पुस्तकालयभाग १३

९ मग्घर २०१९ बिक्रमी प्रीतम कौर दे गृह ठीकरी वाला

इक इकल्ला एकँकारा, अक्ल कल हरि अख्वाइंदा। निरगुण सरगुण खेल अपारा, दोए दोए रूप आप वटाइंदा। एका दूआ कर विहारा, दोए दोए आपणे अंग लगाइंदा। थिर घर वासी खोल्ह किवाड़ा, शब्दी सुत सुत जगाइंदा। लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डां खण्डां वेखे आप अखाड़ा, दो जहानां खोज खुजाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव दए हुलारा, सुरप्त राजा करोड़ तेतीसा सोया रहिण ना पाइंदा। त्रैगुण माया देंदा रिहा लारा, पंचम तत्त भेव चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दूआ बणत बणाइंदा। एकँकारा इक इकल्ला, सचखण्ड वसे सच्चा माहीआ। सच सिँघासण एका मल्ला, तख्त निवासी सोभा पाईआ। जोती नूर आपे बला, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। धुर फ़रमाणा साचा घल्ला, सच संदेसा इक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दूआ आपणा नूर जणाईआ। एका दूआ होया दो, दो दो आपणी धार चलाइंदा। आपणे जिहा आपे हो, होका आपणे नाम सुणाइंदा। पिता पूत लग्गा मोह, परम पुरख मेल मिलाइंदा। निरगुण सरगुण खेल करे सो, सो पुरख निरँजण भेव कोए ना पाइंदा। हरि पुरख निरँजण लेखा जाणे सो, सो आपणी वंड वंडाइंदा। एकँकारा लै के आए ढोआ ढो, साची वस्त हथ्थ रखाइंदा। आदि निरँजण जोत निरँजण चुकाए मोह, मोह मुहब्बत वेख वखाइंदा। श्री भगवान अबिनाशी करता निरगुण सरगुण नाल जाए छोह, शहिनशाह एका रंग रंगाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म वेखणहारा लेखा जाणे छब्बी पोह, दोए दोए आपणा भेव चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दूआ बन्धन पाइंदा। एका दूआ जुड़या जोड़, निरगुण सरगुण धार चलाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी धुर दरगाही लाया एका पौड़, परवरदिगार वड वड्याईआ। मुकामे हक़ करे खेल वेखे कर के ग़ौर, नूर नुराना शाह सुल्ताना जलवा नूर इक्को इक दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दूआ दए समझाईआ। साचा दूआ निरगुण सरगुण वक्ख, भेव अभेदा आप जणाइंदा। पतिपरमेश्वर हो प्रतख, लख चुरासी आपणा रूप वटाइंदा। शब्द अगम्मी बोल अलख, नाम जैकारा इक सुणाइंदा। निरगुण नाल निरगुण वक्ख, निरगुण नाल निरगुण बन्धन पाइंदा। सरगुण खेल करे समरथ,

समरथ आपणी कार वखाइंदा। थिर घर वासी हो प्रगट, शब्दी डंका इक वजाइंदा। आदि आदि आपणा मार्ग दस्स, विष्न ब्रह्मा शिव सेव लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दूआ खोज खुजाइंदा। एका दूआ एका अंक, एकँकार आप जणाईआ। सचखण्ड दुआर सुहाए बंक, बंक दवारी सोभा पाईआ। लेखा जाणे आदि अन्त, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। नाम निधान जणाए मंत, मंत्र इक्को इक समझाईआ। खेले खेल नार कन्त, कन्त कन्तूहल सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दूआ आपणे रंग रंगाईआ। निरगुण सरगुण बणया दूआ, हरि जू आपणे अंग लगाइंदा। दूसर भेव ना जाणे कोआ, अलख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह आपणे विच छुपाइंदा। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी अकाश प्रकाश लेखा जाणे लहिणा लोआ, नेत्र लोचण नैण आपणा आप खुलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लख चुरासी वेस वटाइंदा। लख चुरासी घाड़न घड़, त्रैगुण माया बन्धन पाईआ। पंचम तत्त अन्दर आपे वड़, आत्म परमात्म वेस वटाईआ। सच दवारे एका चढ़, तख्त निवासी सोभा पाईआ। निष्अक्खर अक्खर आपे पढ़, आख़र करे सर्ब पढ़ाईआ। निरगुण जोत नूर धर, धरनी धरत दए वड्याईआ। देवणहारा साचा वर, विष्नूं झोली इक भराईआ। सच भण्डारा हथ्थीं धर, धुर दा लेखा दए समझाईआ। ब्रह्मा चरणी डिग्गा दड़, निउँ निउँ चरणी सीस झुकाईआ। पारब्रह्म प्रभ किरपा कर, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। पुरख अबिनाशा वेखणहार खेल तमाशा आपणी किरपा देवे कर, दे मति रिहा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, एका दूआ पर्दा लाहीआ। एका दूआ पर्दा लाह, एकँकारा दया कमाइंदा। सो पुरख निरँजण बण मलाह, साचा बेड़ा आप चलाइंदा। शब्द अगम्मी दे सलाह, चारे वेदां भेव खुल्हाइंदा। इक दृढ़ाए आपणा नाँ, नाउँ निरँकारा आप जणाइंदा। निरगुण सरगुण पकड़नहारा बांह, समरथ आपणा हथ्थ रखाइंदा। सच संदेसा दए सुणा, बिन कन्नां आप जणाइंदा। घट घट हरि जू रिहा समा, सच सिँघासण आसण सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक समझाइंदा। साची सिख्या दस्से याद, याद आपणी आप जणाईआ। जिस ने रचना रची आदि, सो अन्त वेखण आईआ। जुग चौकड़ी सुणे फ़रयाद, दरगाह बैठा आसण लाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर देवे दाद, नाम अमोलक झोली पाईआ। लेखा जाणे सन्त साध, हरि सज्जण सच गोसाईंआ। भगत भगवन्त आपे लाध, वाद विवाद मेट मिटाईआ। शब्द सुणाए अगम्मी नाद, धुन आत्मक राग सुणाईआ। आपणे विच्चों आपा काढ, पंज तत्त करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दूआ खेल आप रखाईआ। दूआ खेल हरि करतारा, दोए दोए धार आप चलाइंदा। निरगुण

सरगुण लै अवतारा, जुग जुग वेस वटाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग करदा आया पार किनारा, भेव अभेदा आप चुकाइंदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग लख चुरासी वेखदा रिहा अखाड़ा, विष्न ब्रह्मा शिव नाच नचाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दूए आपणा रंग वखाइंदा। दोए धार कुदरत करतार, आपणी आप जणाईआ । करे खेल परवरदिगार, बेऐब नूर ख़ुदाईआ। मुकामे हक़ हो तैयार, त्रैगुण आपणा वेस वटाईआ। ख़ालक ख़लक वेखे सांझा यार, मख़लूक आपणा पर्दा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दूआ सब नूं रिहा वखाईआ। एका दूआ पीर पैगम्बर गुर अवतार दिती दात, दाता दानी दया कमाइंदा। आत्म परमात्म इक जमात, इक्को अक्खर आप पढ़ाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म देवे साथ, सगला संग निभाइंदा। सिफ्त सालाही सुणाए गाथ, महिमा अकथ कथ दृढ़ाइंदा। वसणहारा आपणे घाट, पार किनारा ना किसे जणाइंदा। जुग चौकड़ी मेटणहारा वाट, बण पांधी पन्ध मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेलणहारा साचा हरि, हरि जू आपणा खेल कराइंदा। करे खेल पुरख समरथ, समरथ हथ्थ वड्डी वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर चलाया रथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। लख चुरासी पाई नथ्थ, नाम डोरी हथ्थ उठाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी सुणाई गथ, रसना जिह्वा मेल मिलाईआ। बत्ती दन्द ना सकण दस्स, हरि का अन्त कोए ना पाईआ। साध सन्त जीव जहान नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप उच्चे टिल्ले पर्बत रहे नठ्ठ, बण पांधी पन्ध ना कोए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दूआ आपणा अंक बणाईआ। दूआ दूई धार, धरनी धरत धवल जणाइंदा। भेव खोल्ह तेई अवतार, भेद आपणे हथ्थ रखाइंदा। शास्त्र सिमरत करन पुकार, उच्ची कूक कूक अल्हाइंदा। वेद व्यासा नेत्र रोवे ज़ारो ज़ार, नैण नैण नैण उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा भेव आप चुकाइंदा। साचा भेव एका एक, इक इकल्ला आप जणाईआ। भगत भगवन्त दे टेक, इष्ट दृष्ट आप वखाईआ। त्रैगुण माया ना लाए सेक, अग्नी तत्त ना कोए जलाईआ। आत्म परमात्म मेल मिला बुद्धि करे बबेक, ववेकी आपणी खेल वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दूआ दए वड्याईआ। एका दूआ ईसा मूसा रंग, गल अल्फ़ी एका पाइंदा। शहिनशाह सूरा सरबँग, भेव अभेद आप जणाइंदा। मुकामे हक़ वजाए मृदंग, मर्द मर्दाना आप अख्वाइंदा। मुहम्मद देवणहारा संग, सगला संग आप निभाइंदा। चौदां तबक वेखे लँघ, सबक इक्को इक पढ़ाइंदा। ईसा मूसा मुहम्मद अन्त मंगी इक मंग, दोए दोए जोड़ सीस सर्ब झुकाइंदा। अन्तिम होई नंगी कंड, सिर हथ्थ ना कोए टिकाइंदा । नेत्र रोवे कोट ब्रह्मण्ड, ब्रह्मांड सार ना कोए पाइंदा। कलिजुग अन्त अन्धेरा

होणा अन्ध, चारों कुण्ट साचा नूर ना कोए रुशनाइंदा। कम्म ना आए चौधवीं चन्द, चौदस चन्द ना कोए चमकाइंदा। तुध बिन परवरदिगार टुट्टी देवे ना कोई गंढ्ढ, गंढ्ढणहार नज़र कोए ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दूआ इक्को इक जणाइंदा। एका दूआ एकँकार, ओंकार दया कमाईआ। निरगुण निरगुण कर प्यार, सरगुण नानक मेल मिलाईआ। सरगुण नानक तन शृंगार, निरगुण नानक जोत जोत रुशनाईआ। निरगुण नानक शब्दी कार, साचा सोहला इक्को गाईआ। निरगुण नानक प्रनाया कन्त भतार, घर साचे वज्जी वधाईआ। पुरख अबिनाशी किरपा धार, देवे माण वड्डी वड्याईआ। वस्त अमोलक झोली डार, नाम सति इक रखाईआ। एका जोती खेल अपार, गोबिन्द आपणी गोद बहाईआ। पुरख अकाल होया ख़बरदार, बेख़बर आपणी ख़बर सुणाईआ। सबर प्याला दित्ता प्याल, मतिवाला इक्को हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, एका दूआ सिफ्त सालाहीआ। नानक दूआ निरगुण रंग, निरगुण नानक वेख वखाया। सचखण्ड निवासी सच पलँघ, पुरख अबिनाशी इक हंढ्ढाया। ग़रीब निमाणा मंगे मंग, निउँ निउँ आपणा सीस झुकाया। सतिजुग त्रेता द्वापर गए लँघ, कलिजुग वेला अन्तिम आया। गुर अवतार पीर पैगम्बर चार जुग दे होए नंग, सगला संग ना कोए रखाया। चारों कुण्ट भेख पखण्ड, भाण्डा भरम ना कोए भंनाया। कोई ना देवे आत्म परमात्म परमानंद, निजानंद रस ना कोए चखाया। कोई ना गाए सुहागी छन्द, गोबिन्द मेल ना कोए मिलाया। सुरत सवाणी होई रंड, शब्दी कन्त ना कोए हंढ्ढाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरा इक सुहाया। दर तेरा सोभावन्त, मेरे साहिब सच्चे सुल्ताना। आदि जुगादी एका कन्त, लख चुरासी सेज हंढ्ढाणा। जुग जुग देवे मंत, मंत्र नाम इक समझाणा। तोड़नहारा हउमे हंगत, हँ ब्रह्म आप पछाणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सो पुरख निरँजण होए आप मेहरवाना। सो पुरख निरँजण दीन दयाल, दयानिध दया कमाईआ। आदि जुगादि जुग जुग करे प्रितपाल, बण सेवक सेव कमाईआ। जुग चौकड़ी चलणहारा नाल नाल, विछड़ कदे ना जाईआ। कलिजुग अन्तिम खेल करे कमाल, पारब्रह्म वड वड्याईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप गृह मन्दिर वेखे सच्ची धर्मसाल, धर्म दवारे फेरा पाईआ। त्रैगुण माया तोड़े जंजाल, जागरत जोत करे रुशनाईआ। आपे सुणे मुरीदां हाल, मुर्शद आपणा रूप धराईआ। लहिणा देण चुकाए काल महाकाल, महाबली वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा भेव आप समझाईआ। साचा भेव श्री भगवाना, निरगुण सरगुण आप जणाइंदा। कलिजुग अन्तिम खेल महाना, ख़ालक ख़लक वेख वखाइंदा। प्रगट होवे योद्धा सूरबीर बली बलवाना,

बल आपणा आप धराइंदा। दो जहानां मर्द मर्दाना, सच मर्दानगी आप कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाउँ आप प्रगटाइंदा। आपणा नाउँ रखे निरँकार, निहकलंक वज्जे वधाईआ। मात पित ना कोए आधार, भाई भैण ना कोए वखाईआ। साक सैण ना कोए संसार, पुत्तर धी ना कोए जणाईआ। भगत भगवान करे प्यार, बिन भगतां नज़र किसे ना आईआ। साचे सन्तां लए उठाल, गुरमुखां आपणा पर्दा लाहीआ। लेखा जाणे शाह कंगाल, शहिनशाह आपणा फेरा पाईआ। कलिजुग क्रिया कर बेहाल, सतिजुग साचा राह चलाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग गुर अवतार पीर पैगम्बर लए उठाल, गोबिन्द नेत्र दए वखाईआ। अन्तिम सब दे सिर ते कूके काल, दूए नाल सिफ़रा आपे लाईआ। अलख अगोचर अगम्म अथाह चले अवल्लड़ी चाल, वेद कतेब भेव ना पाईआ। शास्त्र सिमरत होए हैरान, अञ्जील कुरान ना कोए वड्याईआ। लेखा जाणे दो जहान, दोए दोए आपणा रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दूआ सिफ़रा जोड़ जुड़ाईआ। दूआ सिफ़रा मिल्या मेल, मेलणहार आप अख्वाइंदा। शब्द गुरू लख चुरासी कूड़ कुड़यारी चाढ़्हे तेल, पहली चेत्र सगन मनाइंदा। गुरमुखां मेला हरि जू साचे सज्जण सुहेल, संसा रोग सर्ब मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दूआ सिफ़रा जोड़ जुड़ाइंदा। दूआ सिफ़रा जुड़या जोड़ा, हरि सतिगुर आप जुड़ाईआ। गुर गोबिन्द चढ़या साचे घोड़ा, घोड़ा नज़र किसे ना आईआ। नीली धारों बाहर मारे पौड़ा, सुम्ब इक्को इक हिलाईआ। सब नूं नज़री आए ब्रह्मण गौड़ा, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। हिंदू मुस्लिम सिख ईसाई वेखण कर के गौरा, नेत्र नैण नैण खुल्हाईआ। करे बिध अवर की औरा, भेव अभेदा रिहा खुल्हाईआ। कलिजुग अन्तिम कूड़ी क्रिया रहि जाए झोरा, सगला संग ना कोए रखाईआ। अगला वक्त रहि गया थोड़ा, थोड़ा कर कर रिहा मुकाईआ। सस्से उपर लाया होड़ा, नानक सतिगुर गया समझाईआ। हँ ब्रह्म प्रभ आपे बौहड़ा, बौहड़ी बौहड़ी सुणे ख़लक ख़ुदाईआ। दो जहान फिरे दौड़ा, ब्रह्मण्डां खण्डां चरणां हेठ दबाईआ। दूआ सिफ़रा बीस बीस एको वरका रखे कोरा, उत्ते हरफ़ ना कोए लिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका बीस दए बणाईआ। एका बीस सुहाए बीसा, बीस बीस नाल वड्याईआ। प्रगट होवे हरि जगदीशा, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। राज राजानां शाह सुल्तानां ख़ाली करे ख़ीसा, दर दर घर घर आप मंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बीस बीसा चढ़े जग, जगजीवण दाता आप जणाइंदा। जन भगतां दर्शन देवे उपर शाह रग, निरगुण आपणा पर्दा लाहइंदा। मनमुखां त्रैगुण अग्नी लाए अग्ग, नौ खण्ड पृथ्मी तत्त ना कोए बुझाइंदा। कूड़ी क्रिया होए कग, हँस रूप ना कोए वटाइंदा। वीह सौ वीह पन्द्रां

कत्तक किसे नूं लौण ना देवे अज पज, जो घड़या भन्न वखाइंदा। निरगुण दाता पुरख बिधाता दिली तख्त बहे सज, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। गोबिन्द ख़ालसा पन्थ पए गज्ज, दो जहानां गूंज अल्हाइंदा। ग़रीबां निमाणयां पर्दा देवे कज्ज, हिंदू मुस्लिम सिख ईसाई क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश आपणी गोद उठाइंदा। सन्त सुहेले गुरु गुर चेले इक दवारे बहिण सज, साचा मन्दिर इक वड्याइंदा। नाता तुटे मक्का काअबा हज्ज, हुजरा होर ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वीह सौ वीह खेल कराइंदा। वीह सौ वीह खेल न्यारा, हरि निरँकारा आप कराईआ। गोबिन्द लेखा लिख के गया लिखारा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। पुरख अकाल बणया वणजारा, कलिजुग अन्तिम फेरा पाईआ। दहि दिशा होवे हाहाकारा, गुरमुख विरला हरि हरि नाम ध्याईआ। लेखा जाणे जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूँग्घी ग़ारा, समुंद सागर फोल फुलाईआ। इक्को ख़ालस ख़ालसा करे न्यारा, जूठ झूठ रहिण ना पाईआ। सच सुच्च सच विहारा, सति सतिवादी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बीस बीसा लेखा दए चुकाईआ। बीस बीसा आए मात, मात्र भूमी वेख वखाइंदा। चार वरन बणाए इक जमात, घर इक्को इक सुहाइंदा। पुरख अकाल सारे मिल के गौण गाथ, दूजा इष्ट ना कोए मनाइंदा। गुर गोबिन्द सतिगुर पूरा वसे साथ, विछड़ कदे ना जाइंदा। नानक निरगुण देवे दात, सरगुण झोली आप भराइंदा। हरि जू आपणा कम्म अन्तिम करे ख़ास, सब दी ख्वाहिश पूर वखाइंदा। मण्डल मण्डप पावे रास, गोपी काहन नाच नचाइंदा। सीता राम करे दास, कोटन कोटि राम सीस झुकाइंदा। ईसा मूसा मुहम्मद चौदां तबक मिले बणवास, सदी चौधवीं पार कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आपणे हथ्थ रखाइंदा। साचा खेल करने योग, एकँकार इक अख्वाईआ। लहिणा देण मुकाए चौदां लोक, चोदां विद्या भेव चुकाईआ। चौदां तबक देवे झोक, हुक्मी हुक्म इक सुणाईआ। हरि का भाणा सके ना कोई रोक, गुर अवतार पीर पैगम्बर लख लख शुकर मनाईआ। कलिजुग कूड़ी क्रिया वध गई बहुत, गुर का शब्द ना कोए ध्याईआ। जगत वासना होए मोहत, मन का मणका ना कोए भवाईआ। कलिजुग जीव आहलणयों डिगे बोट, बिन सतिगुर पूरे फेर ना कोए उठाईआ। गुर गोबिन्द कह के गया पुरख अकाल रखो एका ओट, आदि जुगादि होए सहाईआ। सचखण्ड निवासी निर्मल जोत, वरन बरन ना कोए रखाईआ। भगत भगवन्त बणाए ओत पोत, पूत सपूता गोद सुहाईआ। वीह सौ वीह बिक्रमी पन्द्रां कत्तक गुरमुखां उत्ते होवे आप मोहत, आपणी भेंटा आप चढ़ाईआ। रसना जिह्वा नौ खण्ड सारे गायण होंट, हौली हौली दए जणाईआ। रातीं सुत्यां सब दे अन्दरों कढ्ढे खोट, आपणी दया आप कमाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन कलिजुग अन्तिम वेला करो होश, वेला गया हथ्थ ना आईआ।

नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग जो बैठा रिहा ख़ामोश, सो संदेसा रिहा सुणाईआ। जिस दा दर्शन रहे लोच, सो लोचण दर्शन दए कराईआ। गुर शब्द सारे करो खोज, गुर शब्दी बूझ बुझाईआ। गुर नानक गोबिन्द नाल मिल के माणो मौज, सचखण्ड मिले वड्याईआ। दूए नाल चुक्की दूज, सिफ़रा इक्को इक ख़ुदाईआ। दूजे दूए होए बूझ, आप आपणा पर्दा लाहीआ। चौथा अक्खर चौथा सिफ़रा भेव खुलाए गूझ, ज्ञान नेत्र इक दृढ़ाईआ। बिन खंडिउँ जाणा झूझ, आत्म परमात्म भेंट चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वीह सौ वीह बिक्रमी देवे माण वड्याईआ। वीह सौ वीह बिक्रमी देवे माणा, हरि सतिगुर खेल कराइंदा। तख्तों लाहे राजा राणा, सिर ताज ना कोए टिकाइंदा। जन भगतां देवे इक ध्याना, ध्यान ध्यान विच मिलाइंदा। हरिजन साचा सुघड़ स्याणा, गुर सतिगुर दर्शन पाइंदा। वीह सौ वीह बिक्रमी परम पुरख पतिपरमेश्वर पारब्रह्म प्रभ होए प्रधाना, सच प्रधानगी आप कमाइंदा। एका हुक्म देवे धुर फ़ुरमाणा, नौ खण्ड पृथ्मी आप जणाइंदा। वीह सो इक्की झुल्ले सत्त रंग निशाना, सत्तां दीपां हुक्म मनाइंदा। वाहवा खेल करे भगवाना, भगवन आपणा राह चलाइंदा। कोई भेव ना जाणे जीव जहाना, मन मति बुध अन्त कोए ना आइंदा। गुरसिखां गुरमुखां गुर सतिगुर देवे नाम निधाना, निज आत्म परमात्म ब्रह्म पारब्रह्म मेल मिलाइंदा। वीह सौ वीह बिक्रमी सृष्ट सबाई करे परवाना, हुक्म हाकम आप सुणाइंदा। गुरमुख सखीआं मिल मिल मंगल गाणा, गा गा मंगल घर घर शुकर मनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जन भगतां अग्गे आपणा सीस निवाइंदा।