पुस्तकालयभाग १३

१४ मग्घर २०१९ बिक्रमी दोस्त पुरा ज़िला गुरदासपुर

कलिजुग तेरा वेला वक्त, हरि व्यक्ति आप जणाइंदा। नव नौ नाता तुटे बूँद रक्त, लख चुरासी भेव चुकाइंदा। त्रैगुण माया साड़े जगत, अग्नी तत्त ना कोए बुझाइंदा। कूड़ी क्रिया आपणा पूरा करे फ़र्ज़, माया ममता मेल मिलाइंदा। पारब्रह्म अबिनाशी करता हरिजन वेखे साचे भगत, भगवन आपणी दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, नव नौ चार पन्ध मुकाइंदा। कलिजुग तेरा अन्त अन्धेरा, नव नौ नज़र ना आईआ। पुरख अबिनाशी पाऐ फेरा, बेपरवाह बेपरवाहीआ। परवरदिगार आया नेरन नेरा, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पाए घेरा, दो जहानां वेख वखाईआ। सन्त सज्जण वेखे केहड़ा केहड़ा, लख चुरासी फोल फुलाईआ। घर घर दिसे झूठा झेड़ा, माया ममता करे लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। कलिजुग तेरा अन्धेरा अन्ध, चारों कुण्ट छाईआ। हिंदू मुस्लिम सिख ईसाई क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश आत्म भुल्ले परमानंद, निजानंद ना कोए वखाईआ।

रसना जिह्वा बत्ती दन्द ढोला गायण छन्द, शहिनशाह नज़र किसे ना आईआ। लख चुरासी जून अजूनी जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज डेरा लाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार आसा तृष्ना वंडी वंड, हरि मंत्र नाम ना कोए दृढ़ाईआ। सच प्रकाश ना कोए चन्द, चौदां तबक अन्धेरा छाईआ। ईसा मूसा संग मुहम्मद चार यारी होई नंग, अल्फ़ी तन ना कोए वखाईआ। गुर अवतार चार कुण्ट दहि दिशा वेख विचार हरि सरन सरनाई रहे मंग, निउँ निउँ आपणा सीस झुकाईआ। कलिजुग अन्तिम टुट्टी गंढ्ढ, गंढ्ढणहार गोपाल स्वामी इक तेरी ओट रखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाणा आप सुणाईआ। कलिजुग तेरा अन्तिम वेला, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। झगड़ा प्या गुर गुर चेला, चेला नज़र कोए ना आइंदा। भगत भगवन्त गुरमुख विरले करे मेला, मिल मिल आपणा रंग वखाइंदा। दो जहानां सज्जण सुहेला, सगला संग आप हो जाइंदा। सचखण्ड वसे धाम नवेला, मुकामे हक़ डेरा लाइंदा। आपे जाणे आपणा वक्त वेला, वार थित ना किसे जणाइंदा। लख चुरासी घल्ले धर्म राए दी जेला, कलिजुग अन्तिम पन्ध मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक सुणाइंदा। सच संदेसा एकँकार, अक्ल कलधारी आप जणाईआ। सो पुरख निरँजण हो तैयार, हरि पुरख निरँजण भेव खुल्हाईआ। आदि निरँजण हो उज्यार, अबिनाशी करता रिहा समझाईआ। श्री भगवान दए हुलार, विष्न ब्रह्मा शिव उठाईआ। पारब्रह्म प्रभ हो तैयार, त्रैभवन वेखे थाउँ थाईंआ। ब्रह्म नेत्र दए उग्घाड़, ईश जीव पर्दा लाहीआ। लख चुरासी चबाए आपणी दाढ़, बचया कोए रहिण ना पाईआ। वेखणहार बहत्तर नाड़, नाड़ी नाड़ी रिहा समाईआ। फिरे दरोही जंगल जूह उजाड़ पहाड़, उच्चे टिल्ले पर्बत समुंद सागर खोज खुजाईआ। हरिजन मेले सच दुआर, दर दरवाजा इक जणाईआ। ग़रीब निवाजा हो तैयार, ग़रीब निमाणे गोद उठाईआ। शब्द अगम्मी दे हुलार, हुजरा हक़ इक वखाईआ। लाशरीक परवरदिगार, मुरीद मुर्शद लए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलिजुग लेखा रिहा मुकाईआ। कलिजुग अन्तिम वेख हाल, हरि जू हरि हरि आप जणाइंदा। फिरे दरोही अन्तिम काल, काल नगारा इक वजाइंदा। सृष्ट सबाई होई बेहाल, धीरज धीर ना कोए धराइंदा। चौदां लोक आए ज़वाल, चौदां तबक ना कोए बचाइंदा। काया माटी पंज तत्त अग्नी लग्गे ख़ाल, ख़ालक ख़लक आप जलाइंदा। बिन हरिभगत गृह वज्जे ना किसे ताल, अनहद नादी नाद ना कोए सुणाइंदा। चार कुण्ट होए वैरान, कलिजुग वैरी फेरा पाइंदा। मन्दिर मस्जिद शिवदुआला मठ्ठ रहे ना कोए निशान, निशाना सब दा आप मिटाइंदा। इन्सान रूप बणाए हैवान, हवा सब दी आप बदलाइंदा। करे खेल नौजवान, नौबत आपणे नाम वजाइंदा। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां देवे धुर फ़रमाण, धुर

दी बाणी आप सुणाइंदा। हक़ हकीकत करो पहचान, बेपहचान आप समझाइंदा। दोए जोड़ करो सलाम, सलाम अलैकम एका घर वखाइंदा। दोए बन्धन रसना कहो सतिनाम, मंत्र सति सति पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग लेखा आप चुकाइंदा। कलिजुग तेरा लेख मुकाउणा, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। चौथे जुग डेरा ढाउणा, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। गुरमुख विरला आप जगाउणा, जिस आपणी दया कमाईआ । आत्म परमात्म परमात्म आत्म ब्रह्म पारब्रह्म मेल मिलाउणा, मेल मिलावा एका थाईंआ। दूई द्वैती हउमे हंगता माया ममता पर्दा लौहणा, बजर कपाटी तोड़ तुड़ाईआ। हँ ब्रह्म मम एका घर दसाउणा, ओअँ सोहँ रूप दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी जड़्ह उखड़ाईआ। कलिजुग तेरी उखड़े जड़्ह, सोहँ चिला हथ्थ उठाइंदा। सचखण्ड निवासी धुर दरगाह आपे खड़, बेपरवाह वेख वखाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर सतिजुग त्रेता द्वापर विछड़े लए फड़, नाम डोरी इक बंधाइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर लख चुरासी जीव जंत जिस घाड़न ल्या घड़, घड़न भंनण आपणे हथ्थ रखाइंदा। निष्अक्खर वक्खर बोध अगाध शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी जिस अक्खर ल्या पढ़, सो निष्अक्खर रूप वखाइंदा। कागद कलम शाही गई हर, समुंद सागर नेत्र नैणां नीर वहाइंदा। बनास्पत भार अठारां गई सड़, लेखा लेख ना कोए जणाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव करोड़ तेतीसा सुरप्त इन्द प्रभ सरनाई डिगे दड़, अग्गे सीस ना कोए उठाइंदा । त्रैगुण माया पंज तत्त आपणा बल गई हर, मन मति बुध संग ना कोए रखाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप चार कुण्ट दहि दिशा आवे डर, भय अवर ना कोए हटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलिजुग तेरा अन्त कराइंदा। कलिजुग अन्तिम मारे धाह, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। चारां यारां रिहा ध्या, नेत्र नैण नैण उठाईआ। मुहम्मद मिले दर आ, दर दरवाजा रिहा खुल्हाईआ । ईसा तक्के तेरा राह, उच्चे टिल्ले वेख वखाईआ। मूसा पकड़े तेरी बांह, कोहतूर नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। कलिजुग अन्तिम रिहा उडीक, नेत्र नैण नैण उठाया। मेरा वेला अन्त नज़दीक, पन्ध नज़र कोए ना आया। गुर अवतार पीर पैगम्बर अन्तिम बण गए सर्ब शरीक, घर घर शिरकत रिहा वखाया। परवरदिगार निशाना मिले ना कोए ठीक, लख चुरासी ठीकर वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाणा आप जणाया। कलिजुग कूड़ा कर विचार, विचार विचार नाल मिलाईआ। चौथे जुग आई हार, चौका कम्म कोए ना आईआ। इक इकल्ला एक ओंकार, लेखा सब दा रिहा मुकाईआ। दूजी कुदरत कर तैयार, तीजे नैण रिहा दरसाईआ। चौथे पद भगत प्यार, पंचम मेला सहिज सुभाईआ। छेवें

छप्पर छन्न कर तैयार, सति सतिवादी बैठा आसण लाईआ। अठ्ठां तत्तां मारे मार, नौ दर वेखे थाउँ थाईंआ। दसवें खेल करे अपार, इक दस वज्जे वधाईआ। दो दस सांझा यार, तिन्न दस भेव रिहा खुल्हाईआ। चार दस नस्स नस्स, चौदां लोकां डेरा ढाहीआ। पंज दस हस्स हस्स, गुरमुख सज्जण रिहा मिलाईआ। छे दस हो वस, सोलां इच्छया पूर कराईआ। सत्त दस आपे ढठ्ठ, आपणा माण मिटाईआ। दस अठ्ठ बन्न्हे गठ्ठ, भगती भगतां हथ्थ फड़ाईआ। दस नौ नौंं खण्ड पृथ्मी रिहा भौं, दो जहानां वेख वखाईआ। दस दस बीस करे खेल हरि जगदीश, राज राजानां शाह सुल्तानां ख़ाली ख़ीस, सीस आपणे छत्र झुलाईआ। कलिजुग तेरी अन्त हदीस, फातिआ पढ़े थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा भेव आप जणाईआ। कलिजुग अन्तिम बुढा शेख़, दर साचे सीस झुकाइंदा। परवरदिगार नेत्र खोल्ह वेख, होए निमाणा मंग मंगाइंदा। मेरी मिटदी जाए रेख, लेखा नज़र कोए ना आइंदा। लम्मी दाढ़ी खुलड़्हे केस, गल्ल पल्लू एका पाइंदा। पुरख अकाल दीन दयाल अग्गे हो जा के वेख, गुरू दस्मेश दहि दिशा भेव चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताइंदा। बुढ्ढा शेख़ फड़ डंगोरी, प्रभ चरण ध्यान लगाईआ। अन्त करे बौहड़ी बौहड़ी, दूर दुराडा मारे धाहीआ। लख चुरासी होई कौड़ी, अमृत रस ना कोए वखाईआ। प्रभ जू तेरे हथ्थ मेरी डोरी, जिउँ भावे लै चलाईआ। कीती मात ठग्गी चोरी, तेरे हुक्मे सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर मिली इक सरनाईआ। बुढ्ढा शेख़ होए मौलाणा, मौला इक्को इक ध्याईआ। जगत किताब वेख कुराना, कुरा काया काअबा फोल फुलाईआ। चौदां तबक खेल महाना, सबक आपणा आप पढ़ाईआ। खेलया खेल दीन इस्लामा, साहिब सिर तेरा हुक्म मनाईआ । अन्तिम घर घर भुलाई कलामां, कला नबी ना कोए पढ़ाईआ। मोहे बख्श मेरे अमामां, चरण धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। मेरा पाटा चीर तेड़ ना कोए पजामा, कुला सीस ना कोए टिकाईआ। हज़रत दे इक पैग़ामा, पैगम्बर नज़र कोए ना आईआ। शाह सुल्तान सच्चे रामां, रहमत तेरी मंग मंगाईआ। नेत्र वेख श्री भगवाना, बेहाल दए दुहाईआ। तेरा भुल्लया इक टिकाणा, टिक्का मस्तक कूड़ा लाईआ। चार वरन जणाया गाणा, अठारां बरन करी लड़ाईआ। अन्तिम मन्नणा प्या भाणा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। तख्तों लैहन्दा जांदा राजा राणा, सिर ताज ना कोए टिकाईआ। सब नूं भुलया पीणा खाणा, ख़ाकी ख़ाक रहे वखाईआ। प्रगट होया हरि मेहरवाना, मेहरवान फेरा पाईआ। मैं बुढ्ढा अन्त अंञाणा, बाली बुध ना कोए चतुराईआ। प्रभ साचा दस्स टिकाणा, जिस घर तेरा दर्शन पाईआ। लोकमात आया बण महिमानां, जगत महिमानी रिहा खाईआ। अन्त अन्त प्या पछताणा, पिच्छे

नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कलिजुग कूक कूक सुणाईआ। कलिजुग कूके करे पुकार, प्रभ अग्गे हाल सुणाइंदा। जुग चौकड़ी उतरी पार, पार उतारा तुध बिन ना कोए कराइंदा। फिर फिर गए तेई अवतार, भगत अठारां सीस झुकाइंदा। ईसा मूसा मुहम्मद मंगदे गए दीदार, दीद ईद चन्द चढ़ाइंदा। चार यार बण पनहार, सेवक साची सेव लगाइंदा। लेखा जाण गुर अवतार, नानक गोबिन्द रंग रंगाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर वेख्या वारो वार, कलिजुग वेला अन्तिम आइंदा। मैं डिगा मूँह दे भार, बाहों फड़ ना कोए उठाइंदा। चारों कुण्ट आई हार, जित रूप ना कोए वखाइंदा। कर किरपा दे दीदार, चरण कँवल ध्यान लगाइंदा। मैं मूर्ख मूढ़्ह गंवार, पतहीण सीस झुकाइंदा। तूं सब दा सांझा यार, ग़रीब निमाणयां गले लगाइंदा। पतित पापी देवें तार, दुष्ट हँकारी आप उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे वास्ता पाइंदा। दर वास्ता दित्ता घत, दोए दोए जोड़ करे निमस्कारया। मेरी अन्तिम सुक्की रत्त, तत्त नज़र कोए ना आ रिहा। लख चुरासी भुल्ली ब्रह्म मति, मन मति गेड़ चला ल्या। रहिण ना दित्ता धीरज जत, सति सन्तोख ना कोए रखा ल्या। नार कन्त सत्थर बैठे घत्त, साचा सत्थर ना किसे हंढ्ढा ल्या। कूड़ी क्रिया बीज बीज्या वत, कलिजुग अन्तिम सिंमल रुक्ख लहरा रिहा। नाता तुटा तीर्थ तट्ट, सर सरोवर सर ना कोए जणा ल्या। गुरदुआर मन्दिर मस्जिद मठ्ठ, धर्म डेरा ना कोए वखा ल्या। सब दा बेड़ा डोबिआ नठ्ठ नठ्ठ, आपणा पन्ध मुका ल्या। अन्त तेरे दुआरे गया ढठ्ठ, चरण सरन सीस झुका ल्या। सच संदेसा दे मति, बेमती आप जणा ल्या। वेले अन्तिम रख पत, इक तेरी ओट रखा रिहा। अग्गों कहे पुरख समरथ, सच संदेसा इक सुणा ल्या। जन भगतां चरणीं जा के ढठ्ठ, जिन्हां तेरे विच मेरा दर्शन पा ल्या। मैं होया भगतां वस, डोरी भगतां हथ्थ फड़ा रिहा। ओथे मेरा कोई ना चले वस, श्री भगवान आप समझा रिहा। प्रेम प्यार अन्दर गया फस, अन्त बाहर ना कोए कढ्ढा रिहा। मैं गुरसिखां विकया हट्ट, दूजी कीमत ना कोए रखा ल्या। हरिजन तेरा दुखड़ा देण कट, बण दर्दी दर्द वंडा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक सुणा ल्या। सच संदेसा सुण के गीत, कलिजुग इक्को ख़ुशी मनाईआ। नाता तुटा मन्दिर मसीत, बिन भगतां प्रभ जू हथ्थ किसे ना आईआ। सदी चौधवीं रही बीत, चौदां तबक देण दुहाईआ। निरगुण बदलण आया रीत, सरगुण दए आप समझाईआ। गोबिन्द करे खेल अनडीठ, पुरख अकाल वज्जे वधाईआ। साहिब सुल्तान साचा मीत, सतिगुर आपणा फेरा पाईआ। सचखण्ड निवासी इक अतीत, त्रैगुण डेरा रिहा ढाहीआ। जन भगतां कीता ठांडा सीत, अमृत मेघ इक बरसाईआ। चरण कँवल बंधाए प्रीत, प्रीतीवान

इक्को माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल रिहा जणाईआ। कलिजुग उठ उठ तक्के राह, नेत्र नैण नैण उठाया। कवण दुआरे मिले मलाह, भगत भगवन्त रिहा जगाया। इक्को देवे सच सलाह, मेरा बेड़ा पार कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा रिहा सुणाया। कलिजुग वेख अन्तिम धार, धरनी धरत धवल जणाईआ। करया खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर बेपरवाहीआ। सति सतिवादी हो तैयार, ब्रह्म ब्रह्मादी खोज खुजाईआ। आदि जुगादी इक अवतार, जुग जुग वेस वटाईआ। कलिजुग अन्त हो तैयार, निहकलंका नाउँ रखाईआ। शब्द डंका अपर अपार, दो जहानां आप सुणाईआ। साचा बंक कर तैयार, भगत भगवान दए वड्याईआ। छत्ती जुग दा कर्ज़ उतार, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां दए समझाईआ। लेखा मंगे वारो वार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग भुल्ल कदे ना जाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव बैठे चरण सरन करन निमस्कार, नेत्र नैण सके ना कोए उठाईआ। ओथे करे सच विहार, सतिगुर सच्चा शहिनशाहीआ। तेरा लेखा दए निवार, भुलेखा भगतां कोलों कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरा इक जणाईआ। सच दुआरा वेख अटल, अटल आप जणाइंदा। लख चुरासी कर के वल छल, पुरख अबिनाशी आप बणाइंदा। सच सिँघासण बैठा मल्ल, निहचल आपणा डेरा लाइंदा। धुरदरगाही संदेसा घल्ल, भगत भगवान आप मिलाइंदा। लहिणा देणा चुक्के तेरा कलिजुग कल, कालख टिक्का आप धवाइंदा। जन भगतां दी धूढ़ी मस्तक मल, मर जीवत रूप वटाइंदा। चोटी पर्बत समुंद सागर उच्चे टिल्ले जाण हल्ल, हल्का सब दा भार कराइंदा। कूड़ी क्रिया धर्म राज लाहे खल्ल्ह, अग्गे हो ना कोए बचाइंदा। पारब्रह्म अबिनाशी करता निरगुण सरगुण लोकमात चलाए शब्दी हल, सब दी जड़्ह उखड़ाइंदा। वेखे खेल घड़ी पल, थित वार ना कोए जणाइंदा। अन्तिम तेरा मेट सल, सतिजुग साचा आप लगाइंदा। ग़रीब निमाणयां विच जाए रल, रल मिल आपणी ख़ुशी वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लेखा आप चुकाइंदा। सब दा लेखा मुकाए आप, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। आदि जुगादी माई बाप, पिता पूत वेस वटाईआ। जुग चौकड़ी मंत्र जाप, नमो नमो समझाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पाठ, चौदां विद्या करे पढ़ाईआ। सर सरोवर तीर्थ ताट, जलधारा रूप वखाईआ। गुर अवतार दे दे दात, लख चुरासी जीव समझाईआ। पीर पैगम्बर सज्जण साक, सगला बन्धन पाईआ। निरगुण सरगुण पाकी पाक, पुनीत पतित वेख वखाईआ। वरन बरन ज़ात पात, दीन मज़्हब वंड वंडाईआ। बुध मति मन देवे पंज तत्त सुग़ात, त्रैगुण माया जोड़ जुड़ाईआ। रवि ससि खेल तमाश, सूरज चन्न करे रुशनाईआ। धरत धवल कर प्रकाश, ब्रह्मण्ड खण्ड वेख वखाईआ। जेरज अंड साजण साज, उत्भुज सेत्ज रंग रंगाईआ।

सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग रच रच काज, जुग जुग आपणा हुक्म मनाईआ। धर्म दुआरे देवे राज, राए धर्म माण वड्याईआ । चित्रगुप्त दे हिसाब, लेखा सब दा हथ्थ फड़ाईआ। लाड़ी मौत बंधाए नात, नाता सब दा आप जुड़ाईआ। जुग जुग जन भगतां पुछे आप वात, हरि जू बणे पिता माईआ। लख चुरासी विच्चों काढ, सतिगुर आपणी गोद बहाईआ। दो जहान लडाए लाड, एथे ओथे होए सहाईआ। नाम अनमुल्ला देवे दात, तोल तराज़ू ना कोए तुलाईआ। जन्म जन्म दी मेटे वाट, मात गर्भ फंद कटाईआ। गुरसिख विके ना किसे हाट, सतिगुर आपणे हट्ट विकाईआ। अन्तिम वखाए इक्को ज़ात, ब्रह्म पारब्रह्म समाईआ। कलिजुग तेरा लेखा डूँग्घे ख़ात, ख़ाता तेरे नैण वखाईआ। तेरी इच्छया होई नार कमज़ात, कुलखणी आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भगत भगवान आप मिलाईआ। भगत भगवान इक्को घर, घर मन्दिर आप वसाइंदा। कलिजुग अन्तिम खोल्हे दर, दर दरवाजा आप जणाइंदा। सन्त सुहेले सज्जण फड़, गुर सतिगुर मेल मिलाइंदा। काया डूँग्घी कन्दर वड़, वड़ वड़ आपणा रंग रंगाइंदा। लख चुरासी रही सड़, अग्नी अग्ग ना कोए बुझाइंदा। भगतां संग भगवान रल, रल मिल आपणी ख़ुशी मनाइंदा। पूरब जन्म दा देवे फल, फुल्ल फलवाड़ी आप महकाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर पिच्छे रिहा घल, अन्तिम आपणा मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी देवे दान, दाता आपणी दया कमाइंदा।