पुस्तकालयभाग १३

१५ मग्घर २०१९ बिक्रमी दलीप सिँघ दे घर पिण्ड बाबूपुर ज़िला गुरदास पुर

पिच्छों हरि जी आया अग्गे, अगली खेल कराईआ। ग़रीब निमाणे लग्गे चंगे, गुरमुख रूप वखाईआ। नाम रंगन इक्को रंगे, बण ललारी रंग रंगाईआ। फड़ फड़ बाहों चुक्के कंधे, हरि काहनी बेपरवाहीआ। दो जहानां छड्डे धंदे, गुरमुखां सेव कमाईआ। लख चुरासी जीव अन्धे, अन्ध अन्धेर वखाईआ। भगत जनां हरि हरि बख्शंदे, बख्शिश आपणी रिहा वरताईआ। वेखो वेला आया कन्ढ्ढे, कन्ढ्ढी वाला आया सच्चा माहीआ। ढोले गाओ साचे छन्दे, शहिनशाह आपणा हुक्म जणाईआ। बिन बंदगीयों बणो साचे बंदे, बंदीख़ाना दए तुड़ाईआ। जन्म जन्म जन्म दी टुट्टी गंढ्ढे, गंढ्ढ चौथे जुग पुआईआ। लग्गी प्रीती अन्तिम हंढ्ढे, मिले माण वड्याईआ। जिस नूं गोबिन्द कह के गया तिक्खी धार खण्डे, सो गुरमुखां रिहा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पिच्छा दूर अग्गा नेड़े रिहा वखाईआ। पिच्छों नेड़े गया आ, आ आ आपणा खेल कराइंदा। परवरदिगार बेपरवाह परवाह आपणी आप रखाइंदा। जन भगतां बण मलाह, खेवट खेटा बेड़ा इक उठाइंदा। नाम नईआ चपू ला, साचा सईआ सेव कमाइंदा। फड़ फड़ बहींआ गले लगा, दर घर साचा इक वखाइंदा। जोती जलवा कर रुशना, शब्दी शब्द नाद सुणाइंदा। ग़रीब निमाणे सुघड़ स्याणे लए जगा, सुख आत्म इक वखाइंदा। राजे राणे देवे ढाह, चारों कुण्ट फेरा पाइंदा। फिरनहार जल अस्गाह, थल आपणे चरण दबाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दूर दुराडा नेड़े हो के मिल्या आ, मिल मिल आपणा राह वखाइंदा। सेज सुहञ्जणी सोहे फूल, हरि छहबर इक लगाईआ। चरण छुहाए कन्त कन्तूहल, बेअन्त बेपरवाहीआ। भाग लगाए गुरमुख कुल, कुलवन्ता दया कमाईआ। हरिजन ना जाए मात रुल, कीमत हरि जू आपे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सेज सुहञ्जणी जोत निरँजणी नूरो नूर करे रुशनाईआ। सेज सुहञ्जणी चिटी चादर, हरि फूलण रंग वटाईआ। जिस दे पिच्छे सीस दित्ता तेग बहादर, सो तेरा नाम लै के आईआ। ग़रीब निमाणयां कोझयां कमल्यां दुखियां भुखीआं देवे आदर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेज सुहाईआ। साची सेज उपर धवल, धरनी दए माण वड्याईआ।

उपर वेख गुरमुख फुल कँवल, कँवल नैण ख़ुशी मनाईआ। जिस नूं कहिन्दे नूर इलाही अव्वल, सो आलमीन फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सेजे वेखे चाईं चाईंआ। साची सेज रही हस्स, बिन दन्दां ख़ुशी मनाईआ। मेहर नज़र मेघ गया वस, गुरमुख बस्ती इक फिराईआ। पुरख अबिनाशी आया नस्स, दूर दुराडा धुरदरगाहीआ। दर आयां सब दी पूरी करे आस, आसा आपणे घरों वरताईआ। गुरमुख अन्त ना होए बेआस, अमृत इक्को जाम प्याईआ। चार जुग गुर अवतार बणाउदा रिहा आपणी शाख़, सेवा वक्खो वक्ख समझाईआ। जिस ने रचना रची आदि, सो जुगादि खेल कराईआ। जन भगतां देवे दाद, दादू देहरा लहिणा आप चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, फूलण सेज रखे याद, जिस प्रभ मिलण दी आस रखाईआ। मैं निमाणा बाबा आदम, दर तेरे गया आईआ। नाल माई हव्वा बणी ख़ादम, ख़ुदी माण गंवाईआ। राग सुणया तेरा कन्न, कन्न अवाज़ अलाहीआ। दूर दुराडे आए चल, बण के पांधी राहीआ। मेहरवान मेहरवान निगह कर साडे वल, वल छल ना कोई रखाईआ। असीं फिर फिर थक्के जंगल जूह उजाड़ पहाड़ थल, डूँग्घे सागर फेरा पाईआ। किसे दवारयों स्वाल ना होया हल्ल, हल्का भार ना कोई कराईआ। चौदां तबक ना मिटया सल, अग्नी अग्ग ना कोई बुझाईआ। आबे हयात ना मिल्या जल, सीर नीर ना कोई प्याईआ। नव नौ लहिणी खल्ल्ह, ख़लक दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दर तेरे वड वड्याईआ। फर्श उत्ते वसें कि अर्श, अरूज तेरा नज़र ना आइंदा। मेहरवान कर तरस, महिबूब तेरा राह आदि तकाइंदा। अन्तिम कर के आया आपणा हरज़, दोए जोड़ वास्ता पाइंदा। अञ्जील कुरानां चलाई तर्ज़, तार सतार ना कोई हलाइंदा। पीर पीरां तेरी गर्ज़, गरज़ के तेरी ओट तकाइंदा। घर घर फिरन दी छड्डी मर्ज़, मुर्दा तेरे दर सीस झुकाइंदा। दोए जोड़ करां अर्ज़, आरज़ू आपणी इक वखाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे फेरा पाइंदा। अर्श उत्ते तेरा अरूज़, बेऐब तेरी रुशनाईआ। नूर नुराना इक महिबूब, वजूद नज़र कोए ना आईआ। तेरा मिल्या ना कोई सबूत, सूरत सच ना कोई वखाईआ। मैं मंगां असल नाल सूद, तेरा लेखा दए मुकाईआ। तेरा चुक्कया हज़ारा दरूद, इलम आलम ना कोई पढ़ाईआ। इक तेरी इक्को दरगाह कूक, तेरी बांग सदा अलाईआ। मेरी अन्तिम चुके चूक, चौकन्ना हो रिहा ध्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ख़ाली झोली दे भराईआ। आदम कहे मैं आया आदम, अदना हो के सीस झुकाइंदा। दे जलवा इक बातन, बालम तेरी आस तकाइंदा। कलिजुग वेखो अन्धेरी रातन, चौदस चन्द ना कोई चढ़ाइंदा। नाल आई मेरी साथन, फड़ बाहों आप वखाइंदा। दोए होए नाथ

अनाथन, नाथी नाथ सेव कमाइंदा। घर घर मिल्या साचा साथन, संगी संग ना कोई वखाइंदा। जिउँ भावे तिउँ लैणा राखण, राखी तेरे हथ्थ वखाइंदा। दे सुनेहड़ा साचा पातन, पाती इक्को मंग मंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर तेरे आस लगाइंदा। आस दर परवरदिगार, इक्को इक रखाईआ। वेख निमाणी बुढी नार, बुढेपा रही जणाईआ। जनेपा करया सर्ब संसार, जुग चौकड़ी खेल कराईआ। पुत्तर धी गए वसार, साचा संग ना कोई रखाईआ । नबी रसूल दे के गए लार, अलामत इक्को इक लगाईआ। कलमा पढ़ पढ़ कट के गए वगार, सरगुण तन मात हंढ्ढाईआ। उच्ची कूक करदे गए पुकार, रसना जिह्वा ढोला गाईआ। अन्तिम आवे सांझा यार, यारी सब दे नाल लगाईआ। तक्कदे रहे राह दोवे कन्त भतार, नारी नर ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। बुढी माए गाए ढोला, इक्को इक जणाईआ। मैथों पाया ना जाए रौला, बलहीण दए दुहाईआ। क्यों कर के बैठा उहला, मुख आत्म पर्दा पाईआ। तुध बिन ना कोई विचोला, अन्तिम मेला लए मिलाईआ। मैं सुण के आई दर दरवाजा खोल्हा, ग़रीब निमाणयां दए वड्याईआ। मेरा बुढेपा मैनूं देवे झकोला, कदम कदम नाल ठुकराईआ। मेरा वेख पहला जोबन जिस वेले पाई विच डोला, नार सुहागण रूप वटाईआ। परवरदिगार कीता कौला, कौल इक्को इक जणाईआ। अन्तिम आवे आप मौला, मौलवी रूप ना कोई दसाईआ। रंग ना जाणे कोई गोरा सौला, साहिब सच्चा बेपरवाहीआ। हौला करे भार धौला, धरनी आपणी दया कमाईआ। बल रखे आपणे डौला, जवान मर्द वड वड्याईआ। दो जहान वखाए आपणा पौला, कोई ताब ना झल्ले राईआ। शहिनशाह शाह मेरा दूल्हा, दौलत हथ्थ ना किसे वखाईआ। तेरे अग्गे पर्दा फोला, नेत्र नैण नीर वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, बुढ्ढी नढ्ढी वेख वखाईआ। माई हवा होई बुढ्ढी, अन्त बुड़ेपा आया। कलिजुग अन्तिम पाए लुड्डी, चारों कुण्ट खेल वखाया। आदम रही कोई ना सुधी, सुध बुध ना कोई जणाया। इक्को रमज़ तेरी सुझी, रहमान फेरा पाया। मैनूं भेव दस्स गुझी, किस बिध आपणा राह चलाया। हथ्थ डंगोरी फड़ के भज्जी, बलहीण दया कमाया। हथ्थ विच ख़ाली लै के आई कुजी, जिस विच दो जहान बंद कराया। जिथ्थे पीर पैगम्बरां गुर अवतारां दी बंद कीती रुची, हौका कोई लैण ना पाया। विच वस्त रखी इक्को सुची, वस्त आपणा नाम वडयाया। मैनूं अन्तिम सारे कहिन्दे लुच्ची, मेरा माण ना कोई रखाया। मैं दर दर फिरदी कुत्ती, वांग कूकरां फेरा पाया। बौहड़ी मेरे ख़ुदा मैं गई लुट्टी, सिर हथ्थ ना कोई टिकाया। गाना रिहा ना मेरी गुट्टी, मैहन्दी रंग ना कोई जणाया। मैं हुण रहिवां क्यों छुपी, मुग्ध मूर्ख क्यों क्यों जाया। मेरी जान निमाणी दी क्यों ना छुट्टी,

तेरे दर उत्ते वास्ता पाया। पुरख अबिनाशी हस्स हस्स कहे हुण वेख आपणी रुत्ती, हरि जू की की खेल रचाया। उम्मत कोलों फिर जा के पुच्छीं, आप आपणा पन्ध मुकाया। जिस चढ़ाई अन्तिम असमाना गुड्डी, सो ख़ाक रिहा मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल रिहा रचाया। आदम आया बाहर भाजा, बाबल रिहा जणाईआ। चौदां लोक मारदा रिहों वाजा, आपणा हुक्म मनाईआ। खेल खेलदा रिहों मक्का काअबा, हुजरा हक़ जणाईआ। अन्तिम तेरी कोई ना रखे लाजा, सारे गए पल्लू छुडाईआ। हुण क्यों आया दर भाजा, नंगी पैरीं फेरा पाईआ। किथे गया तेरा उम्मती राजा, उमर आरजू जिस हंढ्ढाईआ। उठ उठ मार नबी नूं वाजां, नायर इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। बुढ्ढा कहे मेरा गया बल, बल नज़र कोई ना आईआ। थक्क थक्क मैं आया चल, आपणा पन्ध मुकाईआ। पिच्छे मोड़ मूल ना घल्ल, राह नज़र कोई ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दित्ता साचा वर, तेरे चरण सीस झुकाईआ। आदम हव्वा करे पुकार, दोए जोड़ सरनाया। खेले खेल अपर अपार, जीव जंत जग जाया। अन्तिम ख़ाली दिसे पासा हार, जित रूप ना कोई वटाया। असीं सुणयां विष्न ब्रह्मा शिव लए उठाल, सोया कोई रहिण ना पाया। गुर अवतार कीते कंगाल, पीर पैगम्बर दर वखाया । दो जहान होए बेहाल, बेहबल चौदां तबक कुरलाया। मैं सब दा वेख्या हाल, ख़ाली हथ्थ रहे वखाया। असीं बुढ्ढे अन्त कंगाल, साचा संग ना कोई कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे मंग मंगाया। तख्त उत्ते लाया आसण, आसण उत्ते अबिनाशी डेरा लाईआ। खेलणहारा खेल पृथ्मी अकाशन, अकाश अकाशां उत्ते समाईआ। आदि जुगादी खेल तमाशन, ख़ालक ख़लक वेख वखाईआ। आदम हव्वा दासी दासन, सेवक सच जणाईआ। जे कटौणी अन्त फासण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा हुक्म इक सुणाईआ। सुणो हुक्म सच दलील, तामील आप कराइंदा। हरि भगत बणौंणा इक वकील, अदालत हक़ इक समझाइंदा। जिस वस्त्र पहरे नील, सो ताज सीस टिकाइंदा। दर दवारा करो अपील, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्त दुआर इक जणाइंदा। सन्त दुआर वसे करतार, परवरदिगार दया कमाईआ। आदम हव्वा लहिणा देणा दए कर्ज़ उतार, पिछली बाकी झोली पाईआ। अग्गे करे सच विहार, हरि साहिब सच्चा माहीआ। भगत दुआरा भगवन्त दुआर, श्री भगवान आप सुणाईआ। सच दिहाढ़े चल आ करो निमस्कार, वेला वक्त आप जणाईआ। छब्बी पोह खेल अपार, हरि ख़ालक आप कराईआ। आदम हव्वा वेखे दोवें कंगाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर,

महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा देवे इक्को सद्दा, आदि उपाया अन्तिम बद्धा, आप वसे बाहर दवारी हद्दा, हद्द आपणी सब नूं रिहा वखाईआ। ना वलदीअत ना कोई वली, वली ऐहिद ना कोई जणाईआ। आदि जुगादि बणदा रिहा छली, वल छल सब नूं रिहा पाईआ। किसे नूं कहे तूं नार सवाणी सुलखणी सचखण्ड दी कली, किसे नूं गुलशन रूप वखाईआ। अन्तिम फड़ के सारे पैरां हेठां देवे मली, रगढ़ रगढ़ नाल बदलाईआ। जुगाद इक्को जोत बली, जुग जुग नूर नूर विच्चों प्रगटाईआ। आपे फुल्ल आप फली, आपे पतझड़ वेख वखाईआ। आपे होका देवे गलीओ गली, दो जहान गली आप बणाईआ। आपे होए भलीओ भली, भाल्यां हथ्थ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, की दस्से खेल्ह झल्ली, जिस दा कोई भेव ना पावे राईआ। किसे दस्से मैं हां की, की खेल कराइंदा। किथे रखणी आपणी नींह, खेड़ा किथे वसाइंदा। किथे बीज्या आपणा बी, फुल्ल फुलवाड़ी किथे लाइंदा। ना जीवण ना जी, ना जुगत कोई बणाइंदा। ना धरनी ना सीं, वंडण वंड ना कोई वखाइंदा। ना बक्करी ना शीह, ना भउ भ्यानक आपणा आप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कल आप धराइंदा। की दस्से मैं हां केहड़ा, की की करे पढ़ाईआ। किडा वड्डा मेरा वेहड़ा, जिस घर आपणा चरण टिकाईआ। किड्डा सोहणा लग्गे खेड़ा, जिस गृह आपणी जोत करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ना वड्डा ना छोटा ना पतला ना मोटा ना खरा ना खोटा, खोटा खरा आप कराईआ। अग्गे हल्ल की दस्सणा बहुता, पढ़ियां भेव कोई ना पाईआ। आपे जोती आपे जोता, आपे जोतरा लाए वाहो दाहीआ। आपे हाली आपे पंजाली आपे जेवड़ा फड़े सोटा, आपे दो जहान हक़े वाहो दाहीआ। आपे कसे जट्ट बण लंगोटा, अन्तिम कलिजुग सिरों फड़या झूठा, मार ठुड्डे रिहा हिलाईआ। लख चुरासी जीव जंत वेखे फोका, वेद पुराण शास्त्र सिमरत जगत ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी बाहरों देंदी रही होका, अन्दर वड़ ना कोई जगाईआ। पुरख अबिनाशी वेखणहारा चारों कुण्ट प्या सोका, पीर पैगम्बर दे गए धोखा, धूआं घर घर गए तपाईआ। अन्त हार के कह के गए परवरदिगार वेखे आण के मौका, हाज़र हज़ूर सच्चा माहीआ। बिन भगतां किसे काया मन्दिर अन्दर साफ़ ना कीता चौंका, जगत सवाणी सुचज्जी नज़र कोई ना आईआ। गुरसिख तेरा प्रेम पटना पौंटा, गोबिन्द गया ना कदे औंता, गुरमुख आपणे नाल मिलाईआ। फड़ बाहों फड़ाया पौंचा, हथ्थ हथ्थ नाल मिलाईआ। कलिजुग चारों कुण्ट भौंका, रौला पाए वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आप मुकाईआ। मेहर हज़ूर दी बड़ी तिक्खी, चीर चीर पवाईआ। जिस दी धार गोबिन्द लिखी, लिख लिख लिखी कलम शाहीआ। बिन पुरख अकाल साची ना कोए बणाए सिक्खी, सिख्या सच

ना कोए जणाईआ। कोटन कोटि तरसन मुनी रिख़ी, मुन सुन ध्यान लगाईआ। घर जा के प्रभ किसे ना पाई भिखी, दरस कर तरस ना कोए वखाईआ। कलिजुग अन्तिम जन भगत दुआरे करे खेल अनडिठी, अनडिठड़ी कार कमाईआ। धुरदरगाही बण हल्कारा, लै के आया चिठी, डाकीआ घर घर डाक पुचाईआ। आपणी हथ्थीं प्रभ साचे लिखी, लिखणहारा होर ना कोए जणाईआ। जन भगतो तुहाढ्ढे पिच्छे घर आए खावण रुक्खी मिसी, टुक्कर हथ्थां उत्ते रखाईआ। ना कोई वार ना कोई थिती, घड़ी पल ना वंड वंडाईआ। आपणी धार रखे निक्की, निक्का वड्डा सच्चा माहीआ। जाणे खेल जीव जीअ की, सिर सिर रिज़क सबाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान करे खेल ख़ालक ख़लक महान, आदम हव्वा अन्दर हद्द, हुक्मे सद्द बहाईआ। दूर दुराडी आई सद्दी, सद्दा हरि जणाया। हथ्थ विच रोटी दिसे अद्धी, पाणी छन्ना ना कोए फड़ाया। रोवे कुरलावे बौहड़ी मैं अग्गों पिच्छों कढ्ढी, मेरा होए ना कोए सहाया। मैं दुनियां सारी छड्डी, छडया मुल्क पराया। लोकमात फेर ना चढ़ां गड्डी, सफ़री सफ़र ना कोए वखाया। मेरा पिछला लेखा सुट विच रद्दी, आपणी हथ्थीं दे पड़ाया। पुरख अबिनाशी दयावान बणा आपणी बाली नढ्ढी, पुत्तरी पुत्तरां नाल मिलाया। चरण प्रीती तेरे लग्गी, लग्गी तोड़ निभाया। मेरा पर्दा अन्तिम कज्जीं, तूं कज्जणहार अख्वाया। वेखीं लड़ छोड़ ना भज्जीं, भज्जयां हथ्थ किसे ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा खेल आप रचाया। सारे रल के करो जासूसी, हरि जू की की रिहा लुकाईआ। साडे कोलों करे कंजूसी, वस्त हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। अन्तिम साडा हक़ मौरूसी, मुफ्त विच लुट्टणी, ना लग्गे पैसा धेला राईआ। असीं वेंहदे आप पहने तन सूसी, अल्फ़ी चोले रिहा हंढ्ढाईआ। दिन रात लिखदे दर घर बण के मुणशी, चोरी चोरी ध्यान लगाईआ। जिस वेले प्रभ मातलोक दी बदले कुरसी, अर्श कुर्श वेख वखाईआ। ओसे वेले करांगे फुरती, जाच बाहमण रिहा सिखाईआ। ज़रीदार पावांगे कुड़ती, कुड़ीआं मुंडयां रंग चढ़ाईआ। सवरन कटोरे विच दयांगे गुड़्हती, रस उंगलां नाल मुख लगाईआ। फिर बदले ना साडी सुरती, शब्द शब्द वज्जे वधाईआ। नज़र आए अकाल मूर्ती, निरगुण बैठा आसण लाईआ। अग्गों आकड़ के लँघांगे मूहर दी, बण बच्चे नठ्ठांगे वाहो दाहीआ। दो जहान कहिणगे वेखो कुल सूरबीर दी, बल आपणा रहे वखाईआ। वाट रहे ना नेड़ दूर दी, घर घर विच वज्जे वधाईआ। रीती चुक्के चम्यार चूहड़ दी, चम्यार सब दा लेखा मुकाईआ। तृष्ना मुक्के बहिश्ती हूर दी, हूरां गुरमुखां दयां चरणां हेठ दबाईआ। इक्को गल सच शऊर दी, शहिनशाह करे पढ़ाईआ। मिलणी होए हक़ महिबूब दी, मुहब्बत आपणे नाल लगाईआ। हुंडी चुकाए असल सूद दी, हुंडीआं वाले चरण लगाईआ। खेल कराए सच हदूद दी, हदूद वंडे थाउँ थाईंआ। सृष्टी रचना

नेसतो नाबूद दी, निशान कोए रहिण ना पाईआ । गुरसिक्खी उछलदी टप्पदी कुद्ददी, कुद्द कुद्द ख़ुशी मनाईआ। जो अन्तिम कलिजुग बुझदी, प्रभ चरणां नाल लुझदी, रुची इक्को ध्यान लगाईआ। अग्गे गल्ल सारी मुक्कदी, जिस नूं घर आ के मिल जाए सच्चा माहीआ। सृष्टी उहदे चरणां उत्ते झुकदी, जिउँ पूरन विच परमेश्वर बैठा आसण लाईआ। हुण गल्ल नहीं रहि गई लुकदी, उच्ची कूको दयो दुहाईआ। गुरसिख वेल कदे ना सुक्कदी, गोबिन्द बूटा गया लाईआ। माई हव्वा आ आ सिखां कोलों पुछदी, मेरा दस्सो सच्चा माहीआ। औह वेखो तुहाढ्ढे पिच्छे लुकदी, नेत्र नैण रहे शरमाईआ। हथ्थ जोड़ गोडयां ताईं झुकदी, कलमा कलाम रही गाईआ। मेरी ज़बान कहिणों सुक्कदी, मेहरवान तेरी वड्याईआ। कदे बहिंदी कदे उठदी, हथ्थ अगांह अगांह वधाईआ। ख़ैर मंगे आपणी कुक्ख दी, जिस कुख्ख विच्चों भगतां ल्या जाईआ। माँ पुत्तरां कोलों पुछदी, सच दस्सो तुहाढ्ढा पिता तुहानूं मिल्या चाईं चाईंआ। जे मिल्या उहदे वल नठ्ठो, फड़ लओ जा के बाहींआ। मेरा हाल तुसीं दस्सो, मोहे कमली लए गल लाईआ। फेर प्रभ चरणां विच वसो, वस्ती बस्ती बादे सहर सुणो बांग इलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, हरि कहाणी आप जणाईआ। तेरी कहाणी प्रभ अजीब, सुण सुण होए हैरान। दूर दुराडा आया नज़ीक, होया बेपहिचाण। कलमा बण लाशरीक, कलम नाल चाढ़्हे तूफ़ान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जुदा ना होए कदे जज़बात, जज़ब आपणे विच कराईआ। कहिण सुनण दी पिच्छे रहि गई बात, हुण करनी कर वखाईआ। साहिब देवणहार निज़ात, निछावर आपणा आप कराईआ। कर के घाउ लाया घात, गहरा गवरा आप वखाईआ। जिस चरण बंधाया नात, बन्धन आपणा आप पाईआ। हरिसंगत बणाई जमात, सोहँ पट्टी आप पढ़ाईआ। दिवस रैण देवे साथ, साचा संग रखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण पातशाह शहिनशाह सचखण्ड रखे निवास, सचखण्ड निवासी कहे मैं भगतां सेव कमाईआ। कर दीदार हउँ होए निरास, गुरमुख ईद चन्द वखाईआ। प्रभ नूं होर कम्म केहड़ा ख़ास, जिस विच बैठा ध्यान लगाईआ। सिरफ़ इक्को गुरमुख मिलण दी रखे आस, जुग जुग आसा आप वधाईआ। पारब्रह्म प्रभ चल के आया तुहाढ्ढे पास, आपणा पन्ध मुकाईआ। हुण तुसां देणा साथ, तुहाढ्ढे पिच्छे बणे राही आ। करे खेल अलखना लाख, लेखा लिख्त ना लख्या जाईआ। भेव दस्से विच हास बलास, अन्दर वड़ कन्नां विच ना किछ सुणाईआ। जो कुछ रख्या आपणे पास, सो गुरमुखां हथ्थ फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुरमुख ना होए वफ़ात, कफ़न दफ़न दफ़ा विच ना किसे लिखाईआ। जमा तफ़रीक वेखे तक्सीम, ज़रब आपणे नाल दिवाईआ। अल्फ़ ये नून नुक्ता मीम, मिसल

हरि जू रिहा बणाईआ। से स्वाद वेखे सीन, सीना चाक आप कराईआ। ज़े ये देवे यकीन, याददाशत इक बणाईआ। तोएं ते करे तलकीन, हे हे हुक्म आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा चार चार वड्याईआ। ज़रब कहे मैं कीता सबर, सबर प्याला पीता। गुरमुखां मिल्या शेर बबर, गुरमुख आपणे जिहा कीता। हरिसंगत बणाया टब्बर, पुत्तर धीआं बणया मीता। घर वखाया उत्ते अम्बर, नाता तोड़ मन्दिर मसीता, साचा रच इक सुअम्बर, करया खेल मात अनडीठा। सच स्वामी हरि भरतम्बर, प्रभ बणया इक्को मीता, कूड़ी क्रिया मेट अडम्बर, हरिजन करे ठांडा सीता, जिस दी सिफ्त करदे पीर पैगम्बर, सो भगतां सुणाए आपणा गीता। जिस नूं लभ्भदे डूँग्घी कन्दर, सो लहिणा चुकाए हस्त कीटा। आओ लँघ के वेखो गुरसिख अन्दर, जिस घर महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान बैठा ना मरया ना जीता। मरे जीए ना खाए कुछ, ख़ालक ख़लक खेल कराईआ। गुरमुखां कोलों लओ पुछ, सच सच देण समझाईआ। ना रूह ना दिसे बुत्त, पंज तत्त ना कोए हंढ्ढाईआ। ना धी ना कोई पुत्त, मात पित ना कोए बणाईआ । ग़रीब निमाणयां गोदी रिहा चुक्क, चुक्क चुक्क आपणी ख़ुशी वखाईआ। जुग चौकड़ी बैठा रिहा लुक, अन्तिम आपणा पड़दा लाहीआ। दर आयां अमृत देवे घुट्ट, अमिउँ रस मेघ आप बरसाईआ। कर प्रकाश निर्मल जोत, जोती जाता डगमगाईआ। जन भगतां उत्ते होया मोहत, मुनी ·षी हथ्थ किसे ना आईआ। सम्बल सुहाए साचा कोट, नगरी उजगरी आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्दर वड़ वड़ डेरा लाईआ।

परवरदिगार चढ़ के आया घोड़ा, दुलदुल अली ना कोए वड्याईआ। पीर पैगम्बर आ के लाहो पैरीं जोड़ा, सच आसण देणा विछाईआ । पुरख अबिनाशी लम्मां चौड़ा, चौदां लोक आसण लए लाईआ। ओहनूं हुक्का दयो चमोड़ा, सूटा खिच्चे वाहो दाहीआ। सूटा खिचिआ अन्दरों रस आया कौड़ा, सब नूं पुच्छे थाईं थाईंआ। क्यों प्रेम तमाकू पाया थोड़ा, सिंच हरी क्यारी ना कोए कराईआ। वेखो तुहाढ्ढी चिलम काया विच टुट्टा रोड़ा, मोरी बंद ना कोए कराईआ। तुहाढ्ढा नेचा ना दिसे कोरा, नड़ी हक़ ना विच फसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को सूटा रिहा लगाईआ। सूटा लाए खिच्चे दो जहान, खिच आपणी इक वखाईआ। धूंआँधार करे ज़िमीं असमान, तारा चन्द मुख शरमाईआ। रहिण ना देवे कोई बेईमान, बेवा करे सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्का इक समझाईआ। मारे सूटा हुक्का करे गुड़गढ़ाहट, चौदां तबक पाणी खौलया। पीर पैगम्बरां पई घबराहट, की करया खेल मौला मौलया।

जिस दी दूर दुराडी सुणदे रहे संनसनाहट, सो आया उपर धौलया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जिस पिछला पर्दा फोलया। फड़ चमोड़ा मारे फूक, आपणा खेल वखाईआ। पीर पैगम्बरां चौदां लोकां देवे फूक, बचया कोए रहिण ना पाईआ। पंज तत्त ना दिसे भूतक भूत, भेव अभेद आप जणाईआ। रूह बुत्त ना रहे सबूत, सब दा लेखा रिहा मुकाईआ। आपणे चरणां नाल चौदां तबक दए कलबूत, अड़चन कोए रहिण ना पाईआ। खेले खेल वड महिबूब, मोह नाता दए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराईआ। चमोड़ा हुक्का पितल नड़ी, जुग दाता वेख वखाइंदा। सदी चौधवीं अन्तिम घड़ी, घड़याल आपणे नाम वजाइंदा। अल्ला राणी अन्तिम डरी, नेत्र नैण नैण शरमाइंदा। उम्मत मेरी मात हरी, हाज़र हो ना कोए बचाइंदा। कोई ना दिसे ख़ाना बरी, बरेआज़म सर्ब कुरलाइंदा । हरि जू हुक्म सुणाया आपणा खरी, ख़रीदो फ़रोख़त आप जणाइंदा। पीर पैगम्बर बण गए शरई, शरीअत शरीअत नाल टकराइंदा। आप बैठा सच महिराबे विछा साची ज़री, सीन आपणा ना किसे दिखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पीर पैगम्बरां हुक्का इक वखाइंदा। पीर पैगम्बरो वेखो हुक्का, हरि हुजरे आप वखाईआ। जिस दा पाणी कदे ना मुक्का, आब हयात वंड वंडाईआ। जिस दे उत्ते देवे कोई ना तुक्का, मुख बंद ना कोए कराईआ। जिस दा सूटा लैंदयां साह कदे ना सुक्का, सुक्के हरे दए कराईआ। जिस दे पीत्यां विंगा ना होए मुखा, रसना धूंआँधार ना कोए भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल रिहा वखाईआ। वेखो खेल आओ दुआर, धुर दरबारी आप जणाइंदा। पीओ सुलफ़ा एका वार, सूटा आपणे नाम लगाइंदा। उल्फ़त करो परवरदिगार, सुहबत सच सच जणाइंदा। आपणी उम्मत मारो मार, सुनत सब दी मेट मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, चौदां तबक सच सिँघासण आप लगाए पुरख अबिनाशण, नील वस्त्र बसन बनवारी खेले खेल अगम्म अपारी, लेखा जाण अन्दर बाहरी, ज़ाहर ज़हूर रूप धराइंदा। ज़ाहर ज़हूर आया ज़ालम, ज़ुल्म सब दा वेख वखाईआ। आपणे हिस्से पहलों वंड के गया आपणा कालम, हद्द आपणी आप बंधाईआ। अन्तिम वेखे सारी आलम, उल्मा पर्दा आप चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा लेखा रिहा जणाईआ। हुक्के नाल वेखी हुक्की, हुक्म आपणा आप जणाईआ। अल्ला राणी फिरदी चुक्की, चोटी सब दी आप मुंडाईआ। अन्त होई त्याई भुक्खी, तृष्ना अग्न ना कोए बुझाईआ। उम्मत उम्मतीआं नाल होई लुच्ची, आपणी पत ना कोए रखाईआ। दो कन्नां होई बुच्ची, बुचका सिर ते भार उठाईआ। मुल्लां शेख़ां मुर्शद नाल ना लग्गी रुची, मुरीद मुर्शद

ना कोए मिलाईआ। दाढ़ी मुन्नदे रहे फड़ के कूची, झूठा साबन नाल मिलाईआ। अन्दर वड़ के किसे ना दस्सी साची सूची, सूचना नाम ना कोए जणाईआ। प्रभ मिले ना ताअ दित्यां मुछीं, मुछां सब दीआं रिहा कटाईआ। आपणे गल विच पा के आया नाई गुच्छी, नाम उसतरा तिख़ा रिहा कराईआ। जेहड़ी चोटी परवरदिगार ना झुकी, सो सब दी दए मुंडाईआ। अल्ला राणी जे बणे नार फफ्फणे कुट्टी, कुट्ट कुट्ट बाहर दए कढ्ढाईआ। जिन्हां हुक्का पीता सूटी, तिन्हां दोज़ख़ अग्नी डाहीआ। बहिश्त लए ना कोए हूटी, सच नवाब ना कोए मिलाईआ। जिन्हां पीती भंग बूटी, बूटा तिन्हां रिहा उखड़ाईआ। हरि जू चली चाल कसूती, कसर छड्डे ना कोई राईआ। सब दी भंने फड़ के बूथी, घसुन्न मुक्क रिहा वखाईआ। काया मन्दिर फड़ के हथ्थीं पुटी चूथी, दर दरवाजा दए भंनाईआ। लेखा वेखे ईसा मूसी, मुफ्त आपणी सेव कमाईआ। परवरदिगार पहलों घल्ले करन जासूसी, लोकमात हुक्म सुणाईआ। आपणी असलीअत दस्स ख़ासूसी, ख़सलत सब दी वेख वखाईआ। अन्तिम घर घर होए मायूसी, हँस मुख ना कोए सालाहीआ। करे खेल चीनी रूसी, ची बर जबीं ना कोए वड्याईआ। अज़ीं करे इक हदीसी, सीं साढे तिन्न तिन्न हथ्थ वंडाईआ। ख़ाली करे सब दी ख़ीसी, खहि खहि मारे लोकाईआ। नाम आपणे मारे इक्को सीटी, गुरमुखां लए जगाईआ। निरगुण बण के आया टीटी, टिकटां सब दे हथ्थ फड़ाईआ। टोपी अन्दर निक्की गीटी, चिलम कोल्यां नाल भराईआ। आपे वेखे पिछली बीती, अगली आपणे हथ्थ रखाईआ। नेड़े आई सदी बीसी, विस्तरा सब दा दए बंधाईआ। आपणी हथ्थीं चक्की पीसी, पीहण आया सच्चा माहीआ। जे कोई बची रहि गई जीती, तिस जीवण जुगत दए जणाईआ। सतिजुग इक्को जेही रीती, दूआ एका मेल मिलाईआ। प्रभ चरण लग्गे सच प्रीती, प्रीती इक सिखाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, परखणहारा सब दी नीती, नीतीवान फेरा पाईआ। हुक्का कहे गुड़ गुड़ कर के दित्ता होका, हौली हौली जगत जणाया। पुरख अबिनाशी अन्तिम सब नाल करना धोखा, अछल छल धारी आपणा वेस वटाया। किसे साह लैण ना देवे सौखा, सौख्यों औखा पन्ध मुकाया। आपणा किसे हथ्थ ना औण देवे मौका, भेव अभेदा भेव छुपाया । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणी कार आपणा आप लाया।