पुस्तकालयभाग १३

१२ मग्घर २०१९ बिक्रमी दलीप सिँघ दे घर पिण्ड पिपराली ज़िला गुरदासपुर

सो पुरख साहिब समरथ, हरि वड्डा वड वड्याईआ। आदि जुगादि चलाए रथ, निरगुण सरगुण सेव कमाईआ। बोध अगाध खेल अकथ, नाउँ निरँकारा करे पढ़ाईआ। दो जहानां आपे वस, ब्रह्मण्ड खण्ड बैठा डेरा लाईआ। रवि ससि कर प्रकाश, मण्डल मण्डप आप सुहाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करे दासी दास, सेवक सेवा इक जणाईआ। लेखा जाण पृथ्मी अकाश, गगन गगनंतर रिहा सुहाईआ। जुग चौकड़ी खेल तमाश, करनी करता आप कमाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग लख चुरासी अन्दर पावे रास, गोपी काहन आप नचाईआ। रसना जिह्वा लेखा जाण पवण स्वास, स्वास स्वासां संग रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह पुरख अबिनाशा, दूजा नज़र कोई ना आइंदा। निरगुण सरगुण पूरी करे आसा, जुग जुग वेस वटाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर दे दिलासा, समरथ सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। आत्म परमात्म खोल्ह खुलासा, ब्रह्म पारब्रह्म समझाइंदा। अन्तर अन्तर एका साथा, सगला संग निभाइंदा। भेव चुकाए पूजा पाठा, मंत्र इक्को नाम समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराइंदा। साचा खेल हरि निरँकारा, आदि जुगादि आप कराईआ। निरगुण सरगुण लै अवतारा, लोकमात वेख वखाईआ। शब्द अनादी बोल जैकारा, कलम शाही दए वड्याईआ । कातब बण वड लिखारा, सेवा सच दए जणाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण दए अधारा, सीस जगदीश हथ्थ टिकाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग वेखे वारो वारा, वेखणहारा नज़र किसे ना आईआ। पीर पैगम्बर दे हुलारा, हज़रत इक्को करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह हरि पुरख अगम्म, अलख अगोचर खेल कराइंदा। ना मरे ना पए जम्म, रूप रेख ना कोई रखाइंदा। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी आपे जाणे आपणा कम्म, करता करनी आप कमाइंदा। दो जहानां बेड़ा बन्न्ह, हरि जू आपणे कंध उठाइंदा। गुर अवतार बणाए जन, पीर पैगम्बर संग रलाइंदा। भाग लगाए पंज तत्त तन,

काया चोली सोभा पाइंदा। लेखा जाणे छप्पर छन्न, मण्डल मण्डप आप वड्याइंदा। वस्त अमोलक नाम धन, धन ख़ज़ीना इक रखाइंदा। एका राग सुणाए कन्न, लेखा लिखण विच ना आइंदा। मात पित बण जननी जन, दाई दाया सेव कमाइंदा। करे खेल श्री भगवान, जुग जुग आपणा राह चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, नव नौ चार वंड वंडाइंदा। जुग चौकड़ी नव नौ चार हित, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। सचखण्ड दुआरे बैठा लुक, नज़र किसे ना आईआ। दो जहानां मार्ग दस्से सच सुच्च, जीवण जुगत इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गेड़ा गेड़े विच रखाईआ। जुग चौकड़ी गेड़ा गेड़े, आपणा बन्धन आपे पाईआ। वेखणहारा नौ खण्ड खेड़े, नौ दर खोज खुजाईआ। भगत भगवन्त बन्न्हे बेड़े, बन्न्ह बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। धरत मात दे खुल्हे करे वेहड़े, सतिजुग त्रेता द्वापर फेरा पाईआ। कलिजुग अन्तिम करे हक़ नबेड़े, हक़ हकीकत वेखे थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बेपरवाह आपणी दया कमाईआ। हक़ हकीकत लए पेख, लाशरीक इक ख़ुदाया। चार जुग दा ख़ाली पेट, निरगुण आपणा लए भराया। जन भगतां करे साचा हेत, मित्र प्यारा संग रखाया। मुरीद मुर्शद नज़री आए नेतन नेत, निज नेत्र दरस दिखाया। जोत सरूपी शाहो भूपी पुरख अगम्मा खेड़े खेड़, दो जहानां फेरा पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जुग जुग लेखा आप चुकाया। जुग जुग लेखा चुकाए करतार, दूजा संग ना कोई रखाईआ। लहिणा देणा देवे गुर अवतार, भगत अठारां भेव चुकाईआ। ईसा मूसा खोल्ह किवाड़, ताकी इक्को इक जणाईआ। काला सूसा तन शृंगार, अल्फ़ी अल्फ़ रंग दरसाईआ। ये युक्ती आपणे हथ्थ रखे सिरजणहार, पर्दानशीन पर्दा सके ना कोई उठाईआ। गुरु गुर देवे इक्को धार, धरनी धरत धवल वड्याईआ। सति सतिवादी साची कार, सतिगुर सच्चा आप कमाईआ। करे खेल अपर अपार, अपरम्पर आपणा फेरा पाईआ। पीर पैगम्बर वाजां रहे मार, उच्चे हुजरे कूक कूक सुणाईआ। सदी चौधवीं आवे परवरदिगार, बेपरवाह फेरा पाईआ। चौदां तबकां करे ख़बरदार, चन्द तारा लए उठाईआ। जगत हदीसा वेख कुरान, सच निशाना इक दृढ़ाईआ। हक़ हकीकी इक ईमान, अमाम इक्को नज़री आईआ। ईसा मूसा मुहम्मद संग चार यार करे ग़ुलाम, गुरबत सब दी मेट मिटाईआ। नानक गोबिन्द वेखे मार ध्यान, सचखण्ड वासी सच्चा माहीआ। कलिजुग अन्तिम चारों कुण्ट होए वैरान, खेड़ा नज़र कोई ना आईआ। कूड़ी क्रिया चढ़या तुफ़ान, जीव जंत दए रुढ़्हाईआ। आत्म परमात्म दस्से ना कोई ज्ञान, गुर शब्द ढोला कोई ना गाईआ। अमृत रस मिले ना कोई ज़बान, आत्म रस ना कोई चखाईआ। अनहद राग सुणे ना कोई कान, गा गा थक्की सर्ब लोकाईआ।

जीव जंत होए बेईमान, बेवा होई सुरत सवाणी शब्द कन्त ना कोई हंढ्ढाईआ। पुरख अबिनाशी वेखणहारा चतुर सुघड़ सुजान, बिन नैणां वेख वखाईआ। कलिजुग अन्तिम हो प्रधान, जोती जामा वेस वटाईआ। निहकलंक बण बलवान, बल आपणा आप रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड बैठा भेव चुकाईआ। सचखण्ड बैठा एकँकार, अक्ल कला अख्वाइंदा। कलिजुग कूड़ी क्रिया करे ख्वार, सतिजुग साचा राह जणाइंदा। भगत भगवान दए अधार, आत्म परमात्म मेल मिलाइंदा। साची सख़ीआँ मंगलाचार, गीत गोबिन्द अल्हाइंदा। काग़ज़ कलम शाही रोवे ज़ारो ज़ार, नेत्र नीर सर्ब वहाइंदा। कलमा भुलया सर्ब संसार, नाम सति मंत्र नज़र किसे ना आइंदा। घर घर दिसे धूंआँधार, जगत अन्धेरा इक्को छाइंदा। कूड़ी क्रिया वणज वपार, साचा हट्ट ना कोई चलाइंदा। चारे खाणी होई ख्वार, चारे बाणी बाण ना कोई लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निरगुण आपणा फेरा पाइंदा। निरगुण पाए आपणा फेरा, वेद व्यास ध्यान लगाईआ। ईसा कहे परवरदिगार मेरा, बेपरवाह नज़र ना आईआ। मुहम्मद कहे मेरा बन्न्हे बेड़ा, आमाम अमामा आपणा रंग वखाईआ। नानक कहे पुरख अकाल बण आपणा चुकाए हक़ निबेड़ा, तूं मेरा मैं तेरा तेरा मेरा इक्को घर वसाईआ। गुर गोबिन्द कहे पुरख अकाल मेरा सम्बल नगर वसाए खेड़ा, कीता कौल पूर कराईआ। कलिजुग मेटे झूठा झेड़ा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कमाईआ। साची करनी करे मात, करता पुरख दया कमाइंदा। सतिजुग साची देवे दात, दाता दानी दया कमाइंदा। आत्म परमात्म इक्को ज़ात, वरन गोत ना कोए रखाइंदा। नेड़ ना आए नार कमज़ात, मन वासना दूर कराइंदा। इक्को प्याला आबे हयात, अमृत रस मुख चुआइंदा। दूई द्वैती पर्दा लाहे कायनात, काया काअबा इक वखाइंदा। निउँ निउँ सजदा करे आदाब, सीस जगदीश इक झुकाइंदा। नज़री आए हक़ जनाब, मुकामे हक़ डेरा लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप समझाइंदा। साचा खेल सच्चा शहिनशाह, हरि सतिगुर आप जणाईआ। सचखण्ड वसे बेपरवाह, तख्त निवासी डेरा लाईआ। थिर घर सुत दुलारा रिहा बहा, पूत सपूता गोद उठाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सेव रिहा कमा, सेवा इक्को इक जणाईआ। जुग चौकड़ी कोटन काल गए विहा, थिर कोए रहिण ना पाईआ। कलिजुग अन्तिम वेला गया आ, लेखा लेखे सच्चा पाईआ। सतिजुग साचा बणे मलाह, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी देवे इक्को राह, दीन मज़्हब ना कोए लड़ाईआ। एका मन्दिर दए वखा, शिवदुआला मठ्ठ मसीत गुरुदुआरा इक्को नज़री आईआ। एका कलमा दए पढ़ा, कायनात करे शनवाईआ। एका मंत्र दए समझा, नमो सति सति एका ढोला गाईआ।

एका बीज दए बिजा, लख चुरासी काया खेत हल चलाईआ। साचा सोहला दए गा, गा गा आपणी ख़ुशी मनाईआ। जन भगतां हौला भार दए करा, सिर आपणे भार उठाईआ। नाभी कँवल दए उलटा, अमृत झिरना इक झिराईआ। पंज तत्त विकारा दए दबा, काम क्रोध लोभ मोह हँकार रहिण ना पाईआ। आसा तृष्ना दए मिटा, हउमे हंगता गढ़ तुड़ाईआ। नज़री आए इक्को पाक ख़ुदा, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। सो पुरख निरँजण वेस वटा, हरि पुरख निरँजण पर्दा दए उठाईआ। एकँकारा दर खुल्हा, आदि निरँजण करे रुशनाईआ। अबिनाशी करता फेरा पा, श्री भगवान सच निशान रिहा झुलाईआ। पारब्रह्म प्रभ लेखा जाणे थाउँ थाँ, ब्रह्म मेला सहिज सुभाईआ। आत्म परमात्म एका घर दए वखा, घर घर विच कुण्डा लाहीआ। दीआ बाती इक जगा, कमलापाती ख़ुशी मनाईआ। अमृत बूँद स्वांती दए प्या, अग्नी तत्त बुझाईआ। साची दाती झोली देवे पा, नाम निधाना इक वरताईआ। सतिजुग साचे फड़े बांह, पल्लू आपणी गंढ्ढ पवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिजुग साचा संग रखाईआ। सतिजुग तेरा साचा लहिणा, तेरी झोली पाइंदा। भगतां मेला करना नैणां, नैण नैणां नाल मिलाइंदा। भाणे अन्दर सदा रहिणा, साचा भाणा आप समझाइंदा। ग़रीब निमाणयां अन्दर वड़ के बहिणा, माण अभिमान ना कोए जणाइंदा। कूड़ी क्रिया नज़र ना आए कोई गहिणा, सति धर्म वस्त्र इक पहनाइंदा। भगत दुआर जा जा चरणी ढहिणा, जो जो हरि हरि नाम ध्यााइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिजुग सच सच समझाइंदा। सतिजुग सुणया ला कर कन्न, हरि जू आप जणाईआ। रसना कहे धन्न धन्न, धन्न तेरी वड्याईआ। मेरा बेड़ा दित्ता बन्न्ह, भगतां संग मिलाईआ। तेरे भगत साचे जन, दो जहान करन रुशनाईआ। एथे ओथे कोई ना देवे डंन, तेरी इक्को ओट तकाईआ। जुग चौकड़ी सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग वारो वारी घड़े लए भन्न, घड़न भंनणहार आपणी खेल कराईआ। समरथ पुरख सुआमी सदा निहकामी अन्तरजामी तेरा कहिणा लईए मन्न, दूजी ओट ना कोए तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा हुक्म इक समझाईआ। साचा हुक्म धुर फ़रमाणा, सचखण्ड निवासी आप जणाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी होवे इक्को राणा, दूसर सीस ताज ना कोए टिकाइंदा। चार वरन गाए सच्चा गाणा, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश आप पढ़ाइंदा। इक्को मन्दिर सच दुआर नज़री आउणा, दूजा घर ना कोए वखाइंदा। इक्को अमृत पीणा खाणा, रसना रस ना कोए वड्याइंदा। इक्को इष्ट श्री भगवाना, दूजी दृष्ट ना कोए जणाइंदा। आत्म परमात्म सच तराना, तुरीआ राग नाद सुणाइंदा। योद्धा सूरबीर बली बलवाना, हुक्म हाकम आप मनाइंदा। सतिजुग साचे बन्न्हे गाना, साचा सगन मनाइंदा। बीस बीसा करे प्रधाना, सच प्रधानगी इक कमाइंदा। जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक दृढ़ाइंदा। साची सिख्या सिरजणहार, सिर सिर आप जणाईआ। सतिजुग रहिणा ख़बरदार, आलस निंद्रा ना कोए रखाईआ। नाता तुटे चार यार, पंचम मिले माण वड्याईआ। चौथे जुग आई हार, चारों कुण्ट दए दुहाईआ। चारे वरन होए ख्वार, चारे बाणी भेव ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप जणाईआ। साचा हुक्म सच संदेसा, सति सतिवादी आप जणाइंदा। दो जहाना इक नरेशा, पुरख अकाल नाउँ धराइंदा। हुक्मे अन्दर रखे ब्रह्मा विष्न महेषा, शंकर आपणे राह चलाइंदा। इक जणाए सच आदेसा, निउँ निउँ सीस सर्ब निवाइंदा। जुग चौकड़ी करदा आया आपणा पेशा, निरगुण सरगुण सेव कराइंदा। कलिजुग अन्त श्री भगवन्त जन भगतां करे हेता, मिल मिल आपणा रंग रंगाइंदा। आत्म परमात्म ईश जीव जगदीश ब्रह्म पारब्रह्म खोल्हे भेता, पर्दा दूई आप चुकाइंदा। लहिणा देणा चुके औलीआ पीर शेख़ा, मुल्लां मुसायक कोई रहिण ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिजुग झोली साची आप भराइंदा। सतिजुग तेरी साची झोली, एका नाम भराईआ। जगत विद्या तेरी गोली, एका नाम दए वड्याईआ। सुरती शब्द फलवाड़ी मौली, रुत्त बसन्ती इक सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराईआ। रुत्त बसन्ती मौले रुत्त, रुत्त रुतड़ी आप महकाइंदा। सतिजुग साचे साहिब सच्चा गया तुठ, तेरी तृष्ना तृखा बुझाइंदा। अमृत जाम प्याए घुट, रस इक्को इक वखाइंदा। कलिजुग कूड़ा कढ्ढे कुट, काम क्रोध लोभ मोह हँकार नज़र ना आइंदा। तेरी धार विच्चों तेरा रूप पए फुट्ट, मात पित ना कोए बणाइंदा। ना कोई पंज तत्त दिसे बुत्त, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सतिजुग साचा राह, बण रहबर आप जणाइंदा।

१२ मग्घर २०१९ बिक्रमी पिण्ड जट्टा ज़िला गुरदासपुर

सति पुरख तेरा दरबार, घर सच वज्जे वधाईआ। शाहो भूप सच सिक्दार, शहिनशाह तेरी वड्याईआ। तेरा हुक्म अगम्म अपार, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। दोए जोड़ करां निमस्कार, चरण कँवल ध्यान लगाईआ। मंगां मंग बण भिखार, दर दरवेश अलख जगाईआ। सतिजुग रोवे करे पुकार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। मैनूं तेरे उत्ते आवे ना कोई एतबार, अछल छल तेरी वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सद्दे दर दुआर, घर आपणे रिहा बहाईआ। कलिजुग वेखी करनी

कार, चारों कुण्ट खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे आस रखाईआ। सतिजुग कहे मेरे सुल्तान, तेरे हथ्थ मेरी वड्याईआ। मैं बालक बाल अंझाण, मेरी चले ना कोए चतुराईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर मैनूं देवण आपणा दान, मेरी झोली मात भराईआ। रसना कहिण साडी पिछली गई कलाम, अग्गे कलमे तेरे वड्याईआ। नाता तुटा शरअ ईमान, शरीअत करे ना कोए लड़ाईआ। इष्ट देव ना कोए मनाण, निउँ निउँ सीस ना कोए झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, गुर अवतारां दे सुणाईआ। गुर अवतारां दे फ़रमाणा, सच्चे सच तेरी वड्याईआ। सारे कहिण मन्नीए तेरा भाणा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। चार जुग दा भुल्लीए गाणा, पूरब राग ना कोए सुणाईआ। सारे मन्नीए इक भगवाना, दूजा इष्ट ना कोए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मेरी पूरी आस कराईआ। साहिब सतिगुर प्या हस्स, आपणी ख़ुशी मनाइंदा। गुर अवतारां देवां दस्स, धुर धुर हुक्म सुणाइंदा। पिछला लेखा करो बस, बसता सर्ब बंधाइंदा। पन्ध मुकाया नठ्ठ नठ्ठ, वेला अन्तिम आइंदा। चरण कँवल गए ढठ्ठ, दर साचा आप सुहाइंदा। देवणहारा शब्दी मति, गुरमती आप जणाइंदा। आदि जुगादी कमलापति, कँवल नैण खेल खलाइंदा। जिस बणाई आपणी रत, रती रत नाल मिलाइंदा। सो साहिब जाणे मितगत, गतमित आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप जणाइंदा । साचा हुक्म गुर अवतार, पीर पैगम्बर आप जणाईआ। सारे बोलो इक्को वार, इक्को ढोला गाईआ। पिछली करनी प्रभ दी झोली रहे डार, आपणी गंढ्ढ ना कोए बन्हाईआ। अन्तिम डिगे मूँह दे भार, नेत्र नैण ना कोए उठाईआ। चार यारी होई ख्वार, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। लख चुरासी होई बीमार, तबीब नज़र कोए ना आईआ। धनंतर रोवे ज़ारो ज़ार, मेरी चले ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा हुक्म आप मनाईआ। साचा हुक्म इक्को एक, एका एक जणाइंदा। सारे रखो इक्को टेक, एका दर बहाइंदा। पिछला चुक्के सब दा लेख, लेखा कोए रहिण ना पाइंदा। लोकमात करे ना कोई हेत, सिख गुर रूप ना कोए वखाइंदा। मुरीद मुर्शद ना लए वेख, मुर्शद मुरीद नज़र कोए ना पाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग छोटे बाले बण के खेडां आए खेड, पिछली खेड सर्ब भुलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप दृढ़ाइंदा। सुणो हुक्म धुर फ़रमाणा, धुर दरबारी आप जणाईआ । रल मिल गाओ इक्को गाणा, सोहँ ढोला रिहा सुणाईआ। चरण कँवल ध्यान लगाओ श्री भगवाना, दूजा दर ना कोए वड्याईआ। सतिजुग साचे दयो ब्याना, रसना जिह्वा नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी धार आप समझाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे कहिण, कह कह हाल सुणाईआ। सतिजुग तेरा सच्चा सैण, पुरख अकाल इक अख्वाईआ। जन भगतां खोल्हे नेत्र नैण, निज नेत्र करे रुशनाईआ। आदि अन्त आवे लैण, दो जहानां फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ । गुर अवतार पीर पैगम्बर सतिजुग साचे रहे आख, इक्को इक जणाईआ। चार जुग असीं बणे रहे शाख़, पत डाली मात महकाईआ। लख चुरासी जीव जंत देंदे रहे भविख्त वाक्, दाता दानी सर्ब समझाईआ। कलिजुग अन्तिम प्रगट होवे पाकी पाक, पाक रसूल फेरा पाईआ। परवरदिगार खोल्हे ताक, बंद कवाड़ा इक दृढ़ाईआ। पुरख अबिनाशी पार किनारा जाणे घाट, साचे पत्तण बहे सच्चा माहीआ। चार जुग दी मेटे वाट, कलिजुग लेखा दए चुकाईआ। अग्गे सुणाए आपणी गाथ, साचा ढोला इक्को गाईआ। सतिजुग लाए साचा मात, सच सुच्च करे पढ़ाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर रल मिल देण तेरा साथ, तेरा सगला संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा हुक्म आप वरताईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर हो तैयार, सच सच रहे जणाईआ। सतिजुग तेरा सति विहार, सति पुरख निरँजण रिहा लिआईआ। वारो वार कटदे गए सर्ब वगार, बण वगारी फेरा पाईआ। अन्तिम सारे गए हार, हरि जू आपणी खेल कराईआ। रसना जिह्वा आत्म परमात्म पा ना सकी सार, पढ़ पढ़ थक्की सर्ब लोकाईआ। एका इष्ट ना सके वखाल, दृष्ट जगत ना कोए खुल्हाईआ। अन्तिम आया सर्ब ज़वाल, ज़ेर ज़बर करे सफ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची बणत आप बणाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां दित्ता साथ, बण साथी संग निभाईआ। श्री भगवान गाए गाथ, सोहँ ढोला आप प्रगटाईआ। कोटन कोटि मन्नण त्रलोकी नाथ, सीस जगदीश अग्गे ना कोए उठाईआ। कोटन कोटि सीस निवाइण राम बेटा दस्राथ, दहि दिशा ना कोए चतुराईआ। ईसा मूसा मुहम्मद परवरदिगार वखावे आपणी ज़ात, नूर ज़हूर इक दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सतिजुग तेरी वंड वंडाईआ। धन्न भाग मेरी वंडी वंड, सतिजुग साचे सीस झुकाया। गुर अवतार पीर पैगम्बर चाढ़्हन रंग, प्रेम रंगण नाल मिलाया। दो जहान श्री भगवान तेरा गावण छन्द, विष्न ब्रह्मा शिव ढोला अल्हाया। भगत भगवन्त आत्म परमात्म मिले अनन्द, अनन्द अनन्द विच धराया। चौदां लोक चढ़े इक्को चन्द, चौदस चन्द मुख भवाया। करे प्रकाश कोटन ब्रह्मण्ड, अन्ध अन्धेर मिटाया। जोती जोत सरूप हरि, आपणी किरपा एको कर, कर किरपा वेख वखाया। सतिजुग कहे मैं तेरा दास, बण सेवक सेव कमाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां मेरी पूरी कीती आस, आसा पुन्नी सहिज सुखदाईआ। लोकमात धरत धवल बिन

रूप रंग करां वास, नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दित्ता साचा वर, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। लोकमात वेखां आ, नेत्र नैण नैण उठाईआ। तेरे हुक्म दा मैनूं चा, चाउ घनेरा इक जणाईआ। साचा मार्ग दयां लगा, सच सुच्च मिले वड्याईआ। साचे भगतां चरणी डिगां जा, धूढ़ी टिक्का मस्तक लाईआ। ओह मेरी पकड़न बांह, मैं ग़रीब निमाणयां गले लगाईआ। निथाव्याँ देवां साचा थाँ, थान थनंतर इक वखाईआ। बिन पुत्रां रोवे कोई ना माँ, जगत रंडेपा ना कोए हंढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दित्ता सच्चा वर, मेरी आसा पूर कराईआ । मेरी आसा पूरी कर करतार, मेरा संग निभाया। मैं लख चुरासी करां विचार, घर घर आपणा फेरा पाया। गुरमुखां जा के करां दीदार, नेत्र नैण नैण मिलाया। आपे आपणा जा के दस्सां हाल, गल विच पल्लू एका पाया। तुसां रहिणा मेरे नाल, दूजा संग ना मोहे भाया । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरिजन साचे संग रखाया। हरि जू कहे बोल जैकार, जै जैकार इक जणाईआ । साचा भगत सच्चा सरदार, सचखण्ड बैठा आसण लाईआ। शहिनशाह खेल करे अपार, हुक्म हाकम आप जणाईआ। चार यारी कर ख्वार, पंचम देवे माण वड्याईआ। पंचम पंच कर परवान, धुर फ़रमाणा इक सुणाईआ। पहलों खिच्चे विच्चों आप जहान, दरगाह साची संग रखाईआ। सचखण्ड बणाए आप विधान, नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग तेरा राज जोग दए समझाईआ। राज जोग सचखण्ड, सचखण्ड निवासी आप जणाइंदा। जिउँ ब्रह्मे वंडी वंड, सिँघ पाल सीस छत्र झुलाइंदा। जिउँ शंकर दुआरे चढ़या चन्द, जगत जगदीशा नूर धराइंदा। जिउँ इन्द्र मुकया पन्ध, मनजीता माया ममता मोह चुकाइंदा। जिउँ सवरन माणे इक अनन्द, प्रभ चरण ध्यान लगाइंदा। जिउँ गुरदयाल सचखण्ड जा के पाई वंड, साडी कीती हथ्थ ना क्यों फड़ाइंदा। सतिजुग मंगी तैथों मंग, तिन्न जुग सोया वक्त लंघाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिजुग तेरा सच विधान, पुरख अबिनाशी आप जणाइंदा। सच विधान श्री भगवान, एका एक बणाईआ। एका हुक्म धुर फ़रमाण, सच संदेसा दए सुणाईआ। विष्नूं बणे बाल अञ्याण, बण सेवक सेव कमाईआ। ब्रह्मा जोती मिले आण, गुरमुख साचा सोभा पाईआ। शंकर कहे मेरी होई कल्याण, कलिजुग अन्तिम वज्जी वधाईआ। सुरप्त कहे मेरा लग्गे चरण ध्यान, चरण कँवल मिले वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा भेव आप चुकाईआ। साचा भेव श्री भगवान, हरि जू हरि हरि आप चुकाइंदा। पंचम कर दर परवान, नाम परवाना हथ्थ फड़ाइंदा। लोआँ पुरीआँ दे ज्ञान, सच संदेसा इक सुणाइंदा। खेले खेल दो

जहान, दोए दोए धारा आप वखाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर इकठ्ठे कीते आण, सब दा लेखा आप मुकाइंदा। कूड़ा झुल्ले ना कोए निशान, कलिजुग कूड़ कुड़यारा रहिण ना पाइंदा। सतिजुग साचे कर परवान, सत्त रंग निशाना इक उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचे तख्त आप वड्याइंदा। साचा तख्त सच्ची सरकार, साची रय्यत नाल रलाईआ। साचा हुक्म करे विचार, साची सख्सीअत लए प्रगटाईआ। साचा देवे इक आधार, नाम अहिमीअत इक जणाईआ। दूजा अवर ना कोए वपार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग देवे माण वड्याईआ। सतिजुग तेरा होए माणा, हरि सतिगुर आप जणाइंदा। तख्ते बहे इक्को राणा, दूजा नज़र कोए ना आइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी गाए साचा गाणा, श्री भगवान आप सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा मार्ग आप जणाइंदा। साचा मार्ग लाए आप, सतिजुग तैनूं दए वड्याईआ । सृष्ट सबाई माई बाप, लख चुरासी वेख वखाईआ। नव नौ दा कराए जाप, जीवण जुगत दए जणाईआ। आत्म परमात्म सच्चा पाठ, इक्को अक्खर दए समझाईआ। चरण कँवल बंधाए नात, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाईआ। कूड़ी क्रिया नाता तोड़ सज्जण साक, सगला संग आप अख्वाईआ । निज नेत्र खोल्ह ताक, अन्ध अन्धेर दए मिटाईआ। भगत भगवान निभाए साथ, बण संगी सेव कमाईआ। सतिजुग पूरी करे आस, आसा आपणी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा भेव आप जणाईआ। सतिजुग कहे मैं बाला निक्का, बलहीण दए दुहाईआ। कवण चलाए साचा सिक्का, कूड़ी क्रिया करे सफ़ाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी लख चुरासी रस जाणे फिका, अमृत रस नज़र कोए ना आईआ। हउमे हंगता मस्तक लग्गा टिक्का, सच सुच्च ना कोए दृढ़ाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी पढ़ पढ़ सुणौण चिट्ठा, चित विच ना कोए वसाईआ। गुरू बण बण बणौण आपणा हिस्सा, घर घर हिँसा करे लड़ाईआ। जगत पीसणी कलिजुग पीसा, बचया कोई नज़र ना आईआ। सच ना पढ़े कोई हदीसा, कलमा नबी ना कोए अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। सतिजुग कहे मैं बाला छोटा, बाहू बल ना कोए रखाइंदा। कलिजुग वेखो कूड़ा मोटा, चारों कुण्ट फेरा पाइंदा। जूठयां झूठयां साधां सन्तां नाल लै के कसी फिरे लंगोटा, उच्ची कूक कूक सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तुध बिन बल ना कोए रखाइंदा। सतिजुग कहे मेरी निक्की जवानी, जोबन नज़र कोए ना आईआ। चारों कुण्ट कूड़ी क्रिया होई वैरानी, धीरज धीर ना कोए धराईआ। कर किरपा दे सच निशानी, दर इक्को मंग मंगाईआ। पुरख अबिनाशी कर

मेहरवानी, मेहरवान दया कमाईआ। सोहँ अक्खर पढ़नी बाणी, बाण निराला तेरे हथ्थ फड़ाईआ। भगतां उत्तों जावीं कुरबानी, आप आपणा भेंट चढ़ाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। सतिजुग बाला प्या रो, नेत्र नैणां नीर वहाइंदा। जिन्ना चिर मेरे नाल चरण ना देवें छोह, मेरा मन ना धीर धराइंदा। मैं तेरे वैराग आपणा आप लवां कोह, तुध बिन चैन कोए ना पाइंदा। कर प्रकाश दे साची लोअ, निरगुण तेरी जोत आस रखाइंदा। दरस दिखा अग्गे हो, हौका वड्डा भर जणाइंदा। पुरख अबिनाशी दया कर सच सुणाए सो, भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा। सतिजुग साचे रखणा याद तेरा लहिणा पाए झोली छब्बी पोह, संसा रोग ना कोए वधाइंदा। इक्को देवे ढोआ ढो, धुरदरगाही आप रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर तेरे हथ्थ टिकाइंदा। सतिजुग बाला नेत्र वहाए नीर, अक्ख अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। मेरी बदल आप तकदीर, बेपरवाह सचे माहीआ। हथ्थ फड़ा इक शमशीर, शरअ मेटे थाउँ थाईंआ। कलमा दे बेनज़ीर, कलाम तेरी इक इलाहीआ। दीनां मज़्हबां तोड़ ज़ंजीर, ज़रा ज़रा दे कटाईआ। चोटी चढ़ इक अख़ीर, आख़र आपणा हुक्म मनाईआ। सब दी इक्को वार पढ़ तकबीर, मुल्लां शेख़ पन्ध मुकाईआ। मेरे साहिब मेरा होणा दस्तगीर, दस्त दस्त नाल मिलाईआ। दर तेरे कढ्ढां इक लकीर, लाअनत पए सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सद चलां तोहे रज़ाईआ। सद चलां तेरी रज़ा, रहमत रहमान इक कमाईआ। नेड़ आए ना कोई कज़ा, कुदरत कादर वेख वखाईआ। तेरे दरस इक मज़ा, दीन मज़्हब ना कोए लड़ाईआ। वेले अन्त ना दईं सज़ा, अभुल भुल्ल बख्शाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सच रिहा समझाईआ। सतिजुग दस्सां सच असूल, बीस बीसा राह तकाइंदा। जवाब देवां इक माअकूल, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। जुग जुग लहिणा देणा ना जाए भूल, अभुल आपणा खेल कराइंदा। बिन भगतां किसे हथ्थ ना आए अर्ज़ तूल, आपणा रकबा ना किसे जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा इक सुणाइंदा। सच संदेसा दे भगवान, इक्को इक जणाईआ। वीह सौ वीह बिक्रमी देवे धुर फ़रमाण, धुर दी मोहर लगाईआ। बदली करे ना कोई विच जहान, बदला सब दा रिहा चुकाईआ। लेखा लिखाए जगत विधान, नव खण्ड राज जोग कवण धार वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचे देवे दान, लोकमात करे प्रधान, हथ्थ फड़ाए सच निशान, सीस झुकौण राज राजान, शाह पातशाह शहिनशाह आपणा हुक्म मनाईआ।