१९ कत्तक नूं एह शब्द राष्ट्रपती नूं फोटो नाल भेजे गए
सच संदेसा राज राजान, शाह पातशाह आप जणाईआ। पुरख अबिनाशी हुक्मरान, एका हुक्म मनाईआ। तख्त निवासी नौजवान, साचे तख्त सोभा पाईआ। कलिजुग अन्तिम बण प्रधान, नाम प्रधानगी इक वखाईआ। वाली हिन्द कर ध्यान, हरि ज्ञान रिहा दृढ़ाईआ। सम्मत अठारां खिच्ची विच्चों आप म्यान, तिक्खी धार धार जणाईआ। रजिन्दर प्रशाद बणया अञ्याण, हरि हरि भेव कोए ना पाईआ। पंडत नहरू बणया आप सुजान, जगत विद्या करे लड़्हाईआ। अन्त वरासत होणी वैरान, सिआसत कम्म किसे ना आईआ। नेत्र खोल्ह बाल अंजाण, श्री भगवान रिहा समझाईआ। प्रगट होया वाली दो जहान, निहकलंका नाउँ रखाईआ। बवंजां देशां संदेसा दे विच जहान, पिछला लेखा याद कराईआ। भुलया रहे ना शाह इंगलस्तान, इंक इंक लिखे लेख नाल छाहीआ। अमरीका बणया ना रहे विधान, भेव अभेद रिहा खुल्हाईआ। नेत्र खोल्हे शाह ईरान, शहिनशाह इक्को हुक्म मनाईआ। रूसा चीना दे ब्यान, सच ब्याना इक जणाईआ। शब्द अगम्मी इक तूफ़ान, तोहफ़ा घर घर दए
पुचाईआ। अन्तिम सारे होणे वैरान, वैरी वैर ना कोए कमाईआ। लेखा चुकणा शाह अफ़गान, तुरकस्तान तुरत करे लड़ाईआ। प्रगट होया योद्धा सूरबीर बली बलवान, बल आपणा दए वखाईआ। सत्त रंग वखाया जिस निशान, राष्ट्रपती हथ्थ फड़ाईआ। सो आया विच मैदान, आपणा पर्दा रिहा उठाईआ। पहली चेत्र देवे ज्ञान, गोष्ट करे थाउँ थाईंआ। पटणे लौहण जाए मुकाण, बेमुकाम फेरा पाईआ। आपणी फेर जणाए शान, शहिनशाह इक्को इक अख्वाईआ। पन्थ ख़ालसा होए हैरान, हरि जू हरि हरि आपणा हुक्म जणाईआ। गोबिन्द सूरा प्रगट होया मेल मिलाया गुण निधान, गुण आपणा आप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक्को इक जणाईआ। सच संदेसा शाह सुल्ताना, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। साचा खण्डा कढ्ढ म्याना, मीआं बीवी वंड वंडाइंदा। मीआं बणयां आप भगवाना, बीवी सिआसत रूप वखाइंदा। आपे वेखण आया घर घर ख़ाना, दर दर आपणा कुण्डा लाहइंदा। अन्तिम झुल्लणा इक निशाना, निशाना आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक सुणाइंदा। सच संदेसा पाक सदर, परवरदिगार आप जणाइंदा। उम्मत नबी पैणा ग़दर, ना कोई मेट मिटाइंदा। बिन ख़ुदावंद करे ना कोई कदर, कादर आपणा हुक्म वरताइंदा। सदी चौधवीं नज़ाम देवे बदल, बदला आपणे हथ्थ रखाइंदा। करन आया साचा अदल, अदालत इक्को इक रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा आप सुणाइंदा। सच संदेसा अरब कासर, हरि हरि आप जणाईआ। नेत्र खोल्ह सदर नासर, नास्तिक रूप सर्ब ख़ुदाईआ। लहिंदी दिशा वखाए आतश, अग्नी अग्ग अग्ग लगाईआ। वेखो करे खेल ख़ुदावंद साज़श, आपणी साज़श ना किसे जणाईआ। मुहम्मद पूरी करन आया ख्वाहिश, ख्वाहिश उम्मत नाल मिलाईआ। अन्तिम निक्की जेही रहिण देवे इक्को शाख़, शनाख़त आपणी दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक पुचाईआ। सच संदेसा ईरान शाह, हुक्मरान आप जणाईआ। अन्त भुल्ले सच्चा राह, रहबर नज़र कोए ना आईआ। इबादतख़ाना कोई दिसे ना, सजदा सीस ना कोए झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म इक वरताईआ।
उन्नी कत्तक सच दिहाढ़ा, इक इक नाल मिलाईआ। एका नांयां कर विहारा, बिवहारी खेल कराईआ। एका नांयां कर उज्यारा, उज़र सब दा दए मिटाईआ। एका नांयां बोल जैकारा, जै जैकार दए सुणाईआ। एका नांयां कर तैयारा, त्रैभवण बूझ बुझाईआ। एका नांयां ला अखाड़ा, नव खण्ड नाच नचाईआ। एका नांयां पुरख नारा, नर नरायण वेख वखाईआ।
एका नांयां साची कारा, करता पुरख आप कमाईआ। एका नांयां कर पसारा, पसर पसारी वेखे थाउँ थाईंआ। एका नांयां दे अधारा, सच प्यारा दए वखाईआ। एका नांयां रूप वटाए चन्न सतारा, तार सतार हिलाईआ। एका नांयां भगत दवारा, भगवान दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका उन्नी आपणी उनती लए कराईआ। एका उंनी खेल उनीसा, हरि करता आप कराइंदा। एका खेल जगत जगदीशा, जगदीश्र आप जणाइंदा। एका नाम इक हदीसा, एका हज़रत आप पढ़ाइंदा। एका रूप दस्से अनडीठा, अनभव आपणा रंग रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नांयां मेल मिलाइंदा। एका नांयां नईया नाउँ, नर निरँकारा आप चलाईआ। एका नांयां मेला सहिज सुभाउ, सतिगुर पूरा आप मिलाईआ। एका नायां नज़री आए हर घट थाउँ, घट घट रिहा समाईआ। एका नांयां निउँ निउँ लागो पाउँ, पारब्रह्म सच सरनाईआ। एका नांयां मेल मिलाया पिता माउँ, मात पित आप अख्वाईआ। एका नांयां भगत उधारे फड़ फड़ बाहों, बालक आपणे लेखे लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल रिहा जणाईआ। आपणा खेल करे भगवन्त, भगवन आपणी दया कमाइंदा। चन्द कहे तूं मेरा कन्त, हउँ नारी रूप वटाइंदा। तेरी महिमा सदा अगणत, लेखा लिख ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर तेरे ओट रखाइंदा। तारा कहे मैं तेरा तारा, तारनहार तेरी वड्याईआ। कलिजुग आया अन्त किनारा, तट रोवे दए दुहाईआ। आदि जुगादि तेरा प्यारा, प्रेम प्यार भुल्ल ना जाईआ। हउँ बरदा सेवादारा, बालक तेरी सेव कमाईआ। तूं बेपरवाह परवरदिगारा, तेरी डूँग्घी गार नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर तेरे ओट रखाईआ। चन्द कहे मैं तेरा नूर, नूर नूर विच समाइंदा। तूं साहिब हाज़र हज़ूर, हज़रत तेरे अग्गे वास्ता पाइंदा। मेरी बेनन्ती कर मंज़ूर, मनशा होर ना कोए वधाइंदा। चौदां सदीआं तप्या वांग तन्दूर, तुध बिन सीतल धारा ना कोए वखाइंदा। मेरा मुआफ़ कर कसूर, कसूरवान वास्ता पाइंदा। मैं विछड़यां रिहा तैथों दूर, नेरन नेर ना कोए ल्याइंदा। मेरा कटदे शरअ जूड़, शरीअत वंड ना कोए वंडाइंदा। मैं तेरे चरणां लावां धूढ़, मस्तक टिक्का इक वखाइंदा। तुध बिन होया मज़बूर, मेरी मज़बूरी ना कोए मुकाइंदा। तूं सर्ब कलां भरपूर, घट घट आप समाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर तेरे झोली डाहइंदा। तारा कहे मैं तेरा तारा, तुध बिन नज़र कोए ना आईआ। चौदां लोक ना कोए सहारा, सिर हथ्थ ना कोए रखाईआ। तेरी ख़ुदाई तेरा लाए नाअरा, लाशरीक तेरी शनवाईआ। शहिनशाह तेरा नज़ारा, जलवा नूर नज़र ना पाईआ। तूं हद्द हदूद वसें बाहरा, शरअ वंड ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चन्द
सतारा दए दुहाईआ। चन्द सतारा रिहा कूक, कूक कूक सुणाइंदा। तूं साहिब ऊँचो ऊँच, महल अटल डेरा लाइंदा। सदी चौधवीं होणा कूच, कूचा गली रहिण कोए ना पाइंदा। ताणा पेटा नज़र आए ना कोए सूत, बण तरखाण सूत्र लाइंदा। आपे घड़ें सच कलबूत, कलमा आपणा आप पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तारा चन्द मंग मंगाइंदा। तारा चन्द करे पुकार, दरोही दरोही रहे सुणाईआ। मेल मिला सांझे यार, यारी यारां नाल रखाईआ। तुध बिन पावे ना कोए सार, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। पीर पैगम्बर कर गए किनार, कन्नी आपणी गए छुडाईआ। तेरे दर ते डिगे आण, निउँ निउँ चरणां सीस निवाईआ। असीं पिच्छे रहे अंञाण, तेरा भेव कोए ना पाईआ। उन्नी कत्तक कर पछाण, वीह अठारां करी कुड़माईआ। गोबिन्द ख़ून दित्ता बलीदान, नीहां हेठ आप रखाईआ। उत्ते भगत दवारा बणया इक निशान, निशांना सच सच झुलाईआ। जिस घर वसे आप भगवान, भगवन आपणा डेरा लाईआ। गुरमुखां दवारे आया बण महिमान, मेहरवान फेरा पाईआ। जन भगतां दी मन्नण आया आण, आपणा ताण गया मिटाईआ। उत्ते बहि के पिच्छे आपणा देवे सच ब्यान, ब्याना आपणा नाम रखाईआ। भगतो दयो इक्को दान, दाता झोली अग्गे डाहीआ। हुक्म करो ते अन्दर वड़ां आण, हुक्मे अन्दर आपणा हुक्म जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। चन्द सतारा पए रो, नेत्र नैणां नीर वहाया। साडी सुरत संभाले ना को, कूट कूट नज़र कोए ना आया। तेरे चरणां नाल ना सके छोह, बांके छोहरे देण दुहाया। तूं भगत दवारे आया छब्बी पोह, मोह मुहब्बत इक वधाया। पीर पैगम्बरां ल्या टोह, अन्दर वड़ वड़ पर्दा लाहया। सब दी वस्त लई खोह, आपणे अन्दर आप छुपाया। आपणे जिहा आपे हो, रूप आपणा आप प्रगटाया। दो जहानां करे लो, लोआँ पुरीआँ नूर वखाया। असीं गूढ़ी नींद गए सो, पीर पैगम्बर ना किसे उठाया। साडे नाल कमाया धरोह, तेरे अग्गे वास्ता पाया। तूं होवीं ना आप निरमोह, तुध बिन माण ना कोए दिवाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची दया आप कमाया। सुण तारे मेरे छोटे लाल, हरि साचा सच जणाईआ। सदी चौधवीं खा जाए काल, महाकाल डौरु रिहा वजाईआ। चौदां तबक होण बेहाल, बेहबल होवे सर्ब लोकाईआ। मुहम्मद संग ना निभे नाल, सगला संग ना कोए रखाईआ। साचा मार्ग दयां सिखाल, पर्दा उहला इक चुकाईआ। गोबिन्द बणे तेरा दलाल, बण विचोला मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल रिहा जणाईआ। साचे तारे तेरा मेल नाल मनजीत, मन वासना पूर कराइंदा। आपणी छाती उत्ते मारी लीक, पिछली लीक आप मिटाइंदा। अग्गे कोई ना दिसे फ़रीक, फ़िरका सब दा आप बदलाइंदा। आपणी लिख लिख दए तारीख़, पिछली तहिरीक
सर्ब मिटाइंदा। बाले बाले रहे उडीक, बाली बुध वेख वखाइंदा। तेरी रखे सच प्रीत, प्रीतीवान आप निभाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि साचा हुक्म जणाइंदा। चन्द कहे मैं तेरा चन्द, तेरे नूर समाईआ। जिउँ भावे तिउँ टुट्टी गंढ्ढ, गंढ्ढणहार बेपरवाहीआ। तेरा गोबिन्द मेला पुरी अनन्द, पुर अनन्द आपणे विच वखाईआ। जे तूं माण दित्ता लाल गुजरी चन्द, मैं चन्द तेरी सरनाईआ। चौदां तबक दे के आया कंड, आपणी करवट रिहा बदलाईआ। ला सीने पा दे ठंड, मेरी कट पिछली जुदाईआ। मैं तेरा माणां इक अनन्द, अनन्द तेरे चरण समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर तेरे मंग मंगाईआ। सुण चन्द मेरे सीतल सीत, हरि साचा सच जणाइंदा। तेरा मेला नाल जगदीश, जगदीश्र आप कराइंदा। जिस दवारे छत्तर झुले प्रभ साचे सीस, सो दवारा सोभा पाइंदा। तेरी कोई ना करे रीस, तेरी बेनन्ती आपणे लेखे लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चन्द सितारे आप समझाइंदा। चन्द सतारा दोवें लाल, लालन आपणे रंग रंगाईआ। आपणी छाती लए स्वाल, गुरमुखां राह वखाईआ। सारे उठ उठ करो भाल, बिन भालयां नज़री आईआ। बण बरदा होया दलाल, सच दलाली रिहा कमाईआ। तुहाढ्ढी झल्लदा रिहा झाल, शाह कंगाल रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चन्द सतार दए वड्याईआ। चन्द सतार साचे लाड़े, धुर दरगाही आप प्रगटाइंदा। उन्नी कत्तक चढ़ाए खारे, खारा आपणी हथ्थीं उठाइंदा। चौदां सदीआं मुहम्मद देंदा रिहा लारे, ला ला लारा वक्त लँघाइंदा। आप बैठा रिहा पार किनारे, उरार रूप ना कोए वखाइंदा। दूर दुराडे दस्सदा रिहा नाल इशारे, इशारा आपणा आप प्रगटाइंदा। करे खेल परवरदिगारे, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग आप वखाइंदा। चन्द सतारे चढ़या चाअ, चाउ घनेरा इक वखाईआ। परवरदिगार मिल्या आ, मिल मिल ख़ुशी मनाईआ। साची दरगाह बणे मलाह, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। साचा मार्ग दए वखा, रहबर बणे सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे रंग आप रंगाईआ। चन्द सतारे साचे पूत, हरिजू आपणे रंग रंगाइंदा। एका पेटा ताणा दिसे सूत, सूत्र धारी वेख वखाइंदा। लेखा जाणे आप अनूप, महिमा आपणी आप सुणाइंदा। शहिनशाह वड भूपन भूप, भूपत राज जोग कमाइंदा। लेखा जाण चार कूट, दहि दिशा फोल फुलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नांयां वेख वखाइंदा। एका नांयां सम्मत उंनी, बीस बीस दए वड्याईआ। पुरख अबिनाशी वड गुण गुणी, गुणवन्ता फेरा पाईआ। लेखा चुकाए मुस्लिम सुन्नी, शीआ रूप ना कोए वखाईआ। लहिणा चुक्के ·षी मुनी, तपी तपीश्र ना कोए वड्याईआ। चोटी सब दी जाए मुन्नी, मोन आपणा सके ना कोए खुल्हाईआ। बिन भगत
किसे घर ना वज्जे राग नाद धुनी, धुन आत्मक ना कोए शनवाईआ। सब दे सिर तों लथ्थे चुन्नी, कन्त सुहाग ना कोए हंढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सुत दए वड्याईआ। चन्द सतारे तेरा सति, सति सतिवादी आप जणाइंदा। उम्मत नबी रसूल देवे मति, मसला इक्को इक पढ़ाइंदा। आपे जाणे मितगत, गतमित आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, उन्नी कत्तक आप वड्याइंदा। उन्नी कत्तक मेला मेल, मिल मिल ख़ुशी कराईआ। साहिब सतिगुर सज्जण सुहेल, घर साचा वेख वखाईआ। वसणहारा सदा नवेल, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। गोबिन्द लेखा गुरु गुर चेल, चेला गुर आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, वस्त्र नील रंग रंगाईआ। वस्त्र नील रंग अपारा, परा पसन्ती मद्धम बैख़री भेव ना आया। आदि जुगादी जिस दा इक्को नाअरा, ज़ाहरा आपणा नूर रुशनाया। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दा करदे गए मुशाअरा, मुश्कल हल्ल ना कोए कराया। सो अन्तिम जन भगतां भगत दवारे देवे पहरा, बण सेवादार सेव कमाया। अग्गे औण ना देवे कोई ऐर ग़ैरा, ग़ैरत आपणी रिहा जणाया। कलिजुग अन्तिम वरते कहरा, कहर आपणे रंग रंगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहया। चन्न सतार दोवें जागे, जागरत नैण खुल्हाईआ। प्रभ दर साचे आए भागे, आपणा पन्ध मुकाईआ। पुरख अबिनाशी तेरा काजे, तुध बिन अवर ना कोए सहाईआ। पीर पैगम्बर तेरा कलमा पढ़दे गए निमाज़े, तेरे हुजरे सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर तेरे इक सरनाईआ। पुरख अबिनाशी हो दयाल, आपणी दया कमाइंदा। चन्द सतारे सुरत संभाल, सुरती सुरत खुल्हाइंदा। चरण प्रीती निभे नाल, सच निशाना इक वखाइंदा। पहलों वेखो सृष्ट सबाई हुन्दी बेहाल, धीरज धीर ना कोए धराइंदा। चारों कुण्ट आए ज़वाल, ज़ावीआ आपणा ना किसे समझाइंदा। कुतर रूप वंड वंडे ना कोए जहान, रकबा मुरक्कब ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप समझाइंदा। चन्द सतारे सुण लै बात, बेपरवाह जणाईआ। चौदां तबक अन्धेरी रात, अन्ध अन्धेरा छाईआ। नार कुलखणी होई कमज़ात, कलमा नबी ना कोए शनवाईआ। पंज वक्त ना कोए निमाज़, वुज़ू बांग ना कोए वड्याईआ। सच मिले ना कोई सफ़ात, सिफ़रा सिफ़र ना कोए गंवाईआ। एका अल्फ़ ना मिले नजात, ये युकती ना कोए समझाईआ। साचा दिसे ना कोए बागात, माली बण सेव ना कोए कमाईआ। पीर पैगम्बर मार्ग दस्स दस्स गए बहु भांत, पर्दा सके ना कोए चुकाईआ। आप दूर दुराडे रहे झाक, तेरा दरस कोए ना पाईआ। चन्द सतारे तेरा बणया हरि जू साक, आपणा संग रखाईआ। कर किरपा पर्दा देवे ढाक, ढाकन को पत सच्चा माहीआ। तेरा
लेखा करे बेबाक, लहिणा कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या रिहा समझाईआ। चन्द सतार चरण फड़, सीस जगदीश झुकाया। तेरे दवारे डिगे दड़, निधड़क बेपरवाहया। कर किरपा बाहों लै फड़, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। चौदां तबक गए हर, जित नज़र कोए ना आया। तुध बिन साईं गए मर, मरन मरन ना कोए मिटाया। कर किरपा आपणे बन्न्ह लड़, इक्को डोरी तन्द रखाया। तेरे दवारे लग्गे जड़्ह, ना सके कोए उखड़ाया। तेरा नाउँ लईए पढ़, पढ़ पढ़ शुकर मनाया। तेरयां भगतां सेवा लईए कर, बण सेवक वेस वटाया। तेरे दवारयों आवे डर, वेले अन्त ना दएं दुरकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, चन्द सतार सीस झुकाया। चन्द सतार गए झुक, झुक झुक सलाम बुलाईआ। पिछला पैंडा गया मुक्क, अग्गे तेरे हथ्थ वड्याईआ। पीर पैगम्बरां कोलों ल्या पुच्छ, बणे कोई ना सच मलाहीआ। परवरदिगार सब दीआं जड़्हां रिहा पट्ट, ना सके कोए लगाईआ। कलिजुग अन्तिम आपे प्या उठ, बल आपणा आप धराईआ। जन भगत बणाए साचे सुत, पिता पूत जोड़ जुड़ाईआ। लग्गी प्रीत ना जाए छुट्ट, बन्धन बंध ना कोए तुड़ाईआ। भगत फलवाड़ी गई फुट, सतिजुग साचा नूर रुशनाईआ। आप सुहाए आपणी रुत्त, रुत्त रुतड़ी आप महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साडी पूरी आस कराईआ। श्री भगवान दस्से भेत, भेव आप जणाईआ। सम्मत चढ़ना पहली चेत, वीह सौ वीह बिक्रमी दए वड्याईआ। चन्द सतारे छाती उत्ते लैणा खेड, पिता पूत लाड कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा रिहा सुणाईआ। चन्द सतारे करो ध्यान, हरि साचा सच जणाइंदा। सारे रखो इक ईमान, अमाम आप समझाइंदा। बग़ले मारो जगत कुरान, कुरा आपणा फेर वखाइंदा। ना कोई कलमा ना कलाम, हरफ़ बहरफ़ ना कोए पढ़ाइंदा। दीन मज़्हब ना कोए इस्लाम, शरअ शरीअत ना कोए रखाइंदा। सच्चो सच इक नज़ाम, नज़रीआ इक्को इक पाइंदा। बणया रहे आप ग़ुलाम, बरदा रूप आप हो जाइंदा। ना कोई सुबह ना कोई शाम, चन्द सतार ना कोए चमकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताइंदा। साचा हुक्म चन्द सतारे, हरि हरिजू आप जणाईआ। देवणहारा वस्त अपारे, वासतक इक्को इक वरताईआ। दोए लाल बैठे सच दवारे, दर पर्दा रिहा खुल्हाईआ। जगत जगदीश वाजां मारे, सोहँ ढोला एका गाईआ। आ चन्द मेरे चन्द प्यारे, तैनूं साहिब साचा चन्द दयां वखाईआ। जिस दी जोत अठ्ठे पहर चमकां मारे, रैण अन्धेरी ना कोए वखाईआ। आदि जुगादि ना होए धूंआँधारे, बादल उपर ना पर्दा पाईआ। सो साहिब मेरा वसे सचखण्ड दवारे, सचखण्ड दवारा लोकमात बणाईआ। सीस बन्न्हे सच दस्तारे, दस्त आपणे सेव कमाईआ।
गोबिन्द मेला कन्त भतारे, घर पाया सच्चा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। आ सतारे वेख सति, सति सतिवादी आप जणाइंदा। छोटा बाला देवे मति, मनजीता मन जितया हथ्थ किसे ना आइंदा। आ के वेख मेरा कमलापति, कोझयां कमलयां गले लगाइंदा। जिस दा गोबिन्द सत्थर बैठा घत्त, सो गोबिन्द विच समाइंदा। चरण दवारे आ के ढठ्ठ, डिगयां फड़ उठाइंदा। चार जुग दयां विछड़यां होया इकठ्ठ, आप आपणा मेल मिलाइंदा। जिस दो जहान चलाया रथ, गुर अवतार पीर पैगम्बर राह वखाइंदा। सो साहिब होया प्रगट, प्रगट आपणी जोत जगाइंदा। सच सतारे साचा नाम लैणा रट, सोहँ ढोला इक अल्हाइंदा। तेरा मिटे विछोड़ा फट्ट, पट्टी आपणे नाम बंधाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप वखाइंदा। चन्द सतार सुण संदेसा, इक ध्यान लगाईआ। कवण वेला मिले नर नरेशा, नर नरायण बेपरवाहीआ। पिछला चुकाए मूल लेखा, मुल्लां शेख़ संग तुड़ाईआ। अग्गे करे नाल भगतां हेता, हित्त आपणा नाल मिलाईआ। दर आयां घर खोल्हे भेता, भेव अभेद जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चन्न सतार दए वड्याईआ। चन्न सतार तेरा चुक्कया लहिणा, हरि लहिणा लेखे पाइंदा। उठ उठ वेखो आपणे नैणां, नेत्र नैणां आप वखाइंदा। जिउँ भगतां मन्यां मेरा कहिणा, तिउँ साचा हुक्म सुणाइंदा। सरन सरनाई साचे बहिणा, दर घर साचा इक खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मण्डल मण्डप आप वड्याइंदा। चन्द सतारा मण्डल धार, भूमका धवल दए वड्याईआ। आकाश आकाशां खेल न्यार, प्रकाश प्रकाश लए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची रुतड़ी रुत्त महकाईआ। साची रुतड़ी सोहे रुत्त, हरि सतिगुर आप सुहाइंदा। करे खेल अबिनाशी अचुत, पर्दा उहला आप उठाइंदा। पहली चेत्र मण्डल मण्डप लए पुच्छ, बचया कोए रहिण ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक सुणाइंदा। सच संदेसा चुप्प चुपीता, चौहां हरि जणाईआ। आदि जुगादी जुग जुग रीता, भगवन आप बणाईआ। लेखा चुक्के मन्दिर मसीता, मस्तक तिलक ना कोए छुहाईआ । त्रैगुण तपे ना कोए अंगीठा, हवन कुण्ड ना कोए वड्याईआ। ना कोई कबाब भुन्ने उपर सीखां, छुरी हलाल ना कोए समझाईआ। झटका करे ना कोई प्रीता, गोबिन्द खण्डा इक खड़काईआ। चार वरन दस्से इक तरीका, तरा तरा नाल समझाईआ। प्रभ का भाणा लागे मीठा, सद मन्नो इक रज़ाईआ। गुरमुख इक सत्त छे पंज जे ना फोलदे मेरा अगीठा, घर घर बहिंदा डेरा लाईआ। पुरख अकाल वखाउदा इक्को रीता, मन्दिर मसीतां डेरा ढाहीआ। मेरा साहिब सदा सद जीता, ना मरे ना जाईआ। वेखो गुर अवतारां पीर पैगम्बरां बदलण आया रीता, रीतीवान फेरा पाईआ। ऊँच
नीच राउ रंक हस्त कीट जिन इक्को जिहा कीता, कीती सब दी आपणे हथ्थ रखाईआ। सदी चौधवीं वेला बीता, बीती कहाणी लेखे लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, सच समग्री इक लिआईआ। सच समग्री लै के आया, वाहद लाशरीका। इक नगरी बहि के आया, जिस दीआं करदे रहे उडीकां। जोत उजगरी कर के आया, पिछलीआं मेटे सर्ब तरीकां। आपणी कहाणी सजरी पढ़ के आया, जन भगतां दस्से चरण प्रीता। पीर पैगम्बर गुर अवतारां फड़ के आया, फड़ फड़ बाहों सर्ब घसीटा । सतिजुग दा साचा चन्द चढ़ के आया, नूरो नूर नूर अनडीठा। तारनहारा तारा बण के आया, साहिब दयाल दयाल हरि नज़दीका। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे जाणे आपणी रीता।