१० मग्घर २०१९ बिक्रमी सुदर्शन नाल गोष्ट पिण्ड सोहल ज़िला गुरदास पुर
सुदर्शन कहाणी दस्सी जग, कलम शाही मेल मिलाईआ। आपणा वसेरा दस्सो किस बिध वसो उपर शाह रग, नव दर कूड़ा डेरा ढाहीआ । कवण बिध मिटाई जगत तृष्ना अग्ग, माया ममता मोह तजाईआ। कवण दुआर वज्जे नद, अनहद धुन अनादी राग सुणाईआ। कवण मक्के काअबे कीता हज्ज, हुजरा हकीकत कवण सुहाईआ। कवण रूप निरगुण सच सिँघासण रिहा सज, तख्त निवासी सच्चा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लौण ना देवे अज्ज पज, पर्दा पर्दा लए फुलाईआ। परदे अन्दर परवरदिगार, कवण मुख नक़ाब रखाइंदा। कवण जलवा दए दीदार, दीद ईद चन्द चढ़ाइंदा। कवण तकवा शिकवा करे पार, साख्यात रूप वखाइंदा। कवण वेखे बातन ज़ाहर, ज़ाहर ज़हूर आप अख्वाइंदा। कवण बिन रसना जिह्वा करे गुफ़तार, बिन कन्नां राग अल्हाइंदा। कवण मुकामे हक़ होए ख़बरदार, बेख़बर ख़बर आपणी आप पुचाइंदा। सुदर्शन आपणा दस्सो सच विहार, कवण दुआरे सुरती शब्दी मेल मिलाइंदा। सुरत शब्द कवण रंग, कवण रूप रिहा जणाईआ। कवण सेज कवण पलँघ, कवण आसण रिहा लाईआ। कवण नाम कवण मृदंग, कवण ताल तलवाड़ा रिहा जणाईआ। कवण सुत्ता दे कर कन्ढ्ढ, आपणी करवट ना सके बदलाईआ। जगत कहाणी गाया छन्द, जीव जंत समझाईआ। आपणा दस्सो किन्ना मुक्कया पन्ध, अग्गे नज़री किन्नां आईआ। ना कोई गीत ना कोई छन्द, ना कोई तार सतार हिलाईआ।
जिस घर वसे सूरा सरबँग, सतिगुर पूरा डेरा लाईआ। ना कोई सूरज ना कोई चन्द, मण्डल मण्डप ना कोए वखाईआ। ना कोई सुरत नार दुहागण फिरे रंड, बिहबल हो देवे ना कोए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका पुछे सच घर, कवण दुआर हरि निरँकार निरगुण जोत ना कोई वरन ना कोई गोत पुरख अबिनाशी घट घट वासी दीन दयाला हरि गोपाला बैठा आसण लाईआ। आपणा दस्सो सच टिकाणा, काया मन्दिर अन्दर वेख वखाईआ। कवण रूप मिले बबाणा, नाम बबाणा हथ्थ उठाईआ। कवण बिध लेखा जाणे भाणा, भाणे विच कवण समाईआ। कवण पीणा कवण खाणा, आसा तृष्ना कवण बुझाईआ। कवण गाए अगम्मी गाणा, बोध अगाध करे पढ़ाईआ। पीर पैगम्बर गुर अवतार जिस अग्गे होए रहे निमाणा, सो शहिनशाह कवण घर बैठा डेरा लाईआ। सुदर्शन सच बोलणा आपणी ज़बाना, ज़ेर ज़बर कोए रहिण ना पाईआ। काया मन्दिर साढे तिन्न हथ्थ मकाना, जगत मकबरा वेख वखाईआ। अन्त कोई ना रहिणा राजा राणा, रईअत संग ना कोए निभाईआ। जन भगतां मिल्या इक्को पद निरबाणा, परम पुरख दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पुछणहारा साचा घर, आपणी हकीकत हक़ हक़ दयो समझाईआ। हक़ हकीकत देवो खोल्ह, पर्दा पर्दा ना कोए रखाइंदा। नाम कंडे तोलो तोल, जगत हट्ट ना कोए चलाइंदा। रसना जिह्वा कोटन कोटि कर कर गए घोल, हार जित जित हार दोवें रंग वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुदर्शन वेखे तेरा घर, कवण घर बहि बहि हरि हरि दर्शन पाइंदा। ओथे एथे अन्दर बाहर, वेखणहारा थाउँ थाईंआ। आपणा लेखा करो ज़ाहर, बातन नज़री इक्को आईआ। दीद शुनीद ईद बेदीद बेदर्द करो ग़ुफ्तार, सोहला ढोला इक्को गाईआ। कवण बिध बिन छुरी करद तलवार होए हलाल, तकबीर तकदीर तदबीर आपणी आप जणाईआ। सच सच आपणा दस्सो अहिवाल, अल्फ़ ये ना कोए पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा इक्को घर, काया मन्दिर अन्दर डूँग्घी कन्दर उच्च महल अटल मनार बजर कपाटी वेखे पाड़, दस्म दवारी खोल्ह कवाड़, निर्मल जोती कर उज्यार, नूर नूर नूर विच समाईआ। तूं मैं मेरा तेरा, तेरा मेरा खेल वखाईआ। अन्दर बाहर जगत झेड़ा, नव नौ दए दुहाईआ। गुरमुख विरले वसया काया खेड़ा, घर मन्दिर वज्जे वधाईआ। मन मनुआ देवे गेड़ा, बुध मति ना कोए चतुराईआ। एथे ओथे हको हक़ नबेड़ा, हक़ हकीकत वेखे थाउँ थाईंआ। मुरीद मुर्शद इक्को हाल, नूर ज़हूर रिहा दरसाईआ। दोहां नेड़ ना आवे काल, महाकाल बैठा मुख भुआईआ। आपे करनहारा हल्ल स्वाल, फ़िकरा आपणा आपे गाईआ। बिन तलवाड़उँ वज्जे ताल, बिन रसना जिह्वा राग सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हर घट खेले खेल खेलणहार इक अख्वाईआ।
१० मग्घर २०१९ बिक्रमी सवरन सिँघ दे गृह हयात नगर ज़िला गुरदास पुर
सो पुरख निरँजण साची धार, सति सतिवादी आप चलाइंदा। हरि पुरख निरँजण खेल अपार, शाह पातशाह आप कराइंदा। एकँकारा बेऐब परवरदिगार, मुकामे हक़ सोभा पाइंदा। आदि निरँजण नूर उज्यार, जलवा नूर ज़हूर प्रगटाइंदा। अबिनाशी करता वसणहारा ठांडे दरबार, दरगाह साची धाम सुहाइंदा। श्री भगवान खोल्ह किवाड़, साचा मन्दिर आप वड्याइंदा। पारब्रह्म प्रभ हो तैयार, आपणा भेव आप खुल्हाइंदा । शाहो भूप बण सिक्दार, राजन राज नाउँ वड्याइंदा। साचा तख्त कर तैयार, दर घर साचे सेव कमाइंदा। लेखा जाणे धुर दरबार, अलख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह आपणी कार कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कल आप प्रगटाइंदा। आपणी कल कर प्रतख, परम पुरख खेल कराईआ। निरगुण नूर जोत प्रगट, जोती जाता नूर रुशनाईआ। सचखण्ड दुआरा खोल्ह हट्ट, छप्पर छन्न ना कोए जणाईआ। आपे हो पुरख समरथ, समरथ आपणा भेव चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ । बेपरवाह खेल अवल्ला, सो पुरख निरँजण आप कराइंदा। निरगुण रूप इक इकल्ला, पुरख अकाल वेस वटाइंदा। जोती नूर आपे बला, धार धार विच समाइंदा। सच सिँघासण एका मल्ला, तख्त निवासी सोभा पाइंदा। वसणहारा निहचल धाम अटला, महल अटल आप रुशनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप कराइंदा। साचा खेल कर करतार, आपणी करनी आप कमाईआ। योद्धा सूरबीर बण बलकार, बल आपणा आप वखाईआ। तख्त निवासी हो सिक्दार, धुर फ़रमाणा हुक्म मनाईआ। सच संदेसा देवे एका वार, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। भूपत भूप बणे चोबदार, सेवक साची सेव कमाईआ। ना कोई साजण मीत मुरार, सगला संग ना कोए रखाईआ। करे खेल अपर अपार, अपरम्पर आपणा नाउँ प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा इक सुहाईआ। सचखण्ड दुआरे बेपरवाह, परवरदिगार आसण लाइंदा। निरगुण देवे निरगुण सलाह, सिफ्त सालाह आप हो जाइंदा। निरगुण बण निरगुण मलाह, निरगुण बेड़ा आप चलाइंदा। निरगुण पांधी निरगुण राह, निरगुण आपणा फेरा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड दुआरे आपणा रंग रंगाइंदा। सचखण्ड दुआरे साचा रंग, हरि सतिगुर आप रंगाईआ। सति सतिवादी इक पलँघ, बिन पावा चूल टिकाईआ। उपर बैठ सूरा सरबँग, सीस जगदीश इक सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग करता आपणी खेल कराईआ। करे खेल पुरख समरथ, समरथ आपणी धार चलाइंदा। आदि जुगादी हो हो वक्ख, निरगुण निरगुण रंग वखाइंदा। बोध अगाधी शब्द
अकथ, बिन रसना जिह्वा गाइंदा। नाम निधाना एका वथ, वस्त अमोलक आप वरताइंदा। सति सतिवादी मार्ग दस्स, जुग चौकड़ी राह चलाइंदा। अन्तिम खेड़ा करे भठ्ठ, जो घड़या भन्न वखाइंदा। दो जहानां पन्ध मुकाए नठ्ठ नठ्ठ, लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डां खण्डां चरणां हेठ दबाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी आपणी कार आप कमाइंदा। साची कार करे करतारा, कुदरत कादर वेख वखाईआ। नूर इलाही हो उज्यारा, नूरो नूर करे रुशनाईआ। निरगुण सरगुण पावे सारा, सरगुण निरगुण आपणा रंग वखाईआ । लेखा जाणे धुर दरबारा, त्रै भवन धनी सच्चा माहीआ। बेअन्त बेअन्त बेअन्त आपे खोले्ह आपणा बंद किवाड़ा, थिर घर आपे कुण्डा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर घर विच लए प्रगटाईआ। सचखण्ड अन्दर थिर घर, हरि सतिगुर आप प्रगटाइंदा। निरगुण दाता देवे वर, वर इक्को इक वखाइंदा। आपणा घाड़न आपे घड़, हरि जू आपे वेख वखाइंदा। आपणी करनी आपे कर, करता पुरख आपणा भेव चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थिर घर साचा इक सुहाइंदा। थिर घर देवे एका माण, एका एक वड्डी वड्याईआ। सचखण्ड निवासी नौजवान, पारब्रह्म प्रभ बेपरवाहीआ। लेखा जाण दो जहान, दोए दोए आपणी धार चलाईआ। शाहो भूप बण राजान, सच संदेसा इक सुणाईआ। नार कन्त खेल महान, श्री भगवन्त सेज हंढ्ढाईआ। दाई दाया हो मेहरवान, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। गोदी सोहे बाल अञ्याण, पूत सपूत गोद उठाईआ। सुत दुलारा इक मेहरवान, हरि शब्दी वंड वंडाईआ। थिर घर करे आप परवान, सति परवाना हथ्थ फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर जुग करता सच्चा माहीआ। जुग करता हरि करनेहारा, करनी आपणे हथ्थ रखाइंदा। नव नौ करे पार किनारा, मंझधार आप रुढ़्हाइंदा। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण वेखणहारा, पेख पेख आपणा हुक्म मनाइंदा। काग़द कलम ना लिखणहारा, लेखा लेख ना कोए जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे आपे चढ़, आपणा मन्दिर आप खुल्हाइंदा। आपणा मन्दिर आपे खोल्ह, हरि हरि जू दया कमाईआ। नाउँ निरँकारा एका बोल, शब्दी नाद धुन शनवाईआ। आदि जुगादि रहे अडोल, डुल कदे ना जाईआ। आपणा करे आपे पूरा कौल, कीता कौल भुल्ल ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि संदेसा दित्ता एका वार, अन्तिम आपणे लेखे लाईआ। आदि संदेसा दित्ता आप, सो पुरख निरँजण रिहा जणाईआ। जुगादि होए वड प्रताप, मद्ध भेव कोए ना आईआ। दो जहानां बणे माई बाप, पिता पूत वेख वखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड दुआरे दया कमाईआ। सचखण्ड दुआरे
दया कर, हरि दीनन दया कमाइंदा। आपणा नूर आपे धर, नूर नुराना वेस वटाइंदा। आपणी मरनी आपे मर, मर जीवत खेल जणाइंदा। आपणा चुकाए भउ डर, भय अवर ना कोए वखाइंदा। आपणा घाड़न आपे घड़, घड़न भंनणहार आप हो जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी साचा हरि, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी करे कलिजुग अन्त, हरि करता फेरा पाईआ। वेस वटाए श्री भगवन्त, भगवन आपणा भेव चुकाईआ। सचखण्ड दुआर बणाए साची बणत, वेखणहारा चाईं चाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दुआरे सोभा पाईआ। सच दुआरा एकँकार, एका एक सुहाइंदा। शाहौ भूप बण सिक्दार, धुर संदेसा आप अल्हाइंदा। जुग चौकड़ी पावणहारा सार, नव नौ चार पन्ध मुकाइंदा। कलिजुग आई अन्तिम वार, वारता सब दी आप समझाइंदा। विष्नूं हरि जी लए उठाल, नेत्र नैण नैण मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरा इक सुहाइंदा। विष्नूं उठ आ नेड़े, सो पुरख निरँजण रिहा जणाईआ। दो जहान पए झेड़े, झगड़ा जगत ना कोए मुकाईआ। खण्ड ब्रह्मण्ड दुखी होए वेहड़े, सांतक सति ना कोए वरताईआ। अन्तिम हरि जू करे हक़ नबेड़े, वेखे थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म रिहा जणाईआ। उठ ब्रह्मे कर ध्यान, हरि सतिगुर आप सुणाया। ब्रह्म विद्या ना कोए ज्ञान, पारब्रह्म नज़र किसे ना आया। लख चुरासी होणी वैरान, धीरज धीर ना कोए धराया। जीव जंत सर्ब कुरलाण, अमृत मेघ ना कोए बरसाया। पुरख अबिनाशी अन्तिम लेखा मंगे आण, बचया कोए रहिण ना पाया । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्मे आपणा हुक्म सुणाया। शंकर उठ खोल्ह अक्ख, सो पुरख निरँजण रिहा जणाईआ। पारब्रह्म प्रभ हो प्रतख, तेरी भूमका रिहा सुहाईआ। तेरी त्रसूल दिसे ख़ाली हथ्थ, खण्डा खड़ग ना कोए चमकाईआ। कूड़ी क्रिया ना गई ढठ्ठ, तेरा बल कम्म किसे ना आईआ। फिरी दरोही शिवदुआले मठ्ठ, मन्दिर रो रो हाल सुणाईआ। लग्गी अग्ग पंज अठ्ठ, तत्त तत्त ना कोए टकराईआ। अन्तिम आपणा आ के लेखा दस्स, पुरख अबिनाशी रिहा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़ुरमाणा इक जणाईआ। त्रैगुण माया उठ बलधार, हरि साचा सच जणाइंदा। तेरी आई अन्तिम वार, कलिजुग कूड़ा पन्ध मुकाइंदा। जुग चौकड़ी बणी रही नार विभचार, कूड़ी क्रिया बन्धन पाइंदा। मुख धूढ़ी कूड़ी लग्गी छार, मस्तक टिका ना कोए लाइंदा। आ के आपणा दस्स सच विहार, तेरा लेखा तेरे हथ्थ फड़ाइंदा। साध सन्त कोई बचया रहे ना विच संसार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोई सवाणी आप जगाइंदा । पंज तत्त जाणा जाग, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश रिहा जगाईआ। घर घर ना लग्गी अजे
आग, अग्नी अग्ग ना कोए वखाईआ। लख चुरासी बुद्धी होई ना काग, काग दिसे ना सृष्ट सबाईआ। अन्त सुणो इक आवाज़, बिन कन्नां आप सुणाईआ। हरि सरनाई आओ भाज, भावी हरि जी रिहा वरताईआ। जिस रचाया तुहाढ्ढा काज, सो करता फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेशा इक सुणाईआ। सच संदेसा सन्त कुमार, सति सतिवादी आप जणाइंदा। उठ बराह कर दीदार, वेला अन्तिम आइंदा। हाव ग़रीव हो ख़बरदार, यगै पुरुष नाल मिलाइंदा। नरायण रूप धूढ़ी मंगे छार, धूढ़ी मस्तक इक्को लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा सद्दा इक जणाइंदा। सच्चा सद्दा देवे भगवान, भगवन आपणी दया कमाईआ। इक संदेसा धुर फ़रमाण, धुर दी धार आप समझाईआ। दत्ता त्रै तेरी करे अन्त कल्याण, पारब्रह्म प्रभ बेपरवाहीआ। रिखप लेखा चुके आण, लिख्या लेखा दए मिटाईआ। प्रिथू वेख मार ध्यान, सृष्टी रो रो नीर वहाईआ। मत्तस देवे ना कोई दान, ख़ाली हथ्थ रिहा फिराईआ। कच्छप होया बाल अंञाण, मिंदरा सीस ना कोए चुकाईआ। धनंतर रोवे ना दिसे नौजवान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप सुणाईआ। साचा हुक्म मोहणी धार, हरि माधव आप जणाइंदा। हँसा बंसा खोल्ह कवाड़, सहँसा आपणा रूप वटाइंदा। नर सिँघ तेरा इक दुआर, दर दरवाजा इक समझाइंदा। बावण आए बण भिखार, बल आपणा इक वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरे आप बुलाइंदा । सच दुआरे आउणा नठ्ठ, मेहरवान रिहा जणाईआ। नर नरायण कर इकठ्ठ, हरी हरि वेख वखाईआ। परस राम मार सट्ट, राम राम लए जगाईआ । वेद व्यास वेखे तेरा हट्ट, कृष्न बंसरी कवण उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल पुरख समरथ, समरथ आपणा हुक्म वरताईआ। हुक्मे अन्दर ईसा मूसा, मोह मुहब्बत आप तजाइंदा। तन वखाए एका सूसा, अल्फ़ी होर ना कोए हंढ्ढाइंदा। धुर फ़रमाणा सच हदीसा, हुक्मी हुक्म आप सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सुनेहड़ा इक जणाइंदा। सच सुनेहड़ा मुहम्मद यार, अहिमद दए वड्याईआ। चौदां तबक वेख विचार, सदी चौधवीं रही कुरलाईआ। करे खेल परवरदिगार, ख़ालक ख़लक वेखे थाउँ थाईंआ। लेखा जाणे धुर दी कार, धुर लहिणा रिहा मुकाईआ। आउणा चल सच्चे दुआर, दर दरवाजा इक खुल्हाईआ। शरअ शरीअत करे ख्वार, लाशरीक फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका मार्ग रिहा वखाईआ। एका मार्ग नानक गोबिन्द रंग, रंग राता आप जणाइंदा। पुरख अकाल बणया संग, दूजा संग ना कोए रलाइंदा। शब्द अगम्मी वज्जे मृदंग, मर्द मर्दाना आप वजाइंदा। साचे अस्व कसे तंग, नीला नीली धारों पार वखाइंदा। लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डां खण्डां आपे लँघ, जेरज अण्डज
आप उठाइंदा। सच दुआरा सूरा सरबँग, सति सतिवादी आप खुलाइंदा। लहिणा देणा चुकाए सूरज चन्द, मण्डल मण्डप हुक्म वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचे आप बुलाइंदा। दर घर साचे साजण आउणा, हरि सज्जण रिहा जणाईआ। वीह सौ वीह बिक्रमी रुत्त सुहाउणा, पहली चेत्र वंड वंडाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव निउँ निउँ सीस झुकाउणा, निवण सो अक्खर करे पढ़ाईआ। त्रैगुण माया डेरा ढाउणा, पंज तत्त करे सफ़ाईआ। तेई अवतारां हुक्म जणाउणा, ईसा मूसा मुहम्मद नाल मिलाए फड़ फड़ बांहींआ। नानक गोबिन्द ढोला गाउणा, प्रभ इक्को सच्चा माहीआ। साचा हुक्म इक सुणाउणा, अभुल भुल्ल कदे ना जाईआ। चार जुग दा लेखा आप मुकाउणा, ख़ाते आपणे आपे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सुनेहड़ा इक दृढ़ाईआ। चौथे जुग जाणा आ, हरि आख़र आप जणाइंदा। पुरख अबिनाशी करे खेल बेपरवाह, पर्दानशीं पर्दा आप उठाइंदा। रहबर बणे इक ख़ुदा, ग़फ्लत विच कदे ना आइंदा। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां एका अक्खर दए पढ़ा, साची सिख्या इक समझाइंदा। अल्फ़ ये पन्ध दए मुका, नुक्ता नून ना कोए वखाइंदा। अक्ख प्रतख दए खुल्हा, जलवा नूर नूर धराइंदा। दीनां मज़्हबां भाण्डे ख़ाली सख दए करा, कूड़ी वस्त ना कोए विकाइंदा। हथ्थो हथ्थ लहिणा दए मुका, कर्ज़ा मकरूज़ ना कोए जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा नर नरेशा ब्रह्मा विष्न महेषा आप सुणाइंदा। सच संदेसा सुण सुण मीत, सारे रहे ख़ुशी मनाईआ। प्रगट होया इक अतीत, त्रैभवन धनी फेरा पाईआ। चार जुग दी मेटे रीत, सतिजुग साचा राह चलाईआ। नाता तुटे मन्दिर मसीत, शिवदुआला मठ्ठ रहिण ना पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर मिल मिल गावण इक्को गीत, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। एका रंग रंगाए हस्त कीट, ऊँच नीच ना कोए वड्याईआ। करवट बदल दरस दिखाए मीत, मित्र प्यारा फेरा पाईआ। मुरीद मुर्शद कराए दीद, दीद ईद चन्द चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराईआ। साचा खेल करे गोबिन्द, हरि गोबिन्द धार चलाइंदा। जुग चौकड़ी मेटे चिन्द, चिन्ता चिखा ना कोए रखाइंदा। भगत भगवान उपजाए साची बिंद, सुत अनादी नाउँ धराइंदा। करे खेल गुणी गहिंद, गहर गम्भीर आपणा राह चलाइंदा। अमृत धार वहाए सागर सिन्ध, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश जाम प्याइंदा। लेखा जाणे जीउ पिण्ड, इंड ब्रह्मण्ड खोज खुजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप जणाइंदा। साचा हुक्म कर परवान, सारे रहे ध्यान लगाईआ। तेरी किरपा श्री भगवान, तेरी मेहर नज़र वड्याईआ। कलिजुग अन्तिम मिलीए आण, चौथे जुग होए कुड़माईआ । नाता तुटे जगत जहान, ईश जीव ना कोए समझाईआ। कागद कलम ना कोए
निशान, शास्त्र सिमरत वेद पुराण ना कोए पढ़ाईआ। आत्म परमात्म इक ज्ञान, ब्रह्म पारब्रह्म समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे अलख जगाईआ। दर घर साचे आईए चल, निहचल धाम मिले वड्याईआ। ज़िमी असमान जाइण हल्ल, पर्बत चोटी देण दुहाईआ। कोई ना पाए सार जल थल, जल थल महीअल भेव ना राईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग करदा रिहा वल छल, अछल अछल्ल तेरा अन्त कोए ना आईआ। अन्त सुनेहड़ा दित्ता घल्ल, सद्दा इक्को नाम रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सूझ इक जणाईआ। साची सूझ लैणी जाण, हरि सतिगुर आप जणाइंदा। तेई अवतार करन चरण ध्यान, भगत अठारां नाल मिलाइंदा। ईसा मूसा मुहम्मद नाता तुटे ज़िमीं असमान, सति सति ना वंड वंडाइंदा। अद्धविचकारे मिले आण, चन्द सतारा मुख छुपाइंदा। आपणा देणा पए ब्यान, हक़ हकीकत खोज खुजाइंदा। नाता तुटे जगत कुरान, तीस बतीस ना कोए वड्याइंदा। मुल्लां शेख़ मुसायक होण वैरान, वैरी हरि जू नज़री आइंदा। कूड़ी रैण कूड़ा छुटणा भान, कूड़ा चन्द ना कोए चढ़ाइंदा। सिदक रिहा ना कोए ईमान, साबर नज़र कोए ना आइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा भेव आप चुकाइंदा। साचा भेव चुकणा मात, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर मिलणा इक जमात, नानक पट्टी रिहा पढ़ाईआ। चौदां लोक डूँग्घा ख़ात, चौदां तबक डेरा ढाहीआ। कलिजुग मिटे अन्धेरी रात, कूड़ी क्रिया रहिण ना पाईआ। नाता तुटे काम क्रोध लोभ मोह हँकार साक, हउमे हंगता संग ना कोए रखाईआ। करे खेल परवरदिगार पाकी पाक, पतित पुनीत दए कराईआ। ना कोई दिसे ज़ात पात, ज़ात अजाति ना कोए रखाईआ। नूर इलाही कमलापात, कँवल नैण फेरा पाईआ। दरस दिखाए साख्यात, घर घर पर्दा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा देणा दए मुकाईआ। लहिणा देणा अन्त मुकाउणा, गुर अवतारां आप जणाइंदा। रल मिल सब ने ढोला इक्को गाउणा, सो पुरख निरँजण इक पढ़ाइंदा। सतिजुग मार्ग साचा लाउणा, साची सिख्या इक दृढ़ाइंदा। आत्म परमात्म मेल मिलाउणा, दूई द्वैती पर्दा लाहइंदा। सुरती शब्दी गंढ्ढ पवाउणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी करे अन्तिम कल, कलकाती रहिण ना पाईआ। सतिजुग साचा पुरख बिधाता मात धर, धरनी धरत धवल दए वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर इक्को लैण पढ़, पिछली चुके सर्ब लड़ाईआ। इक सरनाई जाण पड़, करता इक्को नज़री आईआ। दीन मज़्हब टुट्टे गढ़, हउमे हंगता दए मिटाईआ। भगत भगवन्त आपे फड़, रातीं सुत्यां लए जगाईआ। काया मन्दिर आपे चढ़, दस्म
दवारी कुंडा लाहीआ। निरगुण नूर प्रकाश कर, अन्ध अन्धेर गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, बीस बीसे वज्जे वधाईआ। बीस बीसे खेल अपारा, हरि करता आप कराइंदा। सतिजुग बन्न्हे साची धारा, धरनी धरत धवल वड्याइंदा। कलिजुग अन्तिम पार किनारा, धुर दरबारा हुक्म सुणाइंदा। सच संदेसा देवे एका वारा, एका दूआ दूआ एका भउ मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह आप चलाइंदा। साचा राह चलाए सतिजुग, सति सतिवादी दया कमाईआ। सन्त साजण चुण चुण, लख चुरासी विच्चों लए जगाईआ। दरस दिखाए उठ उठ, निज नेत्र आप खुल्हाईआ। गुरमुखां उपर आपे तुठ, मेहर नज़र इक्को पाईआ। कूड़ी क्रिया जड़्ह देवे पुट, बूटा नज़र कोए ना आईआ। गोबिन्द भेंटा चाढ़्हे सुत, सति सतिवादी दया कमाईआ। सतिजुग अन्तिम मौले रुत्त, पत डाली फुल फलवाड़ी आप महकाईआ। निहकलंक आए अबिनाशी अचुत, कलि कल्की फेरा पाईआ। अमृत जाम प्याए घुट्ट, अंमिउँ रस एका मुख चुआईआ। आवण जावण लख चुरासी जाए छुट्ट, राए धर्म ना दए सजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सतिजुग साचे लए जगाईआ। सतिजुग साचे जाणा जाग, पहली चेत्र हुक्म जणाइंदा। बीस बीसे लग्गा भाग, हरि जगदीशा ख़ुशी मनाइंदा। दो जहानां इक वैराग, वैरागी आपणा नाम वड्याइंदा। कलिजुग अन्तिम धोवे दाग़, कूड़ी क्रिया मेट मिटाइंदा। गुरमुख सुरत सवाणी हरिजू कन्त मिले सुहाग, घर मन्दिर सोभा पाइंदा। निरगुण निरवैर पुरख अकाल अजूनी रहित अनभउ प्रकाश मार इक अवाज़, शब्द अगम्मी ढोला गाइंदा। ग़रीब निवाजा साजण साज, शाहो भूप वड राजन राज, तख्त निवासी खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचा आप जगाइंदा। सतिजुग अन्तिम खोले्ह अक्ख, सो पुरख निरँजण आप खुल्हाईआ। पुरख अबिनाशी दरस कराए प्रतख, पारखू बणे सच्चा माहीआ। भगत भगवान मार्ग देवे दस्स, दहि दिशा आप समझाईआ। नाता तुटे तीर्थ तट्ट, किनारा कोई ना दए वड्याईआ। चौदां लोक छुट्टे हट्ट, तबक तबक ना कोए अल्हाईआ। करे खेल पुरख समरथ, महिमा अकथ इक सुणाईआ। सतिजुग चलाए आप रथ, निरगुण सेवक सेव कमाईआ। कलिजुग लहिणा देणा झोली पाए सीआं साढे तिन्न तिन्न हथ्थ, रविदास चम्यारा दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचे आप जगाईआ। सतिजुग साचा साचा पुत्त, प्रभ अग्गे सीस झुकाइंदा। तेरी कुक्खों गया उठ, मात पित ना कोए वखाइंदा। तूं सुहौणी मेरी रुत्त, तुध बिन नज़र कोए ना आइंदा। आपणी वारी कीती पुच्छ, तिन्न जुग सोया ना कोए उठाइंदा। मेरे पल्ले नहीं कुछ, तेरे अग्गे झोली डाहइंदा। कलिजुग बैठा रिहों चुप्प, तेरा भेव कोए ना पाइंदा। लख
चुरासी दिसे अन्धेरा घुप्प, नूर नज़र किसे ना आइंदा। घर घर वड़ी चन्द्री भुक्ख, भुख्यां भुक्ख ना कोए मिटाइंदा। ग़रीब निमाणयां लग्गा दुःख, दुखियां दर्द ना कोए बुझाइंदा। बिन भगतां धरती दी ख़ाली होई कुक्ख, जन जननी गोद ना कोए सुहाइंदा। लख चुरासी उलटा रुख, जून अजूनी आप भवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे सीस निवाइंदा। सतिजुग सच्चा छोटा बाला, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। बाली बुध बाल अंञाणा, मेरी चले ना कोए चतुराईआ। तूं साहिब सतिगुर बणया दाना, देवणहार इक अख्वाईआ। तेरे हुक्मे अन्दर राजा राणा, कोटन कोटि ब्रह्मण्ड खण्ड रिहा भवाईआ। तेरी किरपा पीणा खाणा, तुध बिन वस्त अवर नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मेरा सगला संग निभाईआ। सगला संग रखणा रघुनाथ, रघुपत एका मंग मंगाइंदा। साची दस्स इक्को गाथ, जिस पढ़ियां दु:ख कोए ना आइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी बणे इक जमात, दीन मज़्हब वंड ना कोए वंडाइंदा। कूड़ी क्रिया ना होए अन्धेरी रात, जूठ झूठ रहिण ना पाइंदा। साचा दस्स दे सज्जण साक, कवण नाता जोड़ जुड़ाइंदा। करे निमस्कार जोड़ हाथ, चरण कँवलां सीस झुकाइंदा। मेरा लहिणा लिख दे मस्तक माथ, तेरा लिख्या ना कोए मिटाइंदा। इक्को दस्स पूजा पाठ, जिस पढ़ियां जम ना अन्त सताइंदा। तेरी नेड़े आए वाट, तेरा दूर दुराडा पन्ध ना कोए मुकाइंदा। किस मिलें सच्चे घाट, शिवदुआला मन्दिर मठ्ठ कोए रहिण ना पाइंदा। आपणी सच्ची दस्स ज़ात, जिस ज़ात विच्चों विष्न ब्रह्मा शिव गुर अवतार पीर पैगम्बर लख चुरासी जून प्रगटाइंदा । कर किरपा दे दे दात, तेरे घर घाटा कोए नज़र ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे अग्गे झोली डाहइंदा। सतिजुग झोली अग्गे डाह, दोए जोड़ वास्ता पाया। निरगुण बणना आप मलाह, सरगुण संग ना कोए रखाया। इक दृढ़ाउणा आपणा नाँ, दूजा इष्ट ना कोए मनाया। एथे ओथे पकड़ी बांह, पल्लू आपणे नाल बंधाया। अछल छलधारी तेरा करे ना कोई विसाह, अछल छल तेरी खेल बेपरवाहया। आपणा भेव दे जणा, जिस बिध तेरी मेरे सीस रहे साया। तेरी चरणी डिगा आ, जिउँ भावे तिउँ लै उठाया । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सुनेहड़ा रिहा सुणाया। सतिजुग साचे बाल निधान, बाली बुध आप जणाईआ। किरपा करे श्री भगवान, सिर तेरे हथ्थ टिकाईआ। कलिजुग अन्त बणाया तेरा इक निशान, निशाना आपणा नाम लगाईआ। लख चुरासी विच्चों कर परवान, गुरमुख साचे मेल मिलाईआ। सत्तरां बहत्तरां चुहत्तरां दित्ता दान, दो जहान ख़ाली हथ्थ वखाईआ। कोटन राम करन प्रणाम, विष्न ब्रह्मा शिव सीस झुकाईआ। कोटन काहन करन ध्यान, हरि मुक्ट बैण शरनाईआ। कोटन
ईसा मूसा मुहम्मद गाण, गा गा शुकर मनाईआ। कोटन कोट भगत करन परवान, कबीर जुलाहा दए सालाहीआ। कोटन कोटि नानक गोबिन्द मेल श्री भगवान, भगवन मेला सहिज सुभाईआ। सचखण्ड दा सच विधान, लोकमात ल्या प्रगटाईआ। धुरदरगाही इक निशान, सत्त रंगा रूप वटाईआ। धरनी धरत धवल करे कल्याण, कल कालख टिक्का लाहीआ। बाले नीहां हेठां दब्बे आण, कूड़ी क्रिया जड़्ह उखड़ाईआ। छत्ती छत्ती खेल महान, नानक निरगुण वंड वंडाईआ। गोबिन्द सूरा हो प्रधान, परम पुरख रिहा ध्याईआ। पुरख अकाल आया नौजवान, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। लेखा जाण दो जहान, लोआँ पुरीआँ खोज खुजाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर वेख्या मार ध्यान, पिछला लहिणा सर्ब चुकाईआ। सारे इकठ्ठे कीते आण, लुक्या कोए रहिण ना पाईआ। अद्धविचकारे बैठा मुहम्मद दूर दुराडा करे ध्यान, ध्यान ध्यान नाल मिलाईआ। अल्ला राणी कर पहचान, मीआं बीवी लए प्रनाईआ। ख़ावंद बणया आप भगवान, लख चुरासी सुरती रिहा प्रनाईआ। करे खेल इक महान, ख़ालक ख़लक दए समझाईआ। साढे तिन्न हथ्थ देवे दान, रविदास चम्यारा नाल मिलाईआ। भगत दुआरा कर परवान, भगवन आपणा आसण लाईआ। पिछली कूड़ी क्रिया मिटे निशान, अग्गे सच निशान झुलाईआ। जिस दुआरे वेद पुराण शास्त्र सिमरत अञ्जील कुरान सर्ब शरमाण, नेत्र नैण सके ना कोए उठाईआ। गीता ज्ञान बणे अंञाण, अठारां ध्याए ना कोए वड्याईआ। खाणी बाणी होए हैरान, हरि का भेव कोए ना पाईआ । तिस दुआरे सतिजुग लग्गे आण, सतिगुर आपणी नींह रखाईआ। सृष्ट सबाई दए ज्ञान, इक्को अक्खर आप पढ़ाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव दर आ के मंगण दान, ख़ाली झोली अग्गे डाहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर करन परवान, हरि जू परवाना हथ्थ फड़ाईआ। एकँकार एका सच बणाए विधान, विदित्त विद्या चले ना कोए चतुराईआ। सतिजुग तेरा संग निभाए श्री भगवान, भरम भुलेखा दए चुकाईआ। मेरयां भगतां मिलणा आण, तेरा दुखड़ा लैण वंडाईआ। उज्जल मुखड़ा होए विच जहान, दुरमति मैल ना लागे शाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दित्ता साचा वर, सच संदेसा इक सुणाईआ। सच संदेसा सुण भगवान, सतिजुग आपणी ख़ुशी मनाइंदा। चारों कुण्ट वेखे मार ध्यान, दहि दिशा ध्यान लगाइंदा। कवण दुआरे बैठा भगत भगवान, जिस दर भगवन दया कमाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी दिसे वैरान, वैरी इक्को इक अख्वाइंदा। कूड़ी क्रिया चढ़या तूफ़ान, तोहफ़ा हरि जू घर घर आप पुचाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप वखाइंदा। सतिजुग चारों कुण्ट विचार, नेत्र नैण रिहा शरमाईआ। कोई ना दिसे साचा यार, यारी यार ना कोए निभाईआ । चारों कुण्ट धूंआँधार साचा चन्द ना कोए रुशनाईआ। कवण दुआरे भगतां करां भाल, भाल थक्का सर्ब लोकाईआ। कवण बिध मेरी पूरी होए
घाल, घाली घाल लेखे लाईआ। प्रभ अग्गे फेर करे स्वाल, बण स्वाली दए दुहाईआ। बिन तेरी किरपा कोई भगत ना चले मेरे नाल, मेरी मिले ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, जिस दुआरे भगतन मेला सहिज सुभाईआ। भगतन मेला दस्स अकाल, अक्ल कला जणाइंदा। सतिजुग साचे साचे लाल, हरि सतिगुर आप प्रगटाइंदा। नाता तोड़ काल महाकाल, दीन दयाल गोद बहाइंदा। त्रैगुण माया ना कोए जंजाल, जागरत जोत आप जगाइंदा। आपे सुणे मुरीदां हाल, मुर्शद आपणा फेरा पाइंदा। अठ्ठे पहर वज्जे अगम्मी ताल, शब्द अनादी नाद सुणाइंदा। शाहों करनहार कंगाल, कंगालों शाह आप बणाइंदा। सतिजुग चली अवल्लड़ी चाल, बिन दस्सयां भेव कोए ना पाइंदा। सम्बल नगर लैणा भाल, जिस दुआरे गोबिन्द सेव कमाइंदा। पुरख अकाल चले नाल नाल, निरगुण आपणा राह वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप खुल्हाइंदा। सम्बल नगर वेख खेड़्हा, हरि खिड़की आप खुल्हाईआ। जिथ्थे कोई ना दिसे झेड़ा, दीन मज़्हब ना कोए लड़ाईआ। पुरख अकाल गोबिन्द कहे तूं मेरा मैं तेरा, नानक सोहँ ढोला गाईआ। सो साहिब खुल्हा कीता वेहड़ा, चार दीवार ना कोए बणाईआ। अन्तिम करे हक़ नबेड़ा, हकीकत वेखे थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरा रिहा जणाईआ। सच दुआरा एका तट्ट, हरि सज्जण आप जणाइंदा। पुरख समरथ खोलया हट्ट, बण हटवाणा सेव कमाइंदा। ओथे इक्को रखे वथ, दूसर वस्त ना कोए टिकाइंदा। सतिजुग साचे आउणा नठ्ठ, बण पांधी पन्ध मुकाइंदा। भगतां चरणी जाणा ढठ्ठ, साची सिख्या इक समझाइंदा। तेरी पत्त लैण रख, लोकमात मेल मिलाइंदा। दोहां मिल के दो जहान ढोला देणा दस्स, दोए दोए रूप खेल कराइंदा। सोहँ रूप आप प्रतख, पारब्रह्म ब्रह्म आपणे अंग लंगाइंदा। महाराज शेर सिँघ करे तेरा पक्ख, सगला संग आप हो जाइंदा। विष्नूं सिर ते चुक के आवे भत, घर घर रिज़क पचाइंदा। ब्रह्मा ब्रह्म तेरे अग्गे देवे रख, रख्या इक्को ओट तकाइंदा। श्री भगवान हो प्रतख, रूप अनूप दरस कराइंदा। सतिजुग पांधी राही बण के चलणा हस्स हस्स, अद्धविचकार ना कोए अटकाइंदा। तेरा मार्ग लाए पुरख समरथ, साची वस्त आप वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग देवे साचा दान, भगत भगवन्त मिलाए आण, मिल मिल आपणी ख़ुशी वखाइंदा।
दया अन्दर सेवक स्वामी, सेवादार अख्वाईआ। चाकर बणे हरि निहकामी, निहकर्मी कर्म कांड मिटाईआ। सर्ब जीआं घट अन्तरजामी, घर घर वेख वखाईआ। गुरमुखां उपर करे मेहरवानी, मेहरवान मेहर नज़र इक उठाईआ। धुरदरगाही
देवे इक निशानी, निशाना आपणा नाम लगाईआ। आत्म परमात्म सुणाए कहाणी, दूजा नाद ना कोए वजाईआ। गृह मन्दिर अन्दर वखाए पद निरबाणी, निरबाण पद इक्को इक समझाईआ। अमृत आत्म देवे ठंडा पाणी, अठसठ तीर्थ नुहावण कोए ना जाईआ। सुरत सवाणी सुघड़ स्याणी, गोबिन्द शब्द हाणी मेल मिलाईआ। जन भगतां उत्तों विटुह होए आप कुरबाणी, कर्म कांड आपणी झोली पाईआ। एथे ओथे दो जहान औण ना देवे हानी, हाणी मिल्या सच्चा माहीआ। लेखा चुके अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज चार खाणी, चार जुग जूनी जून ना कोए भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दया अन्दर आपणी सेव कमाईआ। दया अन्दर होया ठाकर, ठोकर आपणे नाम लगाईआ। गुरसिख तेरा डूँग्घा सागर, सतिगुर अन्दर तारीआं लाईआ। निर्मल कर्म करे उजागर, उजरत कीमत कोए ना पाईआ। धुरदरगाही सच्चा माही निरगुण दाता बण के आया आप सौदागर, वणज करावे थाउँ थाईंआ। पूरब जन्म दे विछड़यां कलिजुग अन्तिम देवे आदर, आदर्श आपणा इक वखाईआ। गहर गम्भीर गुण निध दाता दर दुआरे होया हाज़र, हाज़री सब दी दए लगाईआ। ख़ालक ख़लक वेखण आया कादर, कुदरत आपणी गोद बहाईआ। जिस नूं कहिन्दे सुत गोबिन्द तेग बहादर, सो गोबिन्द पुरख अकाल विच समाईआ। नाम पटोला सिर ते देवे चिटी चादर, ढाकण कू पत हार इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सेवा करे बण सेवक, सेवा आपणे हथ्थ रखाईआ। दया अन्दर हो दयाल, दीनन आपणी दया कमाइंदा। काया मन्दिर अन्दर वखावे धर्मसाल, धर्म दुआरा आप प्रगटाइंदा। जन भगतां पिच्छे भगती घाली घाल, आपणी कीती घाल जन भगतां झोली पाइंदा। निरगुण जोत बेमिसाल, कलिजुग अन्त मुसीबत विच आप जगाइंदा। कंचन पारस मिल होए सवरन सवरन मिल्या हरि का लाल, लाल हरि रंग आप रंगाईआ। अन्त नेड़े ना आए काल, होए सहाई बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दयानिध दीन स्वामी दया दया गुरमुखां घर घर सेवा लाईआ। अनाइत करन दी पिच्छे रखी आदत, आदत सब नूं आप जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर ला ला रखे इबादत, इबारत लिख लिख करी पढ़ाईआ। पिच्छे किसे ना करया तुआकब, लेखा लैण देण कोए ना आईआ। रसना जिह्वा करदे रहे कलामत, आपणा कलमा किसे ना झोली पाईआ। साहिब दयाल ठाकर सदा सही सलामत, सति सरूप समाईआ। सतिजुग अनाइत देण दी लाए ना कोए अलामत, फड़ फड़ बाहों पार कराईआ। एथे ओथे अग्गे कोई ना करे बग़ावत, नाम खण्डा इक उठाईआ। जन भगतां देवे इक्को वार सच सख़ावत, ख़ाली झोली आप भराईआ। दूजी कोई ना लग्गे अलामत, आलमीन होए सहाईआ। जुग चौकड़ी भगत भगवन्त धरनी धरत धवल उत्ते रखे आपणी आप अमानत, अन्त आपणे हथ्थ रखाईआ।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अनाइत शरायत हदाइत किफ़ायत, आपणे विच छुपाईआ। किफ़ायत शुआरी पाटा कफ़न, कफ़नी दए उडाईआ। अन्तिम करन आया दफ़न, दफ़ा आपणी ना किसे समझाईआ। भगत भगवान आया रखण, रक्षया करे सच्चा माहीआ। लख चुरासी विच्चों कढ्ढे मक्खण, नाम मधाणा छाछ विरोले थाउँ थाईंआ। साधां सन्तां भाण्डे कीते काया सक्खण, नाद धुन आत्म संख ना कोए वजाईआ। छिन्न भंगर फेरा पाए उतर पूरब पच्छिम दक्खण, आउँदा जांदा नज़र किसे ना आईआ। ग़रीब निमाणयां आया परदे ढकण, राज राजानां शाह सुल्तानां ख़ाक मिलाईआ। कूड़ी क्रिया लोकमात विच्चों आया कढ्ढण, सच सुच्च साचा राह चलाईआ। गुरमुख जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूँग्घी कन्दर, उच्चे टिल्ले पर्बत कोई ना जाए लभ्भण, घर आ आ दरस दिखाईआ। अमृत आत्म जाम प्याए साची मधन, मधर रस इक्को इक वखाईआ। बण दरवेश जाए सद्दण, दर्दी दर्दीआं दर्द वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे साचा वर, किफ़ायत शुआरी करे ख्वारी, कलिजुग अन्तिम हारी हाए हाए दरोही दरोही होका दे दे करे दुहाईआ। किफ़ायत शुआरी देवे होका, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। सृष्ट सबाई उठो वेखो अन्तिम वेला मौका, वेला गया हथ्थ ना आईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग जो देंदा रिहा धोखा, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण नज़र किसे ना आईआ। अन्तिम मार्ग दस्से इक्को सौखा, सोहँ अक्खर करे पढ़ाईआ। इक्को नाम सदा बहुता, बहु बहु भांती वंड वंडाईआ । रल के जट्ट सारे लाओ इकठ्ठा जोता, भार दोंह हथ्थां उपर पाईआ। पुरख अबिनाशी लोकमात बण के आया चोटा, निरगुण आपणा रूप वटाईआ । दर आ के सौदा करो खरा खोटा, वणज वणजारा इक जणाईआ। हथ्थीं फड़ के आओ मोटा सोटा, पारब्रह्म नठ्ठ किते ना जाईआ। जिस दीआं आदि जुगादि जगाउँदे रहे जोतां, सो जोती सरूप फेरा पाईआ। उच्ची कूक दयो होका, दरोही दरोही दरोही नाम ख़ुदाईआ। जिस दा चार जुग रिहा सोका, सो सुक्के रुक्खड़े हरे कराईआ। जो वसे सचखण्ड दुआरे साचे कोटा, सो सम्बल नगरी डेरा लाईआ। तुहाढ्ढे नाल काहदा रोसा, जगत रुसयां रिहा मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत किफ़ायत इशारी इशारे नाल मिटाईआ।