१४ मग्घर २०१९ बिक्रमी किशन सिँघ दे गृह अलड़ पिण्डी ज़िला गुरदासपुर
सांगोपांग तेरा टुट्टा माण, तख्त निवासी आप तुड़ाया। सहँसर मुख बाशक तशक कुरलाण, रो रो नेत्र नीर वहाया। लोकमात मिल्या माण, गुरमुखां हरि हरि आप दिवाया। जड़्ह हिली दो जहान, धीरज धीर ना कोए धराया। गुर अवतार सरनी डिगे आण, गल वास्ता पल्लू पाया। उलटा होया ज़िमी असमान, चौदां तबक देण दुहाया। करया खेल विष्नूं भगवान, जिस दा विशा हथ्थ किसे ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेजा साचा तख्त वड्याईआ। साची सेजा बणया तख्त, हरि सतिगुर आप बणाईआ। आपणा सीस दे के पहलों धड़त, धड़ा भगतां फेर बणाईआ। आपणे सीस ताज जड़े जड़्हत, हीरे लाल माणक मोती जोत सुआईआ। विष्नूं सांगोपांग सेज हंढ्ढाई छोटी, गुरसिख आसण दए वड्याईआ। करे सेवा तेड़ रख लंगोटी, तन वस्त्र ना कोए छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,
करे खेल साचा हरि, घर बंक इक सुहाईआ। चरण मस्तक इक्को जोत, सीस जोत जगत सवाईआ। चरण मस्तक इक्को कोट, गुरमुख मन्दिर रूप वटाईआ। सीस चरण इक्को ओट, चरण ओट सीस रखाईआ। पारब्रह्म अबिनाशी करता निरगुण सरूप जन भगतां उत्ते होया आप मोहत, मोह मुहब्बत खेल कराईआ। लख चुरासी ख़ाली कीती फोक, जोती किसे विच रहिण ना पाईआ। ग़रीब निमाणयां बख्शे इक्को ओट, ओट आसरा इक जणाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरण सीस मस्तक रंग, विष्नूं लछमी इक्को मंग, लेखा जाणे सूरा सरबँग, लालन लाल रंग इक रंगाईआ। लच्छमी कहे विष्नूं भगवान, की एह खेल रचाया। आदि मिल्या मैंनूं दान, मेरी हथ्थीं चूड़्हा पाया। मेरा जोबन नौजवान, नज़र किसे ना आया। मैं तेरी इक रकान, दर बैठी सीस झुकाया। तूं साहिब मेरा सच सुल्तान, सद आपणा संग रखाया। कलिजुग अन्तिम वेख होई हैरान, तूं केहड़ा वेस वटाया। ग़रीब निमाणयां पिच्छे फिरे भगवान, लोक लज्जया आप मिटाया। चरणां उत्ते रख चरण देवें आप पहचान, आपणी चरण धूढ़ी गुरमुखां झोली पाया। बौहड़ी मेरी सुंझी होई दुकान, दरगाह वस्त ना कोई रखाया। कर किरपा दस्स निशान, जिस दुआरे बैठा आपणा रंग चढ़ाया। पुरख अबिनाशी हुक्मरान, उँगली नाल रिहा समझाया। उठ सुलखणी मार ध्यान, लच्छम तेरा वक्त चुकाया। भगतां भगवन्त मिल्या सच्चा काहन, घर गोपी इक हंढ्ढाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आदि जुगादि आपणा भेव ना किसे जणाया। तेड़ लंगोटी ढाई गज़, गिराह गिराह नाप नपाईआ। आपणा पर्दा निरगुण कज्ज, सरगुण होए सहाईआ। तख्त सिँघासण बहे सज, हरि सज्जण बेपरवाहीआ। जन भगतां दरस करे रज्ज रज्ज, आपणी तृखा बुझाईआ। सेवा करे भज्ज भज्ज, भावी रिहा मिटाईआ। नेत्र पेखे साचा हज्ज, हुजरा इक सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। तेड़ लंगोटी पंज हथ्थ, पंजां वेख वखाइंदा। कर खेल पुरख समरथ, समरी आपणी आप जणाइंदा। शुकर धन्न दुआर गाए जस, सोहला सो सो आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। तेड़ लंगोटी साढे सत्त फुट्ट, ढाकन को पत इक अख्वाईआ। दो जहानां रिहा लुट, तन आपणा पर्दा लाहीआ। भगतन गोदी रिहा चुक्क, चुक्क चुक्क ख़ुशी मनाईआ। खेले खेल लुक लुक, नज़र किसे ना आईआ। आपणयां आपे रिहा पुच्छ, घर घर फेरा पाईआ। नंगीं पैरीं हथ्थ ना कुछ, खप्परी गुरमुख रिहा उठाईआ। सीस निवाए झुक झुक, आपणा माण मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। तेड़ लंगोटी गिराह चाली, चाली सब दी आप पुआइंदा। करे खेल हथ्थां ख़ाली, ख़ाली हथ्थ सर्ब वखाइंदा। जन भगतां देवे आप दलाली, बण
विचोला वेख वखाइंदा। लेखा जाण जोत अकाली, निरगुण आपणा फेरा पाइंदा। दर दरवेश बणे दर पाली, हलत पलत सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप कराइंदा। तेड़ लंगोटी नब्बे इंच, नांया सिफ़रा रंग रंगाईआ। जन भगतां काया धरती आपे सिंच, नाम बूटा इक्को लाईआ। आप बणाए आपणी वेंत, करे खेल बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को लंगोटी दए वड्याईआ । इक लंगोटी वेखे छोटी, छोटा आपणा रूप वटाइंदा। बंद करे अन्दर निर्मल जोती, जोत जोत नाल मिलाइंदा। सृष्ट सबाई रही सोती, सुत्यां हरि जू खेल कराइंदा। जन भगत बणाए आपणे गोती, गोत आपणी विच मिलाइंदा। सेवा करे दर बरदा बण के बालण हथ्थीं झोकी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप कमाईआ। इक लंगोटी बन्न्हे भोथा, गंढ्ढ आपणे हथ्थ पुआईआ। दो जहान करे थोथा, फ़ुरना कोई रहिण ना पाईआ। निरगुण सरगुण देवे होका, हुक्म हक़ इक जणाईआ। पहली वार मिल्या मौका, लोकमात भेव चुकाईआ। निरगुण निरवैर आप पहुंचा, परम पुरख फेरा पाईआ। जन भगतां मार्ग दस्से सौखा, औखी घाटी ना कोई चढ़ाईआ। वेले अन्त ना देवे धोखा, धूआं धुखे सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे रंग आप समाईआ। भगत कुड़माई होया वेला, हरि मिलणी आप कराईआ। बण विचोला सज्जण सुहेला, जुग विछड़े रिहा मिलाईआ। सेवा करे गुरू बण चेला, चेला गुरू रूप वखाईआ। नंगीं पैरीं फिरे अकेला, मंज़लो मंज़ली पन्ध मुकाईआ। वेखो गरुमुखां दे मिलण दा वेला, बिन मन्दिर मस्जिद मठ्ठ रिहा मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची गंढ्ढ रिहा पुआईआ। साची गंढ्ढ पुआए आप, भगती नाता जोड़ जुड़ाइंदा। बणया विचोला प्रभ जू आप, दूजा भगत ना कोई रखाइंदा। पहलों बणे भगत आप, तृष्ना जगत बुझाइंदा। फेर बणया आप साक, गुरमुखां जोड़ जुड़ाइंदा। गोबिन्द तेरा पूरा करे पहला वाक, कीता कौल भुल्ल ना जाइंदा। सरसे कंडे दिती दात, कलिजुग अन्तिम हरस मिटाइंदा। पुरख अकाल प्रितपाले वेखे मार झात, जंगल जंगल जूह रूप वटाइंदा। जिथ्थे कोई ना पुछे वात, ओथे तेरी ओट दसाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मेला आप मिलाइंदा। मेलण आया श्री भगवान, जगत बन्धन रिहा पाईआ। गुरमुख गुरसिख आप पहचान, पिछला लेखा रिहा चुकाईआ। हरि भगत वेखो मार ध्यान, धी पुत्त नाउँ धराईआ। सौहरे पेईए खेल महान, हरि ख़ालक रिहा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत बन्धन जगत तुड़ाईआ। जगत बन्धन तोड़, नाता इक्को इक जणाइंदा। माझा दुआबा इकठ्ठे कीते तोर, तुरत आपणा खेल वखाइंदा । किसे नज़र ना आए होर, होका दे दे आप जणाइंदा। सीस ताज
जो रख्या बांके शोहर, सो शहिनशाह लेखा पूर कराइंदा। जम्मू मालवा जे चाहो लोड़, लिख हाल फेर सुणाइंदा। तख्त चढ़ के पकड़े डोर, डोरी आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन संग मिलाइंदा। हरिजन वेखो हरिजन आया, आपणा पन्ध मुकाईआ। पुरख अबिनाशी त्रैगुण लाही माया, पर्दा रिहा उठाईआ। विच्चों इक्को नज़री आया, सब दा पिता माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची मंगण रिहा मंगाईआ। सगन मनाए सगला संग, हरि सगली वेख वखाईआ। बण विचोला सूरा सरबँग, सुरती सुरत शब्द कुड़माईआ। लाल सिँघ दुआरे पहलों मंगी मंग, प्रभ विचोला पिच्छे रहि ना जाईआ। पुरख अबिनाशी सब दी चोली रिहा रंग, रंगण आया सच्चा माहीआ। लालो तेरी पिछली भुक्ख नंग, अन्त रिहा मुकाईआ। तेरे घर दा इक्को डंग, डंका दो जहान वजाईआ। ढाई गज़ ढके आपणा नंग, नंगी करे सर्ब लोकाईआ। पुरख अबिनाशी खेल करे बण मलंग, मुलम्मा सब दा देवे लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन जनहरि संग रखाईआ। हरिजन वेखो भाई भाई, भईआं भैणां मेल मिलाइंदा। गुरमुख मेला गुरमुख चाईं चाईं, गुर सतिगुर आप कराइंदा। इक दूजे दीआं पकड़ो बाहीं, फड़ी बांह ना कोई छुडाइंदा। अन्दरे अन्दरे काया मन्दिर प्रेम प्यारे बणो राही, रहबर साचा राह जणाइंदा। अग्गों मिले सच्चा माही, साची सिख्या इक समझाइंदा। दुआबा माझा कोई भुल्ले नाही, गुरमुखां पिछली भुल्ल सर्ब बख्शाइंदा। कलिजुग अन्तिम बूटा हुल्ले नाही, फल आपणी हथ्थीं लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बण लागी लागण सेव कमाइंदा। लागण लागी बणया नाई, झीवर छींबा आप अख्वाईआ। ब्रह्मण सांसी बणे गोसाईं, गोबिन्द आपणा फेरा पाईआ। ग़रीब निमाणयां पकड़े बाहीं, फड़ बाहों गोद उठाईआ। सचखण्ड लै जाए चाईं चाईं, खेड़ा इक वखाईआ। एका घर वसाए धी जवाई, कुड़म कुड़माई आप कराईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान हरिसंगत देवण आया आप वधाई, वाधा आपणे हथ्थ रखाईआ। वाधा वधे वधे पीड़ी, नींह सतिगुर आप रखाइंदा। प्रहिलाद पिच्छे बण के आया कीड़ी, गुरमुखां पिच्छे आपणा रूप वटाइंदा। करे खेल बेनज़ीरी, नज़र ना किसे वखाइंदा। गुरमुख मिलण दा वक्त अख़ीरी, आख़र आपणा मेल मिलाइंदा। जिहनूं कहिन्दे प्रभ मिले तकदीरी, बिन तकदीरों तकदीर बणाइंदा। दाता दानी गुणी गहीरी, ग़रीब निमाणे गले लगाइंदा। प्रेम प्यार दी दे के नाम जंजीरी, कड़ी कड़ी नाल फसाइंदा। आप कटदा रिहा दिलगीरी, गुरमुखां दु:ख उठाइंदा। आप कटदा रिहा फ़कीरी, दर दर घर घर अलख जगाइंदा। गुरमुखां देंदा रिहा अमीरी, नेत्र नैण नैण उठाइंदा। गोबिन्द छड्डणी आपणी पीरी, पिता पूत भेंट चढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
किरपा कर, हरिजन हरिजन हरिजन नाल मिलाइंदा। सच दस्सो मिलोगे नाल, हरि मिलणी आप कराईआ। सच दस्सो बणोगे लाल, बिन तुहाढ्ढे पुत्त नज़र ना आईआ। सच दस्सो सुणोगे हाल, मुर्शद मुरीदां हाल सुणाईआ। सच दस्सो चलोगे नाल, जिथ्थे कोई ना जाए पांधी राहीआ। सच दस्सो लओगे भाल, भुल्यां हथ्थ किसे ना आईआ। सच दस्सो मन्नोगे स्वाल, ख़ाली झोली तुहाढ्ढे अग्गे डाहीआ। सच दस्सो प्रेम प्यार दी घालणा लओगे घाल, गुरमुख गुरमुख नाल प्रनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पुछण आया सच्चा माहीआ।
गुरमुख कदे ना होए मुर्दा, मुर्शद आपणी गोद उठाईआ। गुरमुख कदे ना बेड़ा डुब्बदा, सतिगुर तारे फड़ फड़ बाहींआ। गुरमुख शौह दरयाए कदे ना रुढ़्हदा, श्री भगवान नईया नाम चढ़ाईआ। अक्खीं वेखो गेड़ा गिढ़दा, करता की की खेल रचाईआ। लेखा जाणे धुर दी पिर दा, धुर मस्तक वेख वखाईआ। सृष्टी वेखे पूरन फिरदा, परम पुरख प्रभ नज़र किसे ना आईआ। जुग जुग रखे आपणा पर्दा, प्रितपालक वड वड्याईआ। गुरमुख अन्दर रखे आपणा आप ठरदा, सीने नाल सीना लाईआ। वेखो कलिजुग गेड़ गिढ़दा, लेखा गुरमुख हथ्थ फड़ाईआ। सतिजुग चरण दुआरे आवे रिड़दा, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। नेत्र नैण नीर किरना किरना किरदा, कीरत कीरना आपणा दए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन मीता इक अतीता, खेल भगतां हथ्थ रखाईआ। गुरमुख कदे ना जाए मर, जन्म मरन विच ना आईआ। पुरख अबिनाशी जिस दी सेवा रिहा कर, सो हरिजन दरगह साची वसे थाईं थाईंआ। जिन्हा कोलों पुरख अकाल रिहा डर, सिर अपणे भय रखाईआ। दूर दुराडे इकठ्ठे करे बाहों फड़, फड़ बाहों मेल मिलाईआ। सिर आपणयां पट्टां उत्ते धर, धरनी नाता दए तुड़ाईआ। जिन्हां पिच्छे गोबिन्द भाणा गया जर, सो गोबिन्द आया माहीआ। ग़रीब निमाणयां कोझयां कमल्यां निरगुण निक्कयां वढ्ढयां देवे वर, जिन्हां बख्शी चरण सरनाईआ। दिवस रैण दर दुआरे बण सेवक पाणी रिहा भर, चाकरी चाक इक कमाईआ। आपणे सीस पल्लू बंधा लड़, कन्नी आपणे हथ्थ रखाईआ। लहिणा देणा चुकाए घर घर, आपणा आप तजाईआ। हो के निमाणा गुरमुखां अन्दर गया वड़, बौहड़ी बौहड़ी दए दुहाईआ । आओ सिखो फड़ो लड़, पुरख अबिनाशी आया बेपरवाहीआ। मार छाल छाती उत्ते जाओ चढ़, मिले माण जगत वड्याईआ। जिन्हां आपणा आप दित्ता हर, सो हरि की पौड़ी रिहा वखाईआ। धीआं पुत्तर सारे जाओ बण, पिता आया बण के सच्चा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे सेव साचा हरि, गुरमुख साचे संग रखाईआ। गुरमुख कदे ना रोवे, नेत्र
नैण नीर वहाईआ। प्रभ चरण दुआरे दुरमति मैल धोवे, मुख उज्जल मात कराईआ। नेत्रीं वेखो गुरमुख गुरमुख जेहा होवे, गुर आपणे लागे निउँ निउँ पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा सगन रिहा मनाईआ। गुरमुखां नाल मनाए सगन, सगला संग दया कमाईआ। आर पार लग्गे इक्को लग्न, लहिणा देणा सर्ब चुकाईआ। जिउँ सतिगुर गुरसिखां वेख रहे मग्न, तिउँ गुरसिख सतिगुर मग्न रखाईआ। आप सड़या पहलों अग्न, गुरमुखां अग्न रिहा बुझाईआ। दो जहान दीपक जगन, पुरख अकाल तेल बाती इक्को पाईआ। आपणी हथ्थीं काया भाण्डे आया मांजन, पोच पुचाए सच्चा माहीआ। लालो लाल बणाया साजण, किशन सिँघ घर वज्जे वधाईआ। गुरसिख सारे बणो आंढण गवांढण, नाते नात्यां नाल जुड़ाईआ। हीर विचारी की सार जाणे रांझण, गल बैठी गलवकड़ी पाईआ। दीन दयाल ग़रीब निवाजण, ग़रीब निमाणयां होए सहाईआ। अन्तिम रखण आया लाजण, लोकलाज आप गंवाईआ। धन्न गुरसिख धन्न हरिसंगत होए वड भागन, जिस दुआरे वडभागी आपणा फेरा पाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मिलाए साचा घर, दर दर घर घर वज्जे वधाईआ। वज्जे वधाई घर सखी, सज्जण पाया मीत। जिस पत मात रखी, सो मिल्या इक अतीत। सृष्ट सबाई रही हक़ी बक्की, कवण ढोला गाए सोहँ गीत। चार खाणी अन्तिम थक्की, नाता तुटया मन्दिर मसीत। गुरमुख फुलवाड़ी इक्को पक्की, गोबिन्द चरण लग्गी प्रीत। पुरख अबिनाशी लग्गी चंगी, लख चुरासी विच्चों कढ्ढी बाह के लीक। जिन्ना पिच्छे कटदा रिहा तंगी, अन्तिम दूर दुराडा आया नज़दीक। एथे बणया मात संगी, अग्गे मेला लाशरीक। बण भिखक मंग इक्को मंगी, चौदां मग्घर गुरसिख गुरसिख मिलण दी तरीक। हरि जू लाए आपणे अंगी, अंगीकार करे हस्त कीट। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दयावान दयावान मेहरवान मेहर करे मेहर बंधाए चरण प्रीत। गुरमुख वक्त ना होए दुहेला, जल धार ना कोई रुढ़ाईआ। प्रभ जू मिल्या इक अकेला, अक्ल कलधारी फेरा पाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग बैठा रिहा वेहला, कलिजुग अन्तिम करन आपणा कम्म आईआ। भगतां लभ्भे भगत सुहेला, भज्ज भज्ज आपणा पन्ध मुकाईआ। वेखो तरन दा आया वेला, तारन वाला रिहा तराईआ। गोबिन्द माण दे के गया गुरू चेला, सो सतिगुर चेला गुर रूप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत तेरा वक्त दुहेला दए कटाईआ। वक्त दुहेला दए कट, कटणहारा आप आया। गुरमुखां मेल पहला फट्ट, पट्टी आपणे नाम बंधाया। आपणे सीने उत्ते लए चुक्क, सीना सीना वेख वखाया। लहिणा देणा देवे हक़ो हक़, हक़ निबेड़ा आप जणाया। सतिगुर पूरा कदे ना जाए थक्क, दिवस रैण सेव कमाया। चरण लग्ग जो पिच्छे गए हट, अन्त उहनां नाल मिलाया। जिस ने सोहँ
महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान गाई गाथ, तिस दा वक्त दुहेला ना कोई रखाया। जिउँ सतिगुर पूरन वसया साथ, आत्म सेजा पलँघ विछाया। अन्दर वड़ चलाए राथ, आउँदा जांदा नज़र ना आया। राती सुत्यां देवे दात, दिने जागदयां पंज तत्त गेड़ा रिहा वखाया। हरिसंगत तेरा वड्डा भाग, वड हरि जू आप वंडाया। तुहाढ्ढे पिच्छे फिरे कन्त सुहाग, गुरमुख नारी कर प्यारी आपणे अंग लगाया। चौदां मग्घर सारे जाणा जाग, हुण जागण वेला आया। फड़ बाहों रिहा काड, फड़ आपणे गले लगाया। सारे रल मिल कर लओ लाड, पिता पूत गोद बहाया। गोबिन्द भुल्ले ना अजे याद, याददाशत आपणे विच छुपाया। जिस दे हथ्थ ते उडदा बाज़, सो बाज़ां वाला आया। जिस ने सवारने तुहाढ्ढे काज, आपणा काज ना कोई वखाया। जिस नूं सारे कहिन्दे गुरू महाराज, सो ग़रीब निमाणा हो के वेखण आया। रल के रचीए इक्को काज, गुरसिख गुरसिख सतिगुर सतिगुर गुरसिख लए प्रनाया। सारे मारो इक्को आवाज़, सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान साडी सेवा रिहा कमाया। सुण आवाज़ उठे अवतार, गुर गुर नैण रिहा खुल्हाईआ। पीर पैगम्बर होए ख़बरदार, कवण ख़बर रिहा सुणाईआ। भगत अठारां होए बेदार, आलस निंद्रा रहे गंवाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव नैण रहे उग्घाड़, चार कुण्ट ध्यान लगाईआ। सारे वेखण वेखो भाग लग्गा उजाड़, श्री भगवान आप लगाईआ। गुरसिख इकठ्ठे कीते लाड़, लाड़ी आपणी जोत नाल प्रनाईआ। चारों कुण्ट फड़ फड़ एहनां चरणां हेठां लए वाड़, बाहर सके ना कोई कढ्ढाईआ। रल मिल के ढोला लाया इक अवाज़, आत्म परमात्म वज्जी वधाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दित्ता दाज, गुरमुखां झोली आप भराईआ। जिस ने साजण ल्या साज, सो सज्जण वेख वखाईआ। सारे चल के वेखीए किस तरां काज, बिन शरअ नकाह दए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भगत भगवन्त इकठ्ठे कर, चौथी लांव इक्को वार पढ़ाईआ। प्रभ दुआरे बिरख होई पीड़, प्रभ विच ध्यान लगाईआ। हरिसंगत आउँदी घत्त वहीर, चरण कँवल वाहो दाहीआ। नाम दयो दे समें दा मैं दिलगीर, मेरी दर्द ना कोए वंडाईआ। जिन्ना चिर दुआबे विच्चों ना आए वहीर, मेरा दु:ख ना कोई वंडाईआ। मैं पंज साल दस्सदा रिहा मेरी बदल तकदीर, मेरा वेला गया आईआ। पुरख अबिनाशी सम्मत चौदां दस्स के गया पहली वार, जन भगतां कोलों तेरा बन्धन दए कटाईआ। चौदां मग्घर वक्त अख़ीर, तेरा आखर दए मुकाईआ । वेखो गुरसिख तेरे नाल तेरी वंडावण पीड़, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। रविदास चम्यारा गावे गीत, बेड़ा बन्न्ह वखाईआ। पुरख अबिनाशी आपणी चलाए जुग जुग रीत, रीतीवान भुल्ल कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, उत्भुज लेखा रिहा मुकाईआ। हरि दर करन पुकार, हरि बारिश नाम कराइंदा। तरस कीता करतार, तारनहारा
वेख वखाइंदा। दुआबिउँ पिछले सज्जण ल्यांदे उठाल, उठ उठ आपणी सेव कमाइंदा। उच्चे बिरछ वेखे मेरे लाल, लालन आपणे रंग रंगाइंदा। जिन्हां दी किसे हथ्थ ना आई चाल, कोटन कोटि ध्यान लगाइंदा। पहलों पुछिआ गुरसिखां हाल, फिर गुरमुखां कोलों तेरा हाल पुछाइंदा। नेत्र जलवा कर जलाल, ज़रूरत तेरी पूर कराइंदा। लालो घर आया लाल, पुरख अबिनाशी पिछला हिसाब देणा वखाल, लेखा वक्खो वक्ख जणाइंदा। अन्तिम इकठ्ठे कीते आण, अग्गे वंड ना कोई वंडाईआ। ग़रीब निमाणयां सुघड़ सिआणयां बाल अञाणयां बिरधां देवे इक्को माण, दूजी वंड ना कोई वंडाइंदा। जिस जन गाया सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन्म मरन विच ना आइंदा। गुरमुख आए नाम सद्दे, सद्दा हरि जू हरिजन आप जणाईआ। आत्म रस प्रेम मधे, सो मतिवाले अंग लगाईआ । लख चुरासी विच्चों लभ्भे, दर दर घर घर फोल फुलाईआ। श्री भगवान सदा सुहेला इक अकेला जन भगतां फिर सज्जे खब्बे, अग्गे पिच्छे सेव कमाईआ । जगत पार कराए झूठी हद्दे, हद्द आपणी इक वखाईआ। कूड़ी क्रिया विच्चों कढ्ढे, साचे मन्दिर दए बहाईआ। साक सज्जण झूठे भैण भाई छड्डे, गुरमुख गुरमुख नाल करे कुड़माईआ। पुरख अबिनाशी दोहां हथ्थी गाने बद्धे, नेत्र वेखे चाईं चाईंआ। नाम दुशाले परदे कज्जे, सालू सुब्बर इक्को सीस टिकाईआ। नाता छुटे छोटे वड्डे, इक्को रंग रिहा चढ़ाईआ। विष्नूं वखाए विश्व पर्दे, भगवान भगतां दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाईआ। सद्दे आए साचे घर, घर सज्जण इक जणाइंदा। जिथ्थे चुक्के जन्म मरन डर, डर सब दा आप मुकाइंदा। निमाणे निताणे निथाव्याँ फड़, दरगाह साची माण दवाइंदा। जिस घर आप बैठा चढ़, तिस दुआरे गुरमुख आप बहाइंदा। रविदास अक्खर रिहा पढ़, एका ढोला गाइंदा। श्री भगवान गया डर, डर डर आपणी सेव कमाइंदा। सन्त सुहेले इकठ्ठे कर, पिछला लेखा आप चुकाइंदा। सच विचोला आप बण, सोहँ ढोला इक सुणाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवणहारा सच्चा दान, गुरमुख गुरमुख घर मंगाइंदा। किशन सिँघ नेत्र नैण नीर तेल रिहा चोअ, हरि सतिगुर सच जणाईआ। अद्धविचकार खलोता आप हो, अन्दर बाहर चरण टिकाईआ। सतिजुग इक प्रहिलाद दित्ता ढोआ ढो, नर सिँघ रूप वटाईआ। कलिजुग अन्तिम भगत दुआर जो चरण जाए छोह, सचखण्ड साचे दए बहाईआ। गुरमुख घर गुरमुख करे लो, बाती बाती नाल जगाईआ। गुरमुख घर गुरमुख जाए सौं, आलस निंद्रा जगत गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच विहारा आप कराईआ। किशन सिँघ नेत्र नीर सच रस, हरि रसीआ आप जणाइंदा। पुरख अबिनाशी बण विचोला मार्ग रिहा दस्स, दहि दिशा वेख वखाइंदा। भैण भाई इकठ्ठे हो के मिलो हस्स हस्स, हरिसंगत नैनण नैण ना कोई तकाइंदा। जिस गुरसिख मेरी रखणी पत्त, सो गुरमुख
धी भैण कोई ना अक्ख उठाइंदा। आत्म अन्दर इक्को जत, धीरज तुहाढ्ढे हथ्थ फड़ाइंदा। जे मन हो जावे बेवस, चरण दुआरा इक वखाइंदा। कोझे कमले आओ नस्स, ग़रीब निमाणे गले लगाइंदा। जगत विकार विच ना जाणा फस, साची सिख्या इक समझाइंदा। सतिगुर पूरे दी छाती उत्ते चढ़ो हस्स हस्स, फड़ बाहों ना कोई हटाइंदा। तुसीं मेरे मैं तुहाढ्ढे वस, दूजा कोई नज़र ना आइंदा। तुसीं मेरी करो पूरी आस, मैं तुहाढ्ढी ख्वाहिश मिटाइंदा। तुसीं मेरे दास मैं तुहाढ्ढा दास, दूजा नज़र कोई ना आइंदा। मेरा पवण तुहाढ्ढा सुआस, मेरे विच समाइंदा। तुहाढ्ढे पिच्छे आपणा आप कीता नास, जगत निशाना ना कोई वखाइंदा। पुत्तर धी ना वसे साथ, पिता पूत खेल वरताइंदा। गुरसिख इक्को बणाई शाख़, शनाख़त होर ना कोई जणाइंदा। पत मेरी लैणी राख, रक्षया तुहाढ्ढे हथ्थ फड़ाइंदा। नेत्र तक्क कोई ना सके झाक, जो गुरमुख सतिगुर विच समाइंदा। अन्तिम पूरा करना इक्को वाक, गोबिन्द एका आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत दुआरे आपे खड़्ह, आपणे घर दा हाल सुणाइंदा। घर दा हाल दस्से घर वाला, घर घर आपणा फेरा पाईआ। आपणे घर दा कढ्ढ दवाला, गुरमुखां घर वसाईआ। आपे होया फिरे बेहाला, हरिजन देवे माण वड्याईआ। कलिजुग अन्तिम अवल्लड़ी चाला, शास्त्र सिमरत वेद पुराण भेव ना आईआ। गुरमुखां मार्ग दित्ता इक सुखाला, सुखी वसो थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर दा भेव आप खुल्हाईआ। घर दा खोल्हे हरि जू भेत, गुरमुख भेती आप बणाइंदा। जिस दे पिच्छे सिर तत्ती पवाई रेत, सो अग्नी तत्त बुझाइंदा। सचखण्ड निवासी आप करन आया हेत, हित आपणा आप जणाइंदा। वेखो ग़रीब निमाणा हरि जू लओ वेख, ख़ाली हथ्थ फेरी पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर दा पर्दा आपे लाहइंदा। घर दा पर्दा देवे लाह, लाशरीक फेरा पाईआ। गुरमुख दयो इक सलाह, सतिगुर पूरा मंग मंगाईआ। मेरे अन्त बणे मलाह, बेड़ा तुहाढ्ढे कंध उठाईआ। तुहाढ्ढे पिच्छे सतिजुग दस्से राह, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर दा लेखा रिहा जणाईआ। घर विच घर वसे भगवान, घर भगती रंग रंगाइंदा। भगत मीता नौजवान, नव नौ आपणा खेल कराइंदा। अन्तिम वेखे मार ध्यान, दहि दिशा खोज खुजाइंदा। लख चुरासी दिसे वैरान, वैरी घर घर नज़री आइंदा। गुरमुख विरला गाए साचा गान, आत्म परमात्म रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर घर विच खोज खुजाइंदा। घर विच घर खोजणहारा, खोजत खोजत वेख वखाईआ। कलिजुग अन्तिम करे सच विहारा, बिवहारी फेरा पाईआ। नाल ल्याए रविदास चम्यारा, साढे तिन्न हथ्थ गंड पुआईआ। पहलों चमड़ा गंढ्ढे विच संसारा, पाहने गंढ्ढ वखाईआ। जोती जोत
सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर घर विच खेल कराईआ। घर विच खेल खेल अगम्म, अलख अगोचर आप कराइंदा। जिस ने पाणा गंढिआ चम्म, बण चमरेटा सेव कमाइंदा। कलिजुग अन्तिम फड़ कलम, कायनात लेख मुकाइंदा। लहिणा चुकाए चौदां इलम, आलम नज़र कोए ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर घर राग अल्हाइंदा। घर घर राग धुन जैकारा, घर घर गुरमुख वज्जे वधाईआ। घर घर सच सच कर प्यारा, हरि साजन दए समझाईआ। घर घर गुरमुख गुरसिख इक दूजे नूं देण अधारा, अन्ध आत्म मेल मिलाईआ। सतिजुग चले सच विहारा, सृष्ट सबाई राह वखाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान शाह पातशाह आप निरँकारा, गुरमुख गुरमुख वखाए दुआरा, गुरमुख गुरमुख नाल मिलाईआ। गुरमुख तक्के राह इक, इक ध्यान लगाया। हरिजन मिलण दी साची सिक, आत्म अन्तर वेख वखाया। प्रभ दुआरिउँ मिले भिख, वस्त अमोलक झोली पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दो दो आबा मेल मिलाया। दो दो आबा पाए माझा, माझा आपणा नाउँ रखाईआ। निरगुण पीर सब दा सांझा, सगला संग वखाईआ। गुरमुख उठाए मार वाजां, गुरसिख जगाए हुक्म सुणाईआ। रल मिल सारे इक्को घर करो काजा, करता पुरख दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन दुआरे हरिजन फड़, फड़ बाहों आप लँघाईआ। हौली हौली सारे लँघो, हरि सतिगुर आप लँघाइंदा। प्रेम प्रीती एका मंगो, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाइंदा। काया चोली वस्त्र रंगो, रंग इक्को इक वखाइंदा। लोक लज्या मूल ना संगो, वेला गया हथ्थ ना आइंदा। उठो मेरे साचे चन्दो, हरि सतिगुर चन्द चढ़ाइंदा। पिछली टुट्टी अन्तिम गंढ्ढो, गंढ्ढ आपणे नाल पुआइंदा। एथे ओथे मेरे नाल हंढ्ढो, जगत विछोड़ा आप कटाइंदा। आपणा बेड़ा आपे बन्न्हो, सतिगुर साचा सच जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप लँघाइंदा। हरिजन लँघो इक लकीर, हरि हरि आप लँघाइंदा। कोटन कोटि तरसन पीर फ़कीर, परवरदिगार विचोला नज़र किसे ना आईआ। भगतां नाल भगतां बदले तकदीर, तदबीर आपणी रिहा जणाईआ। इक दूजे दे बणो वीर, भैण भईआ जोड़ जुड़ाईआ। पंज तत्त काया माटी झूठा सरीर, अन्त रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे राह चलाईआ। हरिजन मंगो वाहो दाह, वाह वाह हरि जू खेल कराइंदा। बणया विचोला बेपरवाह, पर्दा आप चुकाइंदा। सारे ढोला लओ गा, गावणहारा आप सुणाइंदा। उच्ची कूक रौला लओ पा, हरिजन गोबिन्द आपणी गोद बहाइंदा। हौला भार रिहा करा, हौली हौली पार कराइंदा। मौला रूप आप ख़ुदा, मलकलमौत परे हटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख गुरसिख गुर गुर गुर धुर धुर धुर दरगाह साची आप बहाइंदा। वेखो
पिंजर हड्ड नाड़ी मास, हरि सतिगुर फेरा पाइंदा। गुरमुख मिलण दी इक्को आस, दूजी आस ना कोए रखाइंदा। रल मिल सारे बुझाओ प्यास, तृष्ना अग्न इक जलाइंदा। सच दुआरे पाओ रास, हरि जू हरि हरि वेखण आइंदा। जिस दे पिच्छे फरीद लगाई तांघ, सो जन भगतां तांघ रखाइंदा। वेखो की की वटाया स्वांग, स्वांगी आपणा स्वांग रचाइंदा। ख़ाली हथ्थी बन्ने तग, निउँ निउँ सीस झुकाइंदा। आओ गुरसिख लग्गो अंग, अंगीकार इक जणाइंदा। मेरा कटो विछोड़ा नंग, तंगी आपणी आप जणाइंदा। तुहाढ्ढे पिच्छे दो जहाना आया लँघ, लोआँ पुरीआँ चरणां हेठ दबाइंदा। निरगुण नंगी कीती कंड, सिर तुहाढ्ढे पर्दा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हड्ड मास नाड़ी चम्म तुहाढ्ढे हट विकाइंदा। वेखो चम्म मास नाड़ी हड्ड, हरि सतिगुर आप जणाइंदा। तुहाढ्ढे पिच्छे पिता मात छड्ड, अग्गों निरगुण हो के आइंदा। फेर बणाई साची यद, विष्नूं आपणा खेल कराइंदा। गोबिन्द वंडाया विच्चों अद्ध, दूसर हथ्थ किसे ना आइंदा। नानक निरगुण गया सद्द, सतिगुर आपणा खेल कराइंदा। मुहम्मद मंगदा गया हज्ज, अमाम आपणा हज्ज कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणा घर वखाइंदा। ख़ाली पिंजर वेखो सुक्का, चम्म नज़र कोई ना आईआ। बिरहों वैराग अन्दर हरि जू उठा, निरगुण आपणा नूर धराईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग जो रिहा सुत्ता, करवट बदले ना सच्चा माहीआ। कलिजुग अन्तिम घर घर करदा पुछा, गुरमुख साचे वेख वखाईआ। जिहनूं आदि जुगादि कहिन्दे हरि जू लुचा, अछल अछल्ल खेल कराईआ। दर तुहाढ्ढे आए सुच्चा, पिच्छे छड्ड कोई ना जाईआ। प्रेम प्यार दा इक्को भुक्खा, दूजी रसन ना रसन लगाईआ। ना वड्डा ना जाणो निक्का, हर घट रिहा समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आप वड्याईआ। तन पिंजर वेखो ख़ाक, हरि ख़ाकी खेल कराईआ। अन्दर वड़या परवरदिगार पाक, पाक रसूल फेरा पाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद पूरा करे वाक, वकया वेखे थाउँ थाईंआ। मुरीद मुर्शद देण आया नजात, निज घर आपणा रिहा वखाईआ। पिछले पाड़े काग़ज़ात, कलमा अग्गे ना कोई पढ़ाईआ। तुहाढ्ढे पिच्छे पाई वफ़ात, फ़तवा आपणे उपर लाईआ। अन्तिम बण के आया साक, निहकलंक नाउँ धराईआ। ना कोई वरन ना कोई ज़ात, बरन वंड ना कोई वंडाईआ। ना कोई वस्त्र ना कोई खाट, भूशन तन ना कोई हंढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा शहिनशाहीआ। लतां बाहवां वेखो हथ्थ, हरि जू आप दसाइंदा। सरगुण अन्दर निरगुण वस, निरगुण धार चलाइंदा। गोबिन्द इक्को रख के गया आस, आसा पूर कराइंदा। सम्बल वेखो नगरी ख़ास, ख़ालक ख़लक विच वखाइंदा। अन्दर नूर जोत प्रकाश, प्रकाशवान फेरा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणा राह
जणाइंदा। हरिजन राह वेख मीत, मित्र प्यारा आप जणाईआ। तेरी मंगी इक प्रीत, चार वरन दए समझाईआ। तेरी सच्ची इक नीत, नीतीवान वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे मेल मिलाईआ। हरिजन तेरे दर दुआर, हरि दर्दी फेरा पाइंदा। नंगीं पैरीं हो ख्वार, बण पांधी पन्ध मुकाइंदा। चारे कूटां वेखे वारो वार, दहि दिशा खोज खुजाइंदा। गुर अवतार लोकमात करन इशार, अग्गे हो ना कोई बचाइंदा। तेरा खेल परवरदिगार, बेअन्त अन्त कोए ना आइंदा। दस्स के आए विच संसार, लिख लिख लेखा सर्ब समझाइंदा। कलिजुग कल्की लै अवतार, निहकलंक नाउँ रखाइंदा। आपणी मर्ज़ी करे निरँकार, सब दी मर्ज़ आप मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां माण रखाइंदा। भगतां वेखो मिल्या माण, हरि सतिगुर आप दवाया। लेखा चुकाए दो जहान, दोए दोए आपणा रंग रंगाया। दरगाह साची दे परवान, परवाना इक्को हथ्थ फड़ाया। सोहँ ढोला सो गान, सो आपणा मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग आप चढ़ाया। अन्तिम चढ़या रंग वेख, विष्नूं आपणी अक्ख खुल्हाईआ। ब्रह्मे वेख माझे वेस, प्रभ आपणी कल धराईआ। शंकर तेरे नाल जो करदा हेत, अन्त अक्ख रिहा बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे माण वड्याईआ। विष्नूं कहे शिव किस दा करदा शुकर, शुकर किस दे नाम मनाईआ। कलिजुग अन्तिम गया मुक्कर, पुरख अबिनाशी आपणा मुख भवाईआ। भाग लगाया निक्की नुक्कर, गुरमुख दुआरा इक वखाईआ। तेरा घर वखाए ख़ाना बुच्चढ़, लख चुरासी कोह कोह ढेरी लाईआ। ओथे कोई ना सके उपड़, भज्जी फिरे सर्ब लोकाईआ। जिस भगत बणाए आपणे पुत्तर, पुत्तर धी ना कोई वड्याईआ। जिस नूं नानक कह के गया उत्तों आवे उतर, मात पिता ना कोए जाईआ। तेरी यारी करे छुट्टड़, अन्तिम संग ना कोए निभाईआ। मेरे कोहण आया कुक्कड़, मेरी लछमी रही कुरलाईआ। कलिजुग वेस धरया जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे रिहा सलाहीआ । ब्रह्मे वेख आपणा बुढेपा, विष्नूं आख जणाईआ। तेरा मेटणहारा सौहरा पेका, पेका सौहरा नज़र किसे ना आईआ। पुरख अबिनाशी गुरमुखां नाल करन गया एका, इक्को अक्खर रिहा पढ़ाईआ। चरण कँवल रखाए टेका, दूजा इष्ट ना कोई जणाईआ। आपणा दस्स के आए भेता, साडी चले ना कोई चतुराईआ। अन्दर वड़ वड़ करे हेता, नज़र नज़र नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। विष्नूं कहे वेख बुढ्ढे ब्रह्मण, पारब्रह्म प्रभ खेल कराइंदा। जो तेरा बणया रिहा ज़ामन, अन्तिम आपणा पल्लू छुडाइंदा। जिस कोटन कोटि सेवा लाए कृष्न रामण, ईसा मूसा मुहम्मद खेल कराइंदा। जिस नानक गोबिन्द फड़ाया दामन, सो दामनगीर वेस वटाइंदा। जिन
भगतां मेल मिलाए आमणो साहमण, समां आपणे हथ्थ रखाइंदा। धुरदरगाही देवे इक निशानन, निशाना आपणा नाउँ जणाइंदा। भगत भगवन्त गया पहचानण, फड़ फड़ बाहों आप उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराइंदा। ब्रह्मा कहे दस्स प्यारे, हरि जू किस बिध खेल कराईआ। कवण रूप धरे संसारे, धरनी धवल चरण टिकाईआ। विष्नूं दूरों दस्से इशारे, अक्ख अक्ख नाल मिलाईआ। वेखो खेल परवरदिगारे, गल अल्फ़ी कोई ना पाईआ। भुक्खा नंगा फिरे गुरमुखां दुआरे, बिन सद्दउँ घर घर जाईआ। आपणा चोला पहलों पाड़े, गुरमुख चोले रिहा सवाईआ। साडे दिन आए माढ़े, वेला अन्त रिहा जणाईआ। चलो चल के कढ्ढीए हाढ़े, चरण कँवल सीस टिकाईआ। फड़ बाहों जे तारे, तारनहार वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल रिहा जणाईआ। विष्नूं कहे शंकर उठ, तेरी त्रशूल रिहा सुटाईआ। साडा दर दुआरा रिहा लुट, बण लुटेरा बेपरवाहीआ। रल मिल जा के लईए पुछ, क्यों हरि जू खेल रचाईआ। चरण कँवल जाईए झुक, सरन मिले सरनाईआ। गलवकड़ी पाए घुट्ट, प्रेम प्यार वधाईआ। छोटे बाल पैणे मुक्क, माण हँकार ना कोई रखाईआ। जे साहिब जाए तुठ, सिर साडे हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्म अन्दर सर्ब भवाईआ। विष्नूं ब्रह्मा शिव करन दलील, तिन्ने इक्को मता पकाईआ। अन्तिम चल के करो अपील, बरीख़ाना दए वखाईआ। जिस उन्नी कत्तक वस्त्र पहरे नील, धुर फ़रमाणा हुक्म सुणाईआ। सो सतिगुर छैल छबील, शहिनशाह आपणा रूप वटाईआ। किसे हथ्थ ना आए थाणे तहसील, सो साहिब हर घट रिहा समाईआ। जिस दी अञ्जील कुरान ना बणे वकील, शहादत देवे ना पीर कोई गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तिम फेरा पाईआ। ब्रह्मा कहे मैं मंगां दान, मंगणा मोहे मेरा भाईआ। चार वेद बकता ब्रह्म ज्ञान, चार जुग जगत पढ़ाईआ। चार वरन करन ध्यान, धरनी धरत धवल सुहाईआ। चारे मुख खोल्ह दुकान, चार कुण्ट हट्ट चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, खेलणहारा हुक्म वरताईआ। विष्नूं कहे मीट अक्ख, हरि जू अक्ख बंद कराइंदा। मेरा भण्डारा करे सख, सक्खणे हथ्थ वखाइंदा। आदि मैंनूं ल्या दस्स, अन्त नज़र ना आइंदा। भाणे अन्दर रिहा वस, निउँ निउँ सीस झुकाइंदा। सांगोपांग रिहा दस्स, बाशक तुशका सेज हंढ्ढाइंदा। ओह वी आई किशन सिँघ हथ्थ, ख़ाली हथ्थ इक वखाइंदा। मेरे नालों पहलों प्रभ दी चरणी गया ढठ्ठ, मेरा डेरा ढाह वखाइंदा। ओहदे पिच्छे दुआबिउँ आए नठ्ठ, दो दो आबा मेल मिलाइंदा। जिन्हे ब्रह्मे लाहौणी तेरी पत, सो पतिपरमेश्वर आप वखाइंदा। जानणहारा मितगत, गतमित आप समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
कर, आपणी करनी आप कराइंदा । ब्रह्मा कहे उठ भोले नाथ, शंकर रिहा जगाईआ। पुरख अबिनाशी लोकमात दित्ता साथ, जन भगतां संग रखाईआ। साडा अन्तिम वसे घाट, पार किनारा इक जणाईआ। मुकावणहारा दूर दुराडी वाट, पन्ध नेरन नेर मुकाईआ। गुरसिखां देवण आया दात, दाता दानी दया कमाईआ । पंचां बणी इक ज़मात, सचखण्ड साचे रिहा बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। गोबिन्द ढईआ ढाई गज़, पुरख अकाल वड्डी वड्याईआ। अन्तिम तख्त बहे साचा सज्जण सज, साहिब सच्चा माहीआ। जन भगतां दरस करे आप रज्ज रज्ज, आपणा दरश भगत कराईआ। हक़ वखाए मक्का काअबा हज्ज, हुजरा अमाम इक वड्याईआ। निहकलंक नरायण आए भज्ज, भगवन आपणा फेरा पाईआ । चार वरन मेटे हद्द, पंचम एका राह वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर चरण दुआरे लए सद्द, विष्न ब्रह्मा शिव हुक्म मनाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग बैठे रहे अड्ड अड्ड, अन्तिम इक्को घर वखाईआ। प्रेम प्यार साची डोरी जाइन बज्झ, श्री भगवान आप बन्हाईआ। शरअ शरीअत लौण ना देवे अज पज, ज़ात पात ना वंड वंडाईआ। सन्त सुहेले सन्तन रखे लज, गुरमुख गुर गुर गोद उठाईआ। काल नगारा जाए वज्ज, डोरू कलिजुग हथ्थ फड़ाईआ। जो घड़या सो जाए भज्ज, थिर कोए रहिण ना पाईआ। जन भगतां देवे इक्को पद, चौथे दर आप बहाईआ । बण दरवेश लए सद्द, दर दर आपणी अलख जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ढईआ ढईआ रंग रंगाईआ। एका ढईआ हथ्थ पंज, हरि पंचम खेल कराइंदा। तख्त निवासी साचे तख्त बहे सज, सज्जण आपणा हुक्म वरताइंदा। शाहो भूप पए गज्ज, गरज आपणे नाम सुणाइंदा। कूड़ी क्रिया जगत मृगावली जाए भज्ज, अग्गे कोई नज़र ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका ढईआ रंग रंगाइंदा। ढाई गज़ गिराह चाली, चाल वक्खरी आप कराईआ। हर घट जोत जोत अकाली, अक्ल कल खेल खलाईआ। भगतां लेखे लाए पहली घाल घाली, घाली घाल लेखे पाईआ। अग्गे बणे आप स्वाली, हरि जू आपणी झोली डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका ढईआ खेल कराईआ। एका ढईआ लाए ढाह, तिन्नां वहीर बणाइंदा। विष्नूं विश्व जाए समा, समां आपणा आप समझाइंदा। ब्रह्मा ब्रह्म दए तजा, पारब्रह्म हुक्म समझाइंदा। शंकर मन्ने सच रज़ा, रहमत आपणी इक समझाइंदा। सुरप्त इन्द मुख जाए भवा, करोड़ तेतीसा रंग चढ़ाइंदा। पीर पैगम्बर गुर अवतार नाता जगत जाण तुड़ा, जुगती जुगत ना कोई जणाइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण बणन गवाह, सफ़ाई सब दी आप रखाइंदा। कलिजुग अन्तिम मुकरे कोई ना, हुक्म हुक्म आप दृढ़ाइंदा। सारे वेखो थाउँ थाँ, हरि का नाम ना कोई ध्यााइंदा। कलिजुग जीव होए काँ, कूड़ी
क्रिया विश्टा मुख रखाइंदा। कोई खाए सूर कोई गां, गाँ सूर खावण वाला गुर सतिगुर संग ना कोई निभाइंदा। राए धर्म हथ्थ देवे फड़ा, कुम्भी नरक आप भवाइंदा। अग्नी अग्ग दए जला, भुंन कबाब आप वखाइंदा। सीख़ां उपर लए चढ़ा, सलाख़ां जमां हथ्थ फड़ाइंदा। हरिजन साचे लए बचा, जिन्हां आपणा मेल मिलाइंदा। विष्नूं तेरी चले ना कोई वाहवा, हरि जू खेल कराइंदा। ब्रह्मे मंग मंग चरण पनाह, चरण दुआरा इक वखाइंदा। शंकर धूढ़ी टिक्का लैणा ला, भोले नाथ आप जगाइंदा। पुरख अबिनाशी सब दा लेखा रिहा मुका, लिख लिख लेख आप समझाइंदा। साचा हुक्म देणा चला, दो जहाना आप जणाइंदा। लोआँ पुरीआँ गुरमुख साचे रिहा बहा, फड़ बाहों आप टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप कमाइंदा। गुर अवतार इकठ्ठे आए, पिछला पन्ध मुकाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करन हाए हाए, हौका लै लै रहे जणाईआ। पीर पैगम्बर रहे कुरलाए, दरोही इक्को नाम ख़ुदाईआ। भगत अठारां रहे ध्याए, चरण कँवल सीस झुकाईआ। नाल ल्यांदी आदि शक्ति माए, मईआ आपणी खुल्ही गुत्त रही वखाईआ। चतुर भुज आपणीआं बाहां अग्गे डाहे, भार सके ना कोई उठाईआ। अल्ला राणी नेत्र नैणां नीर वहाए, ख़ुदावंद तरस ना कोई कमाईआ। चारों कुण्ट अन्धेरा छाए, साचा चन्द ना कोई चढ़ाईआ। जिस ईसा चढ़ाया फाहे, गल अल्फ़ी तन ना कोई रखाईआ। जिस नूं नानक गोबिन्द गाए, सो अकल्ला हरि जू आईआ। चलो चल के लग्गीए पाए, पाहिन कबीर रूप वटाईआ। ग़रीब निमाणयां पकड़े बाहीं, बाहू आपणे नाल बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल रिहा वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर आओ अग्गे, हरि साचा सच जणाइंदा। आपणे गलों लाहे झग्गे, सीस दस्तार ना कोई रखाइंदा। हुक्मे अन्दर जाओ भज्जे, धुर फ़रमाणा हुक्म सुणाइंदा। मेरयां भगतां खब्बे फिरो सज्जे, जिन्हां आपणा आप जणाइंदा। जे कोई तुहानूं होर सद्दे, किसे वल ना अक्ख तकाइंदा। किसे दा बणना ना प्यो दादे, पुत्तर आपणी गोद बहाइंदा। तुहाढ्ढे पूरे करे वाहदे, वाइदा ख़िलाफ़ ना कदे अख्वाइंदा। जुग जुग बदले आपणे काइदे, कानून आपणे हथ्थ रखाइंदा। सतिजुग द्वापर त्रेता कलिजुग वारो वारी भेजे, नाम वस्त वस्त वरताइंदा। कोई सौं के आए सज्जण सेजे, कोई त्रिलोकी नाच नचाइंदा। कोए तन माटी ख़ाकी वेचे, कोई अक्खरां कीमत पाइंदा। कोई तन दे दे आया मेचे, हथ्थो हथ्थ वंड वंडाइंदा। पुरख अबिनाशी आपणी कोई ना दस्से रेखे, रूप रंग ना कोई जणाइंदा । जिउँ भावे तिउँ धारे भेखे, कलिजुग अन्तिम नंगी पैरीं खेल कराइंदा। बाल्यां अन्दर बाल बण बण खेडे, बुढिआं विच बुढेपा आप हंढ्ढाइंदा। नौजवाना नौजवान बण बण मेले, आपणा जोबन आप वखाइंदा। गुरमुख मिले सज्जण सुहेले, साचा संग आप निभाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
कर, आपणा पर्दा आप रखाइंदा। गुरमुख तेरा ढाई गज़ दुपट्टा, दो पहर आपणे तन लगाईआ। लख चुरासी अक्खीं पावे घट्टा, नेत्र नज़र किसे ना आईआ। पिच्छे कहाणी रहि जाए अलबता, मिसल मिसाल ना कोई रखाईआ। गुरमुखां पिच्छे घर घर खवाउदा फिरे भत्ता, सिर आपणे भार उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। ढाई गज़ दुपट्टा वेखे खद्दर, ख़ाहिश सब दी पूर कराईआ। गुरमुखां पूरी करे सधर, आपणी आशा लए समझाईआ। सृष्ट सबाई करे पध्धर, नाम सुहागा इक फिराईआ। चारों कुण्ट पाए गदर, राज राजाना रिहा उठाईआ। करे खेल करीम कादर, करता आपणा वेस वटाईआ। जन भगतां देवे आदर, आदर्श आपणा इक वखाईआ। बेघर होया हाज़र, हज़रत आपणा वेस वटाईआ। गुरमुख गुरसिख होया उजागर, लोकमात करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां होए आप मेहरवान, मेहर नज़र इक उठाईआ ।
दर्शन कीता दर घर आ, नेत्र नैण निहालया। गुरसिख मिल गुरसिख चढ़या चा, गुरमुख गुरमुख रंग वखा ल्या। पैंडा मुकया वाहो दाह, मंज़ल साची इक बहा ल्या। गुरसिख रिध्धा गुरसिख पक्का, गुरसिख खाणा लओ खा, खा पी पी खा गुर गुर शुकर मना ल्या। वलीए छलीए दा की वसाह, अछल अछल्ल आपणा वेस धरा ल्या। जिस विछड़े लए मिला, विछोड़ा अन्त फंद कटा ल्या। सो सेवा रिहा कमा, हरि साहिब दीन दयालया। पंज सिख सेवा लैण कमा, पूरन सिक्खी दी पूरी होवे घालया। इक्की इक्की मेला ल्या मिला, एका अक्ख़र आपणा नाम रला ल्या। धारों तिक्खी दए वखा, निक्की निक्की भेव चुका ल्या। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवणहारा साचा दान, गुरमुख तेरा सच पकवान, गुरसिखां मुख लगा ल्या।
दर्शन कर खाओ ख़ाणा, ख़ाहिश सब दी पूर कराईआ। वेखो वरते की हरि भाणा, बेअन्त बेपरवाहीआ। तख्तों लाहे राजा राणा, साचा हुक्म वरताईआ। बरदा ग़ुलाम दर दर फिरे निमाणा, फरमांबरदार फेरा पाईआ। तन कपड़ ओडन ना कोई वखाना, भूशन अंग ना कोई लगाईआ । ख़ुशीआं अन्दर गाए भगतां गाणा, गा गा आपणा शुकर मनाईआ। दुआबा माझा जिस साथ रखाना, सथ आपणे नाम पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान गुरमुखां देवे साचा दान, पहलों खाणा रिध्धा पकवान, पवित्र गुरमुख घर कराईआ ।
वड्डे दीआं वड्याईआ, गुरमुख वड्डे दीआं। गुरमुख तेरी वड वड्याई, जोत अकालण जिस प्रनाई, घर घर वज्जे वधाईआ, गुरमुख तेरा वड घर, जिथ्थे हरि जू मंगे वर, दोए जोड़ प्या सरनाईआ। गुरमुख तेरा सच महल्ला, पुरख अबिनाशी आया इक इकल्ला, दर्दीआं दर्द रिहा वंडाईआ। गुरमुख तेरा वड दरवाजा, जिस घर आए ग़रीब निवाजा, इकठ्ठा कीता दुआबा माझा, गुरमुख वड्डे दीआं वड्याईआ।
जिस कर दरस नानक चढ़या चाउ, चाउ घनेरा इक रखाईआ। जिस दा आदि जुगादि पसाओ, जुग जुग खेल कराईआ। जुगां जुगन्त जिस दा नाउँ, नाउँ निरँकारा वड वड्याईआ। सो साहिब सुल्तान कलिजुग अन्तिम पकड़े बाहों, गुरमुख आपणे अंग लगाईआ। निरगुण सरगुण करे न्याउँ, सच अदालत इक लगाईआ। तिस साहिब बलि बलि जाओ, दीन दयाल फेरा पाईआ। नेत्र नैण नैणां अक्ख खुल्हाओ, प्रतख रूप वखाईआ। एथे ओथे पिता माउँ, साची गोद दए वड्याईआ। बण सुहेला इक अकेला सिर देवे ठंडी छाउँ, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। कलिजुग अन्तिम भगतां कोलों कढ्ढन आया गउँ, आपणी आशा पूर कराईआ। गुरसिख वेखे साचे राओ, रंक आपणा नाम धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चाउ भगतां इक जणाईआ। जिस नानक वेख चढ़या चा, घर साचे ख़ुशी मनाइंदा। सो साहिब फेरा रिहा पा, जन भगत सिफ्त सलाहइंदा। ठाकर बणया दीन दया, दयाल आपणा खेल कराइंदा। सच चलाए इक नईया, नौका आपणा नाम जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चाउ घनेरा इक सुणाइंदा। जिस पेख नानक चढ़या रंग, रंग रंगीला आया माहीआ। इक्को डोर इक पतंग, एका तन्दन तन्द बंधाईआ। इक रस इक अनन्द, एका रसीआ वेख वखाईआ। एका सूरया एका चन्द, एका जोत नूर रुशनाईआ । एका वंडणहारा वंड, ब्रह्मांड खोज खुजाईआ। दीन दयाल ठाकर बख्शंद, बख्शिश आपणी गुरमुखां झोली पाईआ। आपे फिरे हो के नंग, गुरमुख देवे माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दयाल आपणी दया कमाईआ। दीन दयाल ठाकर स्वामी, हरि जू आपणी दया कमाइंदा। जिस नूं नानक मिल्या अन्तरजामी, सो अन्तर मंग मंगाइंदा। जिस दी सिफ्त करे चार जुग दी बाणी, सो बाण निराला तीर लगाइंदा। जिस दी गुर अवतार पीर पैगम्बर मात निशानी, सो सच निशाना इक जणाइंदा। जिस दी आदि जुगादि जुगां जुगन्तर लख चुरासी गाए कहाणी, सो भगतां गाथा गा गा ख़ुशी मनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शिश आपणी आप जणाइंदा । बख्शणहारा मीता इक अतीता, त्रैभवन धनी दया कमाईआ। गुरमुख
दुलारा ठांडा सीता, साहिब सतिगुर वेखे अनडीठा, नेत्र नज़र कोई ना आईआ। लख चुरासी तपे अंगीठा, ना कोई मरया ना कोई जीता, जीवण जुगत ना कोई जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दयाल दया समझाईआ। साची दया आप कर, दीनन आप जणाइंदा। सचखण्ड निवासी एका नर, नर नरायण वेस वटाइंदा। जोत अगम्मी नूर धर, नूरो नूर डगमगाइंदा। सच महल्ले आपे चढ़, सिँघासण आसण सोभा पाइंदा। आपणी करनी आपे कर, करता पुरख कार कमाइंदा। नौ नौ चार जाए हर, लेखा सब दा आप मुकाइंदा। सन्त सुहेले गुरु गुर चेले गुरसिख सज्जण लए फड़, फड़ फड़ आपणा मेल मिलाइंदा। लेखा जाण दर ब दर, दर दर आपणा फेरा पाइंदा। जगत विकारे नाल लड़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दयाल आपणी दया आप जणाइंदा। दयाल दया करे हरि मीत, मित्र प्यारा बेपरवाहीआ। लेखा वेख हस्त कीट, कीटन आपणे रंग रंगाईआ । दो जहानां रिहा जीत, बल आपणा लए प्रगटाईआ। जन भगतां देवे वस्त अनडीठ, नाम नामा झोली पाईआ। चरण कँवल कँवल चरण प्रीत, धवल धवल सुहाईआ। सोहँ सो अगम्मी गीत, आपणे जेहा आपे हो रिहा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दयाल आपणी दया कमाईआ। दया कर दित्ता दान, हरि सतिगुर दया कमाइंदा। कलिजुग अन्तिम मिल्या आण, मेल मिलावा आप कराइंदा। जिस नूं नानक वेख करे प्रणाम, सो निरगुण आपणी सेव कमाइंदा। भगतन रचया पूरन काम, नेहकामी आप जणाइंदा। आपे बणया रहे अंञाण, सुघड़ स्याणा गुरमुख नाउँ वड्याइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दया इक्को प्रेम सिखाइंदा। साची दया हरि का प्रेम, परम पुरख आप जणाईआ। गोबिन्द कीता उपर हेम, कुण्ट वंड ना कोई वंडाईआ। पुरख अकाल कीता नेम, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाईआ । कलिजुग अन्तिम आए लैण, गुरमुख सज्जण लए जगाईआ। देवणहारा देवे देण, वहिंदी धार आप वहाईआ। सोहँ ढोला हरिजन सारे कहिण, गुर गोबिन्द अन्त गया समझाईआ। भथा तीर तीर कमान, सोहँ वेखे साचे नैण, नैण नैणां नाल मिलाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म बणे साक सज्जण सैण, सैनापत आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दया दीनन हथ्थ फड़ाईआ। दया विचारी मारे धाह, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। कलिजुग किसे दुआरे मिल्या ना राह, फिर फिर थक्की दए दुहाईआ। चारों कुण्ट मुख दिसे काला छाह, नूर ज़हूर ना कोई निशां, कामी क्रोधी रहे कुरलाईआ। बण पांधी राही कोई ना दस्से तेरा नाँ, रहबर नज़र ना कोई आईआ। चारों कुण्ट अन्धेरा गया छा, साचा चन्द ना कोए चढ़ाईआ। प्रभ तेरी चरणी डिगी आ, जगत दुहागण रूप वटाईआ। साचे कन्त ना देवे कोई मिला, मैंढी सीस ना कोई गुंदाईआ। रंगले हथ्थ ना दए कोई वखा, कज्जल
धार ना कोई बंधाईआ। साचा वस्त्र भूशन ना दए कोई सुहा, कंगण नाम ना कोई वड्याईआ । बिन तेरी किरपा, तेरी दया कम्म किसे ना आईआ। दीन दयाल तेरी शरना, दर तेरे झोली पाईआ। पुरख अबिनाशी रिहा समझा, फड़ बाहों आप फड़ाईआ। उठ वेख कर ध्याां, ध्यान ध्यान नाल मिलाईआ। जिस दुआरे हरि जू सेवा रिहा कमा, तिस गृह मिले वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी दया आप समझाईआ। उठ दया निक्की बाली, हरि बालम आप जणाइंदा। तेरी वेखे अल्हड़ जवानी, जोबन रंग ना कोई रंगाइंदा। सति पुरख निरँजण देवे सति निशानी, सच तेरे हथ्थ फड़ाइंदा। तेरा भेव ना जाणे कोई विद्वानी, जगत नेत्र नैण ना कोई दरसाइंदा। हरिजन मेरा सच्चा हाणी, हाणीआं हाण नाल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दीन दयाल आप समझाइंदा। उठ दया भगत कुआरी, जगत दए वड्याईआ। पुरख अबिनाशी खेल न्यारी, घट घट वास रिहा कराईआ। जन भगतां पैज रिहा सवारी, मेल मिलाए वारो वारी, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। जा तूं सच्चे दरबारी, दर दरवाजा खोल्हे आप निरँकारी, निरगुण आपणा कुण्डा लाहीआ। जन भगतां बण सेवक सच दवारी, घर घर अन्दर दए बहारी, हरि जू साची सेव कमाईआ। पुरख अबिनाशी वेखे आपणी वारी, नेत्र नैण खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुघड़ सिआणयां रिहा समझाईआ। सुघड़ स्याणी अक्ख खोल्ह, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। मैं भगतां कीता पक्ख, तेरी सेव इक समझाइंदा। तूं जा के चरण ढठ्ठ, साचा मार्ग इक वखाइंदा। ओथे हरि जू कीता इकठ्ठ, अक्ल कल आपणी खेल कराइंदा। तेरी लेखे लावे रत, रती आपणे रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दीन दयाल दया कमाइंदा। दया कहे मैं दीन निमाण, मेरी चले ना कोई चतुराईआ। भगत भगवन्त तेरा खेल महान, ख़ालक ख़लक बेपरवाहीआ। कर किरपा दे इक निशान, जन भगतां दयां वखाईआ। पुरख अबिनाशी वड मेहरबान, साची वस्त रिहा समझाईआ। जा के गा इक ज्ञान, सोहँ ढोला रिहा पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच मति इक समझाईआ। साची लै के हरि दर मति, मति मतिवाली फेरा पाईआ। दूर दुराडी आई नस्स, गुरमुख केहड़ा फेरा पाईआ। बिरहों वैरागण होई बेवस, आपणी सुध भुआईआ। पैरीं छाले पै गए नठ्ठ नठ्ठ, कलिजुग अग्नी रेत बालू नज़री आईआ। लुक लुक बचाई आपणी पत, चारों कुण्ट ठग्ग चोर यार बैठे नैण उठाईआ। दरोही ख़ुदाए बिन भगतां मैनूं कोई ना सके रख, साध सन्त जीव जंत धीरज धीर ना कोई धराईआ। जिध्धर जावां कलिजुग जीव मेरे वल तक्कण कर कर अक्ख, नैण नैणां नाल मिलाईआ। मैं डरदी डरदी पिच्छे आई हट, मुख आपणे घूँगट पाईआ। सोहँ ढोला अन्दरे अन्दर रट, गुरमुखां राह तकाईआ। मेरा
मिटे विछोड़ा फट्ट, दर्दी दर्द दर्द वंडाईआ। दीन दयाल मार्ग दित्ता दस्स, सिँघ नरैण नरायण इक्को आस लगाईआ। जिस दा नानक ख़ुशी होए गा गा जस, सो जन भगतां आपे गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। सतिगुर दया आई नज़दीक, नज़र नज़र उठाईआ। मेरी पूरी होई उडीक, पिछला पन्ध रहिण ना पाईआ। भगत दुआरे भगवन्त प्रीत, दूजा नज़र कोए ना आईआ। ना कोई मन्दिर ना कोई मसीत, पंडत मुल्लां शेख़ ना कोई सालाहीआ। आत्म परमात्म इक्को गीत, गुर रागी राग अल्हाईआ। मेरी काया होई सीत, कलिजुग अग्नी अग्ग बुझाईआ। मेरी लग्गे इक प्रीत, दोए जोड़ मंगे सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत दुआरा इक वखाईआ। भगत दुआरे गई आ, बण पांधी पन्ध मकाया। दया निमाणी रही कुरला, कूक कूक सुणाया। गल पल्लू मूँह विच पा, मस्तक टिक्का धूढ़ी ख़ाक रमाया। दर चरण डिगा आ, आपणा आप भुलाया। मैनूं सच्चे सतिगुरू पाया राह, जन भगतां मेल मिलाया। गुरमुख पकड़ो मेरी बांह, कलिजुग वेला अन्तिम आया। कोई करे ना अग्गों ना, दोए जोड़ वास्ता इक सुणाया। नरायण सिँघ कह दे हां विच हां, हरि जू आपणा खेल रचाया। जिस दी नानक गोबिन्द पकड़ी बांह, सो आपणी बांह गुरमुखां हथ्थ फड़ाया। जिस दा दर्शन कर कर चढ़े चा, सो दर्शन कर कर आपणा रंग रंगाया। पुरख अबिनाशी बण विचोला करे खेल बेपरवाह, दो जहानां फेरा पाया। आपणी दया गुरमुखां नाल दए प्रना, लाड़ी लाड़ा एका घर वसाया। आत्म सेजा दए सुहा, पलँघ रंगीला इक विछाया। धुन अनादी नाद दए वजा, अनहद रागी राग सुणाया। निर्मल दीआ दीपक जोत लए जगा, अन्ध अन्धेर मिटाया। अमृत झिरना दए झिरा, सच सरोवर इक वखाया। जोत अकालण बणे सच्ची माँ, घर साचा सगन मनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दया निमाणी गुरमुख हाणी, गुर सतिगुर मेल मिलाया। मिल्या मेल घर सोभावन्त, गृह मन्दिर वज्जे वधाईआ। नारी मिल्या इक्को कन्त, दूजा संग ना कोई रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दीन दयाल गंढ्ढ पुआईआ । दया कहे मेरा भगत सुआमी, हरि सुआमी मेल मिलाया। अमृत देवे ठंडा पाणी, तृष्ना जगत बुझाया। बिरहों मारे तीर कानी, अणयाला तीर चलाया। नाता तुटा चार खाणी, खाना इक्को इक सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दयाल आपणा रंग रंगाया । दया कहे मैं होई सुहागण, घर घर वज्जे वधाईआ। चार जुग दी जगत वैरागण, आपणा वक्त गई मुकाईआ। गृह मन्दिर मिल्या सच्चा साजण, फड़ बाहों गले लगाईआ। हरि जू रचया आपणा काजन, करता आपे खेल कराईआ। सो मेरे पिच्छे देवे दाजन, हरि मुहब्बत झोली पाईआ। ग़रीब निमाणी होई वडभागन, दर मिल्या इक्को माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। माही मिल्या इक्को ख़ावंद, मीआं बीवी ख़ुशी जणाइंदा। लेखा चुक्कया गावण बत्ती दन्द, दन्द ददासा ना कोई रखाइंदा। सति सतिवादी चढ़या चन्द, दूज तीज नज़र ना कोई उठाइंदा। मैं निमाणी मिटया रंज, सुख सुख नाल प्रनाइंदा। जुग चौकड़ी मिटया पन्ध, घर साचा इक वखाइंदा। दयाल स्वामी सदा बख्शंद, बख्शिश आपणी आप कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा हुक्म वरताइंदा। दया कहे मेरा ठाडां सीना, हरि सतिगुर आप कराया। बिन जल तड़फदी रही जग मीना, सातक सति ना कोई कराया। मिल्या वर हरिसंगत मग्घर महीना, भगत दुआर वज्जी वधाईआ। साहिब दयाल वड प्रबीना, परम पुरख बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पिछला लेखा रिहा जणाईआ। पिछला लेखा वीह सौ दस, दस बिक्रमी आप जणाइंदा। हरि जू हरि खेल कीता हस्स हस्स, आपणा राह चलाइंदा। हरिसंगत हरि मार्ग दस्स, साची सेवा सेव लगाइंदा। दूर दुराडा आए नस्स, लोकमात खेल वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग आप रंगाइंदा। वीह सौ दस खेल अपारा, पन्द्रां मग्घर आप कराईआ। दूर दुराडा हरि निरँकारा, नेरन नेरा नज़री आईआ। गुरसिख वेखे इक दुलारा, छोटा बाला बाल उठाईआ। मनजीता जितया संसारा, जीवण जुगत दए जणाईआ। पन्द्रां मग्घर आपणी सहेली सख़ीआँ मंगलचारा, हरि गीत गोबिन्द अल्हाईआ। सिँघ पाल दित्ता नज़ारा, नज़र नज़र नाल मिलाईआ । रविदास बणाया आप लिखारा, लेखा लेखे लिख्या पाईआ। रैण सबाई कर विहारा, बिवहारा आप जणाईआ। नौ साल सुत्ता रिहा गूढ़ी नींद विच ख़ुमारा, ख़ुद आपणा खेल वखाईआ। जिस वस्त नूं लभ्भदे गए गुर अवतारा, पीर पैगम्बर झोली डाहीआ। सो देवण आया वड संसारा, महासार्थी फेरा पाईआ। इक्को दित्ता हरि भण्डारा, आदि जुगादि रिहा वरताईआ। सोलां मग्घर करे सच विहारा, सिँघ मनजीता राह तकाईआ । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दीन दयाल देवे दान, दया दरस दया दासी दया भासी दया निशानी, बिन फासिउँ फास कटाईआ ।
श्री भगवान करो काबू, कबज़ा हरि जी रिहा जणाईआ। चार जुग गुर अवतारां टिकटां देंदा रिहा बण के बाबू, बाबल आपणा भेव ना किसे जणाईआ। कोटन कोटि जिस रुलाए सन्त साधू, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ भुआईआ। साडे पिच्छे गोबिन्द वाइदा कर के गया नाल दादू, सो दर्दी नज़र किते ना आईआ। कलिजुग अन्तिम सचखण्ड विच्चों बण के आया वाधू, आपणा हिस्सा आप वरताईआ। जिस ने खपाए कृष्न कुल यादव यादू, नज़र कोए ना आईआ। जिस नूं कहिन्दे
मोहण माधव माधू, सो मधुर धुन सुणाईआ। उस दे पकड़ो सारे बाज़ू, बल आपणा आप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा रिहा जणाईआ। कर काबू लओ दब्ब, हरि जू हरिजन आप सुणाइंदा। पिछला अगला लेखा मंगो सब, बिन लेखा दित्यां नठ्ठ किते ना जाइंदा। सारे कहो असीं करन नहीं जाणा किते हज्ज, मक्का काअबा नज़र कोई ना आइंदा। तेरी प्रेम सतार साडे अन्दर जाए वज्ज, राग नाद कम्म किसे ना आइंदा। साडी पार करदे हद्द, जिस दुआरे लोकमात कोई ना जाइंदा। साडा पर्दा लैणा कज्ज, ढाकन को पत तूं अख्वाइंदा। लौण नहीं देणा अज्ज पज, वल छल धारी तेरा छल गुरसिखां मूल नहीं भाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप समझाइंदा। आया कबज़े करो कबज़ा, मुर्शद कामल रिहा जणाईआ। चौदां लोक चौदां तबक बाग बगीचा रहे ना सबज़ा, हरी ओम हरी रंग हरा रंग रिहा उडाईआ। भगत भगवान इक्को बख्शा, बख्शीश आपणी रिहा समझाईआ। रूप रंग ना कोई शख़सा, शख्सीयत इक्को इक वड्याईआ। जगत वणजारे किसे ना परखा, पारखू नज़र कोए ना आईआ। अग्गे जा के फेर कोई ना परता, प्रतीनिध ना कोई अख्वाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर आपणा लेखा लिख के गए वरका, वरका वरका धुर संदेसा मात सुणाईआ। पुरख अबिनाशी कलिजुग अन्तिम आपणा आप कराए खड़का, खण्डा खड़ग नाम उठाईआ। गुरमुख उठे सच्चा तगढ़ा, फड़ बाहों लए बिठाईआ। पारब्रह्म जे अग्गों अकड़ा, हरिसंगत नाल मिलाईआ। सारयां मिल के प्रेम नाल जकड़ा, हथ्थकड़ी इक्को हथ्थ वखाईआ । चार जुग तूं बैठा रिहों वक्खरा, हथ्थ किसे ना आईआ। हुण तेरा चलण नहीं देणा कोई नख़रा, हरिजन साचे रिहा जणाईआ। ना कोई अशारीआ ना कोई कसरा, ज़ीरो सिफ़र ना कोई जणाईआ। जुग चौकड़ी बणया रहिउँ मसख़रा, लख चुरासी ठग्ग ठग्ग, आपणा खेल जणाईआ। किसे तों भेंट चढ़ाया बक्करा, किसे तों गऊ दी खल्ल्ह लुहाईआ। किसे तों ज़बह कराया छत्रा, छुरी करद हथ्थ फड़ाईआ। अन्तिम सारयां कोलों मुकरा, पल्लू हथ्थ ना किसे जणाईआ। आदि जुगादि बणया रहिउँ नाशुकरा, शुकर कर ना ख़ुशी मनाईआ। कलिजुग अन्तिम पिता घेरे अइउँ पुत्तरां, पिता पूत पई लड़ाईआ। गोबिन्द कह के गया हाल सुणाए मित्रां, मुरीद मुर्शद वेख वखाईआ। हुण नहीं लड़ाना बाज़ां तितरां, नाम खण्डा हथ्थ उठाईआ। जिस दा खाणी बाणी वेद पुराण करदे रहे ज़िकरा, सो ज़ाहर ज़हूर नज़री आईआ। पीर पैगम्बरां जिस दा गाया फिकरा, सो फाके कट कट घर गुरमुखां डेरा लाईआ। जिस नूं कहिन्दे बेनज़ीर निक्का निक्का निकड़ा, साढे तिन्न हथ्थ दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेल खेल विच वखाईआ। सच मुरारी गोबिन्द राम, रमईआ आपणा खेल कराईआ। साचा सईंआ दो जहान शाह पातशाह फेरा
पाईआ। पूरन रचया पूरन काम, सतिगुर पूरा आप कराईआ। हरि भगत खेड़ा वेख ग्राम, वड ग्रामी दया कमाईआ। मधुर प्याला सोहँ जाम रस, अंमिउँ रस आप चुआईआ। जोत निराली निरगुण भान, चरणोदक मुख चुआईआ। आत्म हरि बोध पंडत ज्ञान, नमो सति दृढ़ाईआ। वस्त अमोलक अगम्मी दान, अलख अगोचर झोली पाईआ। सच संदेसा शब्द ज़बान, श्री भगवान आप सुणाईआ। आत्म परमात्म परम पुरख परखोतम देवे माण, अभिमाण कोए रहिण ना पाईआ। चतुर सुघड़ सुजान सज्जण गुरमुख वेखे बाल अंञाण, बाली बुध दए वड्याईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि गोबिन्द फेरा पाईआ। हरि गोबिन्द मीता रमईआ नाउँ, नर निरँकार वड्डी वड्याईआ। पकड़नहारा निरगुण सरगुण बाहों, सरगुण निरगुण निरगुण सरगुण आपणी खेल जणाईआ। सदा मिलण दा रखे चाउ, चाउ घनेरा इक दृढ़ाईआ । रहबर बण करे न्याउँ, सरगुण निरगुण भेव खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोबिन्द राम मिले वड्याईआ। राम रमईआ इक इकल्ला एक अक्ल कला अख्वाइंदा। जुगा जुगन्तर लख चुरासी रिहा वेख, घट घट आपणी कार कराइंदा। अजूनी रहित अनभव रुशना धर धर भेख, अबचल आपणा डेरा लाइंदा। सति सतिवादी आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी धुर दी वादी गुरमुखां करे हेत, धुर फ़रमाणा आप सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, राम रमईआ आप चलाए साची नईआ, गोबिन्द बेड़ा हथ्थ वखाइंदा। गोबिन्द बेड़ा बन्न्हे राम, रमक रमक आपणी धार जणाइंदा। लेखा जाणे काहन घनईआ कृष्ना शाम, बंसरी इक्को नाम सुणाइंदा। सीता सुरती प्राणायाम, परम परमात्म वेख वखाइंदा। राधा तुरत देवे दान, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। अन्दर बाहर खेल महान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोबिन्द रंग गोबिन्द राम, राम गोबिन्द गोबिन्द राम राम गोबिन्द समाईआ। लेखा जाणे अमृत धार सागर सिन्ध, गहर गम्भीर गुणी गहीर वड्डी वड्याईआ। भेव चुकाए सुरप्त इन्द, करोड़ तेतीसा लेख चुकाईआ। भगत भगवान बणाए बणाए हरिजन बिंद, सति असति दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोबिन्द रमईआ राम राम गोबिन्द विच समाईआ। राम गोबिन्द इक्को रंग, दूजा रंग ना कोई वटाइंदा। गोबिन्द राम इक्को संग, सगला संग निभाइंदा। राम गोबिन्द इक अनन्द, जन भगतां आप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची सेव आप जणाइंदा। साचा भेव हरि जू खोल्हे अन्तर आत्म आपे बोले, लहिणा जाणे हौले हौले, पर्दा उहला आप उठाईआ। सुरती शब्दी आपे मौले, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, राम गोबिन्द गोबिन्द राम अमृत प्याए साचा जाम, रस इक्को इक वखाईआ। इक्को रस इक्को रसाइण, रस आपणा आप जणाइंदा। इक्को राम इक्को
काहन, इक्को कर कर हुक्म वरताइंदा। इक्को कृष्न इक्को नैण, कँवल नैण इक अख्वाइंदा। इक्को गोबिन्द इक्को सैण, साजण इक्को इक जणाइंदा। इक्को अन्तिम आए लैण, भगत भगवन्त वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, राम गोबिन्द कराए पहचान, बेपहचान आपणी नाल मिलाइंदा।