११ मग्घर २०१९ बिक्रमी धिरता सिँघ दे गृह कलानौंर ज़िला गुरदास पुर
किरपा कर श्री भगवाना, भेव अभेद आप जणाइंदा। सतिजुग साचे कर ध्याना, हरि ध्यानी ध्यान वखाइंदा। आदि जुगादि खेल महाना, जुग जुग आप कराइंदा। आदि पुरख प्रभ हो प्रधाना, सच प्रधानगी नाम कमाइंदा। लेखा जाण
दो जहाना, दोए दोए रूप वटाइंदा। हुक्मी हुक्म धुर फ़रमाणा सच संदेसा आप सुणाइंदा। राग अनादी नाद तराना, लोआँ पुरीआँ आप जणाइंदा। निरगुण सरगुण पहरे बाणा, मेहरवान खेल खिलाइंदा। घट घट होए अन्तर जामा, अन्तरजामी पर्दा लाहइंदा। बोध अगाध नाम निधान गाए गाणा, गा गा आपणा हुक्म सुणाइंदा । सदा सुहेला इक इकेला आपे जाणे आपणा भाणा, सद भाणे आप रहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या आप समझाइंदा। साची सिख्या सतिजुग मीत, सो मित्र आप जणाईआ। भगत भगवान इक्को रीत, नित नवित्त वेस वटाईआ। आत्म परमात्म ढोला गीत, साचा अक्खर करे पढ़ाईआ। वखाए धाम इक अनडीठ, जगत नेत्र नज़र ना आईआ। लेखा जाण हस्त कीट, लख चुरासी पर्दा लाहीआ। कलिजुग अन्तिम रिहा बीत, चारों कुण्ट कूक सुणाईआ। शाह सुल्तानां ख़ाली ख़ीस, माया राणी दए दुहाईआ। कूड़ी क्रिया रही पीस, पीसण आपणा आप पिसाईआ। ना कोई शरअ ना हदीस, कलमा नबी ना कोए वड्याईआ। ना कोई छत्तर झुले सीस, शाह पातशाह शहिनशाह नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक सुणाईआ। सच संदेसा सतिजुग, सति सतिवादी आप जणाइंदा। जुग चौकड़ी औध जाए पुग, थिर कोए रहिण ना पाइंदा। लेखा जाण लोक परलोक, दो जहानां वेख वखाइंदा। सतिजुग सच सुणाए सलोक, सोहँ ढोला आपे गाइंदा। लख चुरासी देवे मोख, मुक्ती चरणां हेठ रखाइंदा। पुरख अकाल इक्को ओट, दूजा इष्ट ना कोए मनाइंदा। कर प्रकाश निर्मल जोत, अज्ञान अन्धेर गवाइंदा। जन भगतां उपर हो मोहत, मुहब्बत आपणे नाम वधाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप खुल्हाइंदा। भगतां संग सदा सुहेला, सो पुरख निरँजण खेल कराईआ। कलिजुग अन्तिम वेखे वेला, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। लहिणा देण चुकाए गुरु गुर चेला, गुर चेला आपणा नाउँ प्रगटाईआ। एथे ओथे सज्जण सुहेला, साहिब सुल्तान सच्चा माहीआ। वसणहारा धाम नवेला, सचखण्ड बैठा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप जणाईआ। साचा खेल दस्से आप, हरि आपणा भेव खुल्हाइंदा। सतिजुग तेरा पूजा पाठ, अक्ख़र वक्ख़र आप दृढ़ाइंदा। सति सरोवर मारे ठाठ, अमृत रस आप भराइंदा। इक्को किनारा दिसे ताट, तीर्थ आपणा नाम वखाइंदा। लख चुरासी आत्म सेजा वेखे खाट, घर घर मन्दिर आप बणाइंदा। मन मनुआ ना नाचे नाट, स्वांगी स्वांग ना कोए रखाइंदा। आत्म परमात्म देवे इक्को दात, दूजी वस्त ना कोए वरताइंदा। पंच विकारा करे घात, नाम खण्डा इक रखाइंदा। कलिजुग मेट अन्धेरी रात, सतिजुग साचा चन्द चढ़ाइंदा। चार वरन इक प्रभात, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश एका रूप दरसाइंदा। निर्मल जोत नूर ललाट, नूरो नूर डगमगाइंदा। ग़रीब निमाणयां
पुछे वात, शहिनशाह आपणा फेरा पाइंदा। नाता तोड़ ज़ात पात, दीन मज़्हब ना कोए रखाइंदा। अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर देवे साथ, सगला संग आप हो जाइंदा। परम पुरख प्रभ कमलापात, कँवल नैण नैण ख़ुलाइंदा। दीन दयाल बण बण सज्जण साक, सगला संग आप रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह आप जणाइंदा। साचा राह एकँकार, सतिजुग सति सति जणाईआ। साचा मेला विच संसार, भगत भगवान दए कराईआ। करे खेल अगम्म अपार, भेव कोए ना आईआ। चार जुग दी पिछली वारता जाए हार, अग्गे आपणा मार्ग लाईआ। काग़द कलम होए ख्वार, ख़हि ख़हि मरे सर्ब लोकाईआ। हरि का नाउँ विके ना किसे इशतयार, करता कीमत कोए ना पाईआ। हट्ट खोल्हे ना कोए बण वणजार, टका टका मुल्ल ना कोए पाईआ। बिन काया मन्दिर दूजा रहिण ना देवे कोई गुरुदुआर, घर डूँग्घी कन्दर सतिगुर पूरा आसण लाईआ। जिस दा वरका हथ्थां नाल ना सके कोई पाड़, कूड़े किरकट विच ना कोए सुटाईआ। अक्खां नाल जगत ना करे वसाल, निज नेत्र दए दरसाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा कोए ना सके भाल, जंगल जूह उजाड़ पहाड़, हथ्थ किसे ना आईआ। ऊँचां नीचां राउ रंकां राज राजानां शाह सुल्तानां इक्को नाम देवे सच्चा लाल, लालण आपणी वंड वंडाईआ। सतिजुग तेरी पूरी करे घाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग आप जणाईआ। साचा मार्ग आत्म अन्त, अन्तरजामी आप जणाइंदा। इक्को पूजा इक्को मंत, मंत्र आपणा नाम समझाइंदा। इक्को सेज इक्को कन्त, सुहञ्जणी सेज इक हंढ्ढाइंदा। इक्को महिमा इक अगणत, लेखा इक्को आपणे हथ्थ रखाइंदा। इक बणाए साची बणत, घड़न भंनणहार इक हो जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराइंदा। साचा खेल दस्से आख़र, आख़र आपणे हथ्थ रखाईआ। नाता तोड़े पाहन पाथर, सिल पूजस नज़र कोए ना आईआ। कलम शाही ना बणे कोई चाकर, सेवक सेव ना कोए वड्याईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर सतिजुग त्रेता द्वापर सब दे कोलों करौंदा रिहा आपणी ख़ातर, सिर ख़तरा आपणा इक समझाईआ। किसे नूं बणन ना दित्ता चातर, गुर अवतार पीर पैगम्बर कोटन कोटि गए सीस झुकाईआ। अन्त रहिण ना दिती किसे दी आकड़, शाह सुल्तानां ख़ाक मिलाईआ। कलिजुग अन्तिम सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अगम्मी घोड़े पाए पाख़र, शाहसवार बणे सच्चा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिजुग साचा धंदे लाईआ। सतिजुग तेरा साचा धन्दा, धुरदरगाही आप जणाइंदा। पहलों लख चुरासी आत्म अन्तर आपणी हथ्थीं फेरे रंदा, बण तरख़ाण सेव कमाइंदा। फिर सच सुच्च बणाए बंदा, बंदगी आपणे नाम दृढ़ाइंदा। कूड़ी क्रिया संग ना वखाए कोई गंदा, माया ममता मोह चुकाइंदा। ज्ञानहीण अज्ञानी कोई रहिण ना देवे अन्धा, आत्म
नेत्र सर्ब खुलाइंदा। सतिगुर पूरा नज़री आए इक्को चन्दा, चन्द सूरज जिस नूं सीस झुकाइंदा। इक्को हुक्म चलाए विच नव खण्डा, नव नौ आपणा हुक्म मनाइंदा। दाता योद्धा सूरबीर सरबँगा, शहिनशाह बल आपणा आप धराइंदा। वेखणहारा आर पार कन्ढ्ढा, मध आपणा खेल कराइंदा। भगत भगवान सदा बख्शंदा, बख्शिश आपणे हथ्थ वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिजुग तेरा संग रखाइंदा। सतिजुग तेरा संग निर्भय, निरभउ आपणा संग रखाईआ। दूजा कोई मात ना रहे, रहबर इक्को सच्चा माहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर चरणी गए ढह, आपणा वेला वक्त चुकाईआ। एका बोलण रसना ढोला तूं मैं, मैं तूं तेरे विच भेव ना राईआ। तेरा भाणा रहे सहि, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग सेव कमाईआ। बिन तेरे अन्त कोई ना रहे, ख़ाकी ख़ाक सर्ब समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा हुक्म आप वरताईआ। साचा हुक्म देवे भगवान, दाता दानी दया कमाइंदा। मस्तक तिलक ना कोए निशान, त्रसूल रूप ना कोए वखाइंदा। जैनी बोधी ना कोए कल्याण, तन गात्रा ना कोए लटकाइंदा। लबां कट ना बणे कोए मुस्लिमान, सुनत रूप ना कोए वखाइंदा। सजदा करे ना कोए कब्रिस्तान, मकबरा नज़र कोए ना आइंदा। प्रगट हो आप मेहरवान, मिहबान वेस वटाइंदा। छत्रू मित्र करे आण, संसा रोग सर्ब गवाइंदा। आत्म परमात्म वखाए इक इस्लाम, इस्म आज़म आप दृढ़ाइंदा। रूह बुत्त दए कलाम, कलमा नबी आप पढ़ाइंदा। आत्म परमात्म मारे बाण, तीर अणयाला इक चलाइंदा। हर घट नज़री आए राम, रहमत आपणी आप कमाइंदा। सतिजुग साचे देवे माण, अभिमान रूप ना कोए वखाइंदा। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त सोहला ढोला गायण महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगवन आपणा हुक्म वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा मार्ग आपे लाइंदा।
११ मग्घर २०१९ बिक्रमी सरदारा सिँघ दे गृह कलानौर ज़िला गुरदासपुर
सच सिँघासण शहिनशाह, तख्त निवासी आसण लाईआ। सो पुरख निरँजण बेपरवाह, बेऐब पर्दा आप उठाईआ। हरि पुरख निरँजण खेल खला, ख़ालक ख़लक वेख वखाईआ। एकँकारा वेस वटा, दो जहानां फेरा पाईआ। आदि निरँजण नूर धरा, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। अबिनाशी करता वंड वंडा, ब्रह्मण्ड खण्ड वेखे थाउँ थाईंआ। श्री भगवान सच निशाना हथ्थ उठा, सति सतिवादी रिहा वखाईआ। पारब्रह्म प्रभ रिहा ध्यान लगा, ध्यान ध्यान विच मिलाईआ। राजन राज भूपन भूप सच संदेसा रिहा सुणा, धुर फ़ुरमाणा इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच
दरबारे आसण लाईआ। सच दरबारे हरि जू चढ़, निरगुण आपणा आसण लाइंदा। सति सतिवादी खोल्ह दर, दर दरवाजा आप खुल्हाइंदा। नाउँ रखाए नरायण नर, नर हरि आपणी कल धराइंदा। आदि जुगादी घाड़न घड़, जुग जुग वेख वखाइंदा। अलख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह निष्अक्खर आपणा आपे पढ़, पढ़ पढ़ आपणा राग सुणाइंदा। सदा सुहेला इक इकेला निरगुण निरगुण देवणहारा वर, साची वस्त आप वरताइंदा। करता पुरख करतार आपणी करनी कर, कुदरत कादर रंग रंगाइंदा। धरनी धरत धवल धर, जल थल महीअल आप समाइंदा। समुंद सागर दे दे वर, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तख्त निवासी एका तख्त सोभा पाइंदा। साचा तख्त एकँकार, आदि जुगादि दए वड्याईआ। जुग चौकड़ी खेल अपार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग वेखे चाउँ चाईंआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण खेल करे अपार, अपरम्पर आपणा भेव खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा इक सुणाईआ। सच संदेसा आदि जुगादि, जुग करता आप जणाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव देवे दाद, दादर आपणा राग अल्हाइंदा। खेले खेल ब्रह्म ब्रह्मांड, पारब्रह्म आपणा भेव चुकाइंदा। सति सतिवादी देवे दाद, दस्त बदस्त आप फड़ाइंदा। धुरदरगाही वजाए आपणा नाद, अनादी धुन आप अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा भेव आप खुल्हाइंदा। धुर दा भेव श्री भगवान, आदि पुरख आप खुल्हाईआ। विष्न ब्रह्मे देवे दान, शंकर झोली आप भराईआ। आपणा नाम इक निशान, सच निशाना लए प्रगटाईआ। आपणी किरपा हो मेहरवान, मेहर नज़र इक उठाईआ। आपणा हुक्म कर प्रधान, धुर फ़रमाणा आप जणाईआ। आपणी इच्छया कर परवान, साची भिच्छया झोली पाईआ। करे खेल नौजवान, नईया आपणी आप चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न ब्रह्मे देवे माण वड्याईआ। विष्नूं देवे आपणी याद, हरि जू आपणा भेव खुल्हाइंदा। श्री भगवान वजाए नाद, बिन कन्नां आप सुणाइंदा। बिन रसना देवे स्वाद, रस रसीआ आप चखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, विष्नूं आपणे रंग रंगाइंदा। विष्नूं वेखे हरि हरि रंग, घर आपणे ख़ुशी मनाईआ। इक्को सेज इक पलँघ, एका आसण लाईआ। इक सुहेला इक्को संग, एका अंगण रिहा उठाईआ। इक्को नाद इक मृदंग, इक्को ढोला रिहा गाईआ। इक्को दाता सूरा सरबँग, शहिनशाह इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराईआ। धुन नाद अन्तर धार, धार धार नाल मिलाइंदा। भगवन करे आप प्यार, विष्नूं आपणा रूप वखाइंदा। विष्नूं मेला हरि करतार, करता करनी आप कमाइंदा। निरगुण कर सच प्यार, निरगुण आपणी गोद सुहाइंदा। निरगुण
करे आप ग़ुफ्तार, भेव अभेद आप खुलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची वस्त आप वरताइंदा। साची वस्त पारब्रह्म, प्रभ आपणी आप वरताईआ। विष्नूं तेरा मेरा होया धर्म, घर साचे वज्जे वधाईआ। आदि जुगादी करे खेल निहकर्मी कर्म, कर्म आपणे हथ्थ रखाईआ। मेरा नूर तेरा वरन, तेरा वरन मेरी वड्याईआ। मेरी धूढ़ साचे चरण, तेरे मस्तक टिक्का लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आदि आदि आदि समझाईआ। आदि आदि हरि खेल कर, करता आपणी दया कमाइंदा। विष्नूं भण्डारा नाम भर, भर प्याला जाम प्याइंदा। चरण धूढ़ वखाए साचा घर, घर मन्दिर इक जणाइंदा। कृपानिध फड़ाए आपणा लड़, पल्लू इक्को गंढ्ढ पवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चरण कँवल कँवल चरण आपणा खेल कराइंदा। चरण नाल चरण मिला, दोए दोए आपणी धार चलाइंदा। सचखण्ड बैठा बेपरवाह, बेऐब खेल कराइंदा। रगढ़ नाल रगढ़ लए प्रगटा, प्रगट आपणा रस चुआइंदा। साचे रस अमृत नाम धरा, विष्नूं अन्तर जाम प्याइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। विष्नूं पीता सच प्याला, पीआ प्रीतम आप प्याईआ। किरपा करे दीन दयाला, आदि आदि वड्डी वड्याईआ। घर विच बणाई सच्ची धर्मसाला, थिर आपणा पर्दा लाहीआ। कँवल कँवल खेल निराला, कँवल नैण लए प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, अमृत अमृत रूप दरसाईआ। अमृत देवे हरि जू दात, दाता दानी दया कमाइंदा। विष्नूं नाल रले जमात, ब्रह्मा आपणा रूप धराइंदा। निरगुण निरगुण देवे साथ, सगला संग आप हो जाइंदा। लेखा जाणे साचे माथ, मस्तक आपणा भेव खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची वस्त आप वरताइंदा। वस्त देवे बण विचोला, विष्नूं नाल रलाईआ। पुरख अबिनाशी तोल तोला, तोलणहारा सच्चा माहीआ। चरण कवाड़ पर्दा खोल्हा, दर मिले माण वड्याईआ। विष्न ब्रह्मे चुक्कया उहला, चरण इक्को नज़री आईआ। रसना कहिण सोहँ ढोला, तूं मेरा मैं तेरा तुध बिन नज़र कोए ना आईआ। पुरख अबिनाशी समरथ स्वामी पहली वार बोला, सच संदेसा दए जणाईआ। दोवें मिल के पाओ रौला, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिफ्त आप सालाहीआ। विष्न ब्रह्मा तक्क नज़ारा, नज़र आपणी सर्ब बदलाइंदा। दोए जोड़ कर निमस्कारा, चरण ध्यान सर्ब लगाइंदा। मंगण मंग दर भिखारा, ख़ाली झोली इक वखाइंदा। तेरा खेल परवरदिगारा, बेऐब नज़र ना आइंदा। दर तेरे मिले सहारा, दर्दी होर ना कोए जणाइंदा। तेरी सिफ्त भरे भण्डारा, सिफ्ती सिफ्त ना कोए सालाहइंदा। हउँ चाकर सेवादारा, सति चाकरी इक कमाइंदा। हउँ बालक
ख़िदमतगारा, चरण धूढ़ मस्तक टिक्का लाइंदा। एका दे नाम आधारा, इक्को ओट तकाइंदा। इक्को वणज इक वपारा, एका हट्ट जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, विष्न ब्रह्मे आप समझाइंदा। विष्नूं मंग इक्को मंग, हरि सज्जण आप जणाईआ। ब्रह्मे तेरा चाढ़्हे चन्द, ब्रह्म तेरा नूर रुशनाईआ। आपणा देवे इक्को छन्द, साचा ढोला दए जणाईआ। निरगुण निरगुण पावे गंढ्ढ, डोरी आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा अन्तर दए प्रगटाईआ। ब्रह्मे अन्तर आए आवाज़, धुन अनादी आप वजाइंदा। आप सुणाए साचा साज, रागी आपणा राग अल्हाइंदा। तेरा तेरा वेखे काज, करनी करता आप कमाइंदा। लेखा लिख गुरू महाराज, हरि गोबिन्द आप सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप जणाइंदा। ब्रह्मे सुणी सच पुकार, निरगुण निरगुण रिहा जणाईआ। चार कुण्ट दिह दिशा उठ उठ वेखे नैण उग्घाड़, नेत्र नज़र कोए ना आईआ। ना कोई पिच्छे ना अगाड़, भेव अभेद ना कोए खुल्हाईआ। दोए जोड़ प्रभ अग्गे करे निमस्कार, तेरी महिमा कथन ना जाईआ। कर किरपा दे आधार, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। पुरख अबिनाशी हो तैयार, दीनन आपणी दया कमाईआ। चरण धूढ़ी देवे छार, छाही इक्को नाम रखाईआ। विष्नूं अमृत विच देवे डाल, हरि का नाउँ कानी विच फिराईआ। करे खेल दीन दयाल, दीनन आपणा भेव चुकाईआ। मिले संदेसा लिखो हाल, अहिवाल रिहा दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताईआ । चरण धूढ़ बणी शाही, अमृत विष्नूं इक चुआइंदा। हरि का नाउँ कलम बणी बेपरवाही, बेपरवाह आप प्रगटाइंदा। ब्रह्मे फड़ी चाईं चाईं, साहिब सुल्तान आप फड़ाइंदा। लेखा लिखे बिन हथ्थीं बाहीं, उंगली नज़र ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग आपे लाइंदा। कलम शाही कर प्यार, अमृत जल नाल रलाइंदा। लेखा लिख वेद चार, चार जुग वंड वंडाइंदा। चारे बाणी कर उज्यार, परा पसन्ती मद्धम बैख़री नाउँ रखाइंदा। चारे जुग वंड कर संसार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग नाउँ धराइंदा। चारे वरनां दे आधार, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश रंग रंगाइंदा। करे खेल अगम्म अपार, जुग जुग आपणा हुक्म मनाइंदा। शास्त्र सिमरत कर तैयार, कलम शाही खेल कराइंदा। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां खोल्ह कवाड़, धुर संदेसा आप अल्हाइंदा। रसना शब्द बोल जैकार, जै जै नाअरा इक सुणाइंदा। वेद व्यासा दे आधार, अठ्ठ दस जोड़ जुड़ाइंदा। काहना कृष्ना कर प्यार, दस अठ्ठ बन्धन पाइंदा। ईसा मूसा संग मुहम्मद दे दीदार, दीद ईद चन्द चढ़ाइंदा। कातब बण परवरदिगार, सरगुण आपणा हुक्म मनाइंदा। अञ्जील कुराना कर कर ख़बरदार, तीस बतीसा ढोला गाइंदा। भगत भगवन्त दे प्यार,
आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाइंदा। सच संदेसा विच संसार, सुरती शब्दी आप सुणाइंदा। पर्दा उहला दए उतार, उतर पूरब पच्छिम दक्खण चारों कुण्ट फेरा पाइंदा। आखण आए एकँकार, नित नवित्त कर कर हित, निरगुण सरगुण रूप धराइंदा। करता पुरख करनी आपणी करे कार, कुदरत कादर खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलम शाही माण वधाइंदा। कलम शाही दित्ता माण, लोकमात वज्जे वधाईआ। लिख लिख लेखा थक्की श्री भगवान, अन्त कहिण ना पाईआ। नानक निरगुण दे ब्यान, लख चुरासी गया समझाईआ। खाणी बाणी जगत निधान, गुण निधान रिहा प्रगटाईआ। हथ्थ ना आया किसे निशान, उच्च महल्ले बैठा डेरा लाईआ। गोबिन्द कहे पिता सुजान, पुरख अकाल बेपरवाहीआ। लेखा जाणे दो जहान, दोए दोए आपणा रूप वखाईआ। काग़द कलम शाही दए ब्यान, जुग चौकड़ी गुर अवतार आपणा ब्यान गए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जुग चौकड़ी कलम शाही मिले वधाईआ। कलम शाही कीता वाधा, लिख लिख लेख जणाया। गुर अवतार पीर पैगम्बर पिता पूत पोतरा दस्सया दादा, दहि दिशा खोज खुजाया। लेख लिखाया सन्तां साधां, भगत भगवन्त मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग कलमी कलमा वंड वंडाया। कलमी कलमा लिख लिख लेख, कायनात रही सुणाईआ। आदि जुगादी जुग जुग वेस, करता कीमत कहिण ना पाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां लिखदी रही लेख, रेखा रेख नाल मिलाईआ। किसे नूं दस्सदी रही रखदा मुच्छ दाढ़ी केस, किसे नूं मूंड मुंडाया रही सालाहीआ। किसे नाल फाँसी चड़्हिआं करे हेत, किसे दी पुठ्ठी खल्ल्ह लुहाईआ। किसे सिर पुआई तत्ती रेत, किसे बाले नीहां हेठ दबाईआ। आपणा दस्सया ना किसे भेत, कलम शाही की की कर्म कमाईआ। जुग चौकड़ी खेडां रही खेड, नौ खण्ड पृथ्मी डेरा ढाहीआ। काग़ज़ उत्ते चढ़ चढ़ रही वेख, आप आपणा माण वधाईआ। कलिजुग अन्तिम निरगुण तेरा सारे छड्ड गए भेत, तेरी ओट ना कोए रखाईआ। काग़ज़ पत्रे रहे वेख, पिछला कर्ज़ा ना कोए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलम शाही भेव जणाईआ। कलम शाही कहे पुकार, वाहवा तेरी वड वड्याईआ। जुग चौकड़ी सेवा करी विच संसार, बण निमाणी सेव कमाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां लिखदी रही गुफ़तार, तेरा गुप्त भेव समझाईआ। आपणे लेखे नाल मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ्ठ कीते तैयार, तेरा नाउँ चीन किसे ना पाईआ। सृष्ट सबाई कीती ख्वार, तेरे हुक्मे सीस टिकाईआ। कलिजुग अन्तिम चारों कुण्ट हो तैयार, आपणा डंका दित्ता वजाईआ। सृष्ट सबाई उठ दुहागण नार, हरि जू कन्त वेख चाईं चाईंआ। जिस ने मेरी सेवा लाई जुग चार, अन्तिम
आपणी झौली पाईआ। सब दा दुखड़ा रिहा निवार, दर्दी दर्दीआं दर्द वंडाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर भगत भगवान इकठ्ठे कीते आण, चरण कँवल दए सरनाईआ। अन्तिम शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान एका वार चरणीं डिगण आण, उठ उठ बैठे राह तकाईआ। कवण वेला संदेसा दए श्री भगवान, ग़रीब निमाणयां दर मंगाईआ। जा के दस्सीए आपणा हाल, फ़रियाद सच सच सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी रिहा कमाईआ। कलम कहे मैं दयां संदेसा, कलिजुग अन्तिम सेव कमाईआ। शाही कहे मैं लिखां लेखा, निहकलंक फेरा पाईआ। जिस नूं गुर दस्मेश कहिन्दा गया मेरा पिता, सो पुरख निरजण वेस वटाईआ। आदि ना भुलया मेरा चेता, अन्त नैण रिहा खुल्हाईआ। सुत दुलारा पुत्तर जेठा, इक्को इक जगाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी मारन आया ठेडा, ठोकर आपणे नाम लगाईआ। चार जुग मैं दस्स ना सकी प्रभ जू केडा, शास्त्र सिमरत वेद पुराण मेरी देवे ना कोए गवाहीआ। कलिजुग अन्तिम जन भगतां नाल करन आया हेता, मेरी पिछली रीत गंवाईआ। रुत्त बसन्ती इक्को रखे चेता, फुल फलवाड़ी आप महकाईआ। कलिजुग कूड़ा भंने रीठा, कूड़ी क्रिया रहिण ना पाईआ। दो जहानां लख चुरासी जीवां जंतां साधां सन्तां देवे नेंदा, घर घर आपणा हुक्म सुणाईआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी सच सिँघासण इक्को बहिंदा, सचखण्ड साचे डेरा लाईआ। कलिजुग अन्तिम खेड़ा ढहिंदा, ना सके कोए बचाईआ। दीन मज़्हब जगत इस्लाम इक दूजे नाल खैहन्दा, खहि खहि करे लड़ाईआ। अग्गे हो कोई ना बहिंदा, दूर दुराडे बैठे मुख छुपाईआ। वेखो मेरा लेखा अन्तिम ढहिंदा, कलम शाही दए दुहाईआ। हरि का भाणा कोए ना सहिंदा, सारे बैठे सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साडा लेखा लेखे पाईआ। लेखा लेखे पौण आया, बेऐब मेहरवान। पिछली रीती मिटौण आया, निरगुण नूर श्री भगवान। मन्दिर मसीती ढौण आया, शब्द अगम्मी मारे बाण। जगत पलीती वहौण आया, सच सुच्च करे प्रधान। अनडीठी रीती चलौण आया, नाम जपाए नौजवान। हस्त कीटी आपणी गोद उठौण आया, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश करे परवान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल वाली दो जहान। शाही कहे प्रभ रखी आस, तेरी इक्को ओट तकाईआ। कलम कहे मैं बणी दास, बण सेवक सेव कमाईआ। काग़ज़ कहे मैं जगत कीती पूरी ख्वाहिश, जगत जगत बन्धन पाईआ। बिन भगतां तेरा मार्ग किसे ना आया हाथ, मेरे अक्ख़र पढ़ पढ़ थक्की लोकाईआ। ऊड़ा कहे एक ओंकार तेरा सगला साथ, ड़ाड़ मिटावे थाउँ थाईंआ। अल्फ़ कहे मैं चौदां तबक कीते नार कमज़ात, ये युकती हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। तेरा भेव ना आया कलम दवात, पर्दा सके ना कोए उठाईआ। मुहम्मद नाल कीती निक्की निक्की बात, तिस बात नूं बातल कह मनाईआ। जलवा नूर नज़र
ना आया साख़िआत, परवरदिगार मिल्या ना सच्चा माहीआ। बग़ल कुरान रख बणाई जमात, आपणा जामा सके ना कोए बदलाईआ। मस्जिद बहि बहि रोवण मस्तक धर धर हाथ, निउँ निउँ ख़ाक ख़ाक रमाईआ। तेरी मिली किसे ना ज़ात, ज़ेर ज़बर दए दुहाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद कोटन पा गए वफ़ात, सब दे उत्ते आपणा फ़तवा लाईआ। तेरे बिनां पीर पैगम्बरां पाई ना किसे नजात, निज घर डेरा कोए ना लाईआ। अन्तिम सारे गए ख़ाली हाथ, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। ईसा कहे मेरे पिच्छे आवे मेरा बाप, जिस दी सर्ब लोकाईआ। मुहम्मद कहे अमाम मैहन्दी देवे मेरा साथ, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। नानक निरगुण कहे निहकलंक वड प्रताप, दो जहानां खेल कराईआ। गुर गोबिन्द कहे पुरख अकाल पिता मात, मोहि आपणी गोद सुहाईआ। जिस दा इक्को इक जाप, सोहँ ढोला गाईआ। तिस दा लेखा लिखे ना कलम दवात, शाही नेत्र रो रो नैणां नीर वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, अन्त संदेसा नर नरेसा देवे कलम शाहीआ। कलम कहे उठ भैण शाही, शहिनशाह अन्तिम फेरा पाइंदा। जिस नूं लिख लिख दस्सदी रही राही, सो रहबर वेख वखाइंदा। जिस दा गीत गाउँदी रही सच्चा माही, सो महिबूब आपणा रंग वखाइंदा। करे खेल बेपरवाही, परवाह कोई ना होर जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दा लेखा हथ्थो हथ्थ चुकाइंदा। चार जुग मैं करदी रही शुकर, शाही आपणा हाल सुणाईआ। कलिजुग अन्तिम किवें जावां मुक्कर, मुक्का हरि जू रिहा वखाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी लिख लिख पंडत पांधे मुला शेख़ मुसायक ग्रंथीआं पन्थीआं खवाउदी रही टुक्कर, घर घर झोली डाहीआ। अन्तिम बिन साहिब सतिगुर चारों कुण्ट होई छुट्टड़, मेरी सुध कोए ना पाईआ। चारों कुण्ट जीव जंत मेरी सीस मींढी पुट्टण, ज़ोर लावण वाहो दाहीआ। मेरे लिखे लेख वेद पुराण अञ्जील कुरान शास्त्र सिमरत खाणी बाणी उत्ते थुक्कण, जो कलिजुग जीव पैरां हेठ रहे रुलाईआ। पारब्रह्म अबिनाशी करता अन्तिम सब नूं आया कुट्टण, नाम खण्डा हथ्थ उठाईआ। बौहड़ी बौहड़ी जड़्ह आया पुट्टण, दरोही दरोही ना सके कोए बचाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर चरण दुआरे बहि बहि लुकण, अग्गे हो मेरी फ़रयाद ना कोए सुणाईआ। चार जुग दे बूटे सुक्कण, सुके हरे ना कोए कराईआ। मेरी ख़ाली हुन्दी दिसे कुक्खण, मेरी गोदी भाग ना कोए लगाईआ। मेरा पैंडा आया अन्तिम मुक्कण, बणया पांधी राहीआ। मेरी कीती करता पुरख आपणी गोदी आया चुक्कण, ख़ाली सब दे हथ्थ कराईआ। दो जहानां सब दे कोलों आया पुच्छण, पुछ गिछ करे थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा नर, आदि दित्ता जिस ने वर, अन्तिम आपणे विच छुपाईआ ।
१२ मग्घर २०१९ बिरकमी धिरता सिँघ दे घर कलानौर ज़िला गुरदासपुर
गुरमुख नाता हरि हरि चरण, चरण मिले वड्याईआ। सतिगुर पूरा भय चुकाए मरन डरन, जन्म मरन फंद कटाईआ। दरगाह साची देवे साची सरन, शाह पातशाह दया कमाईआ। कादर करता करनी करन, कर्म कांड दए मिटाईआ। नाता तोड़ वरन बरन, आत्म परमात्म मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख लेखा थाउँ थाईंआ। गुर गुर मेला गुरसिख मीत, अलख अलखना खेल कराइंदा। आदि जुगादी इक अतीत, त्रैभवन धनी खेल खिलाइंदा। लख चुरासी परखणहारा नीत, घट घट आपणा डेरा लाइंदा। भेव चुकाए हस्त कीट, राउ रंकां खेल कराइंदा। जिस जन सुणाए आपणा गीत, मन्दिर मसीत डेरा ढाइंदा। सदा सुहेला वसे चीत, चित वित ठगौरी कोई ना पाइंदा। हरि चरण सच्ची प्रीत, प्रीतीवान आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाइंदा। हरिजन साचे साचा सज्जण, सो पुरख निरँजण इक अख्वाईआ। चरण धूढ़ कराए मजन, दुरमति मैल धुआईआ। गढ़ हँकारी भाण्डे भज्जण, भाण्डा भरम भउ भंनाईआ। गृह मन्दिर अन्दर निर्मल दीपक दीप जगन, जागरत जोत करे रुशनाईआ। त्रैगुण माया बुझे अग्न, अग्नी तत्त ना कोए जलाईआ। अठ्ठे पहर रखे मग्न, अमृत रस इक चखाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म लग्गी रहे लग्न, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाईआ। नाम ख़ुमारी मस्तक टिक्का लाए चन्दन, चन्द चांदनी मुख शरमाईआ। दीन दयाल ठाकर सुआमी साहिब सदा बख्शंदन, बख्शिश आपणे हथ्थ रखाईआ। दोए जोड़ जोड़ करे जन बन्दन, दर दुआरे दए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन लेखा लेखे पाईआ। हरिजन लेखा जाणे आप, हरि साहिब सच्चा दयाला। मेटणहारा तीनों ताप, निरगुण सरगुण करे प्रितपाला। एथे ओथे बणे बाप, गुरमुख बाल उठाए आपणे बाला। आत्म परमात्म देवे जाप, सोहँ नाम सुखाला। चौदां लोक पार कराए हाट, इक वखाए सचखण्ड सची धर्मसाला। आवण जावण मात गर्भ लेखा चुके आन बाट, तोड़नहारा जगत जंजाला। आत्म सेज सुहाए खाट, जोत निरँजण दीपक एका बाला। जन्म जन्म दी पिछली मुक्की वाट, अग्गे दिसे पन्ध निराला। पूरा सतिगुर वसे सदा साथ, दो जहानां बण रखवाला। सगल वसूरे जाण लाथ, नेत्र नैण होए ख़ुशहाला। आप कराए पार घाट, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख वखाए एका घर, जिस गृह वसे दीन दयाला। दीन दयाल साहिब सुल्तान, सति सतिवादी दया कमाईआ। सो पुरख निरँजण खेले खेल महान, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। भगत भगवन्त देवे दान, नाम अमोलक झोली पाईआ। कूड़ी क्रिया कूड़े अभिमान, निवण-सु-अक्खर इक समझाईआ। घर मेला गोपी काहन, गृह
बंसरी नाम वजाईआ। आत्म परमात्म देवे ज्ञान, चौदां विद्या मुख शरमाईआ। जिस जन किरपा करे आप भगवान, तिस जन जम नेड़ ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर सज्जण साचा मीता, काया मन्दिर विखाए ठांडा सीता, एका अन्तर आत्म आपणा नाम जपाईआ। अन्तर आत्म इक्को रंग, रंग रंगीला आप वखाइंदा। दूई द्वैती ढाह कंध, कूड़ी क्रिया मेट मिटाइंदा। गीत सुहागी साचा छन्द, ब्रह्म पारब्रह्म समझाइंदा। निज घर निज आत्म निज रस इक्को अमृत धारा गंग, सुरस्ती जमना गोदावरी चरणां हेठ वहाइंदा। गीत सुहागी सोहला छन्द, छहबर आपणे नाम लगाइंदा। पंच विकारा खण्ड खण्ड, खण्डा खड़ग इक चमकाइंदा। सुरत सवाणी ना होवे रंड, गुर शब्दी मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख नाता पुरख बिधाता जुगा जुगन्तर पहन वस्त्र अन्तर आत्म मंत्र आप जपाइंदा। आत्म परमात्म इक्को जाप, जग जीवण दाता आप जणाईआ। जन्म जन्म दा उतरे पाप, पतित पुनीत दए कराईआ। कूड़ी क्रिया वस्त्र जाए पाट, शब्द दुशाला तन छुहाईआ। मेटे आप अन्धेरी रात, निरगुण चन्द करे रुशनाईआ। सोहँ ढोला इक्को गाथ, गुरमुख गा गा ख़ुशी मनाईआ। दरस देवे प्रभ आपणा आप, घर मन्दिर फेरा पाईआ। एथे ओथे सज्जण साक, दो जहानां संग निभाईआ । फड़ फड़ बाहों पार किनारे लाए घाट, घाटा कोई रहिण ना पाईआ। मेल मिलावा कमलापात, कँवल नैण हरिजन मेला एका थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां देवे इक्को दात, धुरदरगाही आप वरताईआ।
१२ मग्घर २०१९ बिक्रमी जगीर सिँघ दे घर पिण्ड भोले के ज़िला गुरदासपुर
सतिजुग प्रभ साची दाद, सति सतिवादी झोली पाइंदा। आत्म परमात्म वज्जे इक्को नाद, दूजा राग ना कोई अल्हाइंदा। ब्रह्म पारब्रह्म प्रभ होए बिसमाद, बिस्मिल आपणी खेल कराइंदा। नाम निधाना बोध अगाध, अक्खर अक्खर नाल मिलाइंदा। लेखा जाणे सन्त साध, सज्जण हरि जू वेख वखाइंदा। पंज तत्त कूड़ी क्रिया काढ, सच सुच्च इक वरताइंदा। मेट मिटाए वाद विवाद, विख अमृत रूप आप वखाइंदा। लेखा जाणे तन माटी काया हाड, मन मति खोज खुजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच वस्त आप वरताइंदा। सतिजुग साचे तेरा मीत, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। पुरख अबिनाशी त्रैगुण अतीत, त्रैभवन धनी तेरा संग निभाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी नाता तुटे मन्दिर मसीत, साचा दर इक सुहाईआ। शब्द अनादी गाए गीत, गोबिन्द आपणा ढोला इक सुणाईआ। जन भगतां वसे सदा
चीत, चेतन आपणा रूप धराईआ। लेखा जाणे हस्त कीट, ऊँच नीच वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग वस्त इक वरताईआ। सतिजुग वस्त देवे नाम, सो पुरख निरँजण दया कमाइंदा। मेट मिटाए अन्धेरी शाम, सति सतिवादी चन्द चमकाइंदा । नेहकर्मी करे आपणा काम, कर्म कांड मेट मिटाइंदा। लेखा जाणे ब्रह्म ब्रह्मांड, लख चुरासी खोज खुजाइंदा। प्यावणहारा अमृत जाम, निझर झिरना आप झिराइंदा। वसाणहारा नगर खेड़ा ग्राम, दस्म दुआरी कुण्डा लाहइंदा। निरगुण जोती कर प्रकाश कोटन भान, अन्ध अन्धेर मिटाइंदा । सृष्ट सबाई देवे इक ज्ञान, एका दूआ मुख भवाइंदा। चरण धूढ़ी इक अशनान, अठसठ तीर्थ इक वखाइंदा। काग़ज़ कलम शाही होए हैरान, हरि का भेव कोई ना पाइंदा। प्रगट होवे योद्धा सूरबीर बलवान, बल आपणा आप धराइंदा। जीव जंत साध सन्त इक रखाणे आण, हुक्मी हुक्म आप मनाइंदा। सोहँ ढोला सारे गाण, विष्न ब्रह्मा शिव सीस झुकाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर पारब्रह्म अबिनाशी करते चरण कँवल सीस झुकान, झुक झुक आपणा सीस निवाईआ। करे खेल श्री भगवान, दूजा नज़र कोए ना आईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरीआँ लोआँ वेखे मार ध्यान, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज खोज खुजाईआ। सतिजुग साचे साचा देवे दान, दाता दानी आप वरताईआ। लेखा दर ते आ के मंगो कोलों काहन, मुकन्द मनोहर लखमी नरायण नैण आपणा आप खुल्हाईआ। परवरदिगार नूर इलाही सच पैगम्बर देवे इक पैग़ाम, पीरन पीर आप पढ़ाईआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी मंत्र जणाए एका नाम, नमो सति सति समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग तेरा खुल्हाए साचा दर, दर दरवाजा आप खुल्हाईआ। सतिजुग तेरा खोल्ह दर, हरि दर्दी दर्द वंडाइंदा। चार वरनां देवे इक्को वर, दूजा इष्ट ना कोई वखाइंदा। भगत भगवन्त आपे फड़, साचे मार्ग एका लाइंदा। डूँग्घी कन्दर आपे वड़, उच्चे टिल्ले पर्बत फोल फुलाइंदा। अक्खर अक्खर आपे पढ़, साचा ढोला आप सुणाइंदा। अग्नी हवन ना जाए सड़, मढ़ी गोर ना कोई दबाइंदा। निरगुण सरगुण फड़ाए लड़, शब्दी डोरी बन्धन पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचे साची दात, चरण कँवल बंधाए नात, नाता बिधाता इक वखाइंदा। साचा बन्न्हे हरि जू नाता, सतिजुग साची वंड वंडाईआ। सृष्ट सबाई इक्को गाथा, रसना जिह्वा आप समझाईआ। इक्को तीर्थ इक्को ताटा, सर सरोवर इक्को इक नुहाईआ। इक अमृत इक्को बाटा, आबे हयात इक वखाईआ। इक्को मस्तक इक्को माथा, लिखणहार इक हो जाईआ। इक्को सज्जण इक्को साका, सगला संग इक निभाईआ। इक्को परवरदिगार पाकी पाका, पतित पुनीत दए कराईआ। पीर पैगम्बरां गुर अवतारां देवणहारा दातां, सचखण्ड निवासी सच्चा माहीआ। कलिजुग अन्तिम मेट अन्धेरी राता, रुत्त रुतड़ी दए महकाईआ।
मनमति मिटे नार कमज़ाता, कुलखणी लोकमात रहिण ना पाईआ। सतिजुग साचे जन भगतां पुछे आप वातां, वड दाता वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिजुग साचे लए उठाईआ। उठ जाग छोटे बाले, सो पुरख निरँजण आप जगाइंदा। लख चुरासी तेरे हवाले, धर्म तेरा इक मनाइंदा। लेखा जाण काल महाकाले, महाबली आपणा हुक्म वरताइंदा। संग रखाए दीन दयाले, दीनन आपणी गोद बहाइंदा। कोई ना दिसे शाह कंगाले, इक्को रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग मीता ठांडा सीता, सति दुआरा इक जणाइंदा। सति दुआर एकँकार, अक्ल कल आप वखाईआ। सुत दुलारे हो तैयार, त्रैभवन धनी रिहा उठाईआ। कलिजुग अन्तिम आई हार, चारों कुण्ट रिहा कुरलाईआ। सतिजुग साचे तेरा सति करे विहार, सति सतिवादी फेरा पाईआ। शब्द अनादी इक जैकार, जै जैकार करे लोकाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव गुर अवतार पीर पैगम्बर करे ख़बरदार, हुक्मी हुक्म इक समझाईआ। सोहँ ढोला गाओ अन्तिम अपार, अलख अगोचर बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचे देवे माण वड्याईआ। सतिजुग साचा गया उठ, नेत्र नैण खुल्हाइंदा। किरपा कर अबिनाशी अचुत, इक्को तेरी ओट तकाइंदा। बाली बाला मैं तेरा पुत्त, भेव कोए ना आइंदा। ठाकर सुआमी साहिब मेरे उपर तुठ, दर तेरे मंग मंगाइंदा। अमृत जाम पिआउणा घुट्ट, रस इक्को इक चखाइंदा। निर्मल जोत कर प्रकाश, अज्ञान अन्धेर मिटाइंदा। बण सेवक दासी दास, सेवा साची सच कमाइंदा। जन भगतां पूरी करनी आस, घर घर फेरा पाइंदा। लेखा वेखां पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर तेरे अलख जगाइंदा। तेरे दर अलख भगवान, भगती आपणी झोली पाईआ। मैं बाली बुध अञ्याण, मेरी चले ना कोई चतुराईआ। तूं साहिब सज्जण सुल्तान, हथ्थ तेरे वड्याईआ। ग़रीब निमाणयां देवें माण, राज राजानां ख़ाक मिलाईआ। सच संदेसा जुग जुग देवें आण, गुर अवतार पीर पैगम्बर सेवा लाईआ। कलिजुग अन्तिम खेल करें महान, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। सतिजुग मार्ग लाएं आण, लहिणा देणा सब दा रिहा चुकाईआ। काग़ज़ कलम शाही होण हैरान, चार जुग दा लेखा लिख्या प्रभ आपणी झोली पाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान गीता ज्ञान, खाणी बाणी नेत्र नैण सर्ब कुरलाईआ। जुग चौकड़ी बणे रहे अञ्याण, हरि का भेव कहिण कोए ना पाईआ। नानक गोबिन्द इक्को मंग के गए दान, पुरख अकाल आवे वाहो दाहीआ। ईसा मूसा करदे गए कलाम, कलमा नबी रसूल पढ़ाईआ। चौदां लोक वेखदे गए नज़ाम, चौदां तबक फेरा पाईआ। बरदे बण के करदे सलाम, अलैकम तेरे चरण सरनाईआ। मुकामे हक़ नौजवान, लाशरीक खेल
कराईआ। प्रगट हो विच जहान, भेव अभेद रिहा खुल्हाईआ। साचा मन्दिर इक मकान, बेमुकाम आसण लाईआ। शब्द अगम्मी देवे धुर फ़रमाण, सच संदेसा इक सुणाईआ। सतिजुग तेरा मेला दो जहान, भगवन भगतां नाल कराईआ। दोहां मिल के ढोला गाउणा सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दो जहानां इक पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा नर नरेशा विष्न ब्रह्मा शिव शहिनशाह साख्यात इक्को इक समझाईआ।