदा। लेखे ला मेरी रत्त, मेरा करबला कूक सुणाइंदा। हसन हुसैन गए ढठ्ठ, अली अली ना कोए जणाइंदा। बिन तेरे किसे दर ना मिल्या रस, साचा रस ना कोए वखाइंदा। तारा चन्द रहे छुप, भेव अभेद ना कोए जणाइंदा। जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर तेरे आस रखाइंदा। तेरे दर आस मेरे मौला, इक्को इक रखाईआ। चौदां सदीआं पूरा करदे कौला, कँवल नैण तेरी वड्याईआ। आपे वसें परदे उहला, पर्दानशीं आपणा नाउँ धराईआ। मेरा भार करदे हौला, तेरे हथ्थ समरथ वड्याईआ। मेरा चम्म तेरा बणे पौला, पानही रूप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म रिहा जणाईआ। मुहम्मद वेख बेनक़ाब, नुक्ता आपणा आप मिटाइंदा। दर दरवेश कर आदाब, आदत इक्को इक समझाइंदा। ना कोई कलमा ना निमाज़, नज़ाम आपणा आप बदलाइंदा। ना कोई साजण रिहा साज, जलवा नूर आप प्रगटाइंदा। लख चुरासी रच रच काज, चौदां तबक पर्दा लाहइंदा। चरण दवारे आउणा भाज, हरि भावी आप मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप जणाइंदा। आपणा हुक्म हरि जणा, एका एक समझाईआ। हथ्थीं तन्द लैणा बंधा, बन्धन पिछला दए मुकाईआ। साची वंडण दए वंडा, वंडणहारा थाउँ थाईंआ। आपणी हथ्थीं गंढ्ढां दए बन्हां, खोल्हण कोए फेर ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। गोबिन्द रंग नीली धार, नीले वाला आप रंगाइंदा। शहिनशाह शाह बण सच्ची सरकार, शाह पातशाह हुक्म सुणाइंदा। लेखा लिखे अगम्म अपार, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। कलिजुग अन्तिम खेल अपार, हरि करतारा आप कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा आप सुणाइंदा।