पुस्तकालयभाग १३

८ मग्घर २०१९ बिक्रमी नौरंग सिँघ दे गृह पिण्ड दया ज़िला गुरदास पुर

सो पुरख निरँजण सोचे आपणी सोच, सोच विच कदे ना आइंदा। आदि जुगादी निर्मल जोत, नूर नूराना डगमगाइंदा। वसणहारा सचखण्ड साचे कोट, चार दीवार ना कोए बणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी सोच आप समझाइंदा। साची सोच सोचे हरि, दूसर संग ना कोए रखाईआ। निरभउ चुकाए भय डर, भय अवर ना कोए रखाईआ। सच महल्ले आपे चढ़, अटल मनार करे रुशनाईआ। दरगाह साची निरगुण खड़, परवरदिगार नूर रुशनाईआ। सच सिँघासण बहि बहि देवे वर, तख्त निवासी सच्चा माहीआ। अक्ल कला कल खेल कर, अलख अगोचर अगम्म अथाह आपणी धार चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोच सोच विच समाईआ। साची सोच श्री भगवान, एका एक जणाइंदा। आदि जुगादी नौजवान, निरगुण आपणा बल वखाइंदा। सो पुरख निरँजण हो प्रधान, सति प्रधानगी आप कमाइंदा। हरि पुरख निरँजण देवे दान, दाता दानी दया कमाइंदा। एकँकारा खेल महान, खेलणहारा आप खलाइंदा। आदि निरँजण नूर महान, जोती जाता डगमगाइंदा। अबिनाशी करता शाह सुल्तान, साचे तख्त सोभा पाइंदा। श्री भगवान हुक्मरान, धुर फ़रमाणा हुक्म सुणाइंदा। पारब्रह्म आपे जाणे आपणी आन, भाणे आपणे आप समाइंदा। सचखण्ड निवासी

थिर घर दवारा खोल्ह दुकान, साचा हट्ट इक जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सोच आपणे विच छुपाइंदा। साची सोच श्री भगवन्त, भेव अभेद छुपाईआ। निरगुण निरगुण नार कन्त , कन्त कन्तूहल सेज सुहाईआ। पुरख अकाल बणाए बणत, अक्ल कल वड वड्याईआ। सचखण्ड दवारा धाम सुहंत, सोभनीक करे रुशनाईआ। लेखा जाणे जुगा जुगन्त, जुग जुग आपणा वेस धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सोच इक प्रगटाईआ। साची सोच हरि निरँकार, इक इकल्ला आप प्रगटाइंदा। सचखण्ड निवासी हो तैयार, थिर घर आपणा पर्दा लाहइंदा। मुकामे हक़ खोल कवाड़, नूरी जलवा नूर चमकाइंदा। लेखा जाणे धुर दरबार, दर दरवाजा आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सोच आपणे नाल रखाइंदा। साची सोच आपणे नाल रख, नर हरि नरायण खेल कराईआ। आदि आदि हो प्रतख, मध आपणी धार चलाईआ। निरगुण नूर कर प्रगट, हर घट रिहा समाईआ। सति सतिवादी सति पुरख निरँजण आपणा मार्ग आपे दस्स, बण पांधी फेरा पाईआ। करे खेल पुरख समरथ, महिमां अकथ आप जणाईआ। चलावणहारा साचा रथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोच आपणे नाल प्रनाईआ। साची सोच जुड़या नाता, पुरख अकाल दया कमाइंदा। निरगुण खेल खेल तमाशा, निरगुण आपणा रंग वखाइंदा। निरगुण मन्दिर निरगुण करे निवासा, निरगुण बहि बहि ख़ुशी मनाइंदा। निरगुण जोत नूर प्रकाशा, निरगुण अन्ध अन्धेर वखाइंदा। निरगुण रखे डूँग्घा ख़ाता, निरगुण अतोल अतुट निखुट भण्डार आप वरताइंदा। निरगुण देवणहारा दाता, निरगुण ख़ाली झोली अग्गे डाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी सोच ना किसे जणाइंदा। साची सोच किसे ना दस्से, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। सचखण्ड दवारे आपे वसे, वसणहारा सच्चा शहिनशाहीआ। आपणे प्यार अन्दर आपे फसे, प्रीतम आपणा बन्धन आपे पाईआ। आपे दो जहानां उठ उठ नस्से, लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डां खण्डां पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अवल्ला, सो पुरख निरँजण आप कराइंदा। वसणहारा निहचल धाम अटला, सति सतिवादी दरगाह साची आसण लाइंदा। आदि जुगादि जुग जुग अछल अछल्ला, वल छल आपणी खेल कराइंदा। जोती शब्दी आपे रला, रल मिल आपणा भेव जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराइंदा। साचा खेल करे करतारा, कुदरत कादर वेख वखाईआ। आदि जुगादी लै अवतारा, जुग जुग वेस वटाईआ। शब्द अनादी बोल जैकारा, ब्रह्म ब्रह्माद करे शनवाईआ। आदि निरँजण नूर उज्यारा, जोत निरँजण डगमगाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दे सहारा, त्रैगुण बन्धन एका पाईआ।

पंज तत्त करे प्यारा, तत्तव तत्त नाल समाईआ। लख चुरासी खोल्ह किवाड़ा, उत्भुज सेत्ज जेरज अण्डज आपणा रंग रंगाईआ। आत्म परमात्म दे सहारा, सगला संग रखाईआ। निरगुण सरगुण कर विचारा, निरगुण आपणी कल प्रगटाईआ। नाउँ रख गुर अवतारा, गुर गुर आपणा भेव चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह हरि परवरदिगार, बेऐब वड्डी वड्याईआ। नूर इलाही हो उज्यार, किरन किरन नाल मिलाईआ। सूरज चन्द रवि ससि पावे सार, मण्डल मण्डप खोज खुजाईआ। लोक परलोक दे आधार, अवण गवण रिहा जणाईआ। त्रैभवण खेल अपार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेद आपणे हथ्थ रखाईआ। साचा भेव शाह सुल्तान, शहिनशाह आपणे हथ्थ रखाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कर परवान, नाम परवाना हथ्थ फड़ाइंदा। जुग चौकड़ी हो मेहरवान, नव नौ आपणी वंड वंडाइंदा। चार चार करे कल्याण, कल आपणी आप रखाइंदा। पंचम पंच देवे माण, पंचम आपणा पर्दा लाहइंदा। छेवें छप्पर छन्न ना कोए मकान, बेमुकाम फेरा पाइंदा। सत्तवें सति सतिवादी नौजवान, निरगुण आपणा नाउँ रखाइंदा। अठ्ठां तत्तां करे कल्याण, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध आपणी झोली पाइंदा। नौ दवारे दर खोल्ह दुकान, सृष्ट सबाई राह चलाइंदा। दसवें खेल श्री भगवान, भगवन आपणा घर वसाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा। भेव अभेदा साचे घर, घर मन्दिर आप सुहाईआ। निरगुण सरगुण देवे वर, सरगुण निरगुण दया कमाईआ। दरस दिखाए अग्गे खड़, जोती जाता नूर रुशनाईआ। सच्चे मन्दिर बहे चढ़, हरि मन्दिर कुण्डा लाहीआ। नूर प्रकाश एका कर, अन्ध अन्धेर दए गंवाईआ। ब्रह्म पारब्रह्म प्रभ लए फड़, सुरती शब्द जोड़ जुड़ाईआ। काया मन्दिर घाड़न घड़, गुर सतिगुर वंड वंडाईआ। इक्को अक्खर देवे वर, निष्अक्खर करे पढ़ाईआ। सति सरूपी बाहों फड़, सीस धड़ लेख मुकाईआ। पंच विकारा तोड़ गढ़, कूड़ी क्रिया दए खपाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी आप कमाईआ। साची करनी पंज तत्त चोला, काया मन्दिर आप सुहाइंदा। लख चुरासी कोलों रखे उहला, पर्दा दूई ना किसे उठाइंदा। गुर अवतार सुणाए आपणा सोहला, सोहला इक्को नाम जणाइंदा। नज़री आए हरि जू मौला, मौला आपणा रूप वटाइंदा। उलटा करे नाभ कौला, कँवल नाभी आप भवाइंदा। पंज तत्त ना पाए रौला, काम क्रोध लोभ मोह हँकार नेड़ ना आइंदा। सच दवारा इक्को खोल्हा, गुर अवतारां आप वखाइंदा। तूं मेरा मैं तेरा पुरख अकाल गावे ढोला, दूजा राग ना कोए सुणाइंदा। लख चुरासी बणया तोला, नाम कंडा हथ्थ उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतारां रूप वखाइंदा। गुर अवतार आपे

बण, निरगुण सरगुण करे कुड़माईआ। लेखा जाणे जननी जन, धन्न धन्न जणेंदी माईआ। एका राग सुणाए कन्न, बिन कन्नां आपे गाईआ। भाण्डा भरम भउ प्रभ देवे भन्न, ठीकर कोए रहिण ना पाईआ। करे प्रकाश पंज तत्त काया तन, अग्नी तत्त दए बुझाईआ। सचखण्ड वसाए वसेरा ना कोई छप्पर ना कोई छन्न, सूरज चन्द ना कोए रुशनाईआ। इक्क इकल्ला श्री भगवान, सचखण्ड बैठा डेरा लाईआ। कोटन कोटि मंगण दान, निउँ निउँ सजदा सीस झुकाईआ। मेहरवान हो मेहरवान, मिहबान बीदो बी ख़ैर या अल्ला, इलाही नूर दया कमाईआ। परवरदिगार इक इकल्ला, सच महल्ला रिहा वसाईआ। पीर पैगम्बर फड़ाए पल्ला, डोरी शब्दी तन्द बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आपणे हथ्थ रखाईआ। साची खेल करता करतार, करनी आपणे हथ्थ रखाइंदा। जुग चौकड़ी कर विहार, बिवहारी आपणी धार चलाइंदा। निरगुण सरगुण लै अवतार, पंज तत्त चोला मात हंढ्ढाइंदा। शब्दी शब्द बोल जैकार, शहिनशाह आपणा राग सुणाइंदा। लेखा लिख्त लेख अपार, लिख लिख लेखा आप प्रगटाइंदा। विष्नूं विश्व कर विचार, वासतक आपणे रंग रंगाइंदा। ब्रह्मे खोल्ह इक कवाड़, कुण्डा आपणी हथ्थीं लाहइंदा। ठोकर देवे नाम मार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा राह आप चलाइंदा। साचा राह चलाए आप, आपणी दया कमाईआ। आदि पुरख बण बण माई बाप, लख चुरासी बणत बणाईआ। विष्न ब्रह्मा देवे दात, शंकर आपणा हुक्म मनाईआ। आत्म परमात्म ओअँ सोहँ सति सरूपी साचा जाप, जपत जपत एका सुख वखाईआ। ईश जीव वड प्रताप, वड प्रतापी पर्दा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची सोच ना किसे जणाईआ। सोचयां किसे ना आवे हथ्थ, गुर अवतार ध्यान लगाया। आदि जुगादी पुरख समरथ, सचखण्ड बैठा डेरा लाया। जुग चौकड़ी देवणहारा नाम वथ, वस्त अमोलक इक वरताया। सदा सुहेला मार्ग दस्स, लोकमात राह चलाया। पंज तत्त काया चोले अन्दर वस, जगत लेखा रिहा मुकाया। त्रैगुण विच ना जाए फस, ममता मोह ना कोए वधाया। आपणा नाउँ गाए हस्स हस्स, सोहँ हँसा राग अल्हाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख साचा हरि, साची करनी आप कमाया। साची करनी करे गोबिन्द, भेव अभेद छुपाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर आदि जुगादि बणाए आपणी बिंद, पिता पूत लाड लडाईआ। दीन दयाल ठाकर स्वामी साहिब सुल्तान होए बख्शंद, बख्शिश आपणे हथ्थ रखाईआ। योद्धा सूरबीर वड मरगिंद, बल आपणा आप प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सोच दए वड्याईआ। साची सोच सोचणहारा, एकँकारा आप अख्वाइंदा। जुग चौकड़ी कर विहारा, निरगुण सरगुण धार चलाइंदा। ब्रह्मण्ड खण्ड जेरज अंड वेखणहारा,

नूर नुराना डगमगाइंदा। सचखण्ड निवासी परवरदिगारा, थिर घर आपणा पर्दा लाहइंदा। शब्द अगम्मी सुत दुलारा, पूत सपूता आप प्रगटाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव कराए वणज वपारा, लोआँ पुरीआँ हट्ट चलाइंदा। चौदां लोक दे सहारा, चौदां विद्या अंग लगाइंदा। चौदां तबकां पावे सारा, सबक इलाही इक पढ़ाइंदा। लहिणा देणा जाणे सूरज चन्द सतारा, मण्डल मण्डप खोज खुजाइंदा। नूर इलाही हो उज्यारा, जोती जोत जोत रुशनाइंदा । लेखा जाण धुर दरबारा, धुर दी कल आप वरताइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर पार किनारा, कलिजुग अन्तिम वेख वखाइंदा। लहिणा चुकाए शास्त्र सिमरत वेद चारा, चारे खाणी चारे बाणी पर्दा लाहइंदा। चार वरन वेखे अखाड़ा, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश नाच नचाइंदा। चारों कुण्ट खेल न्यारा, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आप कराइंदा। कलि कल्की लै अवतारा, करे खेल अगम्म अपारा, बेपरवाह नज़र किसे ना आइंदा । वेद व्यास करे प्यारा, पूत सपूता दए सहारा, ब्रह्मण गौड़ा वेख वखाइंदा। मूसा डिगा मूँह दे भारा, जलवा तक्कया इक नज़ारा, बेनज़ीर आप वखाइंदा। ईसा मंगे बण भिखारा, किरपा कर परवरदिगारा, तुध बिन नज़र कोए ना आइंदा। मुहम्मद रोवे ज़ारो ज़ारा, चौदां सदीआं दे हुलारा, चौदां तबक तेरा किनारा, पार हद्द ना कोए जणाइंदा। नाता जुड़या चार यारा, चारों कुण्ट होए हल्कारा, इज़राईल जबराईल मेकाईल असराफ़ील हुक्मी हुक्म मनाइंदा। करे खेल आप करतारा, अमाम अमामां सच सिक्दारा, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी सोच आपणे हथ्थ रखाइंदा। साची सोच जुग जुग धार, निरगुण निरगुण आप चलाईआ। निरगुण किरन निरगुण उज्यार, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। निरगुण तत्त निरगुण करे पसार, निरगुण निरगुण वेखे चाईं चाईंआ। निरगुण नानक देवे इक आधार, अदर उदर ना फेरा पाईआ। काया चोला विच संसार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा अपणे विच रखाईआ। भेव अभेदा पारब्रह्म, प्रभ आपणे विच रखाइंदा। आदि जुगादि ना पए जम्म, जन्म मरन विच ना आइंदा। जुग चौकड़ी जाणे कम्म, निहकर्मी कर्म कमाइंदा। पवण स्वास ना लए दम, रसना जिह्वा ना कोए हिलाइंदा। किसे ना वसे छप्पर छन्न, चार दीवारी बंद ना कोए वखाइंदा। साचे तख्त बहे श्री भगवन, सचखण्ड साचे सोभा पाइंदा। लहिणा देणा मुकाए सूरज चन्न, तारा मण्डप आपणी गोद बहाइंदा। नूर इलाही इक सुणाए राग कन्न, कायनात आप पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा मंत्र इक समझाइंदा। साचा मंत्र सति नाम, सति सति करी जणाईआ। निरगुण नानक इक पैग़ाम, पीर पैगम्बर रिहा सुणाईआ। आदि जुगादी साचा राम, रमिआ हर घट ठाईंआ। निरगुण दाता इक्को काहन, लख चुरासी गोपी रिहा हंढ्ढाईआ। जुग चौकड़ी बदलणहार

नज़ाम, लेखा जाणे थाउँ थाईंआ। विष्न ब्रह्मा शिव देवे दान, दाता दानी आपणी वस्त वरताईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर पंज तत्त मेला मेले आण, लोकमात वज्जे वधाईआ। सच वखाए इक निशान, निशाना आपणे हथ्थ उठाईआ। सृष्ट सबाई होई अंञाण, हरि का भेव कोए ना पाईआ। पढ़ पढ़ थक्के जीव जहान, जीवण जुगत ना किसे जणाईआ। सुण सुण थक्के झूठे कान, अनहद राग ना कोए शनवाईआ। पी पी थक्की रसना जाम, अंमिउँ रस ना कोए चुआईआ। चला चला थक्के शस्त्र बाण, तीर निराला ना कोए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सोच ना किसे दृढ़ाईआ। साची सोच एकँकार, निरगुण आपणे हथ्थ रखाइंदा। नानक निरगुण दे आधार, सरगुण नानक आप पढ़ाइंदा। सचखण्ड निवासी खेल अपार, पुरख अबिनाशी वेख वखाइंदा। ब्रह्मण्डां खण्डां वसया बाहर, लोकमात राह चलाइंदा। जगत उदासी भेख न्यार, भेखी आपणा रंग रंगाइंदा। शब्द अगम्मी इक सतार, बिन तन्दी तन्द वजाइंदा। दिवस रैण करे ग़ुफ्तार, रसना जिह्वा ना कोए हिलाइंदा। सच संदेसा दित्ता अन्तिम वार, अन्त भगवन्त खेल कराइंदा। कलिजुग प्रगट होवे निहकलंक नरायण नर अवतार, जिस दा भेव कोए ना पाइंदा। आपे सोच करे सर्ब संसार, पिछली सोच सर्ब गवाइंदा। जिस दे दर्शन रहे लोच पीर पैगम्बर गुर अवतार, सब दी लोचा पूर कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सोच इक रखाइंदा। साची सोच शब्दी सुत, सुत दुलारे हथ्थ फड़ाईआ। कलिजुग अन्त सुहौणी रुत्त, रुत रुत्तड़ी मात महकाईआ। ना कोई काया ना कोई बुत्त, रूह कलबूत ना वंड वंडाईआ। आपणी धारों आपे उठ, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सोच रिहा समझाईआ। साची सोच सोचण आया, निहकलंक नर नरायण। लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डां खण्डां वेखण आया, निरगुण निरगुण खोल्ह आपणा नैण। जगत लहिणा मेटण आया, नाता तोड़े कूड़ा साक सज्जण सैण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दो जहान वहाए वहण। साची सोच इक्को आस, आसा सब दी पूर कराईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर पुरख अकाल सद्दे पास, सद्दा आपणा नाम दिवाईआ। सिफ्त सालाही बेपरवाह वेखे खेल तमाश, ख़ालक ख़लक रूप वटाईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर जुग करता कदे ना होए नास, अबिनाशी आपणा राह चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी सोच आपे रिहा प्रगटाईआ। अन्तिम सोच करे प्रगट, प्रगट आपणा खेल कराइंदा। लहिणा मुकाए चौदां लोक हट्ट, हट्ट हटवाणा फेरा पाइंदा। चौदां तबक आपणे खाते लए घत्त, ख़ाता पिछला आप मुकाइंदा। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां दर दवारे एका रख, एका घर बहाइंदा। साचा मार्ग सति सतिवादी देवे दस्स, दहि दिशा वंड वंडाइंदा। ब्रह्मण्ड खण्ड

पन्ध मुकाए नस्स नस्स, लोअ पुरीआँ चरणां हेठ दबाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव गायण जस, जस वेद पुराण किसे हथ्थ ना आइंदा। आदि जुगादी शब्द अनादी महिमां अकथ, कथनी कथ ना कोए सुणाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग जुग चौकड़ी चलाउँदा आया रथ, बण रथवाही सेव कमाइंदा। कलिजुग अन्तिम निरगुण जोत कर प्रकाश, निहकलंका नाउँ रखाइंदा। सम्बल नगरी रखे वास, गोबिन्द मेला इक मिलाइंदा। आपे बैठा आपणे घाट, पत्तण नज़र किसे ना आइंदा। गुर अवतारा पुच्छणहारा वात, पिछली वारता आप मुकाइंदा। पीर पैगम्बरां तोड़े नात, नाता बिधाता आपणे नाल जुड़ाइंदा। चौदां तबक वेखो खात, नाज़ल वही ना कोए वखाइंदा। रल मिल पढ़ो इक जमात, दूजा अक्खर ना कोए सिखाइंदा। अल्फ़ ये होई वफ़ात, फ़ातिहा सब दा आप पढ़ाइंदा। इक सुणाए बातन बात, बैतुल आपणा घर वखाइंदा। निरगुण नूर इक महिताब, आफ्ताब आप रुशनाइंदा। सच सुल्ताना हक़ जनाब, हकीकत पर्दा आपे लाहइंदा। वड अमाम करो आदाब, अदब इक्को इक समझाइंदा। जुग चौकड़ी कदे ना भुल्ले याद, यादाशत आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सोच आप रखाइंदा। साची सोच इक निरँकार, आपणे हथ्थ रखाईआ । जुग जुग बेड़ा करे पार, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। बेअन्त बेअन्त बेअन्त कहिण सर्ब पुकार, अन्त कहिण कोए ना आईआ। दोए दोए जोड़ करन निमस्कार, निउँ निउँ आपणा सीस झुकाईआ। सचखण्ड वसे एकँकार, इक इकल्ला सच्चा माहीआ। लेखा जाणे तेई अवतार, भगत अठारां संग मिलाईआ। ईसा मूसा संग मुहम्मद खोल्ह कवाड़, नेत्र नैण नैण दरसाईआ। नानक गोबिन्द साची कार, पुरख अकाल आप कमाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान दे अधार, खाणी बाणी वंड वंडाईआ। कलिजुग अन्तिम वेखे वेखणहार, वेखणहारा इक अख्वाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर बण बरदे मंगदे गए भिखार, भिखक आपणी झोली डाहीआ। कलिजुग अन्तिम प्रगट होवे महाबली अवतार, बल आपणा आप जणाईआ। पिछली सोच करे करतार, कीता कौल भुल्ल ना जाईआ। कलिजुग कूड़ी क्रिया करे पार, जूठ झूठ दए मिटाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश ऊँच नीच राउ रंक राज राजान शाह सुल्तान देवे इक आधार, ज़ात पात ना कोए रखाईआ। आत्म परमात्म ब्रह्म पारब्रह्म शब्द अनाद सुणाए जैकार, जै जैकार करे लोकाईआ। ढोला सोहला एका वार, गीत गोबिन्द आप अल्हाईआ। नबी रसूलां करे ख़बरदार, कलमा अमाम इक पढ़ाईआ। सच संदेसा देवे आण, देस परदेसां फेरा पाईआ। एका इष्ट श्री भगवान, दृष्ट सब दी दए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, इक्को सोच दए वड्याईआ। इक्को सोच हरि हरि धार, हरि दाता आप प्रगटाइंदा। सचखण्ड दवारा खोल्ह कवाड़, लोकमात रंग रंगाइंदा। भगत भगवन्त कर तैयार,

त्रैगुण अतीता मेल मिलाइंदा। ठांडा सीता पावे सार, साजण मीता अंग लगाइंदा। चरण प्रीता विच संसार, साची रीता आप रखाइंदा। मन्दिर मसीता पार किनार, सतिजुग साचा राह जणाइंदा। ऊँचां नीचां इक विहार, ज़ात पात ना वंड वंडाइंदा। सच बग़ीचा खिड़े ग़ुलज़ार, गुलशन आपणे गुल महकाइंदा। रसना जिह्वा गाए इक जैकार, सोहँ ढोला आप सुणाइंदा। आत्म परमात्म करे प्यार, परम पुरख मेल मिलाइंदा। कूड़ी क्रिया मेटे छार, झूठी खेह ना कोए उडाइंदा। सच सुच्च करे प्यार, सति सति आपणा रंग रंगाइंदा। कागद कलम ना पाए सार, शाही लेख ना कोए जणाइंदा। पुरख अबिनाशी हो तैयार, परम पुरख दया कमाइंदा। जन भगतां खोल्हे बंद कवाड़, बज़र कपाटी कुण्डा लाहइंदा। मेट मिटाए पंचम धाड़, पंचम नाता तोड़ तुड़ाइंदा। निर्मल जोती कर उज्यार, इक इकलोती मेल मिलाइंदा। सोई सुरती लए उठाल, अकाल मूर्ती वेख वखाइंदा। सतिगुर सच्चा होए दयाल, गुरमुख लाल गोद बहाइंदा। अन्तिम नेड़ ना आए काल, महाकाल मुख भवाइंदा। नाता तोड़ जगत जंजाल, चरण कँवल इक दरसाइंदा। माणस जन्म ना होए बेहाल, बेहबल हो ना कोए कुरलाइंदा। वेले अन्त करे संभाल, सतिगुर पूरा अपर अपार आपे सुणे मुरीदां हाल, मुर्शद मुरीदां हाल आप सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सोच इक ल्याइंदा। साची सोच लै के आया, कलि कल्की हरि अवतार। सचखण्ड दुआरे बहि के आया, निरगुण दाता परवरदिगार। दो जहानां कह के आया, सच संदेसा देवे एका वार। आपणा भाणा सहि के आया, भाणा मन्ने अगम्म अपार। आपणी चरणी ढह के आया, दोए दोए जोड़ कर निमस्कार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अपर अपार। अपर अपार खेल अपारा, अपरम्पर आप कराइंदा। आदि जुगादी सोचां सोचदा रिहा एकँकारा, आपणी सोच ना किसे जणाइंदा। कलिजुग अन्तिम लै अवतारा, निरगुण आपणा नाउँ धराइंदा। सतिजुग करना सच विहारा, बण बिवहारी फेरा पाइंदा। आत्म परमात्म करे प्यारा, प्रेम प्रीती इक सिखाइंदा। ऊँचां नीचां पार किनारा, ग़रीब निमाणे गले लगाइंदा। भगत भगवन्त दए सहारा, भगवन आपणा राह चलाइंदा। चार वरन वखाए इक घर बारा, भगत दवारा आप प्रगटाइंदा। जिस गृह वसे एकँकारा, सो मन्दिर सोभा पाइंदा। जिस मन्दिर नाम जैकारा, तिस मन्दिर हरि जू सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सोच आप प्रगटाइंदा। साची सोच हरि हरि दात, इक्को इक रखाईआ। सतिजुग सच जणाए नाम करामात, निहकर्मी आपणा कर्म कमाईआ। चार वरन बणाए इक जमात, एका अक्खर करे पढ़ाईआ। एका वस्त्र एका खाट, अबिनाशी रिहा सुहाईआ। एका पुछणहारा वात, घर घर आपणा फेरा पाईआ। एका मेटणहार अन्धेरी रात, कलिजुग रैण दए मिटाईआ।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सोच आप वरताईआ। साची सोच गुरमुखां गोली, कलिजुग अन्त भगवन्त आप बणाईआ। बिन सोचयां बदले काया चोली, चोला आपणे रंग रंगाईआ। बिन कहारों चुके आप डोली, बण सेवक सेव कमाईआ। चार जुग दी व्याहण आया बोली, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। सच दवारा एका खोली, जन भगतां आप वखाईआ। लख चुरासी होई पोली, नाम भार ना कोए वंडाईआ। गुरमुख गुरसिख जन्म जन्म आत्म परमात्म चरण घोली, घोली घोल घोल घुमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सोच इक प्रनाईआ। साची सोच दए प्रना, प्रना आपणा नाम विच रखाइंदा। निरगुण निरगुण करे विवाह, सौहरे पेईए आपणे घर बणाइंदा। बीस बीसा इक सुधाए साह, संसा सब दा आप मुकाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर साचा ढोला लैण गा, गा गा ख़ुशी सर्ब मनाइंदा। तोबा तोबा तोबा कहिण रहबर बणया आप ख़ुदा, ख़ुदी सब दी आप मिटाइंदा। नाम सति सति रिहा जपा, वाहिगुरू वाहिगुरू वाहिगुरूू आपणा भेव जणाइंदा। राम राम राम रिहा समा, रहमत आपणी आप कमाइंदा। कृष्न कृष्न कृष्न काहन रिहा अख्वा, घनईया आपणा भेव जणाइंदा। आदि शक्ति मइया नईया रिहा चला, साचा सईया फेरा पाइंदा। जिस रविदास चम्यारे पिच्छे कढ्ढी आपणी बांह, गंगा धार खेल कराइंदा। जिस लेखे लाया कबीर जुलाह, जोबन आपणा रंग रंगाइंदा। जिस कोटन कोटि पापी दित्ते तरा, दुखियां दु:ख दर्द वंडाइंदा। सो साची सोच आपणी भगतां नाल दए प्रना, परम पुरख आपणा मेला आप मिलाइंदा। वेखो परवदिगार करे नकाह, मुख नकाब ना कोए रखाइंदा। पुन्न सवाब ना कोए जणा, सुहबत वंड ना कोए वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची सोच जन भगतां झोली पाइंदा। धुर दी सोच आई भगत दुआर, दोए जोड़ पए सरनाईआ। मेरी कबूल करो निमस्कार, बण निमाणी दए दुहाईआ। चौथे जुग रली विच परिवार, पुरख अबिनाशी आपणा बंस वड्याईआ। मैं करन आई दीदार, चौधवीं चन्द रिहा शरमाईआ। लख चुरासी विच्चों खिड़ी इक ग़ुलज़ार, पुरख अबिनाशी बूटा लाईआ। जिस दी महक नूं तरसण गुर अवतार ब्रह्मा विष्न शिव राह तकाण, नेत्र नैण नैण उठाईआ। जिन्हां कलिजुग अन्तिम मिल्या विष्नूं भगवान, जिस विश्व धार चलाईआ। नैण दर्शन कीता आण, मेरी हरस रही ना राईआ। दर दुआर करो परवान, नेत्र नैण नैण नीर वहाईआ। मैं बाली इक अंञाण, मेरी चले ना कोए चतुराईआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी कलिजुग अन्त भगतां उत्ते होया मेहरवान, मेहर नज़र इक उठाईआ। मैं मंगण आई दान, ख़ाली झोली दयो भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची सोच रिहा दृढ़ाईआ। साची सोच चढ़या चा, चाउ घनेरा

इक रखाया। गुरमुख मिल्या जगत मलाह, बेड़ा पार दए कराया। जिस नाल श्री भगवान करे सलाह, संसा रोग रिहा मुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भेव अभेदा आपणे हथ्थ रखाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेपहचान जगत नेत्र नज़र किसे ना आया।