पुस्तकालयभाग १३

७ मग्घर २०१९ बिक्रमी पंज गराईं बंता सिँघ दे गृह ज़िला गुरदास पुर

सो पुरख निरँजण तेरी ओट, गुर अवतार पीर पैगम्बर निरगुण रहे ध्यान लगाईआ। सचखण्ड दवारा साचा कोट, सूरज चन्द ना कोए रुशनाईआ। इक प्रकाश निर्मल जोत, नूरो नूर डगमगाईआ। जुग चौकड़ी तेरे चरण ना सके पहुंच, दो जहान ढोला गाईआ। आदि अन्त तुध बिन लख चुरासी जाए औंत, पिता पूत ना कोए वड्याईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग फिर फिर वेख्या लखण करौच, पुष्कर जम्बु फेरा पाईआ। सलमल सान दिसे खोट, साचा हट्ट ना कोए जणाईआ। कुशा नेत्र रोवे रोत, नैण नैणां नीर वहाईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण कर कर गए खोज, खोजत खोजत भेव कोए ना पाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव त्रैगुण माया पंज तत्त जगत रचना चुक्कया बोझ, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश वंड वंडाईआ। आत्म परमात्म ईश जीव जगदीश ब्रह्म पारब्रह्म रिहा लोच, लोचां पूर ना कोए वखाईआ। साहिब सुहेला इक इकेला निरगुण दाता पुरख बिधाता कदे ना आए विच सोच, सोच सोच थक्की सर्ब लोकाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द गा ना थक्के होंट, मन मति बुध ना कोए चतुराईआ। चौदां लोक चौदां तबक चौदां विद्या कोई ना सके दर तेरे पहुंच, चौदस चन्द ना कोए रुशनाईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर जगत बसन्तर सारे होए फ़ौत, फ़तवा सादर इक कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे ओट तकाईआ। पुरख अकाल तेरी दरगाह, परवरदिगार सच ख़ुदाया। मुकामे हक़ हो रुशना, नूरी जलवा नूर प्रगटाया। तख्त निवासी बण सच्चा शहिनशाह, शाहो भूप नाम वडयाया। हुक्मी हुक्म इक जणा, धुर फ़ुरमाणा आप सुणाया। सचखण्ड दवारा इक वसा, थिर घर आपणा पर्दा लाहया। सुत दुलारा इक जणा, जननी जन नाउँ धराया। दाई दाया बण सेव कमा, सेवा आपणे हथ्थ रखाया। भेव अभेदा आप खुल्हा, अलख अगोचर अगम्म अथाह, आपणा पर्दा आप उठाया। निरगुण निरगुण मेल मिला, नारी कन्त सेज हंढ्ढाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दरगाह साची धाम सुहाया। दरगाह साची सोभनीक, सोभावन्त आप सुहाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर मंगण इक तौफ़ीक, तौफ़ीक तेरी ख़ुदाईआ। आदि जुगादि लाशरीक, शरकत विच कदे ना आईआ। जुग चौकड़ी तेरी रखदे गए उडीक, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी ढोला गाईआ। अन्तिम वेला आया नज़दीक, कोटन कोटि काल विहाईआ। गोबिन्द दस्स के गया ठीक, ठीकर सब दा आप भंनाईआ। निरगुण धारा पुरख अकाला दीन दयाला दो जहानां दस्से इक प्रीत, साची प्रीत इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे सीस झुकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सीस गया झुक, दर करन इक अरज़ोईआ।

सचखण्ड दुआर बैठा लुक, लुकवीं खेल कराईआ। कलिजुग वेला अन्तिम उठ, उठ उठ आपणा रंग वखाईआ। ग़रीब निमाणयां उपर तुठ, गुरबत सब दी दे मिटाईआ। जग करनी कीती सब तों पुच्छ, लुक्या कोए रहिण ना पाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी नौ दुआर ख़ाली दिसण काया बुत्त, हुजरे हज्ज ना कोए कराईआ। जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूँग्घी कन्दर उच्चे टिल्ले पर्बत बुक, लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डां खण्डां जेरज अंडां उत्भुज सेत्ज आपणा हुक्म जणाईआ। साडे हथ्थ ना दिसे कुछ, ख़ाली झोली अग्गे डाहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे सीस झुकाईआ। तेरे दर झुकया सीस, साहिब सच्चे सुल्ताना। जुग चौकड़ी पढ़ी तेरी हदीस, कलमा नबी रसूल वखाना। लेखा गाया तीस बतीस, शरअ शरीअत जोड़ जुड़ाना। एका मंगी मंग बीस इकीस, प्रगट हो नूर नुराना। लेखा जाण राग छतीस, बहत्तर खोल्ह इक दुकाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मेरे साहिब मर्द मर्दाना। मर्द मर्दान सचखण्ड निवासी, पुरख अकाल वड्डी वड्याईआ। निरगुण नूर जोत प्रकाशी, प्रकाशवान ख़लक ख़ुदाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां पूरी करे आसी, निरासा कोए रहिण ना पाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग करदा आया बंद ख़लासी, बंदीख़ाना तोड़ तुड़ाईआ। देवणहारा धर्म राए दे हथ्थ फाँसी, फ़तवा इक्को इक लगाईआ। कोई रहिण ना देवे पंडत कांसी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर करो ध्यान, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। सचखण्ड निवासी नौजवान, निरगुण आपणा रूप धराइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव देवे ज्ञान, करोड़ तेतीसा सुरप्त इन्द आप उठाइंदा। त्रैगुण माया तोड़े माण, पंज तत्त ममता मोह चुकाइंदा। राउ रंकां राज राजानां शाह सुल्तानां देवे धुर फ़ुरमाण, सच संदेसा इक सुणाइंदा। जोती नूर नूर महान, नूर नुराना वेस वटाइंदा। पीर पैगम्बरां देवे दान, दस्तगीर आपणा दस्त मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा नर नरेशा इक्को इक जणाइंदा। सच संदेसा एकँकार, ओंकार आप जणाईआ। सो पुरख निरँजण हो तैयार, हरि पुरख निरँजण लए उठाईआ। आदि निरँजण खोल्ह कवाड़, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। अबिनाशी करता ठांडा दरबार, दो जहानां इक वखाईआ। श्री भगवान सति निशाना देवे चाढ़्ह, निरगुण सरगुण आप झुलाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म करे ख़बरदार, लख चुरासी लए जगाईआ। आत्म परमात्म दए अधार, ईश जीव नैण खुल्हाईआ। करे खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर वड वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर करे ख़बरदार, सच संदेसा इक जणाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर विछड़े मिलो यार, कलिजुग अन्तिम मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक सुणाईआ। सच संदेसा साचा गीत, सो पुरख निरँजण

आप जणाइंदा। हँ ब्रह्म मम इक्को प्रीत, तोहे रूप ना कोए वखाइंदा। लेखा जाणे हस्त कीट, ऊँच नीच राउ रंक भेव चुकाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग आया जीत, जित आपणे हथ्थ वखाइंदा। ईसा मूसा मुहम्मद नानक गोबिन्द जिस दी रखदे गए उडीक, सो साहिब फेरा पाइंदा। लख चुरासी ख़ाली करे ख़ीस, राज राजानां शाह सुल्तानां दर दर आप फिराइंदा। आत्म परमात्म परमात्म आत्म इक्को बणे सच रफ़ीक, रफ़ाकत आपणी आप निभाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां श्री भगवान आप समझाइंदा। पीर पैगम्बर गुर अवतार नेत्र खोलो्ह, निरगुण आप खुल्हाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सारे ढोला इक्को बोलो, पिछला बोला दए चुकाईआ। मंत्र अन्तर निरगुण निरगुण धार मौलो, सरगुण तन ना कोए हंढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच सुनेहड़ा इक सुणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर खोलो्ह अक्ख, हरि आख़र आप जणाइंदा। कलि कल्की होया प्रतख, निहकलंक रूप वटाइंदा। अमाम मैहन्दी हो समरथ, समरथ आपणी धार चलाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप लख चुरासी खेड़ा करे भठ्ठ, अग्नी जोती लम्बू लाइंदा। किसे दा चले ना कोए वस, हुक्मे अन्दर सर्ब भवाइंदा। जिन्ना चिर गुर गोबिन्द ना कहे बस, बसता सब दा आप बंधाइंदा। सचखण्ड निवासी दूर दुराडा रिहा हस्स, सोहँ हँसा आपणा राग अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताइंदा। साचा हुक्म वरते जग, जग जीवण दाता आप जणाईआ। जीव जंत होए कग, काग वांग रहे कुरलाईआ। नव नौ लग्गी अग्ग, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। बिन हरिनामे ख़ाली दिसण हड्ड, पंज तत्त करे लड़ाईआ। काया अन्धेरी डूँग्घी खड्ड, निर्मल जोत ना कोए रुशनाईआ। गुर का शब्द गए छड्ड, मन वासना होई हल्काईआ। किसे ना मिले अमरापद, साध सन्त रसना जिह्वा गा गा हरि हरि नाम ना कोए रस खाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच कहाणी आप सुणाईआ। सच कहाणी धुर दी बात, ज़ाहर बातन आप जणाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर पढ़ो इक जमात, पट्टी आपणी आप वखाइंदा। अल्फ़ ये नाता कायनात, दरगाह रूप ना कोए जणाइंदा। परवरदिगार साख्यात, निरगुण निरगुण इक अख्वाइंदा। जुगा जुगन्तर ना कोई ज़ात, दीन मज़्हब ना वंड वंडाइंदा। एथे ओथे कदे ना होए वफ़ात, मढ़ी गोर ना कोए दबाइंदा। जुगा जुगन्तर गुर अवतारां वखाए आपणा घाट, साचे पत्तण डेरा लाइंदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग अन्तिम मुक्की वाट, बण पांधी फेरा पाइंदा। लेखा जाणे चौदां तबक चौदां लोक चौदां विद्या हाट, दो जहानां पर्दा लाहइंदा। देवणहारा निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण सदा निजात, निज घर आपणे डेरा लाइंदा। किसे हथ्थ ना आए विच्चों

लुग़ात, लुक लुक आपणा वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक समझाइंदा। सच संदेसा धुर दी गाथा, हरि गोबिन्द आप जणाईआ। पुरख अकाल पिता माता, पूत सपूता दए वड्याईआ। निरगुण बद्धा निरगुण नाता, सरगुण नाता तोड़ तुड़ाईआ। मन मति बुध ना कोई नार कमज़ाता, कुलखणी रूप ना कोए वटाईआ। ना कोई सज्जण ना कोई साका, पिता पूत मात पुत्त नारी कन्त ना कोए हंढ्ढाईआ। खेलणहारा जगत तमाशा, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। कलिजुग अन्तिम गुर अवतारां पीर पैगम्बरां पूरन करे आसा, पूरब लेखा आप मुकाईआ। मण्डल मण्डप दो जहान पृथ्मी आकाश पावे साची रासा, बण नटुआ नाटक आपणा इक जणाईआ। जुग जुग किसे ना दस्सया आपणा सच ख़ुलासा, आपा आपणे विच छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण नूर जोत धर, धरनी धरत धवल दए वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बरां दे दिलासा, दीद ईद इक वखाइंदा। रहीम करीम सच ख़ुदा बेऐब परवरदिगार ना कदे विनासा, अबिनाशी आपणा नाउँ धराइंदा। दो जहानां आर पार मँझधार आपे जाणे आपणा वासा, नेत्र नैण लोचण नज़र किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा हुक्म आप समझाइंदा। साचा हुक्म हकीकत हक़, नर हरि नरायण आप जणाईआ। जिस दा चार जुग वेद पुराण शास्त्र सिमरत गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी पाउदी रही शक़, सो शहिनशाह आपणा रूप वटाईआ। निरगुण जोत निराकार आदि निरँजण जो वसे घट घट, जोत निरँजण करे रुशनाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म बीज बीजे काया वत, पत डाल्ही फुल फलवाड़ी आप महकाईआ। जो लख चुरासी देवणहारा बुध मन मति, भेव अभेदा भेव खुल्हाईआ। जो गुर अवतारां पीर पैगम्बरां चलावणहारा जुग जुग रथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। जिस दा रसना जिह्वा गा गा गई जस, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि जू आपणा भेव खुल्हाईआ। खोल्हे भेव आप निरँकारा, निरगुण आपणी दया कमाइंदा। सति सतिवादी लै अवतारा, अवण गवण भेव चुकाइंदा। दो जहानां करे ख़बरदारा, शब्द दुलारा इक उठाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव दए हुलारा, हुजरा सब दा आपे ढाइंदा। त्रैगुण रोवे ज़ारो ज़ारा, पंज तत्त धीर ना कोए धराइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर दोए दोए जोड़ करन निमस्कारा, निउँ निउँ सजदा सीस सर्ब झुकाइंदा। तेरी खेल तेरी कुदरत परवरदिगारा, बेपरवाह तेरा भेव कोए ना आइंदा। सरगुण निरगुण तेरी धारा, गुर अवतार ख़ुशी मनाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म तेरा पसारा, पत डाल्ही आप महकाइंदा। ईश जीव तेरा हुलारा, लहर लहर नाल मिलाइंदा। आत्म परमात्म तेरा अखाड़ा, पंज तत्त काया नाच नचाइंदा। निरगुण जोत तेरा उज्यारा, जोत निरँजण डगमगाइंदा।

घड़नहार सदा ठठयारा, घड़ भाण्डे वेख वखाइंदा। जगत दृष्टी रंग चम्यारा, इष्टी इष्ट ना किसे जणाइंदा। लेखा जाणे धुर दरबारा, धुर दी धार आप प्रगटाइंदा। कलिजुग अन्तिम पावे सारा, कालख टिक्का आपे लाहइंदा। सचखण्ड निवासी खोल्ह दवारा, दर दरवाज़ा इक वखाइंदा। शब्द अगम्मी वज्जे नगारा, ताल तलवाड़ा ना कोए जणाइंदा। मन्दिर मस्जिद शिवदुआला मठ्ठ ना कोई गुरूदवारा, हरि मन्दिर इक वड्याइंदा। तेल बाती दीआ ना कोए उज्यारा, कमलापाती जोती नूर डगमाइंदा। सचखण्ड निवासी साचे तख्त बैठ सच्ची सरकारा, धुर फ़ुरमाणा हुक्म जणाइंदा। लेखा चुके चार यारा, यारी यार ना कोए निभाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताइंदा। साचा हुक्म वरते मात, नव नौ करे जणाईआ। मेटणहार अन्धेरी रात, अन्ध अन्धेर दए गंवाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर एका दरस दिखाए साख्यात, शाख़ सब दी दए कटाईआ। नाम प्याला प्याए आब हयात, अमृत रस इक चखाईआ। जलवा नूर दए आफ्ताब, महिताब करे रुशनाईआ। लेखा लिखे हक़ जनाब, दस्तगीर वड वड्याईआ। अन्तिम इक दवारे करना पए आदाब, सलाम अलैकम ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा साचा दर, महिराब इक्को इक सालाहीआ। सच महिराब दस्से महिबूब, महिफ़ल आपणी इक लगाइंदा। जिस दा किसे ना दित्ता सबूत, साख्यात ना कोए वखाइंदा। ना कोई काया ना कोई काअबा ना कोई कलबूत, रूह बुत्त ना कोए वड्याइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पीर पैगम्बर आप जणाइंदा। पीर पैगम्बर दर दरवेश, हरि दर्दी दर्द जणाईआ। परवरदिगार निरगुण नूर पुरख अकाल रहे हमेश, ना मरे ना जाईआ। मुच्छ दाढ़ी ना कोए केस, ना कोए मूंड मुंडाईआ। लेखा जाणे विष्न ब्रह्मा शिव महेष, लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। जिस दवारे नानक निरगुण करे आदेस, सरगुण नानक ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दवारा इक वड्याईआ। सच दवारा सोभावन्त, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। साहिब सतिगुर वसे इक्को कन्त, कन्त कन्तूहल सेज हंढ्ढाइंदा। आदि जुगादी एका मंत, मंत्र आपणा नाम दृढ़ाइंदा। सदा सुहेला साचा पंडत, जगत विद्या ना कोए रखाइंदा। दो जहान रखे अखण्डत, खण्ड खण्ड ना कोए जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप खुल्हाइंदा। साचा भेव खोल्हे आप, सदी चौधवीं वेख वखाईआ। जिस नूं ईसा कहे बाप, सो पिदर फेरा पाईआ। जिस नूं मुहम्मद करे आदाब, निउँ निउँ सजदा सीस झुकाईआ। जिस नूं नानक निरगुण कहे वड प्रताप, वड प्रतापी वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी सच्चा माहीआ। सति सतिवादी सच्चा माही, मेहरवान हरि

अख्वाइंदा। कलिजुग अन्तिम बणया राही, निरगुण आपणा फेरा पाइंदा। कलिजुग मेटे झूठी शाही, शहिनशाह कोए नज़र ना आइंदा। गोबिन्द बूटा पुटया काही, कूड़ी क्रिया जड़्ह उखड़ाइंदा। पीर पैगम्बर गुर अवतार फड़ फड़ बाहों मेले भाई भाई, दीन मज़्हब ना कोए रखाइंदा। सच संदेसा देवे थाउँ थाईं, थान थनंतर खोज खुजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची सिख्या इक समझाइंदा। साची सिख्या सच दलील, दहि दिशा आप जणाईआ। नील वस्त्र पहर नील, नीली धार पार कराईआ। लेखा जाणे गुणी गहीर, गहर गवर वडी वड्याईआ। सब दी बदलण आया तकसीर, तकदीर तकसीर नाल रलाईआ। कटण आया शरअ ज़ंजीर, शरीअत कम्म किसे ना आईआ। लेखा जाण हकीर फ़कीर, शहिनशाह पर्दा दए उठाईआ। कूड़ी क्रिया मेटे लकीर, सच सुच्च दए वड्याईआ। मुरीद मुर्शद कटे भीड़, भय भउ ना कोए वखाईआ। गुरमुखां देवे अमृत आत्म सीर, तृष्ना अग्नी अग्ग बुझाईआ। जन भगतां चोटी चाढ़्हे फड़ अख़ीर, जिस दवारे जुलाहा कबीर ढोला गाईआ। लेखा जाणे पीरन पीर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रहमत आपणी आप कमाईआ। रहमत कमाए आप रहमान, दूसर संग ना कोए रखाइंदा। चौदां तबकां वेख ईमान, मुहम्मद नेत्र नैण खुल्हाइंदा। पीर फ़कीर कर ग़ुलाम, बरदे इक्को दर बहाइंदा। नज़री आए सच अमाम, नज़र नज़र नाल मिलाइंदा। देवणहारा जुग जुग पैग़ाम, पात्र आपणा इक वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दूसर भेव कोए ना आइंदा। दूसर भेव ना जाणे कोआ, कूक कूक गुर अवतार गए जस गाईआ। आपणे जिहा आपे होआ, निरगुण निरगुण विच समाईआ। आपणा अमृत आपे चोआ, रस आपणा आप चखाईआ। आपणी करे आपे सच लोआ, निरगुण जोत जोत रुशनाईआ। आपणा देवणहारा जुग जुग ढोआ, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां आपणा नाम झोली पाईआ। ना जन्मे ना कदे मोआ, जन्म मरन विच ना आईआ। सचखण्ड निवासी नवां नरोआ, बिरध बाल ना रूप वटाईआ। आलस निंद्रा विच कदे ना सोया, दिवस रैण वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची गाथा रिहा समझाईआ। साची गाथा देवे दस्स, सो पुरख निरँजण दया कमाइंदा। हरि पुरख निरँजण हो बेबस, बेऐब फेरा पाइंदा। एकँकारा आया नस्स, निरगुण आपणा रूप वटाइंदा। आदि निरँजण कर प्रकाश, जोती जाता डगमगाइंदा। अबिनाशी करता बण बण दासी दास, सेवक साची सेव कमाइंदा। श्री भगवान पूरी करे आस, आसा पूरन आप हो जाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म वसे पास, सदा सुहेला संग रखाइंदा। लेखा जाण पृथ्मी अकाश, गगन मण्डल खोज खुजाइंदा। भेव खुलाए पवण स्वास, स्वास स्वासां विच समाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग नव

नौ चार वेखणहारा खेल तमाश, ख़ालक ख़लक रूप वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण आपणी खेल कराइंदा। ख़ालक ख़लक कीता मजबूर, मजबूरी आपणी दए सुणाईआ। चौदां लोक करन कसूर, कसर नज़र किते ना आईआ। नेड़े वसणहारा दिसे दूर, नेरन नेर दरस कोए ना पाईआ। साध सन्त कलिजुग अन्त सूफ़ी होए मफ़रूर, सुफ़ने विच दरस कोए ना पाईआ। कलमा पढ़ पढ़ पाइण फ़तूर, भेव अभेद ना कोए जणाईआ। जलवा नज़र ना आए कोए ज़हूर, ज़ाहर रंग ना कोए वखाईआ। कलिजुग नाता जुड़या कूड़ो कूड़, कूड़ी क्रिया सर्ब हंढ्ढाईआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी बदलण आया सर्ब दस्तूर, दो सत वेखे थाउँ थाईंआ। हरिजन मेले आप ज़रूर, ज़रूरत आपणी पूर कराईआ। सर्ब कला आपे भरपूर, भरपूर रिहा सर्ब थाईंआ। नव नौ करे चूरो चूर, चूंडी चोटी नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कातिल मकतूल लाए फ़तवा, फ़ातिहा सब दा आप पढ़ाइंदा। लेखा जाणे नूरी जलवा, जलाल आपणा इक वखाइंदा। चौदां सदीआं चौदां लोक चौदां तबक सब दा लेखा मंगे खादा हलवा, छुरी कसाई जगत हथ्थ ना कोए उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा। भेव अभेदा खोल्हे ख़ालक, ख़लकत दए जणाईआ। पीर पैगम्बर कहिण आया मालक, मलकुलमौत नाल लिआईआ। अग्गे कोई ना दिसे सालस, सगला संग ना कोए निभाईआ। नानक गोबिन्द कहे पुरख अकाल इक्को ख़ालस, दूसर ख़ालस नज़र कोए ना आईआ। जुग चौकड़ी सारयां नाल करदा रिहा नालश, भेव अभेदा ना किसे जणाईआ। कलिजुग वेले अन्तिम किसे दी मन्ने ना कोई सफ़ारस, सब दी सफ़ा रिहा उठाईआ। पीर पैगम्बर तोबा तोबा करके बैठे ढाह ढारस, ढै ढै ढेरी ख़ाक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाही बेपरवाह इक ख़ुदा, ख़ुदी विच कदे ना आइंदा। आदि जुगादि रहे जुदा, जुज़ आपणा आप वंडाइंदा। पीर पैगम्बरां राह दस्से सिध्धा, सिदक सबूरी नाल मिलाइंदा। मुरीद मुर्शद मुर्शद मुरीद मिल मिल पाए गिधा, निरगुण सरगुण ताल आप वजाइंदा। कोई ना जाणे साहिब किड्डा, इशारयां नाल सर्ब समझाइंदा। चरण दवारा बिन नानक किसे ना दित्ता, अद्धविचकार सर्ब रखाइंदा। जुग चौकड़ी वंडदा आया हिस्सा, झोली सब दी आप भराइंदा। खाणी बाणी वेद पुराण शास्त्र सिमरत कथा कहाणी सुणाए किस्सा, आपणा भेव ना किसे खुलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड दवारे साचे वड़, साचे तख्त सोभा पाइंदा। साचा तख्त सच्चे सुल्तान, सति तेरी वड्याईआ। साचा खेल श्री भगवान, भगवन भेव कोए ना पाईआ। साचा नूर तेरा महान, जलवा नूर नूर रुशनाईआ। मिहबान बीदो इक मिहबान, बी ख़ैर या अल्ला तेरी

वड्याईआ। मुकामे हक़ तेरा निशान, रसवा दूजा नज़र कोए ना आईआ। साबत तेरा इक ईमान, उम्मत रूप ना कोए वखाईआ। इलाही कलाम तेरा पैग़ाम, रसना जिह्वा ना कोए सुणाईआ। सचखण्ड तेरा मकान, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। दर दरवेश ना कोए दरबान, सजदा सीस ना कोए कराईआ। तीर तरकश ना कोए कमान, खण्डा खड़ग ना कोए खड़काईआ। कागद कलम ना कोए कलाम, कातब लिखे नाल ना कोए शाहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तत्तव तत्त ना कोए वखान, एका दूआ दूआ एका वेस अवेस ना कोए धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, चरण कँवल मिले सरनाईआ। पीर पैगम्बर गुर अवतार मंगण मंग, प्रभ अग्गे सीस झुकाया। जुग चौकड़ी गई लँघ, कलिजुग वेला अन्तिम आया। नौ खण्ड पृथ्मी दीसे नंग, सिर ओढण ना कोए टिकाया। किसे दुआरे मिले ना परमानंद, निजानंद ना कोए चखाया। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ्ठ गुरुदुआर पैंदी डण्ड, डंका नाम ना कोए वजाया। दीन मज़्हब ज़ात पात कूड़ी क्रिया होई कंध, तुध बिन धक्का ना कोए लाया। मुल्लां शेख़ मुसायक पीर पंडत पांधे ग्रन्थी पन्थी गा गा सुणाउदे छन्द, संसा रोग ना कोए चुकाया। आत्म परमात्म मुकया किसे ना पन्ध, साध सन्त नेत्र रो रो नैणां नीर रहे वहाया। पुरख अबिनाशी घट घट वासी एकँकारा इक्को सुत्ता दे कर कंड, करवट आपणी ना लए बदलाया। जीव जंत कलिजुग अन्त होए भागांमंद, आपणा भाग सके ना कोए वंडाया। बिन सतिगुर पूरे कोए ना पाए ठंड, अग्नी तत्त ना कोए बुझाया। जगत वैरागण होई दुहागण सुरत सवाणी मात रंड, हरि कन्त शब्द ना कोए मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन साचे लए जगाया। हरिजन साचे जागण वेला, सतिगुर पूरा आप जगाईआ। कलिजुग वक्त होए दुहेला, वेला गया हथ्थ ना आईआ। प्रगट होया इक इकेला, एकँकारा साचा माहीआ। नाल मिलाया गोबिन्द चेला, चेला गुर आप अख्वाईआ। एथे ओथे सज्जण सुहेला, सगला संग आप निभाईआ। आत्म परमात्म करया मेला, मिल मिल आपणी ख़ुशी वखाईआ। कटणहारा धर्म राए दी जेला, लख चुरासी फंद कटाईआ। वसणहारा धाम नवेला, सचखण्ड बैठा डेरा लाईआ। जोत निरँजण चाढ़्हे तेला, आदि निरँजण फेरा पाईआ। अचरज खेल पारबहम प्रभ खेला, ख़ालक ख़लक भेव ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण दाता पुरख बिधाता गुरमुख सज्जण लए मिलाईआ। गुरमुख सज्जण मेले आण, आन इक्को इक रखाइंदा। मेल मिलावा श्री भगवान, भगवन आपणा रंग रंगाइंदा । आत्म परमात्म देवे दान, सोहँ ढोला इक पढ़ाइंदा। दो जहान झुलाए निशान, सति सतिवादी हथ्थ उठाइंदा। सचखण्ड निवासी साचा काहन, गुरमुख गोपी आप प्रनाइंदा। लेखा जाणे

साचा राम, सीता सुरती आप जगाइंदा। नाम अगम्मी मारे बाण, अणयाला तीर आप चलाइंदा। अन्तर होवे जाणी जाण, मंत्र इक्को इक पढ़ाइंदा। बसन्तर बुझे विच जहान, सांतक सति सति कराइंदा। बिन पढ़ियां देवे ज्ञान, गोझ ज्ञान आप खुल्हाइंदा। जिस जन कर किरपा देवे आपणा नाम, तिस नाम आपणे विच जणाइंदा। जन भगतां पूरन करे काम, करनी किरत आप कमाइंदा । काया नगर खेड़ा वेख ग्राम, गृह आपणा फेरा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर, गुर शब्द जणाए साचा मंत्र, मंत्र आपणा नाम सुणाइंदा।

८ मग्घर २०१९ बिक्रमी महिंदर सिँघ दे गृह पिण्ड दया ज़िला गुरदास पुर

सो पुरख निरँजण ठांडा दरबारा, गुर अवतार पीर पैगम्बर रहे जस गाईआ। निरगुण नूर जोत उज्यारा, नूर ज़हूर इक रुशनाईआ। शाहो भूप वड सिक्दारा, शहिनशाह बैठा आसण लाईआ। अलख अगोचर अगम्म अपारा, अलख अलखणा लख्या ना जाईआ। नूर इलाही परवरदिगारा, बेऐब रूप ख़ुदाईआ। मुकामे हक़ इक नज़ारा, नज़र विच कदे ना आईआ। कागद कलम ना लिखणहारा, लिख लिख लेख ना कोए मुकाईआ। वसणहारा धाम न्यारा, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। शब्द अगम्मी बोल जैकारा, जै जैकार इक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाही खेल अपारा, हरि जू हरि हरि आप कराइंदा। लेखा जाणे धुर दरबारा, दरगाह साची धाम सुहाइंदा। निरगुण सरगुण हो उज्यारा, सरगुण निरगुण रंग रंगाइंदा। दो जहानां कर पसारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप कराइंदा। करता पुरख करनी कर, करता कादर आपणी खेल कराईआ। आपे दाता दानी देवे वर, दर दरवेश आपणी झोली आप भराईआ। निरगुण सरगुण रूप धर, धरनी धरत धवल दए वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर शब्द अगम्मी देवे एका डर, निरभउ भय आपणा इक समझाईआ। बोध अगाधा निष्अक्खर अक्खर लैणा पढ़, रसना जिह्वा ना कोई पढ़ाईआ। सच महल्ले उच्च मिनार दरस दिखाए अग्गे खड़्ह, जोती जोत जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। साची करनी करनेहारा, जुग चौकड़ी खेल खिलाइंदा। करे खेल एकँकारा, नित नवित्त वेख वखाइंदा। गुर अवतार कर उज्यारा, पीर पैगम्बर नूर वखाइंदा। जोती जाता पुरख बिधाता, आत्म परमात्म कर प्यारा, प्रेम प्रीती बन्धन एका पाइंदा। शब्द अगम्मी बोल जैकारा, सच संदेसा इक सुणाइंदा। पंज तत्त काया खोल्ह किवाड़ा, जन जननी लेखे लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल

आप समझाइंदा। साचा खेल आदि पुरख, एका एक जणाइंदा। ना कोई सोग ना कोई हरख़, चिन्ता सोग ना कोए वखाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर कर कर परख, साचा पारखू सेवा लाइंदा। नित नवित्त आत्म परमात्म देवे दरस, दरस ईद दीद चन्द चमकाइंदा। निरगुण सरगुण उपर कर कर तरस, मेहर नज़र इक रखाइंदा। आबे हयात अमृत मेघ देवे बरस, अग्नी तत्त बुझाइंदा। लेखा जाणे अर्श कुर्श, कलिजुग आपणा भेव चुकाइंदा। दो जहानां लाहे कर्ज़, मकरूज़ आपणा लहिणा आप मुकाइंदा। जुग जुग होण ना देवे कोई हर्ज, विष्न ब्रह्मा शिव उठाइंदा। पूर कराए आपणा र्फ्ज़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतार पीर पैगम्बर भेव अभेद जणाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर दिसे नाता, निरगुण आपणी दया कमाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग जुग चौकड़ी खोल्हया जगत तमाशा, जीवण जुगत आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती नूर शब्दी धार देवणहारा दाता, दाता दानी दया कमाइंदा। मेटणहारा अन्धेरी राता, सतिगुर साचा चन्द चमकाइंदा। जगत विद्या दस्स गाथा, गा गा अन्त कोए ना पाइंदा। लुक्या रिहा पुरख बिधाता, नेत्र नैण नज़र ना आइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर दीन मज़्हब जुड़या नाता, साची ज़ात ना कोई समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा पर्दा आप चुकाइंदा। साचा पर्दा देवे लाह, लाशरीक इक ख़ुदाईआ। प्रगट होया बेपरवाह, पर्दानशीन नज़री आईआ। जलवा नूर एका धरा, नूरो नूर रुशनाईआ। लेखा मुकाए काग़ज़ कलम शाह, शहिनशाह आपणा हुक्म मनाईआ। सच दवारा दए खुल्हा, ख़ालक ख़लक दए वड्याईआ। मख़लूक एका मार्ग दए पा, रहबर बणे सच्चा माहीआ। नाम निधाना इक दृढ़ा, दृष्टी सब दी दए खुल्हाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सेवा ला, करोड़ तेतीसा हुक्म मनाईआ। गुर अवतार लए उठा, पीर पैगम्बर नाल मिलाईआ। पिछला लेखा दए मुका, अगला लेखा कोई रहिण ना पाईआ । होका देवे वाहो दाह, दो जहानां रिहा सुणाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ अकाश प्रकाश इक करा, सूरज चन्द ना कोई रुशनाईआ। सूरज चन्न चरणी डिगे आ, दर साचे सीस झुकाईआ। साडी पिछली ना वेख ख़ता, अभुल भुल्ल कदे ना जाईआ। तुध बिन होए बेअबा, अबादत कम्म किसे ना आईआ। रहबर बणया इक ख़ुदा, चार कुण्ट कुण्ट दुहाईआ। उम्मत उम्मती रही कुरला, आपणी कूक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक विखाउणा साचा घर, जिस घर बैठा आसण लाईआ। सच महल्ला दस्स महिराब, तेरे अग्गे इक अरज़ोईआ। निउँ निउँ सजदा करन अदाब, सीस जगदीश इक झुकाईआ। शाह पातशाह इक नवाब, नौबत इक्को नाम वजाईआ। देवणहार हयाते आब, आबे हयात एका रूप दरसाईआ। लहिणा देणा चुके मक्का काअब, काअबा तेरे चरण वड्याईआ। शाह अस्वार चरण घोड़े दे रकाब, तुआकब आपणा आप वखाईआ।

पीर पैगम्बरां बणदा रिहा माई बाप, पिता पूत गोद सुहाईआ। गुर अवतार करदे रहे तेरा जाप, जप जप आपणा शुकर मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। देवे वर दर दरबाना, दहि दिशा वेख वखाइंदा। शब्द अगम्मी इक परवाना, परम पुरख आप समझाइंदा। कागद कलम होए हैराना, हरि का भेव कोई ना आइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराणा पढ़ पढ़ थक्के अञ्जील कुराना, दो जहाना पन्ध ना कोई मुकाइंदा। खाणी बाणी गुण निधाना दस्से इक निशाना, तीर निशाना चिले ना कोई चढ़ाइंदा। सचखण्ड वसे श्री भगवाना, दरगाह साची आसण लाइंदा। योद्धा सूरबीर मर्द मर्दाना, महाबली नाउँ धराइंदा। जुग चौकड़ी वरते भाणा, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। तख्तों लाहे राजा राणा, शाह सुल्ताना ख़ाक मिलाइंदा। करे खेल दो जहानां, निरगुण सरगुण धार जणाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर करो ध्याना, ध्यान ध्यान विच मिलाइंदा। प्रगट होया नौजवाना, बिरध बाल जवान रूप ना कोई रखाइंदा। साचे वसे मन्दिर मकाना, सम्बल डेरा इक्को लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या आप समझाइंदा। साची सिख्या सम्बल खेड़ा, हरि सतिगुर आप जणाईआ। जिस दवारे चुके झेड़ा, झगड़ा कोई रहिण ना पाईआ। दो जहानां वखाए खुल्हा वेहड़ा, लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डां खण्डां वंड ना कोई वंडाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर ढाह ढाह बैठे आपणा डेरा, मन्दिर मस्जिद शिवदुआला मठ्ठ गुरुदुआर ना कोई सुहाईआ। कलिजुग वेला आया नेड़ा, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर जन भगतां कहे तूं मेरा मैं तेरा, दूसर संग ना कोई रखाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग सचखण्ड बैठा रिहा कर के वडा जेरा, ज़ेर ज़बर हुक्म मनाईआ। निरगुण धार निरगुण जोत निरँकार पाया फेरा, भेव अभेदा ना कोई समझाईआ। बिन नानक गोबिन्द जाणे केहड़ा, कवण घर वसे सच्चा माहीआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर लख चुरासी करे हक़ निबेड़ा, पीर पैगम्बर आपणी गोद बहाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड देवणहारा गेड़ा, सूरज चन्द रिहा भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रूप आप जणाईआ। साचा रूप निरगुण रंग, निरवैर आप जणाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर शब्द डोरी बन्न पतंग, लोकमात आप उडाइंदा। आदि जुगादि जुगां जुगन्तर दो जहानां वेखे आर पार लँघ, मँझधार आपणा खेल खिलाइंदा। भगत भगवन्त साचे सन्त वसे संग, सगला संग आप हो जाइंदा। ग़रीब निमाणयां कटणहारा भुक्ख नंग, नाम वस्त झोली पाइंदा। ज़ात पात दीन मज़्हब मारनहारा झूठी कंध, शरअ शरीअत मेट मिटाइंदा। आत्म परमात्म सुणाए साचा छन्द, गीत गोबिन्द इक अल्हाइंदा। एथे ओथे दो जहान श्री भगवान मुकाए पन्ध, बण पांधी फेरा पाइंदा। जुग जन्म दी टुट्टी देवे गंढ्ढ, गंढ्ढणहार गोपाल स्वामी सिर सिर आपणी सेव कमाइंदा। नाता तोड़े कूड़ी क्रिया

झूठ पखण्ड, माया ममता मोह मिटाइंदा। ब्रह्म पारब्रह्म प्रभ देवे इक अनन्द, अनन्द अनन्द विच रखाइंदा। हरिजन सज्जण सति सतिवादी सति चढ़ाए चन्द, चन्द चांदनी इक समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा घर इक वसाइंदा। सच्चा घर वसाए इक, एकँकारा वड वड्याईआ। निर्मल नूर जोत बबेक, विवेकी आपणी खेल रचाईआ। त्रैगुण माया ना लाए सेक, अग्नी तत्त ना कोए रखाईआ। दूसर रखे ना कोई टेक, इष्ट देव ना कोए मनाईआ। आदि जुगादि करे खेल हमेश, नित नवित्त वेस वटाईआ। वसणहारा सचखण्ड साचे देस, सच सिँघासण सोभा पाईआ। निरगुण सरगुण लख चुरासी जीव जंत साध सन्त भगत भगवन्त रिहा वेख, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। आदि जुगादि अलखणा अलख गुर अवतार पीर पैगम्बर करन आदेस, निउँ निउँ आपणा सीस झुकाईआ। लेखा जाणे गुर अवतार पीर पैगम्बर औलीए शेख़, मुल्लां मुसायक पर्दा रिहा उठाईआ। पंडत पांधे दस्त बदस्त वेखणहारा रेख, रेखा सब दी रिहा मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच समग्री इक वखाईआ। सच समग्री साची रास, हरि आपणे हथ्थ रखाइंदा। निरगुण जोत नूर प्रकाश, प्रकाशवान फेरा पाइंदा। लहिणा देणा तोड़ लख आकाशां आकाश, आकाशां उपर आपणा डेरा लाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर निरगुण सरगुण कर दासी दास, सेवक सेवा सच समझाइंदा। जुग चौकड़ी होए विनास, थिर कोए रहिण ना पाइंदा। अन्तिम सद्दे आपणे पास, धुर फ़ुरमाणा हुक्म जणाइंदा। पत डाल्ही वेखणहारा शाख़, फुल्ल फलवाड़ी फोल फुलाइंदा। सन्त सुहेले गुरु गुर चेले परखणहारा पारजात, परम पुरख प्रभ दया कमाइंदा। कलिजुग अन्तिम कन्ढ्ढे आया घाट, घाटा सब दा पूर कराइंदा। बिन भगतां किसे ना देवे दात, लख चुरासी ख़ाली हथ्थ फिराइंदा। जीव जंत कूड़ी क्रिया करे घात, घाउ इक्को नाम लगाइंदा। आत्म परमात्म देवणहारा सच्चा साथ, सगला संग आप हो जाइंदा। शब्द सरूपी नाता तोड़े ज़ात पात, आत्म ब्रह्म इक समझाइंदा। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां दरस दिखाए साख्यात, सखी सरवर रूप धराइंदा। पर्दा लाहे कायनात, मुख नकाब ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी करे पुरख समरथ, आपणे हथ्थ रखी वड्याईआ। लोकमात निरगुण धार कर प्रगट, प्रगट आपणा रूप जणाईआ। लहिणा देण चुकाए चौदां तबक चौदां हट्ट, चौदां लोक भेव ना राईआ। त्रैगुण माया मारे सट्ट, नाम खण्डा हथ्थ उठाईआ। पंज विकारा मेटे फट्ट, करे खेल बेपरवाहीआ। निरगुण मार्ग निरगुण दस्स, सरगुण सरगुण करे पढ़ाईआ। गुर अवतार कर कर वस, पीर पैगम्बर बन्धन पाईआ। कलिजुग अन्तिम ख़ाली कीते सब दे हथ्थ, वस्त हथ्थ ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप रचाईआ।

साचा खेल रच करतार, कुदरत कादर वेख वखाइंदा। कलि कल्की लै अवतार, कलिजुग अन्तिम पर्दा लाहइंदा। निरगुण नूर नूर उज्यार, निहकलंका नाउँ रखाइंदा। अमाम अमामां वड सिक्दार, शहिनशाह शाह आप हो आइंदा। मुकामे हक़ कर ग़ुफ्तार, ग़ुफ्त शनीद रंग वखाइंदा। हक़ हकीकत पावे सार, लाशरीक दया कमाइंदा। सच तौफ़ीक इक निरँकार, दूजा संग ना कोए मिलाइंदा। पीर पैगम्बर करे ख़बरदार, ख्वाब आपणा इक्को इक जणाइंदा। गुर अवतारां दे आधार, आदर्श आपणा इक वखाइंदा। सारे करो इक स्वाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताइंदा । सच स्वाल करो स्वाली, हरि सतिगुर आप जणाईआ। जलवा नूर जोत अकाली, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। शब्द अगम्मी करे दलाली, निरगुण दाता वड वड्याईआ। लेखा जाणे हक़ हलाली, हकीकत आपणे विच छुपाईआ। प्रगट होए दो जहानां वाली, दोए दोए आपणी धार जणाईआ। पीर पैगम्बर फिरदे ख़ाली, ख़ालक ख़लक दए वखाईआ। करे खेल आप निराली, निरगुण आपणी धार जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या करे पढ़ाईआ। ख़ाली हथ्थ करन पुकार, नाअरा इक्को इक लगाईआ। तेरा खेल परवरदिगार, बेपरवाह नज़र ना आईआ। हू हू करन कर निमस्कार, करता कीमत कोए ना पाईआ। कोई ना दिसे मददगार, मुश्कल हल्ल ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मिले सच सच्ची सरनाईआ। लाशरीक परवरदिगारा, मेहरवान मेहरवान मेहरवान दया कमाइंदा। प्रगट होया एकँकारा, एका हुक्म सुणाइंदा। रल मिल गाओ साची वारा, वारता आपणी आप जणाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर चरण कँवल कँवल चरण करे निमस्कारा, निउँ निउँ एका घर वखाइंदा। कलिजुग अन्तिम करे पार किनारा, अद्धविचकार ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सरन इक जणाइंदा। साची सरन श्री भगवान, दूसर ओट ना कोए रखाईआ। जुग चौकड़ी जो देंदा रिहा दान, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां झोली नाम भराईआ। जिस दा दस्सदे गए निशान, बेपहचान नज़र किसे ना आईआ। सो कलिजुग अन्तिम प्रगट होया विच जहान, दो जहानां वाली दया कमाईआ। सतिजुग साचा मार्ग दस्से आण, सति सतिवादी दया कमाईआ। रल मिल सारे आत्म परमात्म परमात्म आत्म ढोला गाओ श्री भगवान, सो पुरख निरँजण करे पढ़ाईआ। हँ ब्रह्म पारब्रह्म प्रभ मिल्या आण, ममता मोह रिहा चुकाईआ। सचखण्ड निवासी हो प्रधान, तख्त निवासी सच प्रधानगी आप कमाईआ। दर दरबार करो सलाम, अलैकम सब दी झोली पाईआ। मंत्र सिख्या सति नाम, नाम सति वज्जे वधाईआ। रसना जिह्वा गाए कलाम, हरि का कलमा रसना जिह्वा पढ़न विच ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल

साचा हरि, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। साची सिख्या निरगुण सरगुण मीत, मुरीद मुर्शद खेल कराइंदा। साची सिख्या प्रभ चरण प्रीत, परम पुरख वेख वखाइंदा। साची सिख्या मेल मिलाए इक अतीत, त्रैगुण बन्धन ना कोए पाइंदा। साची सिख्या लहिणा देण चुकाए हस्त कीट, ऊँच नीच ना कोए वड्याइंदा । साची सिख्या देवे धाम अनडीठ, दरगाह साची डेरा लाइंदा। साची सिख्या देवे बीठलो बीठ, पारब्रह्म प्रभ सिर सिर हुक्म मनाइंदा। रल मिल सारे गाओ इक्को गीत, सोहँ ढोला आप जणाइंदा। नाता तुटणा मन्दिर मसीत, शिवदुआला मठ्ठ, बिन काया मन्दिर नज़र कोए ना आइंदा । प्रभ परखण आया लख चुरासी नीत, कलिजुग अन्तिम फेरा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक समझाइंदा। साची सिख्या धुर दा लेखा, लिख्त विच कदे ना आईआ। कन्न ला ला सुणे विष्न ब्रह्मा महेष गणेशा, गणपति आपणा ध्यान लगाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर चरण कँवल कँवल चरण करन आदेसा, दृष्ट इष्ट नाल मिलाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग करदा आया आपणा पेशा, पेशीनगोई सब नूं रिहा सुणाईआ। कलिजुग अन्तिम सब तों मंगे लेखा, गुर अवतार पीर पैगम्बर बचया कोए रहिण ना पाईआ। जुग चौकड़ी खेलदा आया खेडा, वड खिडारी सच्चा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन साचे आप जणाईआ। खेले खेड एकँकारा, अक्ल कला अख्वाइंदा। सचखण्ड निवासी कर पसारा, थिर घर पर्दा लाहइंदा । सुन्न अगम्मी हो उज्यारा, धूंआँधार वेख वखाइंदा। शब्द अनादी बोल जैकारा, ब्रह्म ब्रह्मादी आप सुणाइंदा। मात पूत बण लेखा जाणे सुत दुलारा, जन जननी गोद वड्याइंदा। शब्दी सुत दए हुलारा, झूला इक्को इक वखाइंदा। वस्त अमोलक भर भण्डारा, सति सतिवादी दया कमाइंदा। ब्रह्मा विष्न शिव कर पसारा, त्रैगुण नाता जोड़ जोड़ाइंदा। पंज तत्त तत्त अखाड़ा, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश आपणा हुक्म चलाइंदा। लख चुरासी कर पसारा, आत्म परमात्म परमात्म आत्म वंड वंडाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर नाता जोड़ विच संसारा, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण एका रंग रंगाइंदा। आदि अन्त श्री भगवान पावणहारा सब दी सारा, समरथ पुरख आपणा खेल कराइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग नव नौ चार वेख्या वारो वारा, वारता आपणे नाम अल्हाइंदा। कलिजुग अन्तिम प्रगट हो निहकलंक नरायण नर अवतारा, नाम डंका इक वजाइंदा। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी लोकमात खोल्ह सच दवारा, सचखण्ड आपणा डेरा लाइंदा। जोती जाता पुरख बिधाता निरगुण नूर कर उज्यारा, दीवा बाती ना कोए जगाइंदा। खाणी बाणी शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान ना कोए सहारा, पढ़ पढ़ आस ना कोए वधाइंदा। आपे वसे सब तों बाहरा, बेपरवाह आपणा पर्दा आप उठाइंदा। कलिजुग अन्तिम पार किनारा,

घनईया नईया आप चलाइंदा। साचा सईया परवरदिगारा, पारब्रह्म प्रभ खेल कराइंदा। जन भगतां देवे इक सहारा, आत्म परमात्म परमात्म आत्म मेल मिलाइंदा। सोहँ शब्द सच जैकारा, दो जहानां पन्ध मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच समग्री साची रास, आदि जुगादि रखे पास, जन भगतां देवे बण बण दासी दास, सेवक आपणी सेव कमाइंदा। सेवक बण श्री भगवान, जग चाकरी जगत कमाईआ। जन भगतां देवे ब्रह्म ज्ञान, ब्रह्म विद्या इक पढ़ाईआ। धर्म वखाए सच निशान, दरगाह साची आप उठाईआ। लेखा चुके गोपी काहन, जिस जन मिले सच्चा माहीआ। जन भगतां दरस देवे दर दर आण, घर घर मेला सहिज सुभाईआ। जगत नेत्र ना सकण पछाण, गुर नेत्र नज़र किसे ना आईआ। सृष्ट सबाई होई हैरान, हरि का भेव कोए ना पाईआ। पढ़ पढ़ थक्के जीव जहान, चौदां विद्या पई लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, गुरमुख विरले मेले आण, पूरब लहिणा जुग जन्म दा देणा कर्म कांड निहकर्मी निरगुण लेखा दए मुकाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, विश्व आपणी धार चलाईआ।