पुस्तकालयभाग १३

पहली मग्घर २०१९ बिक्रमी हरि भगत दुआर जेठूवाल

पुरख अकाल कलि साची कल्ग़ी, हरि साची कार कमाईआ। निरगुण सरगुण खेल आपे करदी, नार कन्त रूप वटाईआ। सचखण्ड दवारे आप चढ़दी, ख़ाकी ख़ाक आप समाईआ। आपणा नाम आपणा अक्खर आपणा कलमा आपे पढ़दी, पढ़ पढ़ आपे ख़ुशी मनाईआ। आपणी जोत आपणी अग्नी आपणे हवन आपे सड़दी, दूसर सार किसे ना आईआ। आदि अन्त आपणा घाड़न आपे घड़दी, सुनयार ठठयार ना कोए वड्याईआ । सीस जगदीश सेव कमाए बण बण बरदी, निउँ निउँ आपणा सीस झुकाईआ। दर दरवेश बण बण फिरे डरदी, निरभउ भय इक रखाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां फिरे फड़दी, दो जहानां वेख वखाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत दीप ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी अकाश फिरे लड़दी, आप आपणा बल वखाईआ। जुगा जुगन्तर किसे कोलों ना हरदी, हार जित आपणे हथ्थ रखाईआ। बिन भगत प्यार सदा मरदी, जीवण जुगत ना कोए वड्याईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती नूर जोत सुआईआ। जोती नूर कल्ग़ीधर, कलकल्की खेल खिलाइंदा। सच सिँघासण आपे चढ़, तख्त निवासी सोभा पाइंदा। मर्द मर्दाना आपे बण, नूर ज़हूर आप कराइंदा। हक़ मुकामे आपे खड़, जलवा नूर वेख वखाइंदा। आयत शरायत आपे पढ़, कलमा नबी आप सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप समझाइंदा। साची कल्ग़ी गोबिन्द तोड़ा, भेव कोए ना पाइंदा। कलिजुग अन्तिम बणया जोड़ा, निरगुण सरगुण मेल मिलाइंदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग रस वेखे मिठ्ठा, कौड़ा, आदि जुगादी फोल फुलाइंदा। पुरख अबिनाशी इक्को रख्या आपणा घोड़ा, आप आपणा आसण लाइंदा। चुक्कणहारा आपणा पौड़ा, रूप

रंग ना कोए रखाइंदा। दो जहानां फिरे दौड़ा, दरोही ख़ुदाए सर्ब कुरलाइंदा। खेल कराए ब्रह्मण गौड़ा, ग़ौर आपणा आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची कल्गी आप समझाइंदा। साची कल्गी गोबिन्द धार, हरि हरि खेल कराईआ। पुरख अकाल हो उज्यार, उजरत पिछली लेखे पाईआ। लहिणा देणा देवे कर्ज़ उतार, मकरूज़ आपणा फ़र्ज़ रिहा निभाईआ। चमक वखाए अपर अपार, दमक आपणे विच छुपाईआ। सनक सनंदन रोवे ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। बराह चरण धूढ़ी मंगे छार, तेरा मुखड़ा नज़र ना आईआ। हाव ग़रीव कहे मेरे उत्ते हो अस्वार, मुख मेरा तोहे सालाहीआ। यगै पुरुष दोए दोए जौड़ मंगे चरण धूढ़ छार, ख़ाकी ख़ाक ख़ाक रमाईआ। नर नरायण कहे खोल्ह ताक, बंद कवाड़ी कुण्डा लाहीआ। तेरी कल्ग़ी वेखां झाक, झाकी इक्को वार जणाईआ। सचखण्ड निवासी तेरा साक, सति पुरख निरँजण तेरी वड वड्याईआ। जुग चौकड़ी तक्कदे रहे तेरी वाट, तेरा पन्ध ना कोए मुकाईआ। तुध बिन पुछे ना कोए वात, सीस जगदीश हथ्थ ना कोए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची कल्ग़ी इक समझाईआ। साची कल्ग़ी कलि अवतारा, एका एक जणाइंदा। सचखण्ड निवासी हो उज्यारा, सो पुरख निरँजण वेस वटाइंदा। हरि पुरख निरँजण खोल्ह कवाड़ा, थिर घर आपणा कुण्डा लाहइंदा। एकँकारा पावे सारा, आदि निरँजण नूर धराइंदा। अबिनाशी करता कर प्यारा, श्री भगवान संग रखाइंदा। पारब्रह्म प्रभ बण वणजारा, साचा वणज आप जणाइंदा। दत्ता त्रै वेख किनारा, हरि घाट इक सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दूसर नज़र किसे ना आइंदा। हरि कल्ग़ी नूर नूर अवल्ला, नज़र किसे ना आइंदा। परवरदिगार इक इकल्ला, दरगाह साची वेख वखाइंदा । चौदां तबक तबक महल्ला, साचा सबक सबक पढ़ाइंदा। आदि जुगादी एका पल्ला, पल्लू आपणा नाम वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा एका घल्ला, जोत शब्दी आपे रल्ला, जोती नूर नूर समाइंदा। जोती नूर आलमीन, उल्मा आलम भेव ना राईआ। देवणहारा सच तलकीन, जागरत जोत करे रुशनाईआ। करे कराए हक़ तलकीन, तहिकीक आपणी आप दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अपारा, कलि कल्की आप जणाइंदा। लेखा जाण धुर दरबारा, धुर दा भेव आप चुकाइंदा। निरगुण सरगुण पावे सारा, सरगुण निरगुण वेख वखाइंदा। जुग चौकड़ी पार किनारा, सतिजुग त्रेता द्वापर आप हंढ्ढाइंदा। लेखा जाण तेई अवतारा, दर दर आपणा हुक्म मनाइंदा। हुक्मे अन्दर खेल न्यारा, नर हरि नरायण आप कराइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण कर लिखारा, लिख लिख लेखा आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची

करनी आप कमाइंदा। साची करनी हरि करतार, एका एक कराईआ। भगतन मेला कन्त भतार, घर साचे वज्जे वधाईआ। लेखा जाणे पीर पैगम्बर साचे यार, यारी यारां नाल निभाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद दे आधार, एका एक करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा भेव आप जणाईआ। साचा भेव हरि भगवाना, एका एक जणाइंदा। नानक निरगुण नाम तराना, सति सति वड्याइंदा। सचखण्ड दवारा सच मकाना, हक़ मुकाम इक दृढ़ाइंदा। एका जोती खेल महाना, गोबिन्द एका गोद सुहाइंदा। गोबिन्द मेला पिता सुजाना, साची सिख्या इक रखाइंदा। धुरदरगाही हरि निशाना, निगाहबान आप दृढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी गोबिन्द सूरा, पुरख अकाल इक ध्याईआ। अन्दर बाहर इक्को बौहड़ा, गुप्त ज़ाहर वेख वखाईआ। नेत्र लोचण नैण हाज़र हज़ूरा, दिवस रैण ना कोए वड्याईआ। सर्ब कला समरथ भरपूरा, भरपूर रिहा सर्ब ठाईंआ। वसणहारा दूर नेड़ा, नेरन हो हो दरस दिखाईआ। तूं मेरा मैं तेरा, तेरा मेरा भेव ना जाणे कोए राईआ। तेरा नगर मेरा खेड़ा, मेरा खेड़ा तेरी वड्याईआ। लख चुरासी झूठा झेड़ा, जीवण जुगत जगत कुड़माईआ। कलिजुग अन्तिम पुरख अकाल पारब्रह्म पतिपरमेश्वर निहकामी सदा स्वामी पाए फेरा, फेरी आपणी इक जणाईआ। नव नौ चार करे नबेड़ा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप चुकाईआ। साचा भेव हरि हरि खोले्ह, ख़ालक ख़लक हरि जणाइंदा। दो जहानां तोल तोले, निरगुण सरगुण वेख वखाइंदा। आदि जुगादि रहे अडोले, अडोल डुल कदे ना जाइंदा। वसणहारा काया परदे ओहले, आपणा भेव ना किसे जणाइंदा। बिन गोबिन्द साची धरत कोए ना मौले, मौला रूप ना कोए वखाइंदा । निरगुण निरगुण नाल करे कौले, सरगुण सरगुण मोह चुकाइंदा। अन्तिम कलि प्रगट होए उपर धौले, धरनी धरत धवल वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप जणाइंदा। साची खेल हरि करतार, गुर गुर गोबिन्द आप जणाईआ। तेरा सीस मेरी दस्तार, तेरी दस्तार मेरी रुशनाईआ। तेरी प्रीत मेरा प्यार, मेरा प्यार तेरी वड्याईआ। तेरी रीत विच संसार, शाह हकीर वेख वखाईआ। बेनकाब मुख पर्दा आपे पाड़, शरअ शरीअत ना कोए वड्याईआ। दीन मज़्हबां वसे बाहर, नूर नुराना सच्चा माहीआ। कलि कल्की लै अवतार, सिर कल्ग़ी इक टिकाईआ। जिस दी किसे ना पाई सार, चार जुग निउँ निउँ सीस झुकाईआ। तेई अवतार रहे भिखार, भगत ख़ाली झोली अग्गे डाहीआ। पीर पैगम्बर सुणदे रहे गुफ़तार, जलवा नूर नज़र किसे ना आईआ। किरन किरन किरन विच्चों कढ्ढी बाहर, आपणी किरपा दए दृढ़ाईआ। मूसा डिगा मूँह दे भार, मुफ़लस हो के मंग मंगाईआ। ख़िमा ग़रीबी साचे यार, नज़दीकी

तेरी नज़दीकी नज़र किसे ना आईआ। बारीकी बारीकी बारीक तेरी गुफ़तार, गुफ़त शनीद ना कोए जणाईआ। कोई ना जाणे तेरी रफ़तार, तेरा भेव ना कोए जणाईआ । दोए जोड़ करे निमस्कार, परवरदिगार तेरी सरनाईआ। तेरा नूर इक अपार, तेरी चमक चमक वड्याईआ। तूं पीरां दा पीर पैगम्बर शाहां दा शाह सिक्दार, दस्तगीर इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची कल्ग़ी दए वड्याईआ। साची कल्ग़ी गोबिन्द रंग, सो पुरख निरँजण आप वखाइंदा। चरण भिखारी मंगी मंग, मंगी मंग पूर कराइंदा। प्रगट हो सूरा सरबँग, सो पुरख निरँजण वेस वटाइंदा। दो जहान वजाए मृदंग, मृदंगा नज़र किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराइंदा। साचा खेल हरि करतारा, कल कलिजुग आप वखाईआ। जोती जामा भेख न्यारा, आदि जुगादी रामा नज़र किसे ना आईआ। सचखण्ड निवासी साचा काहना, खेले खेल मर्द मर्दाना, वड मर्दानगी इक कमाईआ। पीर पैगम्बर गाए इक तराना, तरा तरा नाल समझाईआ। भगत भगवान दए निशाना, सति निशाना इक वखाईआ। गुर गुर देवे इक परवाना, परम पुरख बूझ बुझाईआ। जुग चौकड़ी खेल महाना, सतिजुग त्रेता द्वापर वेख वखाईआ। कलिजुग अन्तिम होए प्रधाना, सति प्रधानगी आप कमाईआ। सीस जगदीश सुहाए इक निशाना, बेनिशाना आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलि कल्की वेस वटाईआ। कलि कल्की गोबिन्द धार, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। जोती जोत हो उज्यार, शब्दी शब्द वंड वंडाइंदा। तख्त निवासी साचे तख्त बैठ निरँकार, निरगुण आपणा खेल खिलाइंदा। जुग चौकड़ी पावे सार, पूरब लहिणा वेख वखाइंदा। सचखण्ड निवासी खेल अपार, हरि करता आप जणाइंदा। पंचम मुख मुख अपार, अपरम्पर रंग रंगाइंदा। इक अठ्ठ कर विचार, बीस बीस संग रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप जणाइंदा। एका एक होया दो, निरगुण सरगुण रूप धराईआ। सरगुण निरगुण लग्गा मोह, मोह मुहब्बत इक वड्याईआ। आत्म परमात्म गई छोह, बांका छोहरा रूप वटाईआ। आपणा नाँ रखाया सो, हँ आपणा बंस सुहाईआ। अमृत इक्को इक चो, प्यार प्यार विच्चों टपकाईआ। निरगुण जोत करे लोअ, अन्ध अन्धेर ना कोए वखाईआ। आपणे जिहा आपे हो, आपणे हथ्थ रखी वड्याईआ। नाता तोड़ छब्बी पोह, पूरन पूर रिहा सर्ब ठाईंआ। दो जहानां रिहा जोह, गुर पीर अवतार नाल रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप जणाईआ । साचा खेल करने योग, जुगति आपणे हथ्थ रखाइंदा। वेखणहार लोक परलोक, ब्रह्मण्ड खण्ड खोज खुजाइंदा। सुणावणहारा सच सलोक, ब्रह्मा विष्न शिव आप पढ़ाइंदा। देवणहारा वस्त थोक, नाम भण्डारा झोली पाइंदा। वसावणहारा

किला कोट, सचखण्ड दुआर बंक वड्याइंदा। प्रगटावणहारा निर्मल जोत, जोती नूर नूर रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। आपणा खेल आपणा प्यार, आपे आप जणाईआ। आपे प्रीतम करे विहार, पिया आपणा रंग रंगाईआ। आपे वेखे वेखणहार, वेख वेख आप बिगसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा आप चुकाईआ। आपणा पर्दा चुक्के आप, हरि साचा सच जणाइंदा। आपणा दस्से आप प्रताप, भेव अभेद आप खुल्हाइंदा। आपणा बणे आपे माई बाप, दूसर गोद ना कोए सुहाइंदा। आपणा करे आपे जाप, आपे आपणा नाउँ वड्याइंदा । आपणा बणे आपे साक, सज्जण सैण आप अख्वाइंदा। आपे आपणी प्रगटाए साची ज़ात, ज़ात अजाति ना कोए रखाइंदा। आपे होए पाकी पाक, पुनीत आपणा रूप वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा आप उठाइंदा। आपणा पर्दा आपे लाह, लहर लहर विच्चों प्रगटाईआ। आदि निरँजण आप अख्वा, सो पुरख निरँजण सोभा पाईआ। हरि पुरख निरँजण वेस वटा, एकँकारे रंग रंगाईआ। सचखण्ड बैठे साचे थाँ, थान थनंतर इक सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी इच्छया आप धराईआ। आपणी इच्छया आपे रख, मेहरवान खेल कराइंदा। आपणे विच्चों हो प्रतख, आपणा नूर प्रगटाइंदा। आपणा खेल करे समरथ, समरथ आपणी धार चलाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हाइंदा। आपे शाह सुल्तान राजन राज, शाहो भूप आप अख्वाईआ। आपे रच रच आपणा काज, हरि हरि आपे वेख वखाईआ। आपे बणे गुरू महाराज, शाह पातशाह वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आपणी इच्छया आपे पूर कराईआ। आपणी इच्छया देवे माण, हरि जू दया कमाइंदा। शाहो भूप बण राज राजान, हुक्मी हुक्म सुणाइंदा। तख्त निवासी नौजवान, पंचम मुख वड्याइंदा। पंचम पंचां कर प्रधान, पंचम भेव खुल्हाइंदा। आपणा नूर नूर महान, प्रकाश प्रकाश नाल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नूर आप धराइंदा। आपणा नूर जोती धार, जोत जोत रुशनाईआ। आपणी जोत कर प्यार, आपणे अंग लगाईआ। आपणे मन्दिर दए आधार, आप आपणी ख़ुशी वखाईआ। आपे फड़ फड़ करे प्यार, प्यार प्यार विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण प्यार निरगुण धार, निरगुण निरगुण दए वड्याईआ। निरगुण प्यार साचा दर्दी, पुरख अकाल दर्द वंडाइंदा। सति सतिवादी आपणे प्यार पुआए साची बरदी, वरदी आपणे रंग रंगाइंदा। आपणे नूर नुराने नाउँ धराए साची कल्ग़ी, कल्ग़ी आपणे सीस उठाइंदा। आदि जुगादि जुग जुग आपणी कला राखे चढ़दी, लख चुरासी आप निवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची

कल्ग़ी आप बणाइंदा। साची कल्ग़ी धुरदरगाह, हरि इक्को इक बणाईआ। जुग जुग गुर अवतारां पीर पैगम्बरां शब्दी शब्द देंदा रिहा सलाह, आप आपणी सिफ्त सुणाईआ। कलिजुग अन्तिम निरगुण प्रगट हो के आए सच मलाह, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। दो जहानां करे रुशना, चौदां तबक वेख वखाईआ। चौदां लोक पर्दा देवे लाह, पर्दानशीं बेपरवाहीआ। साचा सोहला दए सुणा, सो पुरख निरँजण वड वड्याईआ। हँ ब्रह्म बोला लए व्याह, पारब्रह्म प्रभ फेरी पाईआ। गोबिन्द विचोला लए बणा, रूप रंग रेख नज़र ना आईआ। पर्दा उहला आप उठा, मौला आपणा वेस वटाईआ। तोला बण बेपरवाह, नाम कंडा इक उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। कल्ग़ीधर सिर कल्ग़ी रख, कलिजुग अन्तिम खेल कराईआ । जुग चौकड़ी रिहा दस्स, शब्दी शब्द राग सुणाईआ। आदि अन्त किसे ना होया वस, बेवस सर्ब लोकाईआ। जुग चौकड़ी शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी गा गा थक्की जस्स, अन्त कहिण कोए ना पाईआ। कलिजुग अन्तिम सब दा तुटा हठ, धीरज धीर ना कोए धराईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सचखण्ड दवारे प्रभ चरणीं गए ढठ्ठ, आपणा बल ना कोए रखाईआ। तेरा खेल पुरख समरथ, समरथ तेरे हथ्थ वड्याईआ। कलिजुग अन्तिम जिउँ भावे तिउँ लैणा रख, तुध बिन नज़र कोए ना आईआ। लख चुरासी भाण्डे सक्ख, नाम वस्त ना कोए जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर दीन मज़्हब करदे आए पक्ख, निरपक्ख ना कोए अख्वाईआ। अन्तिम होए ख़ाली हथ्थ, दो जहान फिरी दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप जणाईआ। साचा खेल जाणे भगवन्त, भेव अभेद जणाइंदा। जुग जुग माया पाए बेअन्त, बेअन्त आपणी धार वखाइंदा। हरिजन मेला विरले सन्त, सन्त साजण अंग लगाइंदा। नाम जणाए इक्को मंत, मंत्र एका नाम दृढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप समझाइंदा। साचा खेल श्री भगवान, एका एक जणाईआ। आपणा मंगे आपे दान, दर आपणे अलख जगाईआ। शाहो भूप बण सुल्तान, दर दरवेश आप हो जाईआ। आपे निउँ निउँ करे सलाम, सजदा सीस आप झुकाईआ। आपे देवणहार पैग़ाम, पीर पैगम्बर आप पढ़ाईआ। आपे बणे सच अमाम, इस्म आज़म आप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा हुक्म आप वरताईआ। साचा हुक्म सच संदेसा, हरि कल्की आप जणाइंदा। कलिजुग अन्तिम धारे वेसा, निहकलंक नाउँ रखाइंदा। लहिणा देण चुकाए ब्रह्मा विष्न महेषा, शंकर लेखा आप मुकाइंदा। जुग चौकड़ी कढ्ढे भरम भुलेखा, भाण्डा भरम भउ भंनाइंदा। खेल खलाए पिता पूत हरि बेटा, दूजा संग ना कोए रलाइंदा। जुग चौकड़ी भुल्ले ना चेता, चेतन सब नूं आप कराइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप

आपणी किरपा कर, आपणी कल्ग़ी आप रंगाइंदा। आपणी कल्ग़ी हरि निरँकार, एका रंग वखाईआ। गुर गोबिन्द तेरा सच प्यार, नानक धार नाल मिलाईआ। प्रगट हो अगम्म अपार, अलख अगोचर खेल वखाईआ। सम्बल वसे धाम न्यार, सम्बल आपणा चरण छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा आप चुकाईआ। पूरब लेखा आप चुकाउणा, हरि साचा सच जणाइंदा । कल्ग़ीधर फेरा पाउणा, कल्ग़ी आपणे सीस टिकाइंदा। गुरमुख साचे आप उठाउणा, अन्दर वड़ वड़ सेव कमाइंदा। जुग जन्म दा लहिणा आप चुकाउणा, देणा आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कल्ग़ीधर आप हो आइंदा। कल्ग़ीधर आया जग, जागरत जोत करे रुशनाईआ। फड़ फड़ हँस बणाए कग, कागों हँस आप उडाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां रखाया विच अद्ध, बिन नानक नज़र किसे ना आईआ। इक कबीरा ल्या सद्द, सद्दा आपणा नाम रखाईआ। कलिजुग अन्तिम पर्दा लए कज्ज, गुरमुख साचे गोद बहाईआ। ग़रीब निमाणे पिच्छे लए ना छड्ड, अग्गे हो हो दरस कराईआ। जगत जहान पार हद्द, दो जहानां डेरा ढाहीआ। जिउँ पुरख अकाल गुर गोबिन्द बणाई आपणी यद, बंस सरबंस आप सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो कल्ग़ी इक चमकाईआ। सो कल्ग़ी आई मात, लग्ग मात्र ना कोए रखाइंदा। वरन बरन ना कोए ज़ात, दीन मज़्हब ना वंड वंडाइंदा। जगत भण्डार ना कोए ख़ात, ख़ाता इक्को नाम वखाइंदा। पिछला लहिणा चुकाए पिछली गाथ, अग्गे आपणा मार्ग लाइंदा। कलिजुग अन्तिम लहिणा चुकाए सीआं साढे तिन्न तिन्न हाथ, रविदास चम्यारा लेखा झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अभुल भुल्ल कदे ना जाइंदा। अभुल कदी ना भुलया, आदि जुगादी साची कार। लख चुरासी विच कदे ना रुलया, निरगुण जोत नूर उज्यार। लख चुरासी फलया फुलया, पत पंखड़ीआं वेखे इक गुलज़ार। आदि अन्त कदे ना हुल्लया, सद रखे बसन्त बहार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलि कल्की इक अवतार। कलि कल्की हरि आया प्रभ, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। भगत भगवन्त लए लभ्भ, लख चुरासी फोल फुलाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर जो चरणां हेठां रखे दब्ब, कलिजुग अन्त लए प्रगटाईआ। सरगुण निरगुण लए सद्द, हुक्मी हुक्म इक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह आया दरवेश, हरि दर्दी दर्द वंडाइंदा। शाह सुल्ताना नर नरेश, निरगुण सरगुण खेल कराइंदा। वसणहारा सचखण्ड साचे देस, लोकमात फेरा पाइंदा। ग़रीब निमाणयां करे हेत, कोझे कमले गले लगाइंदा। गोबिन्द साथीआं नाल रिहा खेड, सगला संग आप हो जाइंदा। बिन भगतां दस्से किसे ना भेत, लख चुरासी जीव सर्ब कुरलाइंदा। वेखो रुत्त बसन्ती मौले चेत,

चेत्र आपणे रंग रंगाइंदा। बीस बीसे खोल्हे भेत, भाण्डे सब दे आप भंनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा कंध कलर रेत, बालू आपणा पर्दा लाहइंदा। कल्ग़ीधर आया जगदीश, जगदीश्र आपणी दया कमाईआ। सृष्ट सबाई रिहा पीस, पीसण पीस सेव कमाईआ। किसे सिर ते रहिण ना देवे सीस, सीस छत्र ना कोए झुलाईआ। ना कोई पढ़े जगत हदीस, हुजरे मिले ना कोए वड्याईआ। नाता तुटे तीस बतीस, बीस इकीस वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कल्ग़ी एका नूर चमकाईआ। कल्ग़ी चमके नूर नुराना, नूर इलाही वेख वखाइंदा। परवरदिगार हो बलवाना, बल आपणा आप जणाइंदा। अमाम अमामां इक तराना, राग अनादी नाद अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक जणाइंदा। साची सिख्या हरि करतारा, नर हरि नरायण आप जणाइंदा। पंज महीने ना कोई विहारा, जुग जुग भुल्ल कदे ना जाइंदा। सिँघ सवरन क्यों रोवे ज़ारो ज़ारा, नेत्र नीर नैण पुंझाइंदा। तेरी भुल्ल ना गई वज्जी कटारा, ख़ंजर आपणा जिगर चिराइंदा। तेरा लेखा नाल मुहम्मद यारा, चार यारी वंड वंडाइंदा। आपणी अक्खीं वेख नज़ारा, नाज़ल वही आप जणाइंदा। उलटे रूप बणया लिखारा, कातब कलम ना कोए वड्याइंदा। जलवा नूर परवरदिगारा, परवश गुरमुखां अन्दर पाइंदा। एका नायां होए उज्यारा, उन्नी उनीसा वेख वखाइंदा। चारों कुण्ट प्रगट होए पीर ज़ाहरा, ज़ाहरा आपणी कल धराइंदा। जिस दा लाया हज़ारा दरूद नाअरा, ला हक़ आपणा हुक्म मनाइंदा। अल्फ़ ये जिस दा करदी रही मुशायरा, सो मुश्कलां हल्ल कराइंदा। पीर पैगम्बर गुर अवतार फड़ के रखे आपणे दायरा, हद्द सब दी आप तुड़ाइंदा। कलि कल्की लै अवतारा, करे खेल अपर अपारा, निहकलंक इक वणजारा, लख चुरासी हट्ट वखाइंदा। लख चुरासी खोले्ह हट्ट, हट्ट हटवाणा इक्को आईआ। करे खेल पुरख समरथ, समरथ पुरख वड वड्याईआ। सृष्ट सबाई पाए नथ्थ, शब्द डोरी हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका कल्ग़ी दो जहान करे रुशनाईआ। पुरख अकाल सूरा सरबँग, सतिगुर हुक्म जणाईआ। तख्त निवासी बैठ साचे पलँघ, सचखण्ड दए वड्याईआ। आदि जुगादी इक अनन्द, अनन्द अनन्द विच वखाईआ। जुग चौकड़ी गई लँघ, वेला वक्त विहाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जो मंगदे रहे मंग, मंगी मंग झोली पाईआ। दूर दुराडे खलोते अग्गे आओ लँघ, प्रभ साचा रिहा बुलाईआ। वेखो प्रकाश बिन सूरज चन्द, हरि सतिगुर आप कराईआ। जिस दा लेखा कोट ब्रह्मण्ड, कोटन कोटि रूप वटाईआ। जिस दा गाउँदे रहे छन्द, रसना जिह्वा ढोला गाईआ। सो साहिब अन्त मुका के आया आपणा पन्ध, बण पांधी फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारा रिहा खुल्हाईआ। सच दवारा हरि जू

खोल्ह, निरगुण हुक्म जणाया। आओ वसो मेरे कोल, भेव अभेदा आप जणाया। आपणा आपणा दुखड़ा लओ फोल, हरि दुखियां दर्द वंडाया। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग करदा रिहा कौल, कीता कौल भुल्ल ना जाया। सचखण्ड निवासी प्रगट हो के आया उपर धौल, धरत धवल भेव ना राया। दर चुकाए पर्दा ओहल, मुख घूँगट आप उठाया। सच दवारे जाणा मौल, मौला आपणा नूर वखाया। जिस दी गोबिन्द छकी पौहल, सो परम पुरख वेस वटाया। जिस दा भेव ना पाया किसे पांधे रौल, चार वेद नैण शरमाया। सो सतिगुर वसया भगतां कोल, कूड़ी क्रिया मेट मिटाया। जुग चौकड़ी मारदा रिहा रोल, अन्तिम साख्यात वेस वटाया। फड़ फड़ उंगली आपणे नाल रिहा तोर, आपणा भेव ना किसे जणाया। जिस नूं उंगलां नाल दस्सदे रहे उत्ते वसे होर, सो हरि जू नेड़ा आपणा आप वखाया। जिस दे अग्गे बन्दना करदे रहे दोए जोड़, सो गोबिन्द नाल जोड़ी रिहा बणाया। चढ़ के आया साचे घोड़, घोड़ा नज़र ना कोए वखाया। जिस दा उच्चा लम्मा पौड़, चढ़ पौड़े दरस किसे ना पाया। जिस दा मार्ग दिसे सौड़, औझड़ राह पन्ध ना कोए मुकाया। सो वेखण आया कलिजुग अन्तिम घोर, नूर नुराना नूर चमकाया । तिस अग्गे किसे दा चलणा ना कोई ज़ोर, ज़ोर आपणा आप वखाया। जिस दा मंत्र इक्को नाम फोर, फुरना सब दा आपणे विच लए छुपाया । जिस दे उत्ते सब ने रखी डोर, सो डोरी आपणे नाम बंधाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर साचे लए बुलाया। आओ दर निक्के बाले, हरि बालक आप समझाईआ। कलिजुग अन्त क्यों होए बेहाले, बिहबल हो हो नीर वहाईआ। पीर पैगम्बरां सूसे काले, काली रैण अन्धेरी छाईआ। भगतां कढ्ढे अन्त दीवाले, ख़ाली हथ्थ देण दुहाईआ। प्रभ किसे ना मिल्या मन्दिर मठ्ठ शिवदुआले, चारों कुण्ट रही कुरलाईआ । आत्म अन्तर करे ना कोई प्रितपाले, प्रितपालक बैठा मुख छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कर किरपा दया कमाईआ। गुर पीर अवतार आओ अग्गे, अग्गा नज़र किसे ना आइंदा। सब दे रंग होए बग्गे, बग्गा शेर इक डराइंदा। हुक्मे अन्दर सारे बद्धे, हुक्मी हुक्म आप मनाइंदा। वारो वारी भार सब ने लद्दे, थिर नज़र कोए ना आइंदा। जिस ने लोकमात घल्ले अन्तिम ओहो सद्दे, सद्दा इक्को इक सुणाइंदा। चौदां तबकां विच्चों फड़ फड़ कढ्ढे, अन्दर वड़ मुख ना कोए छुपाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप मनाइंदा। अग्गे आओ वेखो प्रीत, हरि सीतगुर आप जणाईआ। जिस नूं कहिन्दे रहे लाशरीक, तुहाढ्ढी शिरकत दए मिटाईआ। जिस दी दस्सदे आए तरीक, कलिजुग अन्तिम फेरा पाईआ। सो वेला आया नज़दीक, नेड़े हो हो दया कमाईआ। आओ दर्शन पाओ ठीक, ठीकरा सब दा भन्न वखाईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात कोई रहिण ना देवे झीत, आपणी झलक इक वखाईआ।

सब दा अन्तर करे ठांडा सीत, अग्नी तत्त ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच अवाज इक लगाईआ। आओ नेड़े वेखो दर, दर दरवाज़ा आप खुल्हाइंदा। सरन सरनाई एका पड़, सरनगति इक रखाइंदा। साचे पौड़े जाणा चढ़, पौड़ा इक्को इक वड्याइंदा। चौदां सदीआं जो अद्ध विच बैठे अड़, अड़िका आपणा नाम हटाइंदा। रल मिल सारे इक्को कलमा लओ पढ़, कलमा कलाम आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़ुरमाणा आप सुणाइंदा। धुर फ़ुरमाणा सुण लओ गीत, हरि साचा सच सुणाईआ। सतिजुग बदलण आया रीत, कलिजुग लेखा दए मुकाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद नाता तोड़ो मसीत, मसला हक़ करे पढ़ाईआ। गुर अवतार पुरख अकाल मन्नो ठीक, इट्टां गारा ना कोए वड्याईआ। जिस दा गोबिन्द अमृत पीता ला के झीक, सो प्याला सब नूं रिहा वखाईआ। जाम प्याए बीस बीस, बीस बीस आप हो आईआ। सब दे ख़ाली होए ख़ीस, ख़ालक आपणी खेल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सुनेहड़ा इक पुचाईआ । सच सुनेहड़ा सुणया दर दरवाजे, तेरा अन्त कोई ना पाइंदा। परवरदिगार ग़रीब निवाजे, ग़ुरबत कोए ना विच रखाइंदा। अन्तिम प्रगट होइउँ देस माझे, गोबिन्द घर इक वसाइंदा। दो जहानां रचया काजे, रच रच काज ख़ुशी मनाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग साडे साजण साजे, पंज तत्त काया चोला तन हंढ्ढाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरा इक्को भाइंदा। पीर पैगम्बर करन पुकार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। तेरा जलवा परवरदिगार, नूर नूर नूर चमकाईआ। चरण कँवल दे आधार, धूढ़ी ख़ाक ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र इक उठाईआ। गुर अवतार जोड़ हथ्थ, दोए बन्धन सीस झुकाया। सच दुआर तेरा पुरख समरथ, समरथ इक्को नज़री आया। जुग जुग आपणा मार्ग दस्स, लोकमात राह चलाया। तेरा नाउँ गा गा आए जस्स, जस वेद पुराण सिफ्त सालाहया। तेरा आदि अन्त किसे ना आया हथ्थ, बेअन्त तेरी वडयाया। अन्तिम सारे कर के गए बस, निउँ निउँ चरणां सीस टिकाया। तेरे बरदे तेरे होए वस, जिउँ भावें लएं चलाया। कलिजुग अन्तिम रैण अन्धेरी मस, साचा चन्द ना कोए चमकाया। साडी पूरी करदे आस, निरासा कोए रहिण ना पाया। असीं तेरे होए दास, बण सेवक सेव कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे मंग मंगाया। दर आओ पीर अवतार गुर, हरि सतिगुर आप जणाईआ। सच प्रीती जाए जुड़, जोड़नहारा फेरा पाईआ। एथे ओथे निभे तोड़, अद्धविचकार ना कोए तुड़ाईआ। कलिजुग अन्त भगवन्त दी पई लोड़, भगवन आपणा फेरा पाईआ। नेत्र खोलो्ह वेखो नाल ग़ौर, गहर गवरा इक्को नज़री आईआ। जोती जोत

सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सुनेहड़ा इक सुणाईआ। सच सुनेहड़ा सुणया कन्न, बिन कन्नां आप जणाइंदा। चार जुग दे विछड़े गए मन्न, मन मनसा पूर कराइंदा। दर दुआर खलोते कहिण धन्न धन्न, धन्न तेरी वड्याई भेव कोए ना आइंदा। आदि जुगादी जननी जन, मात पिता हो जाइंदा। एथे ओथे बेड़ा बन्न्ह, बेड़ा आपणे कंध उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरा इक्को भाइंदा । दर तेरे सारे गए आ, पिच्छे कोए रहिण ना पाईआ। दोए जोड़ पए सरना, निउँ निउँ सजदा सीस झुकाईआ। आदि जुगादी इक मलाह, मलाहगीर इक समझाईआ। पुरख अबिनाशी साची दे सलाह, सिफ्त सालाह ना कोए वड्याईआ। लख चुरासी नालों तोड़ के आए नकाह, तेरे नाल होए कुड़माईआ। मुहम्मद कहे चौदां तबक दित्ते तजा, ज़िमीं असमानां डेरा ढाहीआ। ईसा कहे मेरे ख़ुदा, ख़ुदी तेरे विच रखाईआ। मूसा कहे होया फ़िदा, फ़ितरत रूप ना कोए जणाईआ। तेई अवतार बैठे सीस झुका, दोए दोए प्रणाम इक वखाईआ। भगत भगवन्त ढोला रहे गा, गा गा शुकर मनाईआ। नानक गोबिन्द रहे ध्या, ध्यान ध्यान नाल रलाईआ। वेखो वेला अन्तिम गया आ, करे खेल बेपरवाहीआ। निहकलंका नाउँ धरा, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। डंका इक्को शब्द वजा, दो जहानां दए सुणाईआ। दुआर बंका इक सुहा, गोबिन्द गढ़ दए वसाईआ। पुरख अकाल फेरा पा, होका दे दे गुरमुख रिहा उठाईआ। साचा हट्ट दए चला, हरिजन साचे वस्त वखाईआ। काग़द कलम ना कोए शाह, बिन शाही लेखा रिहा लिखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर लख चुरासी दे सारे बणो गवाह, भुलया कोए रहिण ना पाईआ। पुरख अबिनाशी सफ़ा सब दी दए उठा, उलटी रीती रीत चलाईआ। चार जुग दा डेरा देवे ढाह, ढाह ढाह ख़ाक मिलाईआ। मक्के काअबे हज्ज ना सके कोई करा, करबला सब नूं दए वखाईआ। तेई अवतारां लेखा दए मुका, दर साचे मुक्कर कोए ना जाईआ। भगत भगवन्त लहिणा देणा झोली देवे पा, झोली आपणी हथ्थीं भराईआ। नूरी जलवा नूर धरे ख़ुदा, नूरो नूर करे रुशनाईआ। पुरख अकाल प्रगट होवे बेपरवाह, आपणा पर्दा आप चुकाईआ। जिस दे अग्गे गोबिन्द सीस गया झुका, निरगुण साचा नाम मंग मंगाईआ। सो पुरख निरँजण सति सतिवादी आदि जुगादी आया वेस वटा, वेस अवल्ला आप कराईआ। सीस जगदीश ताज रिहा सुहा, तख्त ताजां ख़ाक मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे साचे घर, दर बैठा सच्चा माहीआ। दर बैठा सच्चा माही, भेव अभेद खुल्हाइंदा। चार जुग दे आओ राही, हरि रहबर वेख वखाइंदा। इक्को वेर इक सलाही, इक्को राह जणाइंदा। इक्को पिता इक्को माई, एका बालक रूप वखाइंदा। इक्को दाया इक्को दाई, इक्को गोद सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर

आपणे आप बुलाइंदा। आओ दर वेखो नेड़े, हरि जू दया कमाईआ। कलिजुग अन्तिम मुक्कणे झेड़े, झेड़े सब दे आप चुकाईआ। किसे ना वसणा झूठे खेड़े, खेड़ा झूठा रहिण ना पाईआ। ग़रीब निमाणे गुरसिख गुर दर बैठे कर के वड्डे जेरे, आप आपणा गए गंवाईआ। जिस नूं नानक निरगुण कह के गया चौथी लांव लए फेरे, फेरा आपणा आपे पाईआ। जन भगतां करे हक़ नबेड़े, हक़ो हक़ वेख वखाईआ। जिन्हां पाए दवाले घेरे, तिन्हां मिले दरगाह माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतारां दर रिहा बुलाईआ। गुर अवतार खोल्हण अक्ख, अक्ख अक्ख नाल मिलाईआ। वेखो साहिब होया प्रतख, पारखू बणया सच्चा माहीआ। इस दे चरणी जाईए ढठ्ठ, बिन ढट्ठयां सार कोए ना पाईआ। दरोही ख़ुदाए दी सदी चौधवीं कीता कठ्ठ, इकठ्ठा इक्को हुक्म सुणाईआ। आपणी गेड़नहारा लठ्ठ, दो जहानां रिहा भवाईआ। आपणा आपणा हाल चल्लीए दस्स, हाल मुरीदां सुण सुण ख़ुशी मनाईआ। ना कोई जाणे इस दा जस, जस गा गा अन्त ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। वेखो कठ्ठे होए भाई भाई, गुर अवतार वेख वखाइंदा। जिस ने कटणी सब दी फाही, सो सतिगुर फेरा पाइंदा। जिस ने कठ्ठे कीते झीवर छींबे नाई, सो गोबिन्द मेल मिलाइंदा। जिस दी नानक निरगुण करी कुड़माई, बण नार कन्त सेज हंढ्ढाइंदा। जिस नूं राम कृष्न कहिण सच्चा गोसाईं, सो गहर गम्भीर फेरा पाइंदा। जिस नूं भगत कहिण फड़ फड़ पार कराए बाहीं, भव सागर ना कोए रुढ़्हाइंदा। आओ दर्शन करीए चाईं चाईं, चाउ घनेरा इक जणाइंदा। जिस दे पिच्छे लोकमात आए बण के राही, सो रहबर वेख वखाइंदा। जिस दे पिच्छे गोबिन्द बूटा पुटया काही, सो सब दी जड़्ह उखड़ाइंदा। ग़रीब निमाणयां दुरमति मैल मुख धोवे छाही, बण सेवक सेव कमाइंदा। लख चुरासी कटे फाही, फंदन आपणे नाम पाइंदा। जिस ने रविदास चम्यारे कंगण फड़ाया गंगा धार कढ्ढ के बाहीं, सो आपणा होका नाम लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, गुर अवतार दर सुहाइंदा। गुर अवतार आ दवारे, दर साचे ख़ुशी मनाईआ। तेरा नूर तेरा चमत्कारे, तेरी जोत जोत सवाईआ। तेरा दर तेरा दरबारे, सचखण्ड तेरी वड्याईआ। तेरे चरण बण भिखारे, इक्को भिख्या मंग मंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे सीस झुकाईआ। दे वर सच्चे भगवाना, वारी वारी सीस झुकाया। तूं साहिब सच्चा सुल्ताना, तेरा अन्त किसे ना पाया। तूं मर्द मर्द मर्दाना, सच मर्दानगी रिहा जणाया। कलिजुग अन्तिम पहरें बाणा, जोती जामा वेस वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा रिहा सुणाया। सच संदेसा हरि करतार, हरि जू हरि हरि आप जणाईआ। दर दुआर सुणो गुरू अवतार, पीर पैगम्बर

आप समझाईआ। एका नांया करे ख़बरदार, बेख़बर ख़बर पुचाईआ। बीस बीसा होए उज्यार, भेव अभेदा आप जणाईआ। लेखा लिखे अगम्म अपार, लिख लिख हथ्थो हथ्थ फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, पुरख अकाल वज्जे वधाईआ। पुरख अकाल आदि अन्त, सो पुरख निरँजण खेल कराइंदा। हरि पुरख निरँजण जुगा जुगन्त, जुग जुग आपणी कार कमाइंदा। एकँकारा महिमा अगणत, भेव अभेद ना कोए खुल्हाइंदा। आदि निरँजण नूर अनन्त, अन्त कोए ना पाइंदा। अबिनाशी करता एका नाम जपाए साचा मंत, मंत्र इक्को इक दृढ़ाइंदा। श्री भगवान साचा कन्त, कन्त कन्तूहल सोभा पाइंदा। पारब्रह्म लेखा जाण जुगा जुगन्त, जुग जुग आपणा राह वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कल आप धराइंदा। आपणी कल धर के आया , हरि करता पुरख अकाल। सम्बल नगर वड़ के आया, गुर गोबिन्द रख्या नाल। ग़रीब निमाणयां लड़ फड़ के आया, गुरमुख वेखे साचे लाल। जर जरवाणयां नाल लड़ के आया, मारे नाम खण्डा तेज़ कटार। सोहँ अक्खर इक्को पढ़ के आया, आत्म परमात्म परमात्म आत्म निभे नाल। आपणी मरनी आपे मर के आया, भगत भगवन्त लए ज्वाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल आप कमाल। करे खेल आप करतारा, कुदरत कादर वेख वखाईआ। जोती नूर नूर चमत्कारा, ज़ाहरा नूर करे रुशनाईआ । हक़ हकीकत पावे सारा, लाशरीक इक ख़ुदाईआ। चौदां सदीआं पार किनारा, चौदां तबक डेरा ढाहीआ। चौदां लोक इक्को नाअरा, इक्को राग सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कमाईआ। साची करनी करे करतार, हरि जू आपणा खेल कराइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर वेखण वारो वार, नेत्र नैण सर्ब उठाइंदा। लोकमात लख चुरासी जिस लाई गुलज़ार, पत डाल्ही फोल फुलाइंदा। माली बणया परवरदिगार, ख़ाली हथ्थ फेरा पाइंदा। गुलशन वेखे हरि निरँकार, बुलबुल आपणे रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा हुक्म वरताइंदा। गुलशन वेखे हरि अहिबाब, आप आपणा रूप वटाईआ। सच सरंग वजाए रबाब, तार सतार ना कोए हलाईआ। शाह पातशाह लेखा जाणे शाह नवाब, रईयत आपणा भेव चुकाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद जिस दा लैंदे गए ख्वाब, सो ख़ाह मख़ाह आपणा हुक्म चलाईआ। जिस नूं मन्नदे गए हक़ जनाब, सो जलवा रिहा वखाईआ। जिस दी मूसा झल्ल ना सक्या ताब, सो आपणा नूर गुरमुखां अग्गे रिहा प्रगटाईआ। जिस नूं ईसा कहे मेरा बाप, सो ख़ुदावंद फेरा पाईआ। जिस दा निरगुण नानक जप्या जाप, जपत जपत सुख पाईआ। जिस नूं गुर गोबिन्द कहे पुरख अकाल थापना रिहा थाप, थपकी आपणी गोद इक वखाईआ। सो कलिजुग अन्तिम वखावण आया आपणा

प्रताप, परम पुरख वड वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे रहे कांप, थर हर कंपे बाला जीउ पिछला लेखा पूर कराईआ। बिन बूझ नानक ना जप्या जाप, बिन सूझ सूझ किसे ना आईआ। सम्मत वीह सौ वीह बिक्रमी सब नूं दस्से सच्चा जाप, जिस नूं पढ़ियां मुक्ती चरणां हेठ सीस झुकाईआ। नेड़ ना आयण तीनों ताप, त्रैगुण भज्जे वाहो दाहीआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार तोड़े साक, आसा तृष्ना इक घर वसे ना धी जवाईआ। जिस नूं मिल जाए शाह पातशाह शहिनशाह माई बाप, तिस भुक्ख ना लागे राईआ। जिस नारी मिल जाए हरि जू कमलापात, दूजी सेज ना कोए हंढ्ढाईआ। जिस आवण जावण चुक्क जाए वाट, तीर्थ तट ना नुहावण जाईआ। जिस घर आ के मिले पुरख समरथ, सो ढूंडण किते ना जाईआ। ग़रीब निमाणा हो के जन भगतां गाए जस, आपणे जस ना रखे वड्याईआ। एथे माण दे ना करे बस, सचखण्ड आपणे चरणां हेठ रखाईआ। इक दवारा जाणा वस, जिस दवारे सतिगुर सच्चा पुरख अकाल आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जोती जामा रूप वटाईआ। जोती जामा भगतां ख़ातर, निरगुण निरगुण आप वटाया । सचखण्ड दवारे बणया रिहा चातर, जुग जुग अछल छल वखाया। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां नाम सुनेहड़ा देंदा रिहा पात्र, लिख लिख लेखा जगत जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराया। आपणा खेल करे बेज़ोर, जर जरवाणा भेव चुकाईआ। आपणा बेड़ा आपे रोड़्ह, कलिजुग नईया दए वहाईआ। आपणा चोला आपे छोड़, पंज तत्त माटी ख़ाक रलाईआ। आपणा जोड़ा आपे जोड़, सरगुण निरगुण करी कुड़माईआ। आपणा होड़ा आपे लोड़, सस्से उपर रिहा टिकाईआ। बिन नानक वेख्या किसे ना कर के ग़ौर, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण विच समाईआ। जिस दा मंत्र चले फोर, फ़ुरना आपणा नाम जणाईआ। जिस दा खेल अन्ध घोर, घोरी नज़र किसे ना आईआ। जिस दे हथ्थ सब दी डोर, जिउँ भावे रिहा चलाईआ। जिस दी गुरू अवतारां रखी लोड़, सो लोहड़ा पौण कलिजुग अन्तिम फेरी पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण खेल इक कराईआ। निरगुण खेल करने आया, हरि दाता बेपरवाह। आपे मेटणहारा झूठी छाया, शहिनशाह आपणा हुक्म चला। आपे देवणहारा आपणा नाँ, नाउँ निरँकारा इक दृढ़ा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल बिस्मिल रूप ख़ुदा। बिस्मिल रूप होया ख़ुद आप, आपणा भेव जणाईआ। लेखा जाण बहु बिध भांत, भावी भाणा हरि वरताईआ। पीर पैगम्बर सुणो बात, हरि बातन रिहा जणाईआ। सारे पढ़ो इक जमात, तुलबा रूप इक वखाईआ। मकतब खोल्हे हक़ जनाब, हक़ हकीकत दए दृढ़ाईआ। अल्फ़ ये लोकमात दित्ता ख़ताब, प्रभ चरण दवारे अल्फ़ कम्म किसे ना आईआ। इक अल्फ़ वजाई तन

रबाब, सारंग सारंगा हथ्थ फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची सिख्या इक समझाईआ । साची सिख्या सुण लओ मीत, मित्र प्यारा आप जणाइंदा। आदि जुगादी साची रीत, रीतीवान आप वखाइंदा। तूं मेरा मैं तेरा रल मिल गाओ गीत, गीत गोबिन्द इक वखाइंदा। पारब्रह्म प्रभ साची प्रीत, पुरख अकाल तोड़ निभाइंदा। गोबिन्द दस्स के गया ठीक, कलिजुग जीव भेत ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निरगुण आपणा रूप धराइंदा। निरगुण आया दर बनवाली, बन खण्ड ना फेरा पाईआ। आदि शक्ति ना जोत ज्वाली, चतुर्भुज ना खेल कराईआ। नूर नुराना जोत नुरानी, ज़हूर इक शनवाईआ । आदि जुगादि मस्त मस्तानी, मस्ती इक्को इक ख़ुदाईआ। अलक फ़लक ना कोए रुशनानी, रोशन नूर ना कोए वड्याईआ। पीर पैगम्बर ना कोए ज़िंदगानी, रूह बुत्त ना कोए समाईआ। अन्तिम होए सारे फ़ानी, सब दा लेखा आप चुकाईआ। भेव खुला अञ्जील कुरानी, इज़राईल सेव कमाईआ। कलिजुग अन्तिम आवे इक तुग्यानी, पीर पैगम्बर गए समझाईआ। नदी नूह चढ़े तुफ़ानी, तोहफ़ा देवे ख़लक ख़ुदाईआ। माण रहे ना कोए सुलेमानी, सिलसला सब दा करे सफ़ाईआ। इक सुणाए आपणी आप कहाणी, पिछली कहाणी मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे जिहा होवे आप लासानी, लाअ आपणा लए बणाईआ। आपणा लाअ करे तामील, तामील आपणी आप कराईआ। दूसर दए ना कोए दलील, दलील दलील ना कोए मिलाईआ। दरगाह साची ना कोए वकील, वुकला नज़र कोए ना पाईआ। कलिजुग अन्तिम चौदां तबकां तोड़े आप फ़सील, नेज़ा नाम इक उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह तैनूं दस्सीए सच, सच सच आख सुणाया। तेरे हुक्मे अन्दर आए नच्च, लोकमात वेस वटाया। अन्तिम तेरे प्यार अन्दर गए रच, आप आपणा भेव छुपाया। जिउँ भावे तिउँ लैणा रख, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। वीह सौ वीह बिक्रमी पहली चेत तेरे अग्गे डाहीए हथ्थ, बिन हथ्थां हथ्थ उठाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक देणा सच्चा वर, वर दाता इक्को नज़री आया। परदे अन्दर ढकया पर्दा, पर्दा आपणा नाम पाईआ। गुरमुख चिन्ता विच कदे ना सड़दा, जगत अग्न ना कोए तपाईआ। दर दवारे जो होए बरदा, बंदीख़ाना दए छुडाईआ। कर निमस्कार सोहँ अक्खर पढ़दा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान मिले सरनाईआ। पुरख अबिनाशी किरपा करदा, कर किरपा मेल मिलाईआ। नाता तुटया झूठे घर दा, घर साचे मिली वड्याईआ। मेरा राम ना जींदा ना मरदा, मरन जम्मण विच ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख पल्लू आपे फड़दा, अन्त आपणे लड़ बंधाईआ।