१३ मग्घर २०१९ बिक्रमी जसवन्त सिँघ नाल गोष्ट रमदास ज़िला गुरदासपुर
री सख़ी दस्स आपणा कन्त, कवण गृह वसे सच्चा माहीआ। कवण चोली चाढ़्हे रंगत, रंग उतर कदे ना जाईआ। कवण बिध बणाए बणत, घड़न भंनणहार बेपरवाहीआ। कवण नाम जणाए मंत, अन्तर आपणी बूझ बुझाईआ। गढ़ तोड़ हउमे हंगत, हँ ब्रह्म करे रसाईआ। नाता तोड़ लख चुरासी जीव जंत, आपणी सेज लए बहाईआ। कोई भेव ना जाणे पांधा पंडत, ज्ञानी ध्यानी सार कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कवण दुआरे मिले वर, वर सच्चा इक्को माहीआ। री सख़ी दस्स साची बात, मैं पुच्छण घर आईआ। कलिजुग कोझी कमली होई नार कमजात, कन्त कन्तूहल नज़र ना आईआ। मैं फिर फिर थक्की दीन मज़्हब विच ज़ात पात, चारों कुण्ट नेत्र नैणां नीर वहाईआ । मेरी झोली किसे ना पाई सच्ची दात, मिले मेल सच्चे माहीआ। अन्दर वड़ वड़ करे मेरे नाल बात, बंद ताकी कुण्डा लाहीआ। बिन रसना जिह्वा सुणाए गाथ, बत्ती दन्द ना कोए हिलाईआ। मैनूं निरगुण जोत करे प्रकाश, घर साचा चन्द चढ़ाईआ। सद वसे मेरे पास, दिवस रैण विछड़ ना जाईआ। मैं अन्त होई निरास, सख़ी सहेली मेरा सज्जण नज़र किते ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सख़ीआँ नाल सख़ीआँ मेला घर इक्को इक रसाईआ। दस्स सख़ी उह साचा मीत, जिस घर साचे डेरा लाइंदा। आदि जुगादी इक्को रीत, जुग जुग वेस वटाइंदा। सदा सुहेला सदा अतीत, त्रैगुण विच कदे ना आइंदा। कोझयां कमल्यां नाल करे प्रीत, फड़ बाहों गोद बहाइंदा। नानक निरगुण दस्सी साची रीत, लख चुरासी जीव जंत समझाइंदा। मेरा तेरा साहिब इक अनडीठ, नेत्र जगत नज़र किसे ना आइंदा। जिस दे गाउँदे गए गीत, सो गोबिन्द सचखण्ड डेरा लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सख़ीआँ खेल कराइंदा। सख़ी कहे आ सुण प्यारी, मैं आपणा हाल सुणाईआ। जुग जुग रही मात कुआरी, कोई कन्त मिल्या ना मेरा माहीआ। आउँदी जांदी रही वारो वारी, लख चुरासी फेरा पाईआ। अज्ज रविदास आई मिलण दी वारी, घर मेला सहिज सुभाईआ। नाता तुटे जगत विभचारी, दुखी दु:ख दर्द रहे ना राईआ। मिले महल अटल मुनारी, मिल सन्तां सोझी पाईआ। जिथ्थे वसे मीत मुरारी, निज घर बैठा डेरा लाईआ। मेरी खुल्हण वाली ताड़ी, लहिणा देणा चुके पिच्छे अगाड़ी, अग्गे इक्को नज़री आईआ। सन्तां कोलों पुछे सख़ी आप बण कुँवारी, मेरा माही देणा मिलाईआ। मैं जा के चरण कँवल करां निमस्कारी, निउँ निउँ सजदा सीस झुकाईआ। जिस नूं कहिन्दे बेअन्त बेऐब परवरदिगारी, मुकामे हक़ डेरा लाईआ। सचखण्ड वसे निरगुण जोत निरँकारी, निरगुण आपणा तख्त बणाईआ। अन्दरे अन्दर मेल मिलाउणा नज़र ना आए जीव संसारी, जीवण जुगत
इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सख़ी सख़ीआँ संग रलाईआ। आ सख़ी वेख मेरा सज्जण, घर घर विच वसे माहीआ। आदि जुगादि परदे कज्जण, जन भगतां सेव कमाईआ। चरण धूढ़ी देवे मजन, दुरमति मैल धवाईआ। एथे ओथे परदे कजण, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। अनहद नाद अनादी ताल ओथे वज्जण, ताल तलवाड़ा इक्को इक जणाईआ। कूड़ कुड़यार जगत विभचार घर छड्ड छड्ड भज्जण, जिस घर वसे मेरा माहीआ। जुग जन्म दी विछड़ी आपणी गोद बहाए सज्जण, सख़ी सुरती शब्दी जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सख़ी सख़ी नाल मिलाईआ। सख़ी नाल सख़ी मेला, हरि सतिगुर आप कराइंदा। इक्को घर वखाए गुरु गुर चेला, गुर गोबिन्द राह चलाइंदा। सन्त साजण वेख वखाए धाम नवेला, निज नेत्र भेव जणाइंदा। सख़ी सख़ी मिलण दा आया वेला, मग्घर तेरां रुत्त सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सगला संग आप निभाइंदा। सख़ी नाल सख़ी करे प्यार, मींढी सीस इक गुंदाईआ। दोहां विचोला बणया निरँकार, निरगुण सरगुण मेला लए मिलाईआ। फेरे मारे वारो वार, दो जहानां आवे जावे चाईं चाईंआ। लख चुरासी विच्चों लए उठाल, अन्दर वड़ वड़ बूझ बुझाईआ। नाता तोड़ काल महाकाल, दीन दयाल दया कमाईआ। घर विच घर सच्ची धर्मसाल, धुर दरबारा दए वखाईआ। जागत सोवत उठत बैठत वसे नाल, सदा सद अंगीकार आप हो जाईआ। सख़ी सख़ी वल वेख हो निहाल, बिन सख़ीआँ हरि जू घर किसे ना जाईआ। लख चुरासी रही भाल, जीव जंत कोटन कोटि जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सख़ीआँ नाल सख़ी रंग सख़ावत इक्को इक जणाईआ। सख़ी वेख चढ़या रंग, रंग रंगीला आप चढ़ाइंदा। आत्म माणे इक पलँघ, सेज चरणां हेठ दबाइंदा। उत्ते बैठ सूरा सरबँग, आपणा हुक्म मनाइंदा। ना कोई सूरज ना कोई चन्द, जोती नूर डगमगाइंदा। ना कोई गीत ना कोई छन्द, ना कोई ढोला राग अल्हाइंदा। आदि पुरख अबिनाशी करता सूरा सरबँग, साहिब सुल्तान सच सिँघासण पुरख अबिनाशण आपणा डेरा लाइंदा। सख़ीआँ अन्दर सतिगुर जाए लँघ, चोरी चोरी आपणा कुण्डा लाहइंदा। रहिण ना देवे मात गंढ्ढ, घुंडी आपणी हथ्थीं खुलाइंदा। मुख चेहरा वेखे नक्क बलाक मथ्थे चन्द, जोती नूर डगमगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सख़ीआँ घर सख़ी आपणा फेरा पाइंदा। सख़ी वेख मेरा सुल्तान, सुत्यां लए जगाईआ। आदि जुगादी सच्चा काहन, साची गोपी लए प्रनाईआ। इक्को मिल्या हाणी हाण, आदि जुगादि ना मरे ना जाईआ। नेत्र खोल्ह करो पछाण, बिन नेत्रां नज़र किसे ना आईआ। लख चुरासी जीव जगत होया अञ्याण, हरि का भेव कोए ना पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर दे दे गए
ब्यान, लिख लिख लेखा मात समझाईआ। साहिब सतिगुर निरगुण दाता पुरख बिधाता गुरमुख विरली सख़ी मिले आण, जिस सिर आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सख़ी नाल सख़ी साथ, सगला संग आप निभाईआ। हथ्थां नाल मिलाए हथ्थ, सौदा हथ्थो हथ्थ चुकाईआ। अन्दर बाहर पुरख समरथ, हाज़र हज़ूर फेरा पाईआ। जुग जन्म दे विछड़े होया इकठ्ठ, इकठ्ठा पैंडा रिहा मुकाईआ। अन्दर वड़ के गेड़े उलटी लठ्ठ, लठ्ठ लठ्ठ नाल भवाईआ। गोबिन्द मार्ग एका दस्स, नानक निरगुण करे पढ़ाईआ। पुरख अकाल आया नस्स, जोती जाता वेस वटाईआ। अगला हाल दस्सणों करे बस, अल्फ़ ये ना कोए पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हथ्थ नाल हथ्थ रिहा मिलाईआ। तेरां मग्घर साची थित, जोगी जुगत हथ्थ ना आईआ। भगत भगवन्त इक्को हित्त, हितकारी वेख वखाईआ। लेखा जाणे नित नवित्त, निज घर बैठा डेरा लाईआ। अग्गे दस्से ते निकले फिक, फिकरा हक़ ना कोए समझाईआ। माणस जन्म जन लए जित्त, गुर सतिगुर दर्शन पाईआ।
जल तरंग उपजे तरंग, जल ही विच समाईआ। तरंग अन्तिम होवे भंग, गुरमुख भंग रूप ना कदे वखाईआ। एथे ओथे सदा रहे अनन्द, अनन्द मंगल इक्को गाईआ। पुरख अकाल दा सच्चा चन्द, गुरमुख इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कोटन कोटि तरंग, सन्तां दे चरणां हेठां रखाईआ। तरंग तरंग दी देवे कोई की मिसाल तरंग, मातलोक खेल कराइंदा। गुरमुखां चढ़े अगम्मी रंग, हरि सतिगुर आप चढ़ाइंदा। गुरमुख आवे जावे निशंग, एथे ओथे इक्को घर सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां पूरी करे उमंग, आपणी उमंग भगतां अग्गे रखाइंदा। काल दयाल प्रभ की माया, अचरज खेल आप कराईआ। जप तप हठ, सति संजम नेम बणाया, जोग अभ्यास नाल रलाईआ। टूणा जादू मढ़ी मसाण भूत प्रेत जिंन ख़बीस राह चलाया, हुक्मे हुक्म सर्ब भवाईआ। सब दे उत्ते आपणा मंत्र नाम रखाया, पृथ्मी आकाश आपणे हुक्म चलाईआ। बीर बेताल बन्न्ह वखाया, हाकन डाकन सिर मुंडवाईआ। अंचनी कंचनी हुक्म जणाया, सकती भुगती भुल्ल कदे ना जाईआ। इक्को डण्डा सन्तां हथ्थ फड़ाया, सब दी करन सफ़ाईआ।
सो सुणे जिस सुणाए आप, रसना जिह्वा कहिण ना जाईआ। काया मन्दिर अन्दर देवे जाप, निरगुण आपणी करे पढ़ाईआ।
आत्म परमात्म सच्चा पाठ, दूसर राह ना कोए जणाईआ। सो नाम सतिगुर पूरा देवे आपणी दात, जिस नाम दी सिफ्त करे लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा नाम सतिगुर प्यार, सदा सहाई अन्दर बाहर, खेले खेल गुप्त ज़ाहर, बिन गुरमुखां हथ्थ किसे ना आईआ। नाम वस्त सदा अनडिठ, नेत्र नैण नज़र ना आईआ। अन्दरे अन्दर बदले करवट, आप आपणा पर्दा लाहीआ। दूई द्वैत मेट फट्ट, बजर कपाटी दए तुड़ाईआ। अग्गे वज्जे अनहद सट्ट, सच नगारा इक सुणाईआ। निरगुण जोत कर प्रकाश, साचे घर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे आपणा वर, चरण कँवल वखाए साचा घर, घर सच्चा इक्को नाम वधाईआ। मंज़ल विच ना होए रुकावट, अद्धविचकार ना कोए रखाईआ। दो जहान चलदयां होए ना थकावट, थक्क जाए ना पांधी राहीआ। कूड़ी नेड़ ना आए बनावट, सच सुच्च मिले वड्याईआ। सन्तां कोल इक सख़ावत, मेहर नज़र नज़र उठाईआ। नौ दुआरे होए ना कोए बग़ावत, पंज चोर ना करे लड़ाईआ। सतिगुर अन्दर वड़या रहे महावत, नाम नेज़ा हथ्थ उठाईआ। नाल रखे सदा सही सलामत, सहिज सहिज आपणा हुक्म मनाईआ। इक वखाए सच अदालत, फ़र्ज़ ज़ुल्म कोए रहिण ना पाईआ। आपणे घरों कदे ना करे ममानत, आईए जाईए चाईं चाईंआ। इक्को दयो नाम ज़मानत, ज़िमनी लोकमात भराईआ। बिन काग़ज़ां करो पछाणत, अष्टाम कम्म किसे ना आईआ। बिन जाणयां हो जाणत, अन्जाणत फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका मंज़ल मंज़ल रिहा मुकाईआ। ना अष्टाम ना फीस कोरट, कोट हरि जू इक्को इक बणाईआ। शब्द नगारा वज्जे चोट, चोबदार रसना कह ना कोए बुलाईआ। ठग्गां चोरां कढ्ढे खोट, साधां सन्तां गोद बिठाईआ। हिरदे विच लाए नकब, चोरी करे आप करतार। जुग चौकड़ी एहो मर्ज़, गुरमुख विरले रिहा तार। साहिब सतिगुर सदा सदा निभाए आपणा फ़र्ज़, दर दर बण के सेवादार, पूरब जन्म दा लाहे कर्ज़, भाउ भगती कीती अपर अपार, मुरीद मुर्शद लभ्भे मर्ज़, अन्दर वड़ के काया माटी खाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल दीन दयाल। अन्दरे अन्दर जाए चढ़, सुख़मन टेडी पार कराईआ। अमृत जाम प्याला हथ्थ फड़, निझर झिरना दए झिराईआ। पंच विकार सुटे दड़, खण्डा खड़ग इक उठाईआ। बजर कपाटी तोड़ गढ़, दूई द्वैती पर्दा आप उठाईआ। निरगुण जोत प्रकाश कर, घर घर विच करे रुशनाईआ। दरस दिखाए इक्को हरि, पंज तत्त ना कोए वड्याईआ। दीन दयाल ठाकर स्वामी बन्न्हे आपणे लड़, पल्लू शब्दी गंढ्ढ पवाईआ। सख़ी कहे मोहे मिल्या वर, घर कन्त कन्तूहल नज़री आईआ। निरभउ चुकाए भय डर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। बिन हथ्थां पैरां काया मन्दिर अन्दर उच्चे पौड़े जाए चढ़, सच सिँघासण आसण
डेरा लाईआ। बिन कल्मयों कलमा लए पढ़, बिन अक्खरां अक्खर दए सुणाईआ। लेखा जाणे चेतन जड़्ह, चालाकी आपणी ना किसे समझाईआ। जन भगतां उत्ते किरपा कर, किरपन आपणी सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, नेत्र सरवण हिरदा सच, लूं लूं अन्दर जाए रच, जोत प्रकाश जाए मच्च, मवाता इक्को वार लगाईआ। नाम मवाती लाए तीली, आपणी हथ्थीं खेल कराइंदा। प्रभू मिल्या ना किसे दलीली, दलील विच कदे ना आइंदा। इक्को दस्से सच असीली, असल आपणा राह चलाइंदा। बिन हरि नाम ना कोए वकीली, वुकला कोए नज़र ना आइंदा। जिस ने अन्त करी अपीली, बरीख़ाना इक वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्दर वड़ वड़ आपणा मेल मिलाइंदा। अन्दर वड़े आप निरँकार, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। नेत्र जगत ना दिसे संसार, लख चुरासी वेखण कोए ना पाईआ। बणे ठग्ग बेऐब परवरदिगार, ठग्गी इक्को इक कमाईआ। शाह रग उपर चढ़ के दए दीदार, जलवा नूर इक इलाहीआ। मस्त अलमस्त करे ग़ुफ्तार, ग़ुफ्त शनीद खेल कराईआ। वज़ूद तत्त ना कोए आधार, मन मति बुध ना कोए चतुराईआ। अलख अलख अलख बोल जैकार, अलख निरँजण गुरमुख लए उठाईआ। हो प्रतख दरस देवे काया घर सच्चे घर बार, घर मन्दिर सोभा पाईआ। नेत्र कीता दरस जलवा यार, सरवण सुणया शब्द विहार, आत्म वड़या सांझा यार, जिस ने घड़या सर्ब संसार, फड़यां हथ्थ किसे ना आईआ। फड़यां किसे ना आवे हथ्थ, दो हथ्थ देण दुहाईआ। रसना गा ना सकी गथ, बेअन्त वड वड्याईआ। पन्ध मुके ना नस्स नस्स, कोटन कोटि साध सन्त बणे पांधी राहीआ। कलम शाही गा ना थक्की जस, समुंद सागर देण दुहाईआ। बसुधा कहे मेरी होई बस, वनासप्त मेरी छाती विन्ह विन्ह छानणी दिती कराईआ। मेरा साहिब सदा समरथ, बेपरवाह बेपरवाहीआ। जिस जन कर किरपा आपणा मार्ग देवे दस्स, सो जन मिलण दुआरे जाईआ। अग्गों मिले हस्स हस्स, निरगुण आपणा पर्दा लाहीआ। आ आ सख़ी रल के जाईए वस, वसेरा इक्को घर वखाईआ। तूं मेरा मैं तेरा लवां रस, बिन हरि रस नौ रस कम्म किसे ना आईआ। इक दूजे दी पूरी होए आस, निरास रहिण कोए ना पाईआ। बणे विचोला विच रविदास, लेखा लिख्त नाल दए गवाहीआ। प्रभ दा इक्को कम्म ख़ास, ख्वाहिश सब दी पूर कराईआ। जे कोई पुछे किथे करे निवास, घट घट डेरा लाईआ। भगत भगवन्त दी सच्ची शाख़, शनाख़त आपणी दए जणाईआ। कर किरपा करे बंद ख़लास, बंदीख़ाना दए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हिरदे अन्दर आपे वड़, बिन पौड़ीयों डण्डे जाए चढ़, दरस दिखाए अग्गे खड़, ना कोई सीस ना कोई धड़, जन भगतां चरणी डिगे दड़, आपणा माण ना कोए वखाईआ। साथी होए तन तन, तन
होई कुड़माईआ। साथी होए मन मन, मन वासना जगत समाईआ। साथी होए कन्न कन्न, कन्न कन्नां गोष्ट इक दृढ़ाईआ। साथी होए जन जन, धन्न धन्न जणेंदी माईआ। साथी साथीआं बेड़ा रहे बन्न्ह, आप आपणे नाल मिलाईआ। जिन्हां साथी मिल्या श्री भगवन, एथे ओथे ख़ुशी मनाईआ। साथीआं नाल मिले साथी, सगला संग रखाया। अन्दर बाहर इक्को गाथी, मंत्र हरि हरि नाम ध्यााया। जन्म जन्म दी मुके बाकी, पिछला हिसाब ना कोए रखाया। साथी खोल्हे साथीआं ताकी, घर वड़ वड़ कुण्डा लाहया। आओ वेखो मारो झाती, हरि सतिगुर खेल रचाया। अमृत जाम प्याए साकी, निझर झिरना मुख चुआया। जगत नाता तन ख़ाकी, स्त्री पुरुष रूप वटाया। अगला खेल बहु बिध भाती, भाव गुरमुखां हथ्थ फड़ाया। रसना जिह्वा करदी रही इक दूजे नाल बाती, बातन जलवा जलाल हरि ना किसे जणाया। कन्त कन्तूहल नार सेज माणी रातीं, जगत गृहस्त मात हंढ्ढाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साथी साथीआं संग रखाया। साथी साथी मिल्या जोड़ा, जोड़ी जगत जुगत बणाईआ। पुरख अबिनाशी देवणहारा नाम घोड़ा, गुरमुखां उपर रिहा बठाईआ। दो जहानां फिरे दौड़ा, आवण जावण खेल रचाईआ। लख चुरासी वेखे फल मिठ्ठा कौड़ा, घर घर फेरा पाईआ। सच संदेसा देवे नर नरेशा अन्तिम वेला रहि गया थोड़ा, बिन हरि कंम कोए ना आईआ। जोड़ी किसे पैरीं पौण ना देवे जोड़ा, टुट्टी जुती पानही चम्म चमड़ दृष्टी कम्म किसे ना आईआ। सस्से उपर लाए इक्को होड़ा, निरगुण सरगुण मेल मिलाईआ। हँ ब्रह्म प्रभ आपे बौहड़ा, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। स्त्री मर्द अन्त जवाब देण कोरा, अग्गे संग ना कोए जाईआ। पुरख अबिनाशी इक्को कहे तूं मेरा मैं तेरा, तेरा मेरा इक्को घर सुहाईआ। गुरमुख वेख तेरा उच्चे मन्दिर डेरा, विष्न ब्रह्मा शिव थल्ले बैठे सीस झुकाईआ। ओथे इक्को चाउ घनेरा, आदि जुगादि वज्जे वधाईआ । गुरमुख सख़ीआँ पाया घेरा, विच वसे सच्चा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत साथी सदा सदा वड्याईआ। रसना लग्गे प्रेम प्यार भोग, सच वस्त मिले वड्याईआ। जन्म कर्म दा मिटे रोग, कूड़ी क्रिया मोह मिटाईआ। जगत विछोड़ा ना होए विजोग, विछड़ कदे ना जाईआ। सन्त सतिगुर धुर संजोग, धुर संजोगी मेल मिलाईआ। अन्दर बाहर दरस अमोघ, जलवा नूर रुशनाईआ। आत्म परमात्म नाम मिले साची चोग, चुग ख़ुशी मनाईआ। सति धर्म दा साचा जोग, जुगती सन्तां हथ्थ फड़ाईआ। लख चुरासी उतरे बोझ, राए धर्म ना दए सजाईआ। जिथ्थे कोई ना सके पहुंच, उस घर डेरा देणा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रसना रस इक्को खाईआ। इक्को रस खाए भगवान, रसीआ रस आप हो जाइंदा। प्रेम भगती मंगे दान, जन भगतां अग्गे झोली डाहइंदा। भगत सच्चा होए मेहरवान, भगवन अग्गे भोग लवाइंदा।
भगवन सच्चा देवे दान, जीव जंत तराइंदा। जन्म मरन दी चुके काण, आवण जावण फंद कटाइंदा। लेखा मुके मढ़ी मसाण, गोबिन्द आपणी गोद बहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रसना रस इक्को इक एका वार खाइंदा। शुकर शुकर शुकर ग़ुज़ार, शुकर शाकर इक जणाईआ। मुकर जाए ना फेर गंवार, अभुल भुल्ल कदे ना जाईआ। उतर आया आप निरँकार, महाबली फेरा पाईआ। जोत शब्द इक्को धार, शब्दी शब्द डंक सुणाईआ। कलि कल्की लै अवतार, कलिजुग लेखा रिहा मुकाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद लहिणा देणा कर्ज़ दए उतार, चौदां तबक वेखे थाउँ थाईंआ। चौदां लोक खोल्ह कवाड़, दर दर फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सन्त सुहेले देवे वर, गुर चेले एका घर बहाईआ। ख्वाहिश अन्दर होवे ख्वाहिश, ख़ुशी ख़ुशी नाल मिलाइंदा। रविदास पिच्छे होया दास, लेखा चम्यार हथ्थ फड़ाइंदा। जिस दा मित्र कमलापात, दूजा संग ना कोए जणाइंदा। भगतां पिच्छे हरि जू आपणा करे घात, घाउ आपणे आप लगाइंदा। जन भगतां उत्तम करे ज़ात, आपणी ज़ात ना कोए वखाइंदा। पिच्छों लिखी रहि जाए बात, अग्गे हो दरस कोए ना पाइंदा। चल के आया आपणे घाट, पिछला घाटा पूर कराइंदा। जिस तन्द विच्चों कसीरा दिती दात, सो तन्द तन्द वेख वखाइंदा। दोहां होर मिल के फेर बणे जमात, अगला फेर भेव समझाइंदा। करे खेल पुरख अबिनाश, पूरब लहिणा वेख वखाइंदा। आदि जुगादि जुग जुग इक्को देवे सच्चा साथ, सन्तां साथी आप वखाइंदा। जिस रविदास रखाई पात, सो रविदास पत पत नाल वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि की पौड़ी लहर, अन्दर वड़ वड़ करे सैर, सैरगाह इक्को इक जणाइंदा। सैरगाह सूरा सरबँगण, जल जलधार आप जणाईआ। कसीरे उत्तों दित्ता कंगण, कांग आपणे नाम चढ़ाईआ। जे कोई हुण जावे मंगण, अग्गों हथ्थ कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर जन भगतां संग आपणा खेल रचाईआ। भगतां नाल खेले लुकणमीची, मचला हो हो खेल कराइंदा। ना कोई वेखे ज़ात ऊँच नीची, नीचां अन्दर डेरा लाइंदा। आत्म परमात्म गंढ्ढ आपणी हथ्थीं पीची, ना कोई खोल्ह खुल्हाइंदा। रविदास उंगली वट चढ़ाया निक्की चीची, पाहणा खिच सेव कमाइंदा। अन्तिम प्रभू वेखण आया बाग़ीची, फुल फलवाड़ी फोल फुलाइंदा। गुरमुख आत्म प्रेम प्यार दी नीकन नीकी, मन मनसा ना कोए वखाइंदा। सब नूं देंदा पिछली कीती, पिछला लेखा भुल्ल कदे ना जाइंदा। जिस रविदास नाल लाई प्रीती, तिस रविदास दास आपणे नाल मिलाइंदा। जे कोई पुछे पिछली बीती, बनारस थेटा भेव खुल्हाइंदा । जाणे खेल जीअ जी की, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बण सेवक सेव आप कमाइंदा।
प्रसादि अन्दर प्रसादि, परम पुरख रस भराईआ। आत्म अन्दर परमात्म नाद, सच संदेस रिहा सुणाईआ। याद अन्दर याद, यादासत इक समझाईआ। लेखा लेख बोध अगाध, लिख लिख सके ना कोए मुकाईआ। मेल मिलावा माधव माध, मोहन मोहनी रूप खेल कराईआ। इक दूजे दी सुण फ़रियाद, फ़रमांबरदार फेरा पाईआ। सति प्रसादि साची दाद, दस्त दस्त हथ्थ वड्याईआ। हरि जू रीती जुगादि आदि, जुग जुग वेख वखाईआ। मिले सच सच्चा स्वाद, आपणी सुध रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्रसादि गुर प्रसादि झोली पाईआ। नाले खावांगे नाले हसांगे। सृष्ट सबाई दसांगे। अन्दर वड़ वड़ वसांगे। दाई सदा लावे दा, अचरज खेल रचाईआ। भगत भगवान दा कदे ना करे वसाह, अछल छलधारी आदि जुगादि अछल छल आपणा वेस वटाईआ। दूसरयां दस्सदा रिहा राह, इशारयां नाल समझाईआ। वेद पुराण शास्त्र सिमरत गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी लेख दित्ता लिखा, कलम शाही दे वड्याईआ। आप बैठा रिहा मुख छुपा, सचखण्ड आपणा डेरा लाईआ। उच्ची कूक कहे कबीर जुलाह, वेखो भगतो हरि जू साडा की की हाल कराईआ। पुठीआं खल्लां दए लुहा, जल विच दए डुबा, हुक्मी आपणा हुक्म ना कोए परताईआ। असीं मन्नदे रहे रज़ा, भाणे विच सीस झुकाईआ। मैं इक्को वार देवां इक सदा, साचा हुक्म जणाईआ। जे मुड़ के आवे फेर ख़ुदा, फ़तवा सब दे उत्ते लाईआ। तुसां पहलों लाउणा उहनूं दाअ, साची रीत दयां जणाईआ। फेर आपे तुहाढ्ढे उत्तों होए फिदा, फ़ितरत आपणी दए जणाईआ। राह दस्से इक्को सिध्धा, आत्म परमात्म लए मिलाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म मिल के पाओ गिध्धा, घर साचे वज्जे वधाईआ। खाणा पीणा इक्को थाँ रिध्धा, इक्को तशतरी रिहा फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दाओ भगतां आप सिखाईआ। वेखो होया जगत दंगल, दग़ा सब दे नाल कमाइंदा। अन्दर वड़ के करे मंगल, भेव अभेद खुल्हाइंदा। कूड़ी क्रिया तोड़े संगल, साख्यात, रूप दरसाइंदा। जगत शहादत जल इकठ्ठा कीता नंगल, गुरमुख अन्दर आत्म ताल वहाइंदा। हरिजन किते ना जाए मंगण, घर बैठयां वस्त पुचाइंदा। अठ्ठे पहर नाम रंगण, बिन रंगयां रंग चढ़ाइंदा। जिस रविदास ठग्गया कंगण, तिस ठग्ग लेखा पाइंदा। ग़रीब निमाणयां हरि जू आपे आए पाहणा गंढ्ढण, बण सेवक सेव कमाइंदा। मस्तक टिक्का लाए चन्दन, चौदां रतन मुख शरमाइंदा। जन भगतां दोए जोड़ करे बन्दन, बंदगी आपणी झोली पाइंदा। इक्को डोर इक्को तन्दन, भगत भगवान खेल कराइंदा। सूरबीर सदा बख्शंदन, बख्शिश सन्तां हथ्थ फड़ाइंदा। जन्म कर्म पूरब दी टुट्टी आए गंढ्ढण, गंढ्ढ आपणे नाम पवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी करता वेख वखाइंदा।
१३ मग्घर २०१९ बिक्रमी सुन्दर सिँघ दे गृह पिण्ड रोसे ज़िला गुरदासपुर
समें अन्दर खेल अपार, आदि जुगादि हरि कराइंदा। समें अन्दर गुर अवतार, पीर पैगम्बर सेवा लाइंदा। समें अन्दर वेद चार, शास्त्र सिमरत राह चलाइंदा। समें अन्दर खोल्ह कवाड़, खाणी बाणी वंड वंडाइंदा। समें अन्दर बोल जैकार, नाउँ निरँकारा आप दृढ़ाइंदा। समें अन्दर हुक्मरान, धुर फ़रमाणा हुक्म जणाइंदा। समें अन्दर नौजवान, निरगुण सरगुण वेस वटाइंदा। समें अन्दर खड़ग खण्डा खिच किरपान, दो जहानां वेख वखाइंदा। समें अन्दर ब्रह्मण्ड खण्ड जेरज अंड उत्भुज सेत्ज वेखे आण, लख चुरासी फोल फुलाइंदा। समें अन्दर जुग चौकड़ी मन्ने आपणा भाण, सद भाणे विच रहाइंदा। समें अन्दर सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग लेखा जाणे जीव जहान, आत्म परमात्म खोज खुजाइंदा। समें अन्दर शब्द अगम्मी चढ़े बबाण, लोआँ पुरीआँ ब्रह्मण्डां खण्डां पार कराइंदा। समें अन्दर भगत भगवान देवे दान, ब्रह्म पारब्रह्म मिलाइंदा। समें अन्दर बण अञ्याण, ग़फ्लत आपणी सब ते पाइंदा। समें अन्दर लेखा जाण ज़िमी असमान, लोक परलोक खोज खुजाइंदा। समें अन्दर चौदां लोक खोल्ह दुकान, चौदां तबक हट्ट चलाइंदा। समें अन्दर दे ज्ञान, गुर उपदेश गुर मंत्र नाम दृढ़ाइंदा। समें अन्दर कर कल्याण, जुग जुग आपणी झोली पाइंदा। समें अन्दर सृष्ट सबाई देवे ब्रह्म ज्ञान, ब्रह्म ज्ञाता पुरख बिधाता पारब्रह्म आपणा भेव चुकाइंदा। समें अन्दर मेटे अन्धेरी राता, समें अन्दर साचा चन्द चढ़ाइंदा। समें अन्दर लख चुरासी जीव जन्म दवाए घर पिता माता, गोदी गोद गोद बहाइंदा। समें अन्दर बोध अगाध सुणाए गाथा, एका मंत्र नाम दृढ़ाइंदा। समे अन्दर जीवण जुगत बंधाए नाता, साक सज्जण सैण रूप वटाइंदा। समें अन्दर वंड वंडाए ज़ातां पातां, दीन मज़्हब नाउँ धराइंदा। समें अन्दर नौ खण्ड पृथ्मी सत दीप वेखे खेल तमाशा, गुर अवतार पीर पैगम्बर सेवा लाइंदा। समें अन्दर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा समां आपणे हथ्थ रखाइंदा। साचा समां रिहा बीत, जुग चौकड़ी दए दुहाईआ। थिर रिहा ना कोए अतीत, कलिजुग त्रेता द्वापर सतिजुग कोटन वार फेरा गए पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर गा गा गए ढोला गीत, राह मन्दिर मस्जिद शिवदुआल मसीत समझाईआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी लख चुरासी परखणहारा नीत, साचे तख्त बैठा सच्चा माहीआ। कलिजुग अन्तिम खेल करे अनडीठ, वेद कतेब भेव ना आईआ। जिस दा नानक गोबिन्द गाउँदे गए गीत, ईसा मूसा मुहम्मद बैठे ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो साहिब सुल्तान सचखण्ड निवासी हुक्मरान, हुक्मे अन्दर समां रिहा जणाईआ। हुक्मे अन्दर सच जणा, लख चुरासी भेव खुलाइंदा। हरि जू भाणा रिहा वरता, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। वेद व्यासा गया
लिखा, पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा उच्चे टिल्ले पर्बत डेरा लाइंदा। ईसा रिहा ध्यान लगा, परवरदिगार मेरा ख़ुदा, आपणा पूत संग निभाइंदा। मुहम्मद चरण धूढ़ी मस्तक टिक्का रिहा ला, मेरा अमाम सिर मेरे हथ्थ टिकाइंदा। नानक निरगुण बेपरवाह रिहा जणा, निहकलंक एका डंक सुणाइंदा। गोबिन्द सृष्ट सबाई गया समझा, पुरख अकाल आवे बेपरवाह, सम्बल आपणा डेरा लाइंदा। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त लहिणा देणा दए मुका, पूरब लेखा वेख वखाइंदा। कलिजुग मेटे रैण अन्धेरी छा, सतिजुग साचा चन्द चढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा समां आप समझाइंदा। साचा समां लओ तक्क, हरि नेत्र रिहा तकाईआ। कलिजुग अन्तिम गया थक्क, कूड़ी क्रिया संग रखाईआ। ख़ाली दिसे मदीना मक्क, हुजरा हज्ज ना कोए वखाईआ। माया ममता हउमे हंगता काम क्रोध लोभ मोह हँकार बूटा गया पक्क, फल इक्को वार झड़ाईआ । हरि का भाणा कोई ना सके डक्क, गुर अवतार पीर पैगम्बर बैठे सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, समां समें नाल टकराईआ। समां समां होए बलवान, वड बलवान आप जणाइंदा। धरनी रहे ना कोए निशान, धवल खेड़ा ना कोए वसाइंदा। नाता टुट्टे बेईमान, कूड़ी वंड ना कोए वंडाइंदा। खेले खेल श्री भगवान, खेलणहारा दिस ना आइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी करे वैरान, सत्तां दीपां फेरा पाइंदा। गुरमुख साचे करे परवान, जिस जन आपणी बूझ बुझाइंदा। सन्तां देवे नाम दान, आत्म निधान वेख वखाइंदा। भगत भगवान देवे माण, दरगाह साची रंग रंगाइंदा। कूड़ी क्रिया मिटे निशान, सच सुच्च आप वड्याइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, समां सृष्ट सबाई विच वखाइंदा। सृष्ट सबाई वेखे समां, सम्मन सब दे रिहा कढ्ढाईआ। नाता तुटे पुत्तरां अम्मां, अमड़ी गोद ना कोए सुहाईआ। जीव जंत नेत्र रोवण छम्म छम्मा, धीरज धीर ना कोए रखाईआ। दीन मज़्हब टुट्टे बन्नां, शरअ शरीअत करे लड़ाईआ। कलिजुग जीव आत्म अन्ना, हरि का भेव ना जाणे राईआ। गुरमुख विरले भाणा मन्ना, तिस समां नेड़ ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, समें अन्दर लख चुरासी गेड़ा रिहा दवाईआ। समें अन्दर देवे गेड़ा, गेड़ा आपणे हथ्थ रखाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी पए झेड़ा, घर घर अग्नी अग्ग लगाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी खुल्हा होए वेहड़ा, छप्पर छन्न ना कोए छुहाइंदा। कलिजुग अन्तिम करे हक़ नबेड़ा, हक़ हकीकत वेख वखाइंदा। पारब्रह्म अबिनाशी करता अन्त ना लाए देरा, नेरन नेरा वक्त ल्याइंदा। वीह सौ वीह बिक्रमी पाए घेरा, शब्द डोरी तन्द उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को समां सच सुल्तान, वेखणहारा दो जहान, ब्रह्मण्डां खण्डां खोज खुजाइंदा। साचे समें दी रखो उडीक, वेला नेड़े गया आईआ। जिस दी गोबिन्द दस्स के गया तरीक, तहिकीकात
करे बेपरवाहीआ। प्रगट होवे लाशरीक, शिरकत सब दी दए मिटाईआ। वीह सौ वीह बिक्रमी पन्द्रां कत्तक ठीक, ठीकर सब दा भन्न वखाईआ। अग्गे क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश सारे गौण इक्को गीत, हिंदू मुस्लिम सिख ईसाई एका रंग वखाईआ। नाता तुटे मन्दिर मसीत, आत्म मिले इक अतीत, त्रैगुण लहिणा दए मुकाईआ। समें अन्दर गुरमुख विरला माणस जन्म जाए जीत, भरमे भुल्ले सर्ब लोकाईआ। राज राजानां शाह सुल्तानां समां करे ख़ाली ख़ीस, सिर ताज ना कोए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, समां जगत नाल प्रनाईआ। रिद्धि सिद्धि की विचारी, गुरमुखां कम्म किसे ना आईआ। जिन्हां मिले जोत नरायण नर निरँकारी, एथे ओथे होए सहाईआ। नाम ख़ज़ाना भरे पटारी, काया मन्दिर अन्दर आप टिकाईआ। कलिजुग अन्त ना होए ख्वारी, आपणी गोदी लए उठाईआ। हउमे हंगता करे दूर बीमारी, काम क्रोध लोभ मोह हँकार दए मिटाईआ। जिस ने हरिसंगत करी प्यारी, तिस हरि जू मिले चाईं चाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, रिद्धि सिद्धि गुरमुखां चरणां हेठ रखाईआ। नौ निध अठारां सिध, गुरमुख नैण ना कदे तकाइंदा। गुर का मंत्र आत्म जाए विध, परमात्म मेल मिलाइंदा। दो जहानां होवण कारज सिध, अग्गे हो ना कोए अटकाइंदा। पार लँघण दी इक्को बिध, प्रभ चरण ध्यान लगाइंदा। वेखो कलिजुग अन्त बैठे ना रहिणा कर के ज़िद, वेला गया हथ्थ ना आइंदा। पुरख अकाल एथे ओथे मात पित, आपणी गोद बहाइंदा। जन भगतां करे सदा हित, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। जुग जुग आवे नित नवित्त, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण वेस वटाइंदा। वसे धाम आप अनडिठ, जगत नेत्र नज़र ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, रिद्धि सिद्धि जन भगतां दासी रूप वखाइंदा। रिद्धि सिद्धि होए दासी, बण दासी सेव कमाईआ। जिन्हां मिल्या पुरख अबिनाशी, दूजा घर ना मंगण जाईआ। अठ्ठे पहर निर्मल जोत नूर प्रकाशी, अन्ध अन्धेर नज़र ना आईआ। हरि का भेव ना जाणे कोई पंडत काशी, पढ़ पढ़ थक्की सर्ब लोकाईआ। सतिगुर पूरा करे बंद ख़लासी, जो जन चरण ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, नाम वस्त अमोलक काया गोलक आप टिकाईआ। रिद्धि सिद्धि मारे धाह, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। मेरी गुरमुखां अग्गे चले कोई ना वाह, जिन्हां मिल्या सतिगुर माहीआ। कर किरपा आपणा नाम दित्ता दृढ़ा, दृढ़ विश्वास इक जणाईआ। साहिब सच्चा बणया मलाह, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। राए धर्म दर देवे दुरका, चित्रगुप्त ना लेख वखाईआ। लाड़ी मौत ना करे नकाह, मुख घूँगट रही पाईआ। रिद्धि सिद्धि नैण रहे शरमा, अक्ख सके ना अग्गे उठाईआ। गुरसिखां गुर सतिगुर पूरा मिल्या आ, आप आपणा रंग वखाईआ। आत्म सेजा
पलँघ बैठा डाह, सेज सुहञ्जणी रिहा हंढ्ढाईआ। बिन हथ्थां पकड़े बांह, आप आपणे कंध उठाईआ। दरगाह साची देवे थाँ, सचखण्ड वज्जे वधाईआ। थिर घर कुण्डा देवे लाह, आप आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, पार लँघण दा इक्को नाँ, नाउँ निरँकारा दए समझाईआ।
१३ मग्घर २०१९ बिक्रमी पाल सिँघ दे गृह पिण्ड शोहन ज़िला गुरदासपुर
नन्हा निक्का तेरा बाल, सतिजुग इक ध्यान लगाईआ। कर किरपा प्रभ दीन दयाल, मेहर नज़र उठाईआ। साचा मार्ग दे सिखाल, सच सिख्या कर पढ़ाईआ। बण विचोला आप दलाल, इक्को ओट रखाईआ। लेखा दस्स हक़ हलाल, हकीकत मिले वड्याईआ। कूड़ी क्रिया तोड़ जंजाल, सच सच समझाईआ। चार वरन इक धर्मसाल, दर दरवाज़ा इक खुल्हाईआ। दीप दीआ इक्को बाल, दो जहान कर रुशनाईआ । नाम वस्त सच धन माल, लख चुरासी जीव वरताईआ। ग़रीब निमाणयां सुण हाल, हलत पलत हो सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। सतिजुग कहे मैं निक्का बच्चा, तेरे चरण ध्यान लगाईआ। इक्को दे दे साचा सच्चा, साची वस्त विच टिकाईआ। गुरमुख कोए ना रहे कच्चा, कच्ची माटी नज़र ना आईआ। मेरी माता जोत अकालण बैठी ज़च्चा, दिवस रैण ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका गुण दए समझाईआ। जोत अकालण तेरी माँ, हरि ममता आप जणाइंदा। एका रस रही चुंघा, सीर नज़र किसे ना आइंदा। सो पुरख निरँजण रिहा समझा, बेसमझ आप पढ़ाइंदा। लेखा जाणे दो जहां, दोए दोए अक्खर रूप वखाइंदा। सो पुरख निरँजण खेल रिहा करा, हँ तेरा रंग वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप जणाइंदा। जोत अकालण तेरी माता, ममता इक्को इक जणाईआ। सति सतिवादी देवे दाता, दाता दानी दया कमाईआ। निक्के बाले पढ़ना इक जमाता, पट्टी इक्को इक रखाईआ। इक्को गाईं साची गाथा, सोहँ दए वड्याईआ। तेरा नज़री आए पापा, माता मति दे समझाईआ। आदि जुगादी साचा आका, अक्ल इक्को इक वखाईआ। तूं मेरी गोदी सोहें निक्का काका, कुक्ख सुलखणी मिले वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव देणा जणाईआ। जोत अकालण तेरी मइया, घर साचे वेख वखाईआ। आपे पकड़े फड़ फड़ बहीया, बाहू आपणा बल जणाईआ। इक चढ़ाए साची नईया, नौका नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग रिहा वखाईआ। जोत अकालण मात प्यारी, परम पुरख आप जणाइंदा। तेरी
भरे खेडण वाली सच पटारी, साची वंड आप वंडाइंदा। लोकमात कर तैयारी, त्रैगुण तेरा रंग वखाइंदा। पंज तत्त निभौणी यारी, यारी यारां नाल जणाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी वेख क्यारी, लख चुरासी खेती बीज बिजाइंदा। फेरा मारीं वारो वारी, चारे कूटां आप समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या आप जणाइंदा। मैं छोटा बाला निक्का बच्चा, बचत आपणी रिहा जणाईआ। तेरा हुक्म मन्नां सच्चा, सच समग्री झोली पाईआ। नव नौ चार फिरां नठ्ठां, दिवस रैण पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, झोली ख़ाली दे भराईआ। पुरख अबिनाशी हो दयाल, माता सुलखणी नाल रलाइंदा। जोत अकालण करे प्रितपाल, प्रितपालक आप समझाइंदा। साचा मार्ग इक सिखाल, साचे धंदे आपे लाइंदा। मेल मिलाए शाह कंगाल, कंगाल शाह रूप वटाइंदा। गोबिन्द सुणे मुरीदां हाल, मुर्शद आपणा वेस वटाइंदा। जा के वेख सच्ची धर्मसाल, धर्म दुआरा हरि जणाइंदा। जिथ्थे हरि जू भगतां नाल करे वसाल, विश्व आपणा राह जणाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दी दे दे गए मिसाल, सो सब दी मिसल मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बच्चे छोटे आप समझाइंदा। बच्चे कच्चे चढ़या चाअ, चचा नज़र इक्को आईआ। हर घट रचया थाँ थाँ, थान थनंतर रिहा समाईआ। जिध्धर वेखां पिता माँ, पुरख अकाल गोद सुहाईआ। सच जणाया इक्को नाँ, नाउँ निरँकारा दए वड्याईआ। अक्ख खोल्ह वेख्या जन भगतां पकड़ी बैठा बांह, बाज़ू आपणे हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल रिहा कराईआ। निक्का बच्चा होए नन्हा, नैनण नैणां हरि दरसाइंदा। उठ मेरे लाडले चन्ना, हरि जू साचा चन्द चढ़ाइंदा। ज़ात पात दीन मज़्हब भन्यां बन्ना, गुरमुख इक्को रंग वखाइंदा। उठ के सुण आपणयां कन्नां, हरि भगतां आप पढ़ाइंदा। नामे पिच्छे छुहाई छन्ना, जन भगतां पिच्छे मन्दिर इक बणाइंदा। जुग चौकड़ी फिरे भंना, बण पांधी पन्ध मुकाइंदा। लख चुरासी दिसे हरि जू अन्ना, अन्ध अन्धेरा सर्ब वखाइंदा। गुरमुख विरले आत्म मन्ना, मन मणका आप भवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचे चन्न जगाइंदा। सतिजुग चन्न वेख चांद, हरि चमक रिहा जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जन चरण बहाए बांध, आपणा हुक्म मनाईआ। दो जहान वखाए आंढ गवांढ, दाता बेपरवाहीआ। कलिजुग अन्तिम वरतिआ स्वांग, स्वांगी आपणा स्वांग वरताईआ। जो चाहे सो लैणा मांग, देवणहार आप हो जाईआ। चौथे जुग पूरी करे तेरी तांघ, ताहने मारे ना कोई लोकाईआ। सोहँ नाम चढ़ाए कांग, लेखा सब दा दए रुढ़्हाईआ। ना कोई रोज़ा ना कोई बांग, मुसल्ला हेठ ना कोई विछाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नन्हे करे इक पढ़ाईआ। नन्हे बच्चे वेख नैण, नैण मुँधारी दया कमाइंदा। रसना
सके ना किसे कहिण, कह कह अन्त ना कोई पाइंदा। भगत भगवान बण के साक सज्जण सैण, सगला संग रखाइंदा। कलिजुग अन्तिम आया लैण, लहिणा देणा आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक दृढ़ाइंदा। साची सिख्या पहली पट्टी, परवरदिगार तेरी सच्ची भाईआ। बाली बुध खट्टी खट्टी, घाटा नज़र कोई ना आईआ। कलिजुग नैणां उत्तों खोले्ह पट्टी, अक्ख प्रतख दए कराईआ। सो पुरख चलाए साची हट्टी, हँ ब्रह्म वणज कराईआ। काया रंगण रंग चढ़ा्हए नाम रती, रती रत दए सुकाईआ। चार वरन देवे इक्को मती, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश रिहा समझाईआ। जन भगतां वा ना लग्गे तत्ती, अग्नी तत्त ना कोई तपाईआ। गुरमुख वेखे साची सख़ी, हरि जू सच्चा माहीआ। करे वसेरा बिन छप्पर छन्नी पखी, महल अटल ना कोए वड्याईआ। लेखा जाणे सर्ब पुरख समर्थी, समरथ आपणा वेस वटाईआ। लहिणा देणा चुकाए हथ्थो हथ्थी, कर किरपा फेरा पाईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त, पाए नथ्थी, नाम डोरी हथ्थ उठाईआ। कलिजुग अन्तिम ताए इक्को भठ्ठी, नौ खण्ड जीव रिहा तपाईआ। लख चुरासी एका वार कर इकठ्ठी, जगत कड़ाहे देवे पाईआ। आपे होए सर्ब भक्खी, लख चुरासी खा शुकर ना अजे मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सतिजुग साचे दए समझाईआ। सुण बच्चे आपणा बचपान, हाल शहिनशाह हरि जणाइंदा। हरि चरण बख्शे इक ध्यान, ध्यान ध्यान नाल मिलाइंदा। भगतां कोलों जा के पुच्छ मेरा ज्ञान, बिन पढ़ियां आप पढ़ाइंदा। सतिजुग निउँ निउँ सजदा करे सलाम, बण बरदा सीस झुकाइंदा। परवरदिगार दस्स सच मुकाम, जिस मुकाम तेरा मुरीद डेरा लाइंदा। श्री भगवान बोल कहे बिन ज़बान, सच संदेसा इक सुणाइंदा। भगत दुआरा इक महान, लेखा लिख्त विच ना आइंदा। ओथे जा के मंगणा दान, साचा मार्ग आप समझाइंदा। मेरे भगत होण मेहरवान, भगवन आपणा गुण जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप खुल्हाइंदा। साचा भेव खोल्हणहारा, ख़ालक ख़लक दए वड्याईआ। साचा तोल तोलणहारा, तोला इक्को बेपरवाहीआ। लख चुरासी काया पर्दा फोलणहारा, हरि घट वसे सच्चा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच समग्री साची दात, चरण कँवल बंधाए नात, छोटे बाले पत लए राख, राखी करे हर घट थाईंआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, घर सच दए निवास, सदा सुहेला वसे पास, पासा सब दा दए उलटाईआ ।