पुस्तकालयभाग १३

१३ मग्घर २०१९ बिक्रमी गुरमुख सिँघ दे घर पिण्ड शोहन

सति सति सति नरेश, निहकलंक वड्डी वड्याईआ। सति सति सति बण दरवेश, दर आए सीस झुकाईआ। सति सति सति पंज करन अदेस, धूढ़ी टिक्का मस्तक लाईआ। नौ नौं रहे वेख, चार चार नैण शरमाईआ। दोए दोए ना चले पेश, निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। पतिपरमेश्वर ना कोई रूप रंग ना रेख, छप्पर छन्न नज़र ना आईआ। जुग चौकड़ी खेलदा रिहा खेड, ब्रह्मण्ड खण्ड फेरा पाईआ। आदि जुगादि किसे ना दस्सया भेत, भेव आपणे हथ्थ रखाईआ। नौ सत्त कर कर वेखे वेंत, वंडे वंडां बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। नर नरेश श्री भगवाना, नर हरि वड्डी वड्याईआ। वसणहारा सच मकाना, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। तख्त निवासी नौजवाना, ना मरे ना जाईआ। सो पुरख निरँजण मर्द मर्दाना, हरि पुरख निरँजण भेव कोई ना आईआ। आपे खेले खेल महाना, खेलणहार आप अख्वाईआ। आदि निरँजण नूर बेपहचाना, जगत नेत्र नज़र ना आईआ। अबिनाशी करता हो प्रधाना, सच प्रधानगी आप कमाईआ। श्री भगवान हुक्मराना, सच संदेसा इक सुणाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड दे परवाना, धुर फ़रमाणा इक जणाईआ। लेखा जाण दो जहाना, सचखण्ड आपणा पर्दा लाहीआ। थिर घर देवणहारा माणा, शब्दी सुत आप जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। करे खेल बेऐब परवरदिगार, नर नरेश इक अख्वाइंदा। वसणहारा धाम न्यार, सचखण्ड साचे सोभा पाइंदा। निर्मल जोती दीपक उज्यार, दीआ बाती ना कोई रखाइंदा। शाहो भूप बण सिक्दार, शहिनशाह आपणा नाउँ प्रगटाइंदा। योद्धा सूरबीर बली बलवान, बल आपणा आप धराइंदा। दर दरवेशा बण भिखार, घर घर अलख जगाइंदा। आपे होए देवणहार, दाता दानी दया कमाइंदा। अलख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह करे खेल परवरदिगार, आपणा पर्दा आप उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण आपणा नाउँ प्रगटाइंदा। नर नरेश श्री भगवाना, भगवन आपणा खेल कराइंदा। सति सतिवाद गाए सच्चा गाणा, गा गा आपणी ख़ुशी मनाइंदा। दूसर ना कोई संग रखाना, संगी रूप ना कोई वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, घर साचा इक सुहाइंदा। नर नरेश हो प्रधान, आपणी दया कमाइंदा। लेखा जाण दो जहान, दोए दौए धार आप चलाइंदा। शब्दी सुत बाल अञ्याण, दे मति आप उठाइंदा। साची वस्त वस्त महान, दस्त बदस्त आप फड़ाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव कर परवान, सो पुरख नाम जणाइंदा। त्रैगुण माया कर प्रधान, पंज तत्त मेला मेल मिलाइंदा। लख चुरासी खोल्ह दुकान, मन मति बुध विच टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा

कर, सत्त चार आप समझाइंदा। सत्त चार खेल अपारा, सति सतिवादी आप कराईआ। त्रै त्रै मेला अगम्म अपारा, सो साहिब आप लिखाईआ। चारे वेदां दे सहारा, चारों कुण्ट करे रुशनाईआ। चारे बाणी बोल जैकारा, चारे खाणी वंड वंडाईआ। चारे जुग दे सहारा, चार वरन बन्धन पाईआ। चार यारी अन्त किनारा, हरि जू हरि हरि रिहा जणाईआ। लेखा जाणे धुर दरबारा, धुर दी कार आप कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कमाईआ। साची करनी करे करतार, कुदरत कादर खेल खिलाइंदा। जुग चौकड़ी पावे सार, निरगुण सरगुण वेस वटाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग वेख्या वारो वार, कोटन कोटि काल बिताइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव करे ख़बरदार, सच संदेसा इक सुणाइंदा। निरगुण सरगुण करे प्यार, आत्म परमात्म मेल मिलाइंदा। ईश जीव दे अधार, ईश्वर आपणा पर्दा लाहइंदा। ब्रह्म पारब्रह्म पावे सार, सगला संग आप हो जाइंदा। शब्द अगम्म सुणाए सची ग़ुफ्तार, रसना जिह्वा ना कोई हिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दुआरा इक सुहाइंदा। सच दुआरा सति साजा, सति सतिवादी आप खुल्हाईआ। खेले खेल ग़रीब निवाज़ा, भेव अभेव रिहा जणाईआ। शाहो भूप राजन राजा, शहिनशाह आपणा फेरा पाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर वेंहदा रिहा तमाशा, निरगुण सरगुण कर पढ़ाईआ। कलिजुग अन्तिम पूरी करे आसा, आसा आपणे नाल प्रनाईआ। गुर अवतार सेवा करदे गए बण बण दासी दासा, दासी दास दए वड्याईआ। मण्डल मण्डप पावे रासा, गोपी काहन आप नचाईआ। पीर पैगम्बर प्रगटाए साची शाख़ा, परवरदिगार नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नर नरेश बेपरवाहीआ। नर नरेश बेपरवाह, जगत खेल कराइंदा। गुर अवतार मात प्रगटा, प्रगट आपणी कल जणाइंदा। नाम निधाना झोली पा, वस्त अमोलक आप वरताइंदा। रसना जिह्वा ढोला गा, लख चुरासी जीव पढ़ाइंदा। पर्दा ओहला आप रखा, भेव अभेद आप चुकाइंदा। जुग जुग काया चोला बदला, बदली लोकमात कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नर नरेशा इक अख्वाइंदा। नर नरेशा इक अपार, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। जुग चौकड़ी वेखे वारो वार, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। सरगुण निरगुण करे प्यार, परम पुरख मेल मिलाईआ। कागद कलम कर तैयार, साचा लेखा दए जणाईआ। आपे वसे सब तों बाहर, हथ्थ किसे ना आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर भगत दे गए दीदार, नेत्र नैण नैण उठाईआ। दर दुआर दिसे सांझा यार, मुकामे हक़ डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, नर नरायण फेरा पाईआ। नर नरेश नर नरायण, जगत नेत्र नज़र ना आइंदा। रसना जिह्वा सारे कहिण, अग्गे हो दरस ना कोई

कराइंदा। नाता जुड़या भाई भैण, साक सज्जण सैण ना कोई तजाइंदा। अन्तिम ख़ाली हथ्थ सारे रहिण, ख़ाली झोली ना कोई भराइंदा। कूड़ी क्रिया कूड़े वहण वहण, अमृत जल ना कोई नुहाइन्दा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सत्त चार पन्ध मुकाइंदा। सत्त चार हरि करे निबेड़ा, कलिजुग अन्तिम आईआ। विष्न ब्रह्मा शिव चुकाए डेरा, डेरा आपणे चरण वखाईआ। त्रैगुण माया चुके झेड़ा, पंज तत्त ना कोई लड़ाईआ। तेई अवतारां पाए फेरा, घर आपणे आप बहाईआ। अठारां भगत वेखे कर के वड्डा जेरा, ज़ेर ज़बर ना कोई जणाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद करे हक़ नबेड़ा, हकीकत वेखे थाउँ थाईंआ। गुरू दस करे मेहरा, हरि दाता दया कमाईआ। पंजां दस्से तूं मेरा मैं तेरा, तेरा मेरा भेव ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सत चार वेख वखाईआ। सत दो वेखे चार, चारों कुण्ट भेव चुकाइंदा। कलिजुग अन्तिम आई हार, चार यारी ना संग निभाइंदा। मुहम्मद रोवे ज़ारो ज़ार, नेतर नैणां नीर वहाइंदा। अल्ला राणी ना कोए प्यार, अल्फ़ी गल ना कोए हंढ्ढाइंदा। चौदां तबक होए ख्वार, ख्वाहिश पूरी ना कोए वखाइंदा। उम्मत करे ना कोए अधार, सिर हथ्थ ना कोए टिकाइंदा। खेले खेल परवरदिगार, बेऐब नज़र किसे ना आइंदा। लेखा जाण धुर दरबार, धुर दा मूल आप चुकाइंदा। अमाम अमामा वड सिक्दार, शाह सुल्तान फेरा पाइंदा। वेखणहारा चन्द सतार, चन्द सतार आपणे चरणां हेठ रखाइंदा। अञ्जील कुरान लिख लिख गई हार, हरि का मकतब हथ्थ किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, नर नरेश फेरा पाइंदा। नर नरेश आया मात, मता इक्को इक पकाईआ। कलिजुग मेटे अन्धेरी रात, सतिजुग साचा चन्द चढ़ाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां रखे साथ, साची सिख्या इक पढ़ाईआ। रल मिल बहिणा इक जमात, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश ना कोए अख्वाईआ। आत्म परमात्म गूढ़ा गाथ, सोहँ अक्खर करे पढ़ाईआ। पिछला लेखा छड्डो त्रलोकी नाथ, राम प्रगट नज़री आईआ। पीर पैगम्बर कलमा पढ़ो इक्को आयत, अल्फ़ ये पन्ध मुकाईआ। ना कोई शरअ शरायत, शहिनशाह आपणा हुक्म जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सत्त चार लेखा रिहा मुकाईआ। सत्त चार लेखा मुक्कणा, सो पुरख निरँजण आप मुकाइंदा। हरि का भाणा कदे ना रुकणा, ना कोए मेटे मेट मिटाइंदा । कूड़ी क्रिया बूटा सुक्कणा, हरया सिंच ना कोए कराइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर अन्तिम किसे ना लुकणा, फड़ बाहों आप उठाइंदा। शाह सुल्तान नौजवान इक्को बुक्कणा, नाम भबक इक लगाइंदा। दो जहानां आपणी हथ्थीं लुटणा, अग्गे हो ना कोए बचाइंदा। कलिजुग कूड़ा बूटा पुट्टणा, शौह दरयाए आप रुढ़्हाइंदा। सतिजुग उठाए साचा सुतना, सुत दुलारे आप जगाइंदा। भगत सुहाए साची रुतना, रुत्त बसन्ती आप

महकाइंदा। कूड़ी क्रिया फड़ फड़ कुटना, काम क्रोध लोभ मोह हँकार रहिण ना पाइंदा। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां कोलों पुछणा, धुर फ़रमाणा हुक्म सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, नर नरेश इक्को इक आइंदा। नर नरेश आया एक, कलिजुग अन्तिम फेरा पाईआ। लख चुरासी रिहा पेख, बिन नैणां नैण खुल्हाईआ। जुग जुग मेटणहारा रेख, रेखा आपणी दए समझाईआ। लहिणा देणा चुकाए औलीआ पीर शेख़, मुसायक कोए नज़र ना आईआ। दो जहानां खेल रिहा खेड, ब्रह्मण्ड खण्ड आपणा हुक्म वरताईआ। सृष्ट सबाई अग्नी लग्गे महीना जेठ, ना सके कोई बचाईआ। घर घर दर दर दिसे बालू रेत, सीस हथ्थ ना कोई टिकाईआ। कलिजुग अन्तिम सुंञा होया खेत, सतिगुर राखा नज़र कोई ना आईआ। नानक निरगुण गोबिन्द दस्स के गया भेत, भेद अभेद इक रखाईआ। पुरख अकाल अन्तिम करे हेत, निहकलंका नाउँ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, नर नरेश वड्डी वड्याईआ। नर नरेश आया जग, जग जीवण दाता दया कमाइंदा। प्रगट हो सूरा सरबग्ग, साचा राणा हुक्म वरताइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी लाए अग्ग, अग्नी तत्त आप जलाइंदा। हरि भगतां दरस दिखाए उपर शाह रग, दस्म दुआरी मेल मिलाइंदा। काया अन्दर मक्का काअबा कराए हज्ज, हुजरा सच आप सुहाइंदा। आत्म सेजा बहे सज, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। गुरमुखां पर्दा लए कज्ज, नाम दोशाला हथ्थ उठाइंदा। मौत लाड़ी रही नच्च, मुख घूँग्ट ना कोए वखाइंदा। बिनां गुरमुखां मिले ना हरि का नाम सच, कूड़ी क्रिया आप प्रनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शहिनशाह आपणा वेस वटाइंदा। शाह पातशाह सच्चा शहिनशाह, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। हरि सन्त जनां रिहा जणा, जीवण दाता दया कमाईआ। कलिजुग अन्तिम गया आ, बण पांधी पन्ध मुकाईआ। चारों कुण्ट अन्धेरा रिहा छा, वरन बरन करन लड़ाईआ। नारी कन्त ना रिहा हंढ्ढा, कन्त नार ना कोई हंढ्ढाईआ। माँ पुत्तर रही तजा, धी भैण ना कोई वखाईआ। चारों कुण्ट भुल्लया बेपरवाह, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। बिन कल्मयों होए निकाह, कुँवार कन्या दए दुहाईआ। गुर का शब्द ना आवे साह साह, रसना जिह्वा ना कोई हलाईआ । अठसठ तीर्थ नंगी पैरीं तारीआं रहे ला, निरभउ भय ना कोई जणाईआ। गुरदर मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ्ठ धीआं भैणां रहे तका, नेत्र नैण ना कोई शरमाईआ। कलिजुग भज्जा फिरे वाहो दाह, घर घर आपणा फेरा पाईआ। साधां सन्तां जगत कूड़ा टिक्का रिहा लगा, कूड़ी क्रिया नाल मिलाईआ। राज राजानां शाह सुल्तानां हउमे हंगता रिहा जणा, माया ममता विच फसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। निरगुण फेरा पाए आप, सरगुण संग ना कोए रखाईआ।

लख चुरासी वेखे पाप, नाम खण्डा हथ्थ उठाईआ। सृष्ट सबाई भुल्ली जाप, अजपा जाप ना कोए कराईआ। नाता जुड़या पिता मात, पुरख अकाल गोद ना कोई सहाईआ । कूड़ी क्रिया वेखे नात, साचा वणज ना कोई वखाईआ। फिर फिर थक्के तीर्थ ताट, दुरमति मैल ना कोई धवाईआ। जन्म जन्म कट कट थक्के वाट, मात गर्भ फेर ना कोई कटाईआ। गुर का शब्द ना मिल्या राथ, बाडी नज़र कोई ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सत्त चार लहिणा रिहा चुकाईआ। सत्त चार वेखे वेखणहारा, वेख्यां नज़र ना आईआ। कलि कल्की लै अवतारा, निरगुण आपणा नाउँ धराईआ। शब्द खण्डा हथ्थ दो धारा, लुहार तरख़ाण ना कोई घड़ाईआ। सम्बल वसया धाम न्यारा, महल अटल ना कोई रुशनाईआ। गोबिन्द मिल्या मीत मुरारा, पुरख अकाल सच्चा माहीआ। कलिजुग कूड़ा करे पार किनारा, प्रकृती कोई रहिण ना पाईआ। सतिजुग साचा दए सहारा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। चार वरन इक जैकारा, चारों कुण्ट आप सुणाईआ। आत्म परमात्म करे प्यारा, सोहँ ढोला इक्को गाईआ। हरि का चरण सच्चा गुरदुआरा, मन्दिर इक्को इक रखाईआ। मस्जिद होवे पार किनारा, महल्ला इक्को इक सुहाईआ। नूरी जलवा परवरदिगारा, ख़ाकी तन ना कोई हंढ्ढाईआ। मुकामे हक़ हक़ नगारा, बेनज़ीर दए वखाईआ। सचखण्ड खोल्ह आप कवाड़ा, थिर घर आपणा कुण्डा लाहीआ। सुन अगम्म कर उज्यारा, नूरो नूर करे रुशनाईआ। लेखा जाण चन्द सतारा, चन्द चांदनी इक सुहाईआ। मण्डल मण्डप वेख अखाड़ा, लोआँ पुरीआँ फेरा पाईआ। जुग जुग गुर अवतारां पीरां पैगम्बरां जो देंदा रिहा लारा, कलिजुग अन्तिम फेरा पाईआ। जुगा जुगन्तर पारब्रह्म पतिपरमेश्वर रिहा कुँवारा, नार कन्त ना कोई प्रनाईआ। कलिजुग अन्तिम करे सच विहारा, साख्यात वेस वटाईआ। भगतां मेला विच संसारा, गुर चेला रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा नर, नर नरायण वड्डी वड्याईआ। नर नरायण हरि खेल अवल्ला, चतुर्भुज नज़र ना आईआ। बिस्मिल धार आपे रला, छुरी करद ना कोई वखाईआ। आपे नाउँ रखाए इल लिला, वेखणहारा आलमीन सर्ब लोकाईआ। आपे तीर आपे चिला, खड़ग खण्डा आप उठाईआ। नानक गोबिन्द धार आपे मिला, मिल मिल आपणी ख़ुशी मनाईआ । सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग करदा रिहा छिला, आपणा मुख ना किसे दिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कमाईआ। साची करनी करे मात, मित्र प्यारा फेरा पाइंदा। कलिजुग मेट अन्धेरी रात, सतिजुग साचा राह चलाइंदा। सृष्ट सबाई बंधाए नात, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाइंदा। एका अक्खर सुणाए गाथ, सोहँ ढोला आप पढ़ाइंदा। लहिणा देणा मेटे मस्तक माथ, पूरब लेखा फोल फुलाइंदा। मेट

मिटाए ज़ात पात, ऊँच नीच ना कोई जणाइंदा। पुरख अकाल पिता मात, लख चुरासी गोद सुहाइंदा। एथे ओथे पुच्छे वात, दो जहानां सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, नर हरि आपणा खेल खलाइंदा। खेलण आया खेल, ख़ालक ख़लक वेख वखाईआ। जगत धड़े आया मेटण, मेल मिलावा इक जणाईआ। जोत निरँजण चाढ़्हे तेल, आदि निरँजण ख़ुशी मनाईआ। पुरख अबिनाशी सज्जण सुहेल, प्रभ मिल्या इक्को माहीआ । राए धर्म दी कटे जेल, लख चुरासी फंद कटाईआ। प्रभ मिलण दा इक्को वेल, कलिजुग अन्त दए जणाईआ। लेखा चुके गुरु गुर चेल, गुर चेला एका घर वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, लेखा जाणे थाउँ थाईंआ। लेखा जाणे थान थनंतर, दहि दिशा खोज खुजाइंदा। उतर पूरब पच्छिम दक्खण वेखणहारा जगत बसन्तर, हर घट आपणा डेरा लाइंदा। ब्रह्म पारब्रह्म आदि जुगादि साचा मंत्र, इक्को इक समझाइंदा। लेखा जाणे गगन गगनंतर, गृह मन्दिर फेरा पाइंदा। सतिजुग बणाए साची बणतर, कलिजुग कूड़ी क्रिया मेट मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल साचा हरि, हरि हरि आपणा हुक्म वरताइंदा। नर नरेश हरि सच्चा राणा, रहबर इक्को इक अख्वाईआ। सतिजुग साचा मार्ग लाणा, लोकमात दए वड्याईआ। बीस बीसा वक्त सुहाणा, जगदीशा हुक्म सुणाईआ। शाह सुल्ताना ख़ाक मिलाना, सीस ताज ना कोई रखाईआ। प्रगट होए इक भगवाना, भगतन वेखे थाउँ थाईंआ। नज़री आए इक्को काहना, नाम बंसरी आप वजाईआ। भेव खुल्हाए साचा रामा, रमईआ आपणा नाउँ धराईआ। नूर इलाही दए पैग़ामा, ईसा मूसा लए उठाईआ। मुहम्मद दस्से सच कलामा, कलमा सच्चा आप जणाईआ। चौदां तबकां वेखे निशाना, निशान इक्को इक दरसाईआ। परवरदिगार वड मेहरवाना, महिबान बीदो बीखैर या अल्ला नज़र किसे ना आईआ। नानक गुण गाए तराना, नाम सति सति सुणाईआ। पुरख अकाल हो प्रधाना, मेहर नज़र इक टिकाईआ। गोबिन्द कहे बली बलवाना, बेअन्त सच्चा शहिनशाहीआ। योद्धा सूर मर्द मर्दाना, वड मर्दानगी आप कमाईआ। कलिजुग अन्तिम पहरे बाणा कलि कल्की नाउँ धराईआ। सम्बल वसे इक टिकाणा, टिक्का आपणे मस्तक लाईआ। भगतां बन्न्हे साचा गाना, मौली तन्द ना हथ्थ उठाईआ। मुल्लां शेख़ करे वैराना, घर घर ढेरी तन बणाईआ। जन सन्तां देवे गुण गुणनिधाना, गुणवन्ता आप जणाईआ। गुरमुखां मारे तीर निशाना, अणयाला तीर उठाईआ। गुरसिख वेखे बाल अंञाणा, फड़ बाहों गोद बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग अन्तिम वेख वखाईआ। कलिजुग अन्तिम वेखे भगवान, श्री भगवान फेरा पाइंदा। शास्त्र सिमरत वेद होए हैरान, लिख लिख लेख ना कोई जणाइंदा। गीता

दे दे थक्की ज्ञान, अठारां ध्याए पन्ध मुकाइंदा। अठ्ठ दस्स खोल्ह दुकान, दहि दिशा खेल महान, अठ्ठां तत्तां बन्धन पाइंदा। अञ्जील कुरान करे ब्यान, परवरदिगार भेव ना किसे जणाइंदा। हुक्मे अन्दर इक इस्लाम, इस्म आज़म आप अख्वाइंदा। नूरी जलवा इक अमाम, उम्मत आपणे रंग रंगाइंदा। पीर पैगम्बरां दे पैग़ाम, लोकमात साचा सबक पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सत्त चार दर बुलाइंदा। सत्त चार आए नठ्ठे, कलिजुग अन्तिम पन्ध मुकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर पारब्रह्म सरन ढठ्ठे, दोए दोए जोड़ सीस झुकाईआ। तेरे रंग सदा रत्ते, रती रत रहिण ना पाईआ। कलिजुग अन्तिम जिउँ भावे तिउँ रखे, लोकमात चले ना कोई चतुराईआ। ख़ाली दिसण हथ्थ सखे, सच्ची वस्त नज़र कोई ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सत्त चार रिहा मंगाईआ। सत्त चार आए नेड़े, नेरन नेरा खेल कराइंदा। आओ वेखो खुल्हे वेहड़े, हरि ख़ालक ख़लक जणाइंदा। अन्तिम करे हक़ नबेड़े, निज घर वासी फेरा पाइंदा। सारे रल के कहो इक दूजे नूं पारब्रह्म परवरदिगार फड़ फड़ कटे गेड़े, गेड़ा आपणा नाम लगाइंदा। दीन मज़्हबां चुक्के डेरे, शरअ करे ना कोई लड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सत्त चार रिहा दरसाइंदा । सत्त चार आ दुआर, दर इक्को मंग मंगाईआ। सो पुरख निरँजण किरपा धार, हरि पुरख निरँजण हो सहाईआ। एकँकार कर प्यार, बिरहों रोग ना कोए लगाईआ। आदि निरँजण तेरा उज्यार, उज्जल मुख भुल्ल ना जाईआ। अबिनाशी करते तेरा सहार, साह साह समाईआ। श्री भगवान तेरा हुलार, एथे ओथे दए वड्याईआ। पारब्रह्म तेरा वणज वपार, ब्रह्म ल्या हट्ट खुल्हाईआ। नाता तोड़ सर्ब संसार, दर तेरे आए चाईं चाईंआ। पिच्छे रिहा ना कोई बाहर, यारी यार ना कोई वखाईआ। लिख लिख लेखा कर कर आए गुफ़तार, रसना जिह्वा ढोला गाईआ। सेवा कर जुग चौकड़ी चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग फेरा पाईआ। अन्तिम सारे आए हार, हरि जू तेरा अन्त नज़र ना आईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी करे पुकार, ऊँची कूक कूक सुणाईआ। रसना जिह्वा वाजां रिहा मार, बत्ती दन्द नाल मिलाईआ। तेरी ख़बर ना आई कोई परवरदिगार, पर्दा सके ना कोई उठाईआ। राह तक्कण सांझे यार, मुखों इक्को इक जणाईआ। शिकवा मेट मेरी सरकार, मेहर मुहब्बत नैण उठाईआ। तुध बिन होए सारे बेज़ार, दरोही दर्द ना कोई वंडाईआ। इकठ्ठे होए गुर अवतार, भगत अठारां नाल मिलाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद करे निमस्कार, चार यारी डेरा ढाहीआ। गोबिन्द नानक जाए बलिहार, महिमा अकथ ना कोई जणाईआ। तेरा सच सच्चा दरबार, सच तख्त सोभा पाईआ। अन्त वेख आपणी गुलज़ार, कलिजुग गुलशन रिहा वखाईआ। लख चुरासी होए दुहागण नार, हरि जू कन्त ना कोई हंढ्ढाईआ। घर घर

दिसे जगत विभचार, सति सन्तोख ना कोई दृढ़ाईआ। धीआं भैणां करन वपार, सौदा हट्टो हट्ट विकाईआ। काग़द कलम शाही लिखे कलिजुग जीवां पढ़ पढ़ सुटे पाड़, पाती कमलापाती हथ्थ ना कोई फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर आए आसण लाईआ। दर आए लाया आसण, इक्को आस रखाईआ। सत चार खेल तमाशण, तमां होर ना कोई वधाईआ। मिल्या मेल पुरख अबिनाशण, अबिनाशी करता आपणी गोद बहाईआ। लहिणा देणा चुके पृथ्मी अकासन, गगन मण्डल ना कोए फेरा पाईआ। सतिगुर मिल्या सच्चा साथन, सगला संग निभाईआ। लहिणा देणा चुक्कया पूजा पाठण, मस्तक तिलक ना कोई वड्याईआ। लहिणा देणा कोई ना तीर्थ ताटन, बिनां घाटन दए चढ़ाईआ। लख चुरासी मुक्की वाटन, मात गर्भ ना फेरा पाईआ। नाता तुटा आण बाटन, जेरज अण्डज उत्भुज सेत्ज लेखा रिहा मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सत्त चार रिहा जणाईआ। सत्त चार खोल्ह अक्ख, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। हरि पुरख निरँजण हो प्रतख, परम पुरख वेस वटाइंदा। एकँकारा कर प्रकाश, आदि निरँजण डगमगाइंदा। अबिनाशी करता बण बण दासी दास, सेवक सेवा आप कमाइंदा। श्री भगवान साची सेजा करे भोग बलास, भस्मड़ रूप ना कोए वटाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म वेखे खेल तमाश, ख़ालक ख़लक नाच नचाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर प्रभ सद्दे आपणे पास, कलिजुग पासा आप उलटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप जणाइंदा। साचा हुक्म गुरू अवतार, हरि करता आप जणाईआ। आपणे आपणे लओ निकाल, जो मात नज़री आईआ। पीर पैगम्बर बणो दलाल, उम्मत नबी दए समझाईआ। हकीकत वेखो हक़ हलाल, लाशरीक रिहा दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा लेखे रिहा पाईआ। लेखा लेखे लगाए आप, हरि आपणी दया कमाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर वेखण मार झात, लोकमात नैण उठाइंदा। गुरदर मन्दिर मस्जिद शिवदुआले सति धर्म ना कोई पाठ, हिँसा रोग ना कोए गवाइंदा। जीवां जंतां करन घात, घाउ नाम ना कोए लगाइंदा। नाता जुड़या ज़ात पात, शरअ ज़ंजीर ना कोए कटाइंदा। अन्तर आत्म सुणे ना कोई नाद, ढोलक छैणे सर्ब वजाइंदा। मेल मिले ना माधव माध, मोहणी रूप वेख वखाइंदा। हरि जू सुणी ना किसे फ़रयाद, अग्गे होए ना कोए बचाइंदा। आत्म परमात्म कोई ना करे लाड, फड़ बाहों ना गले लगाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर कलिजुग अन्तिम किसे ना देवे दाद, सिर हथ्थ ना कोए रखाइंदा। घर घर वड़या जगत विवाद, अमृत विख रूप वटाइंदा। रसना जिह्वा लै लै थक्के स्वाद, निझर रस ना कोए चुआइंदा। जीवन जगत पूरी होई ना ख्वाहिश, ख्वाहिशां विच सर्ब भुआइंदा। काज़ी मुल्लां कल्मयों होए बद-मुआश,

माशा अल्ला नज़र किसे ना आइंदा। मुरीद मुर्शद वसे ना पास, मुर्शद मुरीद हथ्थ ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, सत्त चार देवे वर, धरनी धरत धवल समझाइंदा। धरनी धरत धवल खोल्ह जाग, जागरत अक्ख इक खुल्हाईआ । सम्बल नगर लग्गा भाग, वडभागी फेरा पाईआ। गोबिन्द लग्गा इक वैराग, प्रभ मिल्या सच्चा माहीआ। चार जुग दा धोवे दाग़, दुरमति मैल धवाईआ। गुरमुख बणाए हँस काग, कागों हँस उडाईआ। जगत तृष्ना मेटे आग, अमृत मेघ इक बरसाईआ। आपणी हथ्थीं पकड़े वाग, नीले वाला सच्चा माहीआ। लख चुरासी देवे दाग़, तोड़ा इक्को नाम लगाईआ। किसे घर ना बले चराग़, दीवा बत्ती ना कोए रुशनाईआ। कोई नार हंढ्ढाए ना कन्त सुहाग, जगत रंडेपा दए वखाईआ। जन भगतां मजन कराए इक्को माघ, चरण धूढ़ी आप नुहाईआ। अन्तिम पर्दा देवे काज, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। रातीं सुत्यां मारे आवाज, दिने जागदे लए मिलाईआ। सति पुरख निरँजण चलाए जहाज, नाम चप्पू इक लगाईआ। कलिजुग अन्तिम रचया काज, करता पुरख खेल कराईआ। ग़रीब निमाणयां देवे दाज, सोहँ वस्त झोली पाईआ। शाह सुल्तानां मेटे ख़ाक, ख़ाकी ख़ाक कम्म किसे ना आईआ। कलिजुग अन्त करे वफात, फ़ातिहा इक्को वार पढ़ाईआ। सतिजुग सच बणाए जमात, ज़ामन होए बेपरवाहीआ। कलमा नबी सुणाए कायनात, कातब आपणा लेख लिखाईआ। अमृत प्याए आबेहयात, हयाती सब दी दए बदलाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद जिस दा लैंदे रहे ख़ुआब, सो ख़बर रिहा सुणाईआ। पीर पैगम्बर करन आदाब, निउँ निउँ सजदा सीस झुकाईआ। करे खेल हक़ जनाब, हरि जू आपणा फेरा पाईआ। लख चुरासी होई लाजुआब, रसना जिह्वा दए ना कोई गवाहीआ। चारों कुण्ट वध्या पाप, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे घर घर, घर मन्दिर वेख वखाईआ। घर घर हरि जू मन्दिर खोल्हे, गृह गृह वेख वखाइंदा। वसणहारा परदे ओहले, बजर कपाटी तोड़ तुड़ाइंदा। अनहद नादी शब्द बोले, अगम्म अगम्मड़ा राग अल्हाइंदा। नाम कंडे तोल तोले, तोलणहारा फेरा पाइंदा। गुरमुख वेखे भाले भोले, भोले भाउ मेल मिलाइंदा। लख चुरासी पाई विच डोले, डोले विच नज़र किसे ना आइंदा। गोबिन्द पूरे करे कीते कौले, कीता कौल भुल्ल ना जाइंदा। जन भगतां आपणे कंध चुके डोले, बण कहार सेव कमाइंदा। मनमुखां अन्तिम राए धर्म मारे पौले, अग्गे हो ना कोए छुडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण दाता पुरख बिधाता भगत बणाए उत्तम ज़ाता, ज़ात अजाति मेट मिटाइंदा। ज़ात पाती तोड़े नाता, दाता दान इक जणाईआ। खेले खेल पुरख अबिनाशा, अबिनाशी करता फेरा पाईआ। हरिजन मेले बहु बिध भांता, बिध आपणे हथ्थ रखाईआ। बैठा रहे इक इकांता, सचखण्ड साचे डेरा

लाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर दस्सदा आया गाथा, गुर अवतार करे पढ़ाईआ। कलिजुग अन्तिम आपणा सच सुणाए साका, साकी आपणा नाम जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेले आपणे घर, घर सच्चा इक खुल्हाईआ। साचा घर साढे तिन्न हथ्थ, हरि कलिजुग वेख वखाइंदा। अन्दर वड़ चलाए रथ, बण रथवाही सेव कमाइंदा। पंच विकारे पाए नथ्थ, आसा तृष्ना नाच नचाइंदा। गुरमुख विरले मार्ग दस्स, साचे धंदे आपे लाइंदा। आत्म परमात्म मेल मिलाए हस्स हस्स, सोहँ हँसा रूप वटाइंदा। भगत भगवान इक दूजे दा गौण जस, जस वेद पुराणां हथ्थ ना आइंदा। साचे सन्त मार्ग गए दस्स, जिस जन आपणा घर वखाइंदा। कलिजुग अन्त गुरसिखो आउणा नठ्ठ, निरगुण आपणा राह जणाइंदा। सचखण्ड दुआरे करे इकठ्ठ, भगत दुआरा आप बणाइंदा। कलिजुग खेड़ा होए भठ्ठ, पुरख अबिनाशी पन्ध मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, सत्त चार वखाए इक्को घर, घर साचा आप खुल्हाइंदा। साचा घर गया खुल्ह, हरि सतिगुर आप खुल्हाईआ । दर कोई ना लाए मुल, कीमत करता कोए ना पाईआ। जो जन आए भुल्ल, भुल्लयां मार्ग दए समझाईआ। गुरमुख लख चुरासी विच्चों कढ्ढे फुल्ल, पत डाली आप महकाईआ। हरिजन बूटा जाए ना हुल, लख चुरासी सिम्मल रिहा वखाईआ। भाग लग्गे तिस साची कुल, जिस घर गुरमुख जननी जाईआ। लोकमात ना जाए रुल, पुरख अबिनाशी होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख देवे माण वड्याईआ । गुरमुख मेला एका गुर, गुर सतिगुर आप मिलाइंदा। चरण प्रीती गई जुड़, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाइंदा। नाम भगती ना रहे थुड़, भरया ख़ज़ाना झोली पाइंदा। हरि जू वेखे चढ़ के घुड़, शब्द घोड़ा इक दौड़ाइंदा। वसणहारा अन्धेर घोर, प्रकाश प्रकाश नाल मिलाइंदा। फड़नहारा पंज चोर, डोरी आपणे हथ्थ उठाइंदा। लग्गी प्रीत निभाए तोड़, तुटी पिछली गंढ्ढ वखाइंदा। गुरसिख आपणे अग्गे लए तोर, पिच्छे हो हो सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग जन भगतां आप मिलाइंदा। भगत दुआरा आत्म संग, परमात्म वेख वखाईआ। सेज सुहञ्जणी वेख पलँघ, हरि सतिगुर फेरा पाईआ। नाम निधान वजाए मृदंग, अनहद सेवा लाईआ। अमृत सरोवर चढ़े कंग, निझर झिरना दए झिराईआ। दूई द्वैती हउमे हंगता ढाहे कंध, बजर कपाटी पर्दा लाहीआ। नज़री आए सूरा सरबँग, घर वसे सच्चा माहीआ। आत्म सेजा दए अनन्द, अनन्द अनन्द विच वखाईआ। साचा ढोला गाए छन्द, सोहँ अक्खर करे पढ़ाईआ। तेरा मेरा चुक्कया पन्ध, घर मेला सहिज सुभाईआ। सुरत सवाणी ना होए रंड, गुर शब्दी लए प्रनाईआ। गुरमुख ख़ुशी बंद बंद, बंदीख़ाना दए तुड़ाईआ। भगत भगवान चाढ़्हे चन्द, चन्द चांदनी मुख शरमाईआ। गुरसिखां मिले आप बख्शंद,

गहर गम्भीर वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सत्त चार देवे वड्याईआ। सत चार मिल्या मौका, मोह मुहब्बत आप जणाइंदा। कलिजुग अन्त ना देवे धोखा, फड़ बाहों गले लगाइंदा । सोहँ मंत्र दस्सया सौखा, पूजा पाठ ना कोए जणाइंदा। जिस धाम ना कोई पहुंचा, फड़ बाहों आप बहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप तराइंदा। हरिजन तारे बाहों फड़, प्रभ आपणी सेव कमाईआ। ग़रीब निमाणे लाए लड़, पल्लू आपणी गंढ्ढ पवाईआ। दरस दिखाए अग्गे खड़्ह, निरगुण जोत नूर रुशनाईआ। जो जन सोहँ अक्खर रहे पढ़, अन्तिम मेला लए मिलाईआ। राए धर्म दा चुक्के डर, चित्तर गुप्त नेड़ ना आईआ। पारब्रह्म प्रभ किरपा कर, आपणी गोदी लए उठाईआ। गुरसिख लोकमात रहिण हो निडर, भय सीस ना कोए जणाईआ। जिस लख चुरासी घाड़न ल्या घड़, घड़ घड़ वेखे थाउँ थाईंआ। ना जन्मे ना जाए मर, जन्म मरन विच ना आईआ। कलिजुग अन्तिम आपणी किरपा कर, निहकलंक नाउँ रखाईआ। गुरसिख वेखे दर दर, घर घर फेरा पाईआ। बिरहों वैराग अन्दर हरि जू जाए मर, मर जीवत रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे खेल इक महान, हरिजन साचे देवे दान, दाता दानी दया कमाईआ।

नाम निधान दान अतुट, अतोट आप वरताइंदा। गुरसिख ख़ज़ाना ना जाए निख़ुट, निख़ुटयां पार कराइंदा। पुरख अकाल गोबिन्द बणाया पुत्त, गोबिन्द गुरसिख गोद बहाइंदा। वेखो साची मौले रुत्त, रुत्त रुतड़ी आप महकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन साचे माण रखाइंदा। हरिजन तेरा साचा माण, मन का मणका आप भवाईआ। तेरी महिमा गाए जहान, चार चौकड़ी वज्जे वधाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव ध्यान लगाण, नेत्र नैण नैण उठाईआ। सुरप्त इन्द करे कल्याण, करोड़ तेतीसा ख़ुशी मनाईआ। जिस दा मेला मिल्या श्री भगवान, तिस जन मिले दरगाह वड्याईआ। सचखण्ड बख्शे चरण ध्यान, चरणोदक इक्को जाम प्याईआ। मस्तक टिक्का लाए आण, रूप रेख दए मिटाईआ। दूर दुराडा मिले आण, निरगुण आपणा पन्ध मुकाईआ। लख चुरासी विच्चों कर पहचान, गुरसिख सज्जण लए जगाईआ। दीन दयाला हरि गोपाला लेखा जाणे हाणीआं हाण, बिरध बाल रूप ना कोए वखाईआ। जोबन माणे दो जहान, रंग रतड़ा बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, गुरमुख सज्जण लए फड़, फड़ बाहों गले लगाईआ। गुरसिख सदा जीवत मरे, जीवण मरन विच ना आईआ। सीस जगदीश कट आपे धरे, धरनी धरत धवल सुहाईआ। इक्की

कुलां फोल फड़े, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। मात पित भैण भाई चाचे ताए जो रहिण लड़े, वेले अन्त लए मिलाईआ। नाम कंगण विच जड़े, बाहर निकल कोए ना जाईआ। बिन तन्दीयों डोरीयों आपे फड़े, फड़नहारा दिस ना आईआ। गुरमुख तेरे काज सरे, जिस दा सीस सतिगुर आपणी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी शब्द खेल वखाईआ। शब्दी मारे शब्दी रखे, रखणहार इक अख्वाइंदा। जगत कुटम्ब सारा वसे, फड़ बाहों पार कराइंदा। ना कोई रोवे ना कोई हस्से, शब्दी माता मेल मिलाइंदा। कूड़ी क्रिया जगत फसे, फाँसी सब दे गल लटकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां वंडे इक्को हिस्से, हिस्सा हथ्थ ना किसे फड़ाइंदा। गुरमुख लथ्था वेखे सीस, सीस धड़ वंड वंडाईआ। करे खेल हरि जगदीश, जीवण जुगत रिहा समझाईआ। कलिजुग लख चुरासी पीसण ल्या पीस, बिन गुरमुखां बच कोए ना जाईआ। राए धर्म तपावणहारा तत्ती सीख़, सलाखां सब दे हथ्थ फड़ाईआ। जिस घर विच गाया सोहँ गीत, सरवण सुणनहारा जन्म मरन विच ना आईआ। तेरे मात पिता भैण भाईआं चाचयां तायां तेरे नाल रखी प्रीत, प्रीत नाल प्रीत लए प्रनाईआ। सदी बीसवीं सारयां मिल के गाउणा इक्को गीत, गीत गोबिन्द अल्हाईआ। जिस गुरसिख मिल्या सच्चा मीत, सो मित्रां रिहा तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर धड़ धड़ सिर निरभउ चुका भय डर, जन्म मरन मरन जम्मण आपणे हथ्थ वखाईआ।