पुस्तकालयभाग १३

९ मग्घर २०१९ बिक्रमी करतार सिँघ दे गृह पिण्ड भुम्बली ज़िला गुरदास पुर

साची सोच धुर वस्त, जन भगतां झोली पाइंदा। लहिणा देणा देवे दस्त बदस्त, दीन दयाल दीनां नाथ दया कमाइंदा। लेखा चुकाए कीट हस्त, नीच ऊँच रंग रंगाइंदा। दिवस रैण रहिण मस्त, नाम मस्ती इक चढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराइंदा। साची सोच जन भगतां झोली डाल, सो पुरख निरँजण दया कमाईआ। आपे वेखे मुरीदां हाल, मुर्शद बणया सच्चा माहीआ। जुग चौकड़ी अवल्लड़ी चाल, चाल निराली इक रखाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग साची वस्त रखी संभाल, गुर अवतार पीर पैगम्बर ना किसे वरताईआ। कलिजुग अन्त जन भगतां पिच्छे घाले आपणी घाल, बण सेवक सेव कमाईआ। दिवस रैण अट्ठे पहर घड़ी पल चले नाल नाल, विछड़ कदे ना जाईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जीवण जुगत जगत जणाईआ। नेड़ ना आए काल महाकाल, महाकाल आपणा

हुक्म समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। साची सोच भगतन गंढ्ढ, सो पुरख निरँजण आप रखाइंदा। निरगुण सरगुण पाए ठंड, सांतक सति सति कराइंदा। आत्म परमात्म इक अनन्द, निजानंद रस चखाइंदा। जोती नूर साचा चन्द, चन्द चांदना इक रखाइंदा। दूई द्वैती ढाह कंध, भाण्डा भरम भउ भंनाइंदा। पंच विकारा करे खण्ड खण्ड, खण्डा इक्को नाम उठाइंदा। लेखा चुकाए बत्ती दन्द, रसना जिह्वा वेख वखाइंदा। सोहँ ढोला सुणाए साचा छन्द, संसा रोग ना कोए रखाइंदा। जन्म जन्म दा मेटे पन्ध, आवण जावण लेखे लाइंदा। नज़र ना आए जगत नेत्र अन्ध, लख चुरासी भरम भुलाइंदा। पुरख अकाल सुत्ता दे कर कंड, आपणी करवट ना कोए बदलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साची वस्त हरि भगत दुआर, भगवन आपणे आप रिहा वरताईआ। जिस दी सोच सोच ना सके गुर अवतार, पीर पैगम्बर अन्त कहिण ना पाईआ। जुग चौकड़ी गा गा गए वार, वारता लोकमात सुणाईआ। माणस जन्म गए हार, हरि का भेव कोए ना आईआ। बेअन्त बेअन्त बेअन्त कह पुकार, निउँ निउँ सजदा सीस झुकाईआ। सोचयां सोच विच ना आए निरँकार, निरगुण दाता वड वड्याईआ। कलिजुग अन्तिम हो ख़बरदार, जन भगतां साची ख़बर आप सुणाईआ। आओ वेखो जिस दा अन्त ना पारावार, बेअन्त आपणा फेरा पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर बद्धे चरणां नाल, चरण चरणोदक इक वखाईआ। जन भगतां पिच्छे होया आप बेहाल, बिहबल आपणा रूप वटाईआ। सचखण्ड निवासी मारी इक्को छाल, लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डां खण्डां पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह हरि खेल अपारा, भगतन मीता आप कराइंदा। निरगुण सरगुण बण वणजारा, सतिगुर साचा हट्ट खुल्हाइंदा। वस्त अमोलक नाम थारा, थिर घर वासी आप टिकाइंदा। तोलणहारा परवरदिगारा बेपरवाह दया कमाइंदा। वंडणहारा अगम्म अपारा, अलख अगोचर अथाह राह चलाइंदा। वेखणहारा सर्ब संसारा, लख चुरासी फोल फुलाइंदा। देवणहारा चरण प्यारा, हरिजन साचे आप जगाइंदा। आत्म अन्तर कर उज्यारा, जगत बसन्तर अग्न बुझाइंदा। एका मंत्र सोहँ नाम जैकारा, सो पुरख निरँजण आप दृढ़ाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म खेल न्यारा, ख़ालक ख़लक आप कराइंदा। शाहो भूप बण सिक्दारा, तख्त निवासी हुक्म मनाइंदा। कागद कलम ना लिखणहारा, विष्न ब्रह्मा शिव भेव ना पाइंदा। गुर अवतार करन निमस्कारा, पीर पैगम्बर सजदा सीस झुकाइंदा। महाबली इक अवतारा, आदि जुगादी वेस वटाइंदा। सचखण्ड वसे धाम न्यारा, निहचल आपणा आसण लाइंदा। नाद अनादी बोल जैकारा, शब्दी शब्द राग सुणाइंदा। पवण पवणी इक हुलारा, अवण गवण फेरा पाइंदा। तन्द तार ना कोए सतारा, सति सतिवादी हुक्म

जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची वस्त जन भगतां हथ्थ फड़ाइंदा। भगतां देवे हरि जू दात, दाता दानी दया कमाईआ। कलिजुग मेट अन्धेरी रात, सतिजुग साचा चन्द रुशनाईआ। ग़रीब निमाणयां पुछण आया वात, बिन सद्दयां घर घर फेरा पाईआ। दिवस रैण रैण दिवस सज्जण सुहेला गावे गाथ, गा गा आपणा शुकर मनाईआ। चार जुग जिस दी किसे ना आई हाथ, पार किनारा ना कोए वखाईआ। सो जन भगतां बणया दास, चाकर चाकरी इक कमाईआ। तन माटी कीता ख़ाक, पंज तत्त ना कोए वड्याईआ। निरगुण जोत सज्जण साक, हरि शब्द वज्जे वधाईआ। सच रसूल पाकी पाक, नबी आपणा फेरा पाईआ। चौदां लोक दए तलाक, चौदां तबक रहे कुरलाईआ। दो जहान सुणाए एका आयत, शरीअत इक्को इक समझाईआ। प्रगट होया साख्यात, साहिब सतिगुर सच्चा माहीआ। जन भगत बणाए पारजात, सिंमल रुक्ख ना कोए वखाईआ। देवणहारा इक्को दात, नाम नामा झोली पाईआ। लेखा जाणे पत्तण घाट, पुरख अबिनाशी डेरा लाईआ। अन्त मुकावण आया वाट, पांधी कोए रहिण ना पाईआ। सच वखाए इक्को खाट, आत्म सेजा सोभा पाईआ। निर्मल जोत कर प्रकाश, अज्ञान अन्धेर चुकाईआ। लेखा जाण पवण स्वास, स्वास, स्वासां रिहा समाईआ। दिवस रैण रैण दिवस आत्म परमात्म करे भोग बलास, ब्रह्म पारब्रह्म धुर संजोगी मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराईआ। साचा खेल करे करतारा, हरि करनी आप कराइंदा। जुग चौकड़ी वेखणहारा, कलिजुग अन्तिम फेरा पाइंदा। रूप रंग ते वसे बाहरा, रेख भेख ना कोए जणाइंदा। सचखण्ड सुहाए इक दवारा दरगाह साची आसण लाइंदा। कलिजुग अन्त हो उज्यारा, नूरो नूर डगमगाइंदा। वसणहारा धाम न्यारा, सम्बल आपणा डेरा लाइंदा। सति सतिवादी बोल जैकारा, जै जैकार इक्को नाम सुणाइंदा। चार वरनां दए अधारा, चारे खाणी चारे बाणी मेल मिलाइंदा। रागां नादां वसे बाहरा, छत्ती राग भेव ना पाइंदा। करे खेल अगम्म अपारा, अलख अलखणा वेस वटाइंदा। खोल्हे ताक इक कवाड़ा, दो जहानां कुण्डा लाहइंदा। चौदां तबकां पावे सारा, चौदां लोक भेव चुकाइंदा। चौदां विद्या करे ख्वारा, चारों कुण्ट फोल फुलाइंदा। दहि दिशा देवे इक सहारा, उतर पूरब पच्छिम दक्खण मण्डल मण्डप आपणे रंग रंगाइंदा। लेखा जाणे सूरज चन्द सतारा, सतह आपणी ना किसे समझाइंदा। जुग चौकड़ी लै अवतारा, निरगुण सरगुण सेवा लाइंदा। कलिजुग अन्तिम निरगुण आया पहली वारा, सरगुण चोला ना कोए हंढ्ढाइंदा। मंगण ना जाए किसे दुआरा, ख़ाली झोली ना कोए वखाइंदा। देवणहार सर्ब संसारा, सति भण्डारा आप वरताइंदा। बोलणहारा नाम जैकारा, नाम निधाना आप उपजाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर वेखणहार अखाड़ा, जुग चौकड़ी नाच नचाइंदा। आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी सति सतिवादी पुरख

अकाल इक्को लाड़ा, सीस जगदीश इक सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी करे आप, घर आपणे ख़ुशी मनाईआ। जन भगतां बणे माई बाप, पिता पूत दए वड्याईआ। इक्को मंत्र इक्को पाठ, पूजा इक्को इक समझाईआ। इक सरोवर मारे ठाठ, अठ्ठसठ्ठ बैठे मुख शरमाईआ। इक्को देवणहारा दात, दयावान इक हो जाईआ। इक्को पुछणहारा वात, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। पीर पैगम्बर गुर अवतार बैठे इक जमात, दूसर अक्खर ना कोए पढ़ाईआ। हरि हरि दर्शन साख्यात, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा आप उठाईआ। आपणा पर्दा चुके उहला, आलम उल्मा भेव कोए ना पाइंदा। निरगुण निरवैर पुरख अकाल बदले चोला, चोली रंग ना कोए वखाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर देंदा रिहा माण लोकमात कला सोल्ह, सोलां कल आपणे चरणां हेठ दबाइंदा। चार जुग खाणी बाणी वेद पुराणी अञ्जील कुरानी पवाउदा रिहा रौला, आपणा भेव ना किसे खुल्हाइंदा। कोई कूके इक्को मौला, मौला हथ्थ किसे ना आइंदा। गुर अवतारां नाल करदा रिहा कौला, कीता कौल आप समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निरवैर वेस वटाइंदा। कीता कौल दस्से निरँकार, निरगुण आपणी दया कमाईआ । हर घट वसे विच संसार, घर घर बैठा डेरा लाईआ। वेखणहारा रैण अन्धेरी मस्से अन्ध अँध्यार, कूड़ कुड़यारा वेख वखाईआ। पावे सार धूंआँधार, धुँदूकार दए मिटाईआ। ग़फ्लत विच ना आए परवरदिगार, बेपरवाह फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सोच बिन सोचयां भगतां हथ्थ फड़ाईआ। साची सोच झोली पा, झूला आपणे नाम लगाइंदा। सतिगुर निरगुण बणया आप मलाह, बेड़ा आपणे कंध उठाइंदा। अग्गे पिच्छे फिरे ख़ुदा, ख़ुद आपणी सेव कमाइंदा। रहबर बणया बेपरवाह, बेनज़ीर वेस वटाइंदा। सच ख़ताब दए दिवा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताइंदा। साची सोच पल्ले बन्न्ह, जन भगतां दए वड्याईआ। धुरदरगाही साचा धन, धन ख़ज़ीना इक लुटाईआ। एथे ओथे कोई ना देवे डंन, राए धर्म बैठा सीस झुकाईआ। भगत भगवन्त चढ़ाए चन्न, सूरज चन्द नैण शरमाईआ। सति पुरख निरँजण बेड़ा दित्ता बन्न्ह, बन्न्ह बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी धार आप जणाईआ। धुर दी धार सच संदेसा, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। जन भगतां चुकावण आया लेखा, आपणा लेखा भगतां हथ्थ फड़ाइंदा। ग़रीब निमाणयां निउँ निउँ करे आप आदेसा, आपणा सिर जन भगतां भेंट चढ़ाइंदा। रूप धरया मुछ दाढ़ी ना कोए केसा, मूंड मुंडाया नज़र कोए ना आइंदा। जिस दुआरे कोटन कोटि खलोते ब्रह्मा विष्न महेषा, महिफ़ल आपणी इक लगाइंदा।

करनहारा साचा हेता, नित नवित्त फेरा पाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग गुर अवतारां पीर पैगम्बरां नाल खेडदा रिहा खेडां, निक्की निक्की खेड आप जणाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप जणाइंदा। आपणा भेव दस्से हाल, अहिवाल ना कोए जणाईआ। कलिजुग अन्तिम सब दे सिर ते कूके काल, काल नगारा इक वजाईआ। अन्तिम दिसे ना कोए दलाल, जगत दलाली ना कोए वखाईआ। फल ना दिसे किसे डाल, पतझड़ वेखे थाउँ थाईंआ। गुरमुखां वसे आप नाल, नाम आपणा इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप समझाईआ। साची खेल दस्सण आया, सो पुरख निरँजण मीत। त्रैगुण माया पर्दा लाहया, नज़री आया इक अतीत। आपणा मार्ग आप वखाया, सोहँ ढोला गाओ गीत। जन्म मरन दा दु:ख मिटाया, सतिजुग चलाई साची रीत। घर विच घर दए दिखाया, नाता तुटे मन्दिर मसीत। आत्म परमात्म दए मिलाया, परखणहारा लख चुरासी नीत। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे हस्त कीट। हस्त कीट वेखे आप, हरि आपणी दया कमाईआ। चार वरन दा इक्को जाप, रसना जिह्वा दए समझाईआ। आत्म परमात्म सच्चा पाठ, पूजा इक्को इक वखाईआ। सर सरोवर घर मन्दिर वखाए ताट, अमृत इक्को ताल भराईआ। निर्मल जोत जगाए ललाट, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। नाता तुटे आन बाट, मात गर्भ ना फेरा पाईआ। लख चुरासी मुक्के वाट, जूनी जून ना कोए भुआईआ। लेखा चुकाए धुर मस्तक माथ, लहिणा देणा झोली पाईआ। मेल मिलावा साचे नाथ, अनाथां होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह सोच विचार, बिन सोचयां आप जणाइंदा। लेखा जाण धुर दरबार, धुर दरबारी फेरा पाइंदा। हिस्सा वंडे विच संसार, दहि दिशा खोज खुजाइंदा। गुरमुखां लेखा झोली देवे डाल, पूरब लहिणा आप मुकाइंदा। दो जहानां बणे दलाल, एथे ओथे सेव कमाइंदा। लेखे लाए पंज तत्त काया माटी खाल, ख़ालक आपणे रंग रंगाइंदा। शब्द अनाद वजाए ताल, धुन अनादी राग सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कर किरपा वेख वखाइंदा। कर किरपा वेखे नरायण नर, निज घर आपणा फेरा पाईआ। आत्म परमात्म खो्हल दर, दर दरवाजा कुंडा लाहीआ। सति प्रकाश इक्को धर, अज्ञान अन्धेर दए चुकाईआ। स्वच्छ सरूपी अग्गे खड़्ह, दरसी दरस आप वखाईआ। ना कोई सीस ना कोई धड़, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। शब्द अगम्मी एका पढ़, निष्अक्खर करे पढ़ाईआ। आत्म सेजा बहे चढ़, सच सिँघासण डेरा लाईआ। सुरत सवाणी लए फड़, शब्द हाणी मेल मिलाईआ। आप वसाए साचा घर, घर घर विच वज्जे वधाईआ। निरभउ चुकाए भय डर, भ्यानक रूप ना कोए वखाईआ। साचा घाड़न आपे घड़, घड़ घड़ वेखे चाईं चाईंआ।

आप बंधाए आपणे लड़, पल्लू एका गंढ्ढ पुआईआ। ना जन्मे ना जाए मर, जन्म मरन ना कोए रखाईआ। माणस जन्म ना जाए हर, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। लेखा जाणे नारी नर, नर नरायण वड्डी वड्याईआ। सेवा करे दर दर, हरि दर्दी दर्द वंडाईआ। वस्त अमोलक इक्को धर, धरनी धरत धवल दए सुहाईआ। आपणी करनी आपे कर, करता पुरख खेल वखाईआ। कलिजुग अन्तिम किला तोड़ हँकारी गढ़, कूड़ी क्रिया दए खपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, वर आपणा नाम वखाईआ। वर दाता श्री भगवान, भगवन आपणी दया कमाइंदा। वेखणहारा सच निशान, सच सुच्च नाल मिलाइंदा। बणावणहारा सति विधान, विद्दत आपणा भेव चुकाइंदा। अख्वावणहारा इक्को काहन, सचखण्ड साचे डेरा लाइंदा। गवौणहारा इक्को राम, रमईया आपणा नाउँ प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप रचाइंदा। आपणा खेल रच निरँकार, निरगुण आपणी धार चलाईआ। कलिजुग अन्त हो तैयार, त्रैगुण अतीता फेरा पाईआ। गुर अवतारां सुरत संभाल, पीर पैगम्बरां आप उठाईआ। अन्तिम लेखा सब नूं दए वखाल, बचया कोए रहिण ना पाईआ। दीन मज़्हब होए बेहाल, चारों कुण्ट कुण्ट लड़ाईआ। साची सिख्या कोई ना सके सिखाल, आत्म परमात्म मेल ना कोए मिलाईआ। दूई द्वैती चली चाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल रिहा कराईआ। साचा खेल करे अन्तिम जुग, जुग चौकड़ी आप मिटाइंदा। कलिजुग औध गई पुग, वेला आपणे हथ्थ रखाइंदा। लख चुरासी कूड़ी चोग लई चुग, अन्तिम लेखा आप मुकाइंदा। किसे संग ना जाए कुछ, ख़ाली हथ्थ सर्ब फिराइंदा। पीर पैगम्बर गुर अवतार इक दूजे नूं रहे पुछ, हरि जू की की खेल वरताइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर जो बैठा रिहा लुक, कलिजुग अन्तिम वेस वटाइंदा। सति सरूप शाहो भूप, शेर हो के रिहा बुक्क, दो जहानां भबक लगाइंदा। लख चुरासी डरदा बूटा रिहा सुक्क, सुकया हरा ना कोए कराइंदा। धरत मात दी ख़ाली करे कुख्ख, जन जननी वेख वखाइंदा। जन भगतां मेटे विछोड़ा दुःख, आप आपणा मेल मिलाइंदा। दर्शन दे दे मेटे तृष्ना भुक्ख, भुख्यां भुक्ख आप गवाइंदा। सोचयां कोई ना सके सोच, सोच विच कदे ना आइंदा। हरि का भाणा कोई ना सके रोक, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। ढावणहारा किला कोट, बंक दवारा इक वखाइंदा। जिस मन्दिर प्रगटाए निर्मल जोत, सो मन्दिर सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, नर इक्को इक अख्वाइंदा। इक्को नर नर नरायण, नारी वेखे सर्ब लोकाईआ। रसना कोई ना सके कहिण, कह कह अन्त कोए ना पाईआ। बिन भगवन्त दरस ना पेखे कोई नैण, कबीर जुलाहा दए गंवाईआ। लेखा जाणे नुक्ता ऐन ग़ैन, ऐन आपणा रूप समझाईआ।

लहिणा देण चुकाए साक सज्जण सैण, सैण इक्को इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची वस्त आप वरताईआ। साची वस्त नाम अमोलक, अनमुल्ली झोली पाइंदा। आप टिकाए काया गोलक, त्रैगुण उत्ते पर्दा पाइंदा। शब्द वजाए अगम्मी ढोलक, ढोला आपणा राग सुणाइंदा। आपे बणया रहे अनबोलत, रसना जिह्वा ना कोए हिलाइंदा। आदि जुगादि सदा अनडोलत, डुल कदे ना जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे इक्को वर, वर इक्को नाम वखाइंदा। इक्को नाम हरि गुणवन्त, गुरमुख झोली पाईआ। होए धनाढ वडा धनवन्त, दर मंगण किसे ना जाईआ। आत्म परमात्म मणीआ मंत, मन वासना दए मुकाईआ। मेल मिलाए हरि जू कन्त, घर साचे वज्जे वधाईआ। काया चोली चाढ़्हे रंग बसन्त, उतर कदे ना जाईआ। गढ़ तुटे हउमे हंगत, हँ ब्रह्म मम ना कोए चतुराईआ। मेल मिलाए साची संगत, हरिसंगत रूप समाईआ । हरि का भेव ना जाणे कोई पंडत, पढ़ियां हथ्थ किसे ना आईआ। करे खेल बार अनक, अनक कल आप वरताईआ। लेखा जाणे सन्त सुहेले जिउँ जन जनक, जन आपणी गोद बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जन भगतां करे आप परख, बण बण पारखू फेरा पाईआ। पारखू बण लाए कसवटी, कसवटी आपणा नांउँ रखाइंदा। गुरमुख किसे तोल ना तुले तकड़ी सेर वट्टी, चौदां भार ना तुल रखाइंदा। गुरमुख नाम किसे ना मिले हट्टी, चौदां लोक सर्ब कुरलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे आप सालाहइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवणहारा धुर दा दान, धुर दी सोच जन भगतां विच रखाइंदा ।

१० मग्घर २०१९ बिक्रमी चानण शाह नाल गोष्ट भुम्बली ज़िला गुरदास पुर

कवण दुआरे होए सतिसंग, सतिगुर बैठा आसण लाईआ। कवण दुआरे चढ़े रंग, रंग उतर कदे ना जाईआ। कवण सेज सोहे पलँघ, कवण कन्त रिहा हंढ्ढाईआ। कवण मन वासना करे खण्ड, खण्डा खड़ग नाम हथ्थ उठाईआ। कवण देवे इक अनन्द, अनन्द अनन्द विच वखाईआ । कवण सुणाए सुहागी छन्द, बिन रसना जिह्वा गाईआ। कवण लहिणा देणा चुकाए जीउ इंड पिण्ड ब्रह्मण्ड, ब्रह्मांड करे शनवाईआ। कवण नाता तोड़े बत्ती दन्द, मन मति बुध ना कोए चतुराईआ। कवण लेख चुकाए भेख पखण्ड, सच सुच्च दए दृढ़ाईआ। कवण दुआरे अग्गे जाए लँघ, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। कवण दुआरे चढ़े्ह साचा चन्द, सूरज चन्द ना कोए रुशनाईआ। कवण गृह मिले सूरा सरबँग, सो पुरख निरँजण आसण लाईआ। चानण शाह क्यों दिती कंड, कन्ढ्ढा वेखण आया सच्चा माहीआ। सुरत दुहागण होई रंड, कन्त कन्तूहल नज़र

ना आईआ। आत्म नेत्र दिसे अन्ध, निज नेत्र ना कोए रुशनाईआ। रसना जिह्वा जगत डण्ड, डंका डोरू रही वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणा खेल कर, पुछण आया इक्को घर, कवण मन्दिर निरगुण बैठा आसण लाईआ। कवण दुआर शब्द धुनकार, धुन अनादी नाद वजाइंदा। कवण घर निर्मल जोत करे प्रकाश, नूर नुराना डगमगाइंदा। कवण दुआर साहिब सतिगुर वसे पुरख अबिनाश, अबिनाशी करता डेरा लाइंदा। कवण गृह सति पुरख निरँजण करे खेल तमाश, सचखण्ड दुआरा एकँकारा निरगुण धारा वेस वटाइंदा। कवण रूप शाहो भूप पूरी पूरन करे आस, आसा तृष्ना ना कोए वधाइंदा। चानण शाह आपणी मंज़ल दस्सणी ख़ास, ख़ुलासा हरि जू पुच्छ पुछाइंदा। कवण वस्त रखी पास, काया चोले बंद कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पुछणहारा इक्को घर, काया मन्दिर अन्दर डूँग्घी कन्दर खोज खुजाइंदा। आपणा आप दस्स हाल, हालत हरि जू पुच्छ पुछाईआ। कवण रूप खेल करे काल, नव नौ फेरा पाईआ। कवण लेखा जाणे महाकाल, महाबली वड वड्याईआ। कवण दुआरे गुर शब्द मिले दलाल, सच दलाली इक कमाईआ। कवण दुआरे जोत निरँजण दीपक देवे बाल, आदि निरँजण बेपरवाहीआ। कवण दुआरे सच वखाए सच्ची धर्मसाल, धर्म दुआरा इक बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साधां सन्तां जीवां जंतां अन्दर बाहर जाणे चाल, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाईआ। आपणी मंज़ल देणी दस्स, दहि दिशा वेख वखाइंदा। कवण दुआरे सुरती रही वस, वेस अवेस कवण कराइंदा। कवण कूटे रिहा नस्स, उतर पूरब पच्छिम दक्खण वंड वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पुच्छण आया इक्को घर, जिस मन्दिर गृह अन्दर प्रकाश, शब्द जोत खेल कराइंदा। जोत शब्द कवण धार, कवण घर मिले वड्याईआ। कवण बिध मिले मीत मुरार, परम पुरख बेपरवाहीआ। आलस निंद्रा कर ख्वार, जागत सोवत एका रंग वखाईआ। परा पसन्ती मद्धम बैख़री कर ख्वार, आत्म परमात्म भेव अभेद जणाईआ। ब्रह्म पारब्रह्म खोल्ह किवाड़, ख़ालक ख़लक वेख वखाईआ। नूर इलाही परवरदिगार, जलवा हक़ दए जणाईआ। शनाख़त करे अगम्म अपार, साख्यात आपणा रूप वटाईआ। सो सतिगुर पूरा सच्चा मेहरवान, मेहर नज़र इक उठाईआ। आत्म अन्तर देवे ब्रह्म ज्ञान, ब्रह्म विद्या करे पढ़ाईआ। रसना जिह्वा करे ना कोई कल्याण, बोलत बोल ना कोए सुणाईआ। काया वेखे सच म्यान, साचा खण्डा इक वखाईआ। कवण दुआर मिले भगवान, सच सिँघासण बैठा आसण लाईआ। चानण शाह देणा आपणा आप ब्यान, भेव अभेद खुल्हाईआ। पुच्छणहारा ना बणया अंञाण, हर घट जाणे थाउँ थाईंआ। अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर, निरगुण दाता पुरख बिधाता बेअन्त वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पुछण आया इक्को घर, जिस घर सन्त सुहेले गुरु गुर चेले, हरि सतिगुर

मिल मिल मिल ख़ुशी मनाईआ। घर विच घर घर कवण सुहाग, कवण खेल कराईआ। कवण नाद शब्द धुन राग, कवण गीत गोबिन्द अल्हाईआ। कवण ताल तलवाड़ा वजाए साज, साजण आपणी सेव कमाईआ। कवण रखणहारा लाज, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। कवण खोल्हणहारा पाज, पर्दा आपणा ना कोए जणाईआ। जिस नूं कहिन्दे गुरू महाराज, सो गुर शब्द वसे कवण थाईंआ। जिस दी कन्नां नाल सुणी ना जाए आवाज़, कवण हुजरे बांग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखण आया सन्त समाज, जगत भाग वंड वंडाईआ। आदि जुगादी इक्को सतिगुर, दूसर अवर ना कोए जणाईआ। दरगाह साची बैठा धुर, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। शब्दी सुरती रिहा जुड़, मूर्त अकाल बेपरवाहीआ। अठ्ठे पहर चढ़या रहे घोड़, दो जहानां चरणां हेठ दबाईआ। लख चुरासी वेखणहारा रीठा मिठ्ठा कौड़, आत्म परमात्म खोज खुजाईआ। दिवस रैण अठ्ठे पहर रिहा बौहड़, सदा सुहेला सच्चा माहीआ। जिस दुआरे साध सन्त कोटन कोटि, रहे दौड़, दौड़यां हथ्थ किसे ना आईआ। सो साहिब सतिगुर इक्को वेख्या कर के ग़ौर, दूसरे वल अक्ख ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी इक्को गुर गुर सतिगुर आप हो जाईआ। जवाब वलों लाजवाब, रुहानीअत कम्म किसे ना आईआ। जिस दा लैंदे रहे ख्वाब, सो ख्वाब विच दरस देण ना आईआ। काया ख़ाली दिसे महिराब, महिबूब बैठा मुख छुपाईआ। मन वासना वज्जे रबाब, मति मतिवाली तन्दी तन्द रखाईआ। लेखा मंगे हक़ जनाब, हकीकत पर्दा आपणा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आपणे हथ्थ रखाईआ। एथे अन्त कोई ना रिहा, कोटन कोटि गुर अवतार पीर पैगम्बर गए फेरा पाईआ। अन्त काल पंज तत्त काया बुरज सब दा ढहया, ढह ढह ढेरी ख़ाक मिलाईआ। प्रभ का भाणा सब ने सहया, सिर सिर हुक्म मनाईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर पुरख अकाल इक्को आपणे जिहा आपे रिहा, लख चुरासी जुग जुग काल फास लटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे वसे आपे घर, लख चुरासी जीव जंत साध सन्त जुग चौकड़ी गेड़ा गेड़े नाल भुआईआ। आत्म ब्रह्म पंज तत्त वसे, ईश जीव खेल कराइंदा। मन वासना जीव फसे, सृष्ट सबाई नाच नचाइंदा। गुरमुख विरला सतिगुर दुआरे बहि बहि हस्से, मिल सतिगुर ख़ुशी मनाइंदा। सतिगुर पूरा तीर निराला इक्को कसे, नाम चिला हथ्थ उठाइंदा। जगत विकारा फड़ फड़ झस्से, आसा तृष्ना माया ममता हउमे हंगता काम क्रोध लोभ मोह हँकार नाता तोड़ तुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलिजुग अन्त कलिजुग सन्त लए फड़, नाम डोरी हथ्थ उठाइंदा ।

१० मग्घर २०१९ बिक्रमी जुगिन्दर सिँघ दे गृह पिण्ड डडवां ज़िला गुरदास पुर

सचखण्ड दुआर सच्चा शहिनशाह, सो पुरख निरँजण बैठा ध्यान लगाईआ। दो जहानां वेखे थाउँ थाँ, थिर घर वासी आपणा कुण्डा लाहीआ । विष्न ब्रह्मा शिव रहे कुरला, नाअरा इक्को इक लगाईआ। पीर पैगम्बर मारन धाह, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। गुर अवतार रहे ध्या, बेअन्त तेरी वड्याईआ। जुग चौकड़ी गए विहा, कोटन कोटि काल बिताईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर ल्या हंढ्ढा, कलिजुग खेल वड वड्याईआ । तेरा लेखा कोई लिख सके ना, लिख्त विच कदे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा साचे घर, सचखण्ड बैठा डेरा लाईआ। सचखण्ड निवासी शाह पातशाह, शहिनशाह आपणा आसण लाइंदा। निरगुण सरगुण वेखणहारा राह, बेपरवाह खेल कराइंदा। आदि जुगादी वड मलाह, खेवट खेटा नाउँ रखाइंदा। धुर फ़ुरमाणा हुक्म जणा, सच संदेसा इक मनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड आपणा रंग रंगाइंदा। सचखण्ड निवासी रंग अपारा, सो पुरख निरँजण आप रंगाईआ। हरि पुरख निरँजण हो उज्यारा, निरगुण बैठा आसण लाईआ। एकँकारा कर पसारा, वेखणहारा थाउँ थाईंआ। आदि निरँजण नूर उज्यारा, रवि ससि दए रुशनाईआ। अबिनाशी करता ठांडा दरबारा, दरगाह साची धाम सुहाईआ। अबिनाशी करता दए हुलारा, साचे हुजरे सोभा पाईआ। पारब्रह्म प्रभ बेऐब परवरदिगारा, नूरी जलवा नूर इलाहीआ। अलख अगोचर अगम्म अपारा, आपे जाणे आपणी कारा, करनी आपणी आप कमाईआ। वसणहारा धाम न्यारा, निहचल बैठा डेरा लाईआ। जुगा जुगन्तर पावे सारा, महासार्थी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शाह पातशाह आपणी धार आप चलाईआ। साची धार पुरख निरँजण, सो आपणी आप चलाइंदा। दाता दानी दु:ख दर्द भय भंजन, भव सागर वेख वखाइंदा। निरगुण सरगुण देवणहारा साचा मजण, सरोवर इक्को इक नुहाइंदा। थिर घर वासी पुरख अबिनाशी सति सतिवादी एका सज्जण, सगला संग निभाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड साचे डेरा लाइंदा। सचखण्ड दुआरे सोभनीक, सति सतिवादी वड वड्याईआ। आदि जुगादी लाशरीक शिरकत विच कदे ना आईआ। वसणहारा दूर नज़दीक, नेरन नेर पन्ध मुकाईआ। आपणा भाणा वरते ठीक, ठोकर सब नूं रिहा लगाईआ। सदा सुहेला इक अतीत, त्रैगुण विच कदे ना आईआ। आत्म परमात्म दस्सणहार प्रीत, सच प्रीती इक समझाईआ। परखणहारा लख चुरासी नीत, निज घर बैठा डेरा लाईआ। लेखा जाणे हस्त कीट, राज राजानां वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड साचा इक वड्याईआ। सचखण्ड दुआरा वड वडेरा, नज़र किसे ना आइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर पुरख

अबिनाशी करनहारा मेहरां, मेहर नज़र इक उठाइंदा। सरगुण सरगुण बन्न्हणहारा बेड़ा, निरगुण निरगुण आपणे कंध उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा साचे घर, सच महल्ला आप उपाइंदा। सच महल्ला सोभावन्त, सति सतिवादी आप उपाईआ। आदि जुगादि महिमां अगणत, लेखा लिख्त विच ना आईआ। पुरख अकाल नार कन्त, अजूनी रहित सेज सुहाईआ। एकँकारा मणीआं मंत, मंत्र इक्को नाम दृढ़ाईआ। बणावणहारा साची बणत, घड़न भंनणहार समरथ पुरख, पुरख पुरखोतम आपणा राह चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह हरि खेल अवल्ला, निरगुण निरगुण आप कराइंदा। दरगाह साची इक इकल्ला, मुकामे हक़ सोभा पाइंदा। आदि जुगादि जुग जुग फड़ावणहारा नाम पल्ला, पल्लू इक्को इक प्रगटाइंदा। जोती शब्दी आपे रला, रल मिल आपणा खेल कराइंदा। दीप प्रकाश आपे बला, तेल बाती ना कोए पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआर आप वड्याइंदा। सचखण्ड दुआर साचे चढ़, हरि नीकन नीक ध्यान लगाईआ। महल अटल आपे खड़, ब्रह्मण्ड खण्ड खोज खुजाईआ। निर्मल जोत प्रकाश आपे धर, दो जहान करे रुशनाईआ। जुग चौकड़ी देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक समझाईआ। बोध अगाध निष्अक्खर आपे पढ़, गुर अवतार पीर पैगम्बर करे पढ़ाईआ। लख चुरासी लावणहारा जड़्ह, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड वसे सच्चा माहीआ। माही वसे सचखण्ड, नज़र किसे ना आइंदा। जुग चौकड़ी वंडे वंड, गुर अवतार सेव लगाइंदा। पीर पैगम्बर चाढ़्ह चन्द, निरगुण सरगुण आप चमकाइंदा। दीन मज़्हब रखे कंध, पर्दा आपणा आप उठाइंदा। सति सुहाग सुणाए छन्द, ब्रह्म ब्रह्माद नाद वजाइंदा। वसणहारा साची सेज पलँघ, घट घट आपणा डेरा लाइंदा। करे खेल सूरा सरबँग, बल आपणा आप धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड निवासी साची कार कमाइंदा। साची कार करे करतारा, कुदरत कादर वेख वखाईआ। दो जहानां पावे सारा, चौदां लोक भेव चुकाईआ। चौदां तबक दे हुलारा, दूई पर्दा इक उठाईआ। अवण गवण इक नज़ारा, निरगुण सरगुण दए समझाईआ। कागद कलम ना लिखणहारा, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अन्त कहिण ना पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर दर ठांडे करन निमस्कारा, दोए दोए जोड़ सीस झुकाईआ। तेरा अन्त ना पारावारा, बेअन्त तेरी शहिनशाहीआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग आउँदा रिहा वारो वारा, नित नवित्त वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दआरे साचे चढ़, साचे तख्त आसण लाईआ। साचे तख्त आसण लाया, रहबर नज़र किसे ना आइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव रहे कुरलाया, उच्ची

कूक कूक सुणाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर रहे गाया, गा गा शुकर सर्ब मनाइंदा। खण्ड ब्रह्मण्ड चरण कँवल ध्यान रहे लगाया, नेत्र नैण दरस कोए ना पाइंदा। रवि ससि रहे शरमाया, चन्द चांदना कम्म किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड साचे डेरा लाइंदा। डेरा लग्गा सच दुआर, सो पुरख निरँजण आप लगाईआ। हरि पुरख निरँजण हो तैयार, त्रैभवन धनी आपणी खेल कराईआ। एकँकारा हो उज्यार, आदि निरँजण नूर करे रुशनाईआ। अबिनाशी करता सुण पुकार, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां एका हुक्म जणाईआ। श्री भगवान चार जुग दे विछड़े लए उठाल, पूरब लेखा आप मुकाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म चले नाल नाल, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप वेखे जगत धर्मसाल, मन्दिर मस्जिद मठ्ठ शिवदुआले खोज खुजाईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त होए बेहाल, बिहबल रोवे सर्ब लोकाईआ। ना कोई सुणे मुरीदां हाल, मुर्शद नज़र कोए ना आईआ। ईसा मूसा मुहम्मद दए ना कोए पैग़ाम, सच हदीस ना कोए पढ़ाईआ। चौधवीं चन्द ना कोए निशान, चौदां तबक ना कोए रुशनाईआ। नाता तुटा अञ्जील कुरान, काया कुरा खोज ना कोए खुजाईआ। साचे हुजरे मिले ना मेहरवान, महवान बीदो नूर ज़हूर ना कोए दरसाईआ। मक्का काअबा होया हैरान, हज़रत बैठा मुख छुपाईआ। किसे कम्म ना आए जगत ईमान, अमानत सब दी आपणी झोली पाईआ। मुकामे हक़ नौजवान, हरि जू बैठा डेरा लाईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर धुरदरगाही नूर इलाही सुणाए सच कलाम, कलमा आपणा नाउँ दृढ़ाईआ। पीर पैगम्बरां वड अमाम, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे साचे खड़, खण्डा इक्को नाम चमकाईआ। साचा खण्डा नाम कटार, हरि करता आप चमकाइंदा। जुग चौकड़ी वेखी विच संसार, गुर अवतार पीर पैगम्बर सेवा लाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग सारे मंगदे गए वारो वार, ख़ाली झोली सर्ब भराइंदा। देवणहारा आप दातार, दाता दानी दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी निरगुण दाता पुरख बिधाता, नर हरि आपणा फेरा पाइंदा। मंगदे रहे मंग असीस, गुर अवतार ध्यान लगाईआ। पीर पैगम्बर पढ़ाउदे रहे हदीस, तीस बतीस सोहला गाईआ। अन्तिम खेल करे जगदीश, जागरत जोत करे रुशनाईआ। एका छत्र झुलाए सीस, दो जहानां सच्चा शहिनशाहीआ। सृष्ट सबाई जाए पीस, कलिजुग चक्की आप पिसाईआ। शाह सुल्ताना ख़ाली करे ख़ीस, माया राणी दए दुहाईआ। लहिणा देणा चुकाए बीस इकीस, बीस इकीसा आप हो आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे आपे वड़, अन्दर बैठा मुख छुपाईआ। अन्दर बैठा हरि जू छुप, नज़र किसे ना आइंदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी रिहा

लुक, रूप रंग रेख ना कोए वखाइंदा। कलिजुग अन्तिम निरगुण धार विच्चों फुट्ट, जोती जोत डगमगाइंदा। गोबिन्द सूरा मेले साचा सुत, जन जननी आप हो आइंदा। करे खेल अबिनाशी अचुत, चितवित ठगौरी ना कोए रखाइंदा। नाता तोड़े काया बुत्त, कूड़ी क्रिया मेट मिटाइंदा। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां कोलों रिहा पुच्छ, दर घर साचे आप बहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा इक वसाइंदा। सचखण्ड दुआरा वसया एक, वसावणहार आप वसाईआ। आदि जुगादी साची टेक, निरगुण सरगुण रिहा समझाईआ। जुग चौकड़ी खेलया खेड, खिडारी आपणा राह चलाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां नाल करदा रिहा हेत, अन्तर अन्तर जोड़ जुड़ाईआ। वेखणहारा काया खेत, पंज तत्त मेला सहिज सुभाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर रुत्त बसन्ती वेखी चेत, चेतन आपणा रंग वखाईआ। नज़री आया नेतन नेत, निज नेत्र नैण खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी करे कार, करता पुरख करनेहार, कुदरत कादर लए विचार, दूजा संग ना कोए रखाईआ। ना कोई संगी ना कोई संग, सगला संग ना कोए रखाइंदा। आदि जुगादि सूरा सरबँग, बल आपणा आप प्रगटाइंदा। गुर अवतारां चाढ़्हे रंग, पीर पैगम्बरां आप वड्याइंदा। गृह मन्दिर वजाए सच मृदंग, नाद धुन आप सुणाइंदा। कर प्रकाश चाढ़्हे चन्द, जोत निरँजण नूर रुशनाइंदा। नाता तोड़ जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज फंद कटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताइंदा। साचा हुक्म श्री भगवाना, एका एक वरताईआ। कलिजुग अन्तिम पहरे बाणा, निरगुण जोत नूर रुशनाईआ। शब्द अगम्मी गाए गाणा, चार वेद भेव ना राईआ। दो जहाना देवे धुर फ़रमाणा, विष्न ब्रह्मा शिव उठाईआ। सचखण्ड निवासी दर घर साचा कर परवाना, सम्बल आपणा डेरा लाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां वखाए इक मकानां, मक्का काअबा ना कोए चतुराईआ। शिवदुआला मठ्ठ गुरुदुआर ना कोए निशाना, निशाना इक्को नाम लगाईआ । योद्धा सूरबीर बली बलवाना, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। एथे ओथे मर्द मर्दाना, सच मर्दानगी आप कमाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म देवे इक ज्ञाना, जगत विद्या ना कोए पढ़ाईआ। अठ्ठे पहर इक तराना, तुरीआ राग आप सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड आपणी सेवा लाईआ। साची सेवा आपे लग्ग, निरगुण सरगुण सेव कमाइंदा। कलिजुग अन्तिम हो प्रगट, निहकलंका नाउँ धराइंदा। वेखणहारा घट घट, गृह गृह आपणा पर्दा लाहइंदा। जन भगतां अन्दर आपे वस, रैण अन्धेरी मस्स मिटाइंदा। निरगुण जोत कर प्रकाश, अज्ञान अन्धेर चुकाइंदा। आत्म परमात्म भोग बलास, घर साचा सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलिजुग अन्तिम वेख

वखाइंदा। कलिजुग अन्तिम वेखे आप, अपरम्पर आपणी दया कमाईआ। जिस नूं ईसा मूसा मन्नदे रहे बाप, परवरदिगार सच ख़ुदाईआ। जिस नूं मुहम्मद करदा रिहा आदाब, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। जिस नूं नानक कहिन्दा रिहा वड प्रताप, बेअन्त बेअन्त बेअन्त कह कह ख़ुशी मनाईआ। जिस नूं गुर गोबिन्द पिता पूत बणाया सज्जण साक, सगला संग निभाईआ। सो साहिब सतिगुर स्वामी निहकर्मी निहकामी, आदि जुगादी अन्तरजामी, शब्द अगम्मी बोल बाणी, बाण निराला तीर चलाईआ। कलिजुग कूड़ी मेटे निशानी, लेखा जाणे दो जहानी, गुरमुख मेले पद निरबाणी, चौथे पद मेल मिलाईआ। पिच्छे रहि जाए जगत कहाणी, ना कोई राजा ना कोई राणी, सुघड़ स्याणी कम्म किसे ना आईआ। प्रगट होया शाह सुल्तानी, आदि जुगादी चढ़ी रहे इक जवानी, बिरध बाल ना रूप वटाईआ। ना कोई चिला तीर कमानी, ना कोई शस्त्र खण्डा खिच्चे विच्चों म्यानी, नाम खण्डा इक चमकाईआ। लेखा जाणे चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वेखे थाउँ थाईंआ। भरमे भुल्ले जीव प्राणी, परम पुरख नज़र ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी लोकमात फेरा पाईआ। लोकमात आया ठाकर, भेव कोए ना आइंदा। कलिजुग वेखे डूँग्घा सागर, गहर गम्भीर खोज खुजाइंदा। लख चुरासी भेव जाणे करता कादर, कुदरत आपणा रंग वखाइंदा। मुरीद मुर्शद देवे आदर, भगत भगवान मेल मिलाइंदा। गुरमुखां देवे सिदक सबूरी सादर, सति सन्तोख ज्ञान दृढ़ाइंदा। निर्मल कर्म करे उजागर, दुरमति मैल धवाइंदा। साचा वणज कराए इक सौदागर, नाम वस्त झोली पाइंदा। आप टिकाए पंज तत्त गागर, बजर कपाटी कुण्डा लाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणे रंग रंगाइंदा। हरि का रंग सदा अनडिठ, जगत नेत्र नज़र किसे ना आईआ। लख चुरासी सुत्ता दे कर पिठ्ठ, करवट घर विच ना रिहा बदलाईआ। गुरमुख विरले माणस जन्म गए जित, जिस जन आपणा मेल मिलाईआ। ग़रीब निमाणयां करे हित्त, ग़रीब निवाज़ सच्चा शहिनशाहीआ। आपे मात आपे पित, गुरमुख पूत गोद सुहाईआ। कलिजुग अन्तिम बीस बीसा सुहाए साची थित, रुत्त रुतड़ी आप महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा विच संसारा अलख अगोचर अगम्म अपारा, चरण कँवल इक दरसाईआ। चरण कँवल साची धूढ़, धूढ़ी मस्तक हरि जणाइंदा। चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़्ह, जिस जन टिक्का नाम लगाइंदा। नाता तोड़े माया ममता कूड़ो कूड़, हउमे हंगता रोग गवाइंदा। निज घर निज आत्म जोती धरे साचा नूर, नूर नुराना डगमगाइंदा। शब्द अनादी अनहद वजाए साची तूर, तुरत आपणा हुक्म सुणाइंदा। आसा मनसा करे पूर, निरासा रूप ना कोए वखाइंदा। दरस दिखाए हाज़र हज़ूर, मुख

नकाब ना पर्दा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड दुआरा एकँकारा इक इकल्ला आप जणाइंदा। इक इकल्ला आपे इक, इक इक नाल मिलाईआ। कलिजुग अन्तिम लेखा दए लिख, लिख्या लेख ना कोए मिटाईआ। सच वस्त पाए भिख, अनमुलड़ी दात आप वरताईआ। बिन नेत्र रातीं सुत्यां पए दिस, घर घर आपणा दरस दिखाईआ। जन्म कर्म दी लाहे विख, दुरमति मैल दए धुआईआ। सदा सुहेला रखे साया हेठ, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। कलिजुग अग्न ना लग्गे महीना जेठ, अमृत मेघ इक बरसाईआ। हँ ब्रह्म दस्से आपणा भेत, सो पुरख निरँजण पर्दा लाहीआ। भगत भगवन्त लए वेख, लख चुरासी गूढ़ी नींद सवाईआ। सन्त सतिगुर करे हेत, घर घर विच मेल मिलाईआ। गुरमुख गुर गुर नेतन नेत, निज घर आपणा रंग रंगाईआ। गुरसिख रुत्त बसन्ती रहे चेत, पत्त डाली आप महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, दो जहानां वेख वखाईआ।