पुस्तकालयभाग १३

१६ मग्घर २०१९ बिक्रमी आसा सिँघ प्यारा सिँघ दे गृह बाबू पुर

श्री भगवान तेरी चालाकी, परवरदिगार भेव कोए ना पाईआ। जुग जुग माण देंदा रिहा पंज तत्त ख़ाकी, निरगुण जोत कर रुशनाईआ । अमृत जाम प्याउँदा रिहा बण बण साकी, मधुर प्याला हथ्थ उठाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां

खोल्हदा रिहा ताकी, जगत झरोखा कुण्डा लाहीआ । आप बण के बैठा रिहा आकी, ज़ेर ज़बर ना कोए जणाईआ। शाह सुल्तानां चढ़ाउदा रिहा उपर हाथी, ऐराप्त ना माण जणाईआ। घोड़यां उपर ज़ीन पाखर पाउदा रिहा काठी, सोलां कलीआं वंड वंडाईआ। अक्खर वक्खर देंदा रिहा दाती, निरगुण सरगुण कर पढ़ाईआ। घर मन्दिर सवाउदा रिहा ख़ाटी, सच सिँघासण इक सुहाईआ। चौदां लोक वखाउदा रिहा हाटी, रूप अनूप वटाईआ। चौदां तबकां बणदा रिहा साथी, ज़िमी असमानां खोज खुजाईआ। करदा रिहा खेल धरत मात दी उत्ते छाती, सरगुण निरगुण बेपरवाहीआ। गाउँदा रिहा आत्म आरती, घृत दीप कर रुशनाईआ। सुणाउदा रिहा हिंदी उर्दू गुरमुखी फ़ारसी, फ़ासला आपणा ना किसे जणाईआ। पीर पैगम्बर घल्लदा रिहा सफ़ारशी, लेखा आपणे हथ्थ जणाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान बणाउदा रिहा आड़्हती, धड़त आपणा नाम वट्टा लगाईआ। लेखा लिख लिख दस्सदा रिहा इबारती, अदम आपणा ना किसे जणाईआ। दो जहान फिरदा रिहा बण मसालची, निरगुण नूर कर रुशनाईआ। घर घर चलाउँदा रिहा ख़ाना बाबरची, बावरची आपणा नाउँ धराईआ। जीव जंत बणाउदा रिहा लालची, लालच करे जगत कुड़माईआ। जुग जुग करदा रिहा नालशी, नालश आपणी ना किसे समझाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग करदा रिहा मालशी, मसला इक्को इक आपणे हथ्थ रखाईआ। तेई अवतार भगत अठारां दस गुर ईसा मूसा मुहम्मद हथ्थ फड़ाउदा रिहा ख़ाली बालटी, नाम पिच्छों झोली पाईआ। लोकमात आ के दीन मज़्हब बन्न्ह गए पारटी, हरि का पारट अदा ना कोए कराईआ। नाम विहूणा दस्स गए जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूँग्घी गारती, गहर गम्भीर ना कोए मिलाईआ। हकीकत हक़ ना जाणे कोए पादरी, ईसा मूसा ना सिफ्त सालाहीआ। करता कीमत कोए ना जाणे कादरी, कुदरत भेव कोए ना आईआ। सारे आपणी आपणी कर के गए बहादरी, लोकमात बल धराईआ। चार वरन बणा के गए बरादरी, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश नाउँ धराईआ। सबर प्याला किसे ना दित्ता साबरी, सिदक सच ना कोए निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, लेखा वेखे थाउँ थाईंआ। परवरदिगार बड़ा चलाक, चंचल आपणा खेल कराइंदा। कदे पाक कदे ख़ाक, ख़ाक पाक रूप वटाइंदा। कदे सज्जण कदे साक, कदे नाता तोड़ तुड़ाइंदा। कदे गीत कदे गाथ, कदे गोबिन्द नाउँ रखाइंदा। कदे चरण कदे नात, कदे मुखड़ा मुख भुआइंदा। कदे पिता कदे मात, कदे पूत सपूत सुहाइंदा। कदे वरन गोत ज़ात, कदे दीन मज़्हब वंड वंडाइंदा। कदे शरअ शरीअत शाख़, कदे शनाख़त वेखण आइंदा। कदे बातन ज़ाहर कर कर बात, कदे बैतल रूप वटाइंदा। कदे पीर पैगम्बरां देवे दात, कलमा कलाम झोली पाइंदा। कदे आपणी हथ्थीं कर वफ़ात, फ़ातया सब दा आप पढ़ाइंदा। कदे खिशत कदे हात,

कदे महल्ला रूप वटाइंदा। कदे खेल खेले कायनात, कदे काया काअबा खोज खुजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हथ्थ किसे ना आइंदा। वड्ड चलाक परवरदिगार, जुग जुग आपणी खेल कराईआ। निरगुण सरगुण दे आधार, सरगुण निरगुण राह जणाईआ। किसे खेह सीस पवाए छार, धूणी अग्न रिहा तपाईआ। किसे जल धारा देवे ठार, हुक्मी हुक्म दए सजाईआ। किसे फड़ फड़ सुट्टे डूँग्घी गार, जोग अभ्यास करे पढ़ाईआ। किसे पढ़न लाया विच संसार, रसना जिह्वा कर कर हल्काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणा भेव ना किसे जणाईआ। वड चलाक बेपरवाह, भेव ना कोए जणाइंदा। आदि जुगादि जुगादि आदि लाउदा रिहा दाअ, दाउ आपणा ना किसे समझाइंदा। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां देंदा रिहा नाँ, अन्त निशाना सब दा आप मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणी चलाकी बण उच्चक्का, आप कराइंदा। हरि जू होए इक उच्चक्का, वल छल खेल कराईआ। आपणे इरादिउँ होए पक्का, कच्ची करे सर्ब लोकाईआ। आपणा बोल करे सच्चा, सच होर ना किसे समझाईआ। बण मात गोद उठाए ज़च्चा, सीर नीर इक प्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर ढाले निक्का निक्का सच्चा, लोकमात वंड वंडाईआ। अन्दर वड़े शब्दी बच्चा, बचपन आपणा दए समझाईआ। सारयां नूं कह के आया अच्छा, भेव अभेद ना किसे बताईआ। इक दस्सया मैं करूँ तुहाढ्ढी रच्छा, रच्छअ आपणे हथ्थ फड़ाईआ। जो मंगे तिस पाए भिच्छा, वड दाता बेपरवाहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर खाणी बाणी गाउँदे गए किसा, हरि दी किस्म ना किसे समझाईआ। किरन किरन वंडाया हिस्सा, करामात ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दो जहान वाहो दाहीआ। पुरख अकाल बड़ा लुच्चा, दो जहान खेल कराइंदा। सारयां कोलों ओहले लुका, दिस किसे ना आइंदा। किसे हथ्थ फड़ाया हुक्का, किसे चोटी सीस मुंडाइंदा। किसे फड़ टंगाया पुठ्ठा, किसे खलड़ी तन लुहाइंदा। किसे नीहां हेठ दबाए पुत्ता, किसे तत्ती तवी उत्ते बहाइंदा। किसे धार तलवार नाल टुक्का, किसे अंग अंग कटाइंदा। जे कोई पुछे की खेल करे अबिनाशी अचुता, आपणा भेव ना किसे समझाइंदा। जुग चौकड़ी बैठा रहे रुस्सा, अग्गे हो ना कोई बचाइंदा। प्रभ साचे अग्गे कोई ना गुसा, भाणा मन्न मन्न सब शुकर मनाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर कोई ना दस्स सक्या प्रभ दा जुस्सा, वजूद नज़र किसे ना आइंदा । कवण सेजे सच सिँघासण सुत्ता, कँवल नैण डेरा लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप वखाइंदा। वेखो हरि जू लुच्चा ठग्ग, ठग्गी सब दे नाल कराईआ। पंज तत्त ला ला अग्ग, अग्नी तत्त जलाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर लोकमात

भेजे वग्ग, वागी बण बण सच्चे माहीआ। इक्को दस्सया अचार चज्ज, अचरज आपणा वेस ना किसे वड्याईआ। किसे मक्के काअबे कराउँदा रिहा हज्ज, कलमा नबी अमाम पढ़ाईआ। किसे नाम सति दित्ता दस्स, किसे वाहिगुरू सिफ्त सालाहीआ। किसे राम राम दित्ता जस, किसे कृष्न कृष्न समझाईआ। आप दूर दुराडा बहि के रिहा वस, आपणी लुकवीं खेल्ह रचाईआ। जुग जुग चौकड़ी गा गा गए थक्क, अन्तिम आप वेखण आईआ। चारों कुण्ट लाउदे भक्ख, अग्नी तत्त रही तपाईआ। ख़ाली दिसे चौदां हट्ट, किशन वंड वंड वंडाईआ। चौदां तबक बणे हट्ट, बण स्वांगी स्वांग वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर प्रभ सरनाई गए ढठ्ठ, आपणा आप गंवाईआ। जिउँ भावे तिउँ लैणा रख, तेरे हथ्थ तेरी वड्याईआ। वेख साडे ख़ाली हथ्थ, दर तेरे देण दुहाईआ। जिन्हां लक्कड़ां उत्ते दित्ते रख, काया माटी रूप ना कोए वखाईआ। धूंआँधार तेरा नूर वेख समरथ, तेरे घर वज्जे वधाईआ। बिन तुध कोई ना रखे पत, पतवन्त मेरे माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणा भेव ना किसे जणाईआ। हरि जू लुच्चा ठग्ग चोर, चोरी सब दे नाल कराइंदा। वसणहार अन्धेरी घोर, डूँग्घी खड्ड कुन्दर वेख वखाइंदा। अग्गे लए सारे तोर, तुरत आपणा हुक्म सुणाइंदा। कोई ना सके अग्गों मोड़, सजदा सीस सर्ब झुकाइंदा। निरगुण सरगुण दोवें जोड़, दोए दोए आपणी कल वरताइंदा। अन्दरों बाहरों दिसे होर, भेद अभेद आप छुपाइंदा। तिस अग्गे चले ना कोई ज़ोर, ज़ोर ज़ाबर आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच ज्ञान धुर दी बाणी आपणी करनी आप जणाइंदा।

साचे तख्त हरि जू बहिंदा, हरि बहि बहि खेल कराईआ। वेखणहारा चढ़दा लैहन्दा, उतर पहाड़ भेव चुकाईआ। अल्ला राणी तेरा पा के लहिंगा, मुख घूँगट रही वखाईआ। पीर पैगम्बरो उठो वेखो परवरदिगार की की कहिन्दा, धुर फ़रमाणा आप सुणाईआ। वेले अन्त कौण रहिंदा, चौदां तबक सफ़ा रिहा उठाईआ। चार जुग गुर अवतारां भाणा रिहा सहिंदा, अन्तिम आपणा भाणा इक वरताईआ। जीव जंत दो जहान इक्को गाह गहिंदा, फेरा आपणा नाम लगाईआ। शाह सुल्तान सूरबीर बिन ढाहयों ढहिंदा, मूँह दे भार सुटाईआ। वहण वहा के इक्को नैं दा, नूह नदी ना कोई वड्याईआ। नाता तोड़े भरा भैण दा, बेपरवाह बेपरवाहीआ। हुण वेला नहीं निंद्रा विच रहिण दा, नेत्र नैण नैण देणा खुल्हाईआ। विखाए खेल लाड़ी मौत डैण दा, डंका आपणा नाम वजाईआ। लेखा चुके साक सज्जण सैण दा, सगला संग तुड़ाईआ। हिसाब मुक्के लैण देण दा, वही ख़ाता रिहा उडाईआ। भेव चुक्कया सुख चैन दा, सुहञ्जणी सेज दए कराईआ। लेखा मुक्कया ऐन

ग़ैन दा, लिख़त सब दी रिहा मिटाईआ। लहू लेखे लग्गा हसन हुसैन दा, पीर पैगम्बरां रिहा समझाईआ। पुत्तर वेखे फ़ातमा भैण दा, मेहरवान बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल रिहा कराईआ।

मुश्कल कुशा होए मफ़रूर, मोह मुहब्बत सर्ब तुड़ाईआ। हुक्मे अन्दर ला कसूर, बेकसूर कसूर ठहराईआ। की कीता मनसूर, मनसूर सूली उपर चढ़ाईआ। सब नूं करदा अन्त मज़बूर, मुजरा जलवा इक वखाईआ। आपणी ज़रूरत पूरी करे ज़रूर, ज़हूर आपणा लए प्रगटाईआ। मुश्कल कुशा बड़ा शऊर, शोहरत सब दी दए गंवाईआ। ज़नानी मर्दानी आए तुज्ञानी, तूफ़ान इक चढ़ाइंदा। सिदक सबूरी वेख ईमानी, आमद इक्को घर वखाइंदा। बिरहों तीर वैराग कानी, कलबूत काया आप लगाइंदा। जगत गाए जगत कहाणी, भेव भेव ना कोए समझाइंदा। अन्तिम सब नूं करे फ़ानी, फ़तवा सब दे उत्ते लाइंदा। बैठा इक शाह सुल्तानी, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताइंदा। सदा सुहेला इक लासानी, लाशां सब दीआं आप दबाइंदा। क्या कोई देवे कलम ब्यानी, हरि कलाम कलमे विच कदे ना आइंदा। सब नूं करदा रिहा परेशानी, पर्चा हल्ल ना कोए कराइंदा। नार मर्द मर्द नार कहाणी, कहावत बग़ावत अदावत अलामत आप लगाइंदा।

सति चित सदा सद चेतन, अनन्द आपणा रस रखाईआ। लभ्भ लभ्भ थक्के सारे भेतन, भेव हथ्थ किसे ना आईआ। चल चल गए नेत्री पेखण, बण बण पांधी पन्ध मुकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर दर दुआरिउँ बाहर खेडण, हथ्थ दहिलीजां नाल लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सदा चित अनन्द, ना कोई रूप ना कोई रंग, ना कोई धार ना कोई गंग, ना कोई नाद ना मृदंग, ना कोई कंगण ना कोई वंग, ना कोई सुहागण ना कोई रंड, ना कोई सूरज ना कोई चन्द, ना कोई गीत ना कोई छन्द, ना कोई बन्धन ना कोई बंध, ना कोई वाट ना कोई पन्ध, ना कोई रसना ना कोई दन्द, ना कोई ब्रह्म ना कोई हं, करे खेल सूरा सरबँग, सद चित आप अनन्द, जीउ पिण्ड जिस दात दिती वंड, खेले खेल कोट ब्रह्मण्ड, जुग चौकड़ी सब दे नाल रिहा हंढ्ढ, रसना जिह्वा पाई गंढ्ढ, प्रेम प्यार डोरी रखी तन्द, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सद चित अनन्द, चर्चा दे पर्चा मात कराईआ।

पूरन परमेश्वर बणया आप, परमेश्वर पूरन विच समाईआ। पूरन करे ना किसे दा जाप, परमेश्वर पढ़न किते ना

जाईआ। पूरन करे ना कोई पाठ, परमेश्वर करे ना कोए पढ़ाईआ। पूरन बणया प्रभ दा साक, परमेश्वर पूरन रिहा प्रनाईआ। पूरन बणया विचोला आप, परमेश्वर करी घर कुड़माईआ। दोहां रल के इक्को मिल गई ज़ात, जुग जुग वंड ना कोए वंडाईआ। रल के इकठ्ठी करन बात, दिवस रैण सलाह पकाईआ। पूरन पिच्छे परमेश्वर पाई वफ़ात, आपणा हक़ रहिण फक्क दित्ता कराईआ। अन्दर वड़ गया लै के डूँग्घा ख़ात, हट्ट साचा दित्ता खुल्हाईआ। परमेश्वर पूरन दिती नज़ात, निशावर परमेश्वर पूरन रिहा कराईआ। क्या कोई करे एथे वज़ाहत, मिसल सके ना कोई लिखाईआ । दफ़ा हरफ़ ज़ेर ज़बर ना जाणे कोई लुगात, लग मात्र ना कोई वड्याईआ। पूरन परमेश्वर इकट्ठे होए पहली वेर पहली रात, पोह छब्बी मिली वड्याईआ। दोहां दा ना कोई पिता मात, साक सज्जण ना कोई बणाईआ। पूरन वल जे कोई लए झाक, परमेश्वर आवे वाहो दाहीआ । परमेश्वर दा जे कोई खोल्हे ताक, पूरन अग्गे हो के बंद कराया। बिन पूरन कोई ना लग्गे घाट, परमेश्वर पूरन हथ्थ दिती वड्याईआ। परमेश्वर पूरन मिलण आया ख़ास, ख़ाहिश गोबिन्द पूर कराया। पूरन परमेश्वर पूरी कीती आस, आस परमेश्वर पूरन रिहा कराया। इक दूजे विच रच के कीता वास, आपणी रचना फेर बणाईआ। पूरन लए परमेश्वर सांस, साह साह परमेश्वर रिहा समाईआ। पूरन खेल पृथ्मी अकाश, परमेश्वर गगन मण्डल फेरा पाईआ। दो जहानां दी विष्न ब्रह्मा शिव रखी आस, गुर अवतार पीर पैगम्बर ध्यान लगाईआ । पूरन प्रभ दी बणया शाख़, परमेश्वर पत डाली रूप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निक्की गल्ल वड्डी कर वखाईआ । वड्डयों होई निक्की, प्रभ साचे खेल रचाया। निक्कीयों होई वड्डी, वड्ड वडा वेख वखाया। पूरन परमेश्वर दो जहान खेडन कबड्डी, हद्द आपणी ना किसे वखाया। पिछली कीती सब दी रद्दी, रंदा इक्को वार फिराया। अग्गे हुक्मे अन्दरे बद्धी, सिर सके ना कोई उठाया। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां ख़ाली कीती गद्दी, गदा चक्र ना कोई फिराया। अग्गे खाण नूं मिले रोटी अद्धी, माहल पूड़े अग्गे ना कोई टिकाया। वेखो सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग चलदी रही गड्डी, हुक्मे अन्दर सर्ब फिराया। अन्तिम किसे दी नज़र ना आवे हड्डी, पंज तत्त ख़ाकी ख़ाक समाया। ना कोई पुश्त ना कोई यदी, बंस सरबंस ना कोई सहाया। सब दी बीतदी गई सदी, सद्दा हरि जू घर घर आप सुणाया। पिच्छे कथा कहाणी लिखी रहि गई बद्धी, जगत संदेसा इक अल्हाया। अन्तिम ख़ाली बैठी टड्डी, नेत्र नैण नैण उठाया। जिस आदि जुगादि जुगां जुगन्तर आपणी सिख्या विच्चों आपणे कढ्ढी, सो साहिब खेल कराया। पूरन परमेश्वर इक दूजे नाल पाई जफ्फी, पर्दा पर्दा मात चुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निक्की वड्डी वड्डी निक्की गल्ल आपणे विच रखाया। निक्की कहे ते होए निक्का, निक्का

नज़र किसे नहीं आइंदा। वड्डी कहे ते होए वड्डा, भय सर्ब जणाइंदा। एसे कर के पुरख अबिनाशी आपणा खैहड़ा छड्डा, पूरन जगत वखाइंदा । कोई कहे बुढ्ढा नढ्ढा, जट्ट वेस वटाइंदा। कोई कहे मालशां करे हड्डां, दुद्ध पी पी शुकर मनाइंदा। कोई कहे घर आवें दित्यां सद्दा, दर दर फेरा पाइंदा। परमेश्वर कहे पूरन सब दी रखे लज्जा, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। जिस मेरा पर्दा कज्जा, सो पूरन हर घट नज़री आइंदा। दिने रातीं फिरे भज्जा, गुरमुखां दरस दिखाइंदा। घर घर अन्दर जा के नच्चा, आपणा नाच नचाइंदा। लूं लूं अन्दर तीर निशाना बण के वज्जा, साढे तिन्न करोड़ आपणी झोली पाइंदा। आत्म सेजा बहि बहि सजा, सच सिँघासण आसण लाइंदा। गुरमुखां दर्शन कर कर रज्जा, आपणी भुक्ख सर्ब गवाइंदा। परमेश्वर कहे पूरन मेरा बच्चा, बिन बच्चयां प्यो कम्म किसे ना आइंदा। गोबिन्द सूरा होया सच्चा, जो अन्तिम मंग मंगाइंदा। हरि का बचन ना होए कच्चा, काया कच्ची वंग रंग चढ़ाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान पूरन परमेश्वर ढालया इक्को संचा, पारस पारस नाल मिलाइंदा। निक्का कहे होए निकम्मा, निकर्मण आप अख्वाईआ। वड्डा कहे होए श्री भगवना, भगवन आपणा भेव जणाईआ। पूरन वेख्या इक्को चन्ना, हरि चन्द आप चमकाईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण इक्को हद्द इक्को बन्ना, इक्को वंड रिहा वंडाईआ। परमेश्वर नाल पूरन मन्ना, परमेश्वर पूरन सीस झुकाईआ। लोकीं वेखण बैठा अन्न्हां, अन्दर कोटन कोटि ब्रह्मण्ड रिहा छुपाईआ। बिन गुरमुखां कोई राग ना सुणे कन्नां, सरवण सब दे बंद कराईआ। वेखो सिखो तुहाढ्ढे चरण धोवे धन्ना, प्रभ जू देवणहार वड्याईआ। नाम देव आए भंनां, जिस दी छप्परी छन्न छुहाईआ। हरिसंगत तेरा वेख प्यार दर दुआरे उह वी मन्ना, आपणा माण गंवाईआ। की होया मैं भोग लवाया छन्ना, सिख गागराँ रहे रुढ़्हाईआ। जिन्हां पिच्छे होया झल्ला, आपणी झलक वखाईआ। औह रोंदी आई राणी अल्ला, गल वास्ता रही पाईआ । दरोही मेरा फड़ पल्ला, मेरी लाज ना कोए रखाईआ। चौदां सदीआं कटया छिला, तेरी इक्को आस तकाईआ। मेरी मींढी पुट्टे बूरा कक्का बिल्ला, बैठा ध्यान लगाईआ। मैं कह कह थक्की इल लिला बिस्मिला, बिस्मिल रूप ना कोए वखाईआ। चारों कुण्ट दिसे फ़नाह फ़िला, फ़सील कोए रहिण ना पाईआ। तेरा ऊँचा सोहणा लग्गे टिल्ला, जिस दुआरे आसण लाईआ। जिवें गुरसिखां मिलण दा कीता हीला, हलत पलत फेरा पाईआ। तन वस्त्र पहने काला पीला लाल नीला, चिट्टा सूहा वेख वखाईआ। परवरदिगार साहिब सुल्तान सच गोसाईं तूं छैल छबीला, शाह पातशाह नाउँ धराईआ। जिथ्थे भगत बणाया कबीला, ओथे मैनूं नाल रलाईआ। मैं तक्क के आई पिछला वसीला, चौंह यारां विच्चों एह नाल लैण मिलाईआ। मैं कीता नहीं कोई वकीला, बण निमाणी फेरा पाईआ। तेरे मिलण दा इक्को हीला, फेर हथ्थ किसे ना आईआ। जिउँ

वज़ीर किसत देवे शहिफ़ीला, बादशाह आपणे हुक्म बंद कराईआ। मेरे पिच्छे क्यों होइउँ ढीला, आपणा मुख भुआईआ। मैं चौदां लोक चक्की चलाउँदी रही पा के पीहण गीला, हथ्था हथ्थो हथ्थी फिराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निक्का वड्डा वड्डा निक्का दोहां लगाए आपणा टिक्का, एक इक्को इक जणाईआ। निक्का कहे होए नाकारा, निकट वरती ना कोए अख्वाइंदा। वड्डा कहे बणे सिक्दारा, दो जहानां हुक्म मनाइंदा। दोहां तों कीता आप किनारा, पूरन पुरीआँ लोआँ ब्रह्मण्डां खण्डां आप वखाइंदा। एथे ओथे दे सहारा, साहिब साबर वेख वखाइंदा। हुक्मी हुक्म हुक्म वरतारा, हाकम हक़ हक़ समझाइंदा। कागद कलम ना लिखणहारा, लेखा लिख्त विच ना आइंदा। जन भगतां करे सच प्यारा, प्यार भगतां नाल प्रनाइंदा। बाहरों दिसे जट्ट गंवारा, अन्दर गूढ़ा रंग चढ़ाइंदा। बाहरों दिसे केस सीस दस्तारा, अन्दर नूरो नूर डगमगाइंदा। परमेश्वर पूरन पूरन परमेश्वर वढ्ढयां निक्कयां नाल करे इक्को विहारा, वड्डा परमेश्वर निक्का पूरन, बिन निक्के पूरन परमेश्वर कम्म किसे ना आइंदा। दोहां मिल के करना कम्म संपूरन, पूरना आपणा आपे पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निक्का वड्डा इक्को राम, वड्डा निक्का आपणा रूप वखाइंदा।

पूरन परमेश्वर कहिणा नहीं दोष, परमेश्वर पूरन रंग वखाईआ। सचखण्ड जो बैठा रिहा ख़ामोश, ख़ाह मख़ाह आपणी कथा सुणाईआ। सृष्ट सबाई टिकाणे ल्या होश, हुशियार होया सच्चा माहीआ। राजे राणे जंगलां विच फिराए ख़रगोश, कलिजुग कूड़ी क्रिया कुत्ते मगर लगाईआ । नौ सौ चुरानवे चौकड़ी पिच्छों चढ़या जोश, आपणा बल धराईआ। खोजिआं कोई ना कढ्ढे खोज, खोज थक्की सर्व लोकाईआ। किसे हथ्थ ना आए रोज़यां विच रोज़, फ़ाके मर मर देण दुहाईआ। जिस दी नानक सोचदा गया सोच, सोच सोच ना कोए जणाईआ। जिस दी गोबिन्द रखी लोच, दोए लोचण ध्यान लगाईआ। सो साहिब गया पहुंच, पूरन पूरन विच समाईआ। लेखा जाणे लखण करौच, पुष्कर जम्बु वेख वखाईआ। सान सलमल हंढ्ढाए आपणा शौक, शौकीन बणया बेपरवाहीआ। कुशा माणे इक्को मौज, कुशलया बेटा राम आसा पूर कराईआ। करे खेल बिन लशकर फ़ौज, खण्डा तीर ना कोए चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्मे अन्दर हुक्म चलाईआ। वशिष्ट कोल गया राम, राम प्या सरनाईआ। राम मंगी दात नाम, नाम राम झोली पाईआ। वशिष्ट कर प्रणाम, प्राणायाम लेख चुकाईआ। राम कहे दे पैग़ाम, हुक्म सच सुणाईआ। वशिष्ट कहे राम जिस तैनूं बणाया राम, सो राम अन्तिम कल

आवे वाहो दाहीआ। जिस दा हड्ड मास नाड़ी ना चाम, दसरथ बिंद ना कोए अख्वाईआ। सो राम बेपहिचाण, रूप रंग ना कोए वखाईआ। मेरी कुशा कर ध्यान, जिस उपर आसण लाईआ। तेरी दिशा करे परवान, दहिसिर मार ना कोए वड्याईआ। हुक्मे अन्दर खेल करे हुक्मरान, बनबास कटण कोए ना जाईआ। हनवन्त रखे ना कोए ध्यान, सुगरीव संग ना कोए रखाईआ। तीर फड़े ना कोए कमान, चिल्ला हथ्थ ना कोए लटकाईआ। कर किरपा मारे इक्को बाण, खाणी बाणी सब दी होश भुलाईआ। आप बणया रहे बेपहचान, पहचान पूरन रूप वटाईआ। जे कोई लभ्भण जाए निशान, निशाना हथ्थ किसे ना आईआ। जे कोई कहे विष्नूं भगवान, विष्नूं बण कार कमाईआ। सब नूं देवे आत्म दान, सोहँ ढोला इक सुणाईआ। पहलों पूरन रूप बण के जाए राम, पूरन राम रूप वखाईआ। फेर कम्म करे निशकाम, निसचा सब नूं आप दिवाईआ। परापर परापेगंडा ना करे कोई जहान, साध सन्त दूर जा जा ना करे कोए शनवाईआ। सारयां गुर अवतारां पीर पैगम्बरां कोलों लए लगान, जो आपणी वंडां वंड वंड वंडां गए पाईआ। सचखण्ड बैठा पूरन अन्दर वड़ के दए फ़रमाण, सच संदेसा इक सुणाईआ। सारे चरणीं डिग्गो आण, दसरथ बेटा राम भज्जे वाहो दाहीआ। चलो दर्शन करीए श्री भगवान, जिस साडी बणत बणाईआ। ग़रीब निमाणयां देवे माण, मनसा आपणी ना कोए रखाईआ। बाहरों दिसे मूर्ख अञ्याण, अन्दर समरथ खेल कराईआ। बिन पूरन कलिजुग अन्त किसे दी ना होवे कल्याण, पुरख अबिनाशी मोहर लगाईआ। फिर के वेखो सारा जहान, साधां सन्तां डेरा रिहा ढाहीआ। सिरफ़ ख़ाली रहि गया पीण खाण, अन्दर जोत ना कोए रुशनाईआ। झूठे नैण सर्ब शरमाण, अग्गे अक्ख ना कोए उठाईआ। दूरों दूर सर्ब डराण, जे अग्गे आवे ते भज्जण वाहो दाहीआ। कबीर नानक होए हैरान, हरि जू की की खेल रचाईआ। पवण पाणी नैण शरमाण, रो रो नैणां नीर वहाईआ। अग्नी अग्ग होई कुरबान, करबला मिले ना कोए वड्याईआ। आरबला चुक्की विच जहान, आरजू कोई नज़र ना आईआ। पूरन परमेश्वर मिल्या आण, आण सब नूं रिहा पाईआ। सृष्ट सबाई दिसे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, महाराज शेर सिँघ नज़र किसे ना आईआ। वेखो बणया हरि शैतान, शरअ उलटी आप चलाईआ। निरगुण वसया आप अमाम, सरगुण पर्दा उत्ते पाईआ। पूरन करया पूरा काम, निहकर्मी कर्म कांड ना कोए जणाईआ। गोबिन्द कीती आप पहचान, पिछला पर्दा रिहा चुकाईआ। सम्बल खेड़ा कर परवान, परवाना घर घर रिहा पुचाईआ। बाला नढ्ढा नौजवान, बुढ्ढा आपणा रूप वटाईआ। एका नांयां हो प्रधान, साल उनीवें ख़ुशी मनाईआ। मुच्छ फुट्ट नौजवान, कुछ कुछ आपणा हाल सुणाईआ। समरथ पुरख पुरख मेहरवान, मेहर नज़र इक उठाईआ। पूरन परमेश्वर श्री भगवान, जगतेश्वर रहेश्वर महेश्वर तम मम मम तम अगम निगम निगह आप रखाईआ।

मेरे माही सुअम्बर रचया, दो जहान वज्जी वधाईआ। नाता तुटा कूड़यां कच्चयां, कच्ची गंढ्ढ रहिण ना पाईआ। मिल्या मेल गुरसिखां सच्चयां, जिन्हां सतिगुर सच्चा मिल्या चाईं चाईंआ। वेखो माण देवे आपणे बच्चयां, गल फूलण हार पुआईआ। लूं लूं अन्दर वड़ के रचया, रच रच आपणी ख़ुशी वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्मे अन्दर हुक्म वड्याईआ। सुअम्बर रचे आप निरँकार, निरगुण निरगुण खेल कराइंदा। सरगुण सरगुण कर तैयार, सतिगुर आपणा मेल मिलाइंदा। जोत अकालण कर विचार, शब्द दलालण वेख वखाइंदा। नार कन्त कन्त नार सोहे इक दुआर, दर मन्दिर बंक वड्याइंदा। गुरमुख मेला गुरमुख धार, गुरसिख गुर गुर गोर समाइंदा। बण वचोला एकँकार, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाइंदा। साची सखीआं मंगलाचार, गीत गोबिन्द अल्हाइंदा। कर किरपा हरिसंगत पाया आपणा हार, हरि के पौड़े आप चढ़ाइंदा। अग्गे जा के वेखो बहार, शहिनशाह आपणा रंग वखाइंदा। स्त्री पुरुष नारी नर आपणी गोद लए बठाल, सिर ते आपणा हथ्थ टिकाइंदा। ओथे ना कोई शाह ना कंगाल, कंगालां आपणे संग रखाइंदा। वेखो बणया आप दलाल, बिन पैसिउँ बिन वढ्ढीयों, बिन रिशवत रच्छआ सर्ब कराइंदा। जिउँ परदेसी माँ प्यो पुत्त लैण जाए गड्डीयों, जगत मिसाल दे समझाइंदा। तिउँ सतिगुर सुरत सुआणी विच्चों कढ्ढे हड्डीयों, आत्मा परमात्मा आपणे नाल मिलाइंदा। नाता तोड़े चार खाणी रंडीयों, कन्त सुहागी इक वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, फूलण हार हरि के हरि जू हरिसंगत गल पुआइंदा। हरिसंगत हरि जू पाया हार, हरि की पौड़ी आप चढ़ाईआ। गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती कोए ना होए ख्वार, ख़ुआब विच नहावण कोए ना जाईआ। घर बैठयां देवे पुन्न सवाब, सबर सन्तोख झोली रिहा भराईआ। कम्म करदयां सिर नवां करो आदाब, घर बैठयां लेखे लाईआ। मौत लाड़ी ना दए अज़ाब, राए धर्म ना अन्त सज़ाईआ। अग्गे वेखो वज्जदी रबाब, बिन तन्दी तन्द वजाईआ। जिस ने लेखे लाया कन्ढ्ढी जा उकाब, करनी करता भुल्ल ना जाईआ। सो कन्ढ्ढी वाले सद्दे साथ, कन्ढ्ढा इक्को घर वखाईआ। वेखो चरपट पाटे कान, मुन्दरा नज़र कोए ना आइंदा। हरि जू सब नूं वेखे इके घाट, पत्तण आपणा इक समझाइंदा। आओ रल मिल करीए सच्ची बात, दीवा बत्ती सब दा गुल कराइंदा। जन भगतां पत लए राख, राखी दिवस रैण कराइंदा। हरिसंगत विच मनमुख रहिण ना देवे नार कमज़ात, जो जन रसना मास शराब चाह लगाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा हुक्म करे करड़ा, सब नूं लाए रगढ़ा, वेखो घर घर पैंदा झगड़ा, दगढ़ दगढ़ घोड़ा आपणा आप दौड़ाइंदा। दगढ़ दगढ़ दौड़े घोड़ा, घुरकी सब नूं रिहा वखाईआ। चौथे जुग चुक्कया पौड़ा, पौड़ी डण्डा सब दा रिहा सुटाईआ। सब दा मैदान करे रौड़ा, मंज़ल आपणे हथ्थ रखाईआ। अन्तिम

देवे जवाब कोरा, लेखा मिटे कलम शाहीआ। सब दे कोल रहि जाए झोरा, मिले मेल ना सच्चे माहीआ। जिस ने लेखे लाए सिँघ जुझार फ़तहि ज़ोरा, अजीत जित आपणे हथ्थ रखाईआ । कदी कदी गुरसिखां नूं मार देवे हनोरा, दु:ख दुःख नाल लड़ाईआ। रसना जिह्वा पाए शोरा, हरि जू लारयां विच रिहा रखाईआ। पुरख अबिनाशी कहे आत्म परमात्म जुड़या जोड़ा, जोड़ी दो जहान वखाईआ। इक दूजे दी पै गई लोड़ा, लोहड़ा करे सर्ब लोकाईआ। वेखे सस्से उपर लग्गा होड़ा, होका दे दे रिहा सुणाईआ। हँ ब्रह्म प्रभ वेखे फल मिठ्ठा कौड़ा, रस रसीआ फेरा पाईआ। कलिजुग जीव होया डोरा, कन्नीं सुणन कोए ना आईआ। कलिजुग सब दे नाल करे खोरा, ख़ुदी सब दे विच वसाईआ। पुरख अबिनाशी करे खेल विच फोरा, फुरो मंत्र नाम सति नानक मंगी इक मति, तत्त तत्त नाल बदलाईआ। सारे सत्थर बहिण घत्त, विष्न ब्रह्मा शिव डेरा ढाहीआ। पुरख अबिनाशी किरपा निधान हो मेहरवान सब नूं मारे इक्को लत्त, उठो भाई चलो वाहो दाहीआ। आपणा लहिणा लओ चक्क, सब दे सिर ते भार बन्हाईआ। कमर बंधो आपणा कस, कसम सब नूं रिहा ख़वाईआ। सारे कहो साडी होई बस, अन्त चली ना कोई चतुराईआ। निरगुण ब्रह्म माया ब्रह्म विच गया फस, पारब्रह्म ना कोए मिलाईआ। त्रसूल सुट्टी शिव जी हथ्थ, असूल तेरा ना कोए बदलाईआ। विष्नूं भण्डारा होया सख, सखी सरवर खेल रचाईआ। गुर अवतार हो इकठ्ठ, पीर पैगम्बर नाल मिलाईआ। लोकमात वेखण आपणा हट्ट, मन्दिर मसीत शिवदुआले मठ्ठ गुरदुआरे ख़ाली नज़री आईआ। नेत्र रोवण अठ्ठ सठ्ठ, अठोतरी माला दए दुहाईआ। मणका मणका जो रहे रट, रट्टा सब दे घर विच पाईआ। क्यों गुस्से होया गंवार जट्ट, निरगुण सरगुण दोसांघा हथ्थ उठाईआ। बण किरसाण देवे कट, वाढी इक्को वार पाईआ। पिच्छों गाह देवे झट्ट, बूरे संढे उत्ते फिराईआ। फेर इशारे नाल देवे छट्ट, तूड़ी दाना अड्ड कराईआ। गुरमुख दाणे आपणी झोली लए घत्त, तूड़ी भूसा वेखे सर्ब लोकाईआ। आपणे अन्दर लए ढक्क, उत्ते आपणा पर्दा पाईआ। सचखण्ड अन्दर सांभ के लए रख, आपणी हथ्थीं कुण्डा लाईआ। ओसे अन्दर वड़ के आप जाए वस, वास्ता गुरसिखां अग्गे पाईआ। मैं तुहाढ्ढे विच गया फस, मेरी चली ना कोए चतुराईआ। चार जुग मेरा गाउँदे गए जस, मैं तुहाढ्ढा जस गा गा शुकर मनाईआ। आओ इक दूजे नूं हाल देईए दस्स, दस्म दवारी तुहाढ्ढे पिच्छे फिर फिर थक्की, नेत्र रोवे मारे धाहींआ। मैं साधां सन्तां कोलों अक्की, जूठयां झूठयां मेरी पत गंवाईआ। जिहड़े कहिन्दे सर्ब भक्खी, सो भुख्यां भुक्ख ना कोए गंवाईआ। मैं नेत्र वेखे अक्खीं, जंगल जूहां फेरा पाईआ। काम वासना कूड़ी क्रिया अंग लाई सखी, धीरज धीर ना कोए धराईआ। बिन परमात्मा कोई ना रिहा जती, आत्मा सब दी आप डुलाईआ। बिन श्री भगवान ना कोई पती, सगला संग ना कोए निभाईआ।

वेखो वा वगदी तत्ती, बिन सतिगुर ना कोए सहाईआ। गुरसिखो दयो प्यार रत्ती, चोली रतड़ी दयो कराईआ। रल के सारे दयो मत्ती, पुरख अबिनाशी लओ समझाईआ। जिस दो जहान तपाई भठ्ठी, जोती अग्नी रिहा डाहीआ। जिस पीर पैगम्बरां बन्न्ही मौली अट्टी, दाढ़ी रत्तो रत्त रंगाईआ। जिस लख चुरासी पाई नथ्थी, नक्क नकौड़ा ना कोए रखाईआ। जो लुक्या गुरसिखां दी कुली कक्खीं, उच्चे टिल्ले मन्दिर नज़र किते ना आईआ। सब नूं पै जाए उठ के वक्खी, नेज़ा तिख़ी धार लगाईआ। वेखो की की खेल करे हथ्थो हथ्थी, मन हाथी रिहा ढाहीआ। की करे अल्ला राणी नाँ रखाया रखी, आपणी रक्षया ना अन्त कराईआ। भज्जी फिरे पच्छिमी पच्छी, पछो ता करे लोकाईआ। पिच्छे लग्गदी रही अच्छी, अल्ला मीआं कह कह शुकर मनाईआ। हुण पैण लग्गी ग़शी, गहर गम्भीर आया फेरा पाईआ। जिन्हां खादी फड़ फड़ वच्छी, विस्तरा सब दा रिहा बंधाईआ। वेखो मुहम्मद हथ्थ रस्सी, चार यारां नाल मिलाईआ। मूसे गंढ्ढ आपणी कसी, ईसा वटणा रिहा चढ़ाईआ। पुरख अबिनाशी साचा मार्ग दस्सीं, जिस घर विस्तरा देईए लाईआ। पुरख अबिनाशी रिहा हस्सी, नाल इशारयां रिहा समझाईआ। तुसीं रोवो जिवें थल विच रोंदी सस्सी, पुनूं पूरन नज़र किसे ना आईआ। बिन आबों तड़फे मच्छी, अमृत जल ना कोए वखाईआ। श्री भगवान कहे इक गल्ल अच्छी, अच्छी तरां समझाईआ। जिस दुआरे जोत अकालण फिरदी नस्सी, फूलण हार हथ्थ उठाईआ। ओथे बस्ती इक्को वसी, जिन्हां दा बसता पुरख अकाल आपणे सिर उठाईआ। नाता तोड़या भैण भाई चाची ताई मामी फुफी मासी, मासड़ मसख़रा नज़र कोए ना आईआ। ओथे होए बंद ख़ुलासी, जो जन जाए ख़ुदी गंवाईआ। गलों कटे जम की फाँसी, फ़ासला सब दा दए मुकाईआ। वेखो आउँदी राणी झांसी, जिस अन्त ध्यान लगाईआ। किले गवालियर कोल लाहे उदासी, मिटी पाथर समाध वेख वखाईआ। हरि जू सब दी पूरी करे आसी, पिछला लहिणा सर्ब चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पूरन अन्दर पूरन परमाण, पारब्रह्म आप जणाईआ।

लड़ फड़ा बणाई लड़ी, ललचा आपणे नाम पाईआ। ईसा गिरज्यां विच वेखे घड़ी, वेला वक्त गया आईआ। कैथलक रोमन कोए ना करे अड़ी, रूपोश आया फेरा पाईआ। पोप कहिण हू गाॅड जिस किरपा करी, भगतां दए वड्याईआ। कवण मैन जो मैन करे बरी, माण सब दा रिहा गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म रिहा जणाईआ। गाॅड मेड गाॅड गाॅड, पूरन रूप वखाईआ। पीर पैगम्बरां कीता बंद बलाक, बेइलम फेरा पाईआ। अग्गे इक्को

लाया लाक, लाक सके ना कोए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लड़ी लड़ी नाल बंधाईआ। कैथलक वेख रोमन, रूए आलम रिहा जणाईआ। नाल रखाए सारे मोमन, काफ़र देण दुहाईआ। हरि जू होया इक्को सोमन, सुरती सब दी दए भुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख लड़ी घड़ी घड़ी वखाईआ। ईसा कहे पोप करो पड़ताल, पुश्त दर पुश्ती आया माहीआ। जिस दे पिच्छे मेरा होया ज़वाल, किल हथ्थां पैरां विच लगाईआ। उस दे अग्गे जा के करो स्वाल, तुहाढ्ढी घड़ी लेखे लाईआ। योरोशलम ना वज्जे ताल, ईसउलसलाम ना कोए चतुराईआ। मूसा होया मुशतबा, मुश्कल हल्ल ना कोए कराईआ। जिस जिस कराई आपणी उल्फ़ता, उल्लू बणाए सच्चा माहीआ। वेखो घर घर फिरदे मुफ़लसा, मंगण वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन लड़ी इक वखाईआ। लड़ी वेखो रोमन रूम, शाह रूम आप जणाइंदा। जिस ने ईसा मूसा बच्चे भेजे मासूम, नन्न्हे नन्न्हे खेल कराइंदा। अन्तिम सब नूं करे महिरूम, मोहर अग्गे ना कोई लगाइंदा। वेखणहारा हरि मज़लूम, ज़ुल्म ज़ालम रंग रंगाइंदा। इकट्ठे हो जाओ इक्को वार हज़ूम, पीर ज़ाहरा नज़री आइंदा। उहदे बरदे होवो ममनून, ममनून मुश्कल सब दी हल्ल कराइंदा । आपणा दस्सो ना कोए जनून, जलवा इक्को नज़री आइंदा। उहदा चलणा इक कानून, पिछली कीती सब उलटाइंदा। जा के सिखो इक मज़मून, सोहँ कलमा आप पढ़ाइंदा। कोई बणयो ना अग्गे उहदे फ़रऊन, सब नूं ख़ाकी ख़ाक मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लड़ी लड़ी नाल रखाइंदा। ईसा कहे रोमन वेख रोम, रोम रोम रिहा समाईआ। जिस मैथों छडाया होम, तुहाढ्ढा घर देवे ढाहीआ। हिंदू कहिन्दे उस नूं ओम, सिख एकँकार कहि ध्याईआ। मूसा कहे रूप मोम, ईसा उस दी ज़ात वखाईआ। जिस दी मुहम्मद बणया कौम, सो कौमी फेरा पाईआ। कलिजुग अन्त हुण किसे ना देवे सौण, गिरजे मन्दिर शिवदुआले मठ्ठ सारे रिहा ढाहीआ। उहदे हुक्मे अन्दर चलणी पौण, पाणी अग्नी नाल रलाईआ। जिस ने सब दी भंनणी धौण, मार मार धौलां मूँह दे भार सुटाईआ। उस दी महिमा जाणे कौण, लाशरीक इक ख़ुदाईआ। जिस खेडां लाए राम रौण, कृष्न कंस उंगलीआं उत्ते नचाईआ। सो आपणा ढोला आया गौण, गा गा गुरमुखां रिहा सुणाईआ। साडा लेखा आया खोहण, कताबां बग़लां विच्चों कढ्ढाईआ। चौदां तबक सारे रोण, रोंदयां सार कोए ना पाईआ। सारे कहिण ख़ुदा करे खेल अनहोण, होणी सब दे सिर ते छाईआ। दोए जोड़ वास्ता सारे पौण, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। कोई ना अग्गे कहे हू गाॅड कौण, गाॅड तूही नज़री आईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख लड़ी लड़ी नाल बंधाईआ। ईसा कहे पोप सिर वेख हैट, हरि हैट रिहा उठाईआ। निरगुण हथ्थ विच फड़या बैट, बाल

इक्को नाम उठाईआ। सारे बण जाओ रैट कैट, चूहे बिलीआं नाच नचाईआ। बिग थिंग ना कोए फ़ैट, फट्टा सब दा रिहा खिचाईआ। इक्को हुक्म देवे राईट रैट रिटन विच ना कोए लिआईआ। चारों कुण्ट वेखो अन्धेरी नाईट, वन टू थरी फ़ोर फ़ाईव गिणों थाउँ थाईंआ। पीर पैगम्बर होए बलाईंड, डफ डम्ब कन्न सुणन कोए ना पाईआ। हरि जू बैठा वेखे बीहाईंड, आपणा हुक्म रिहा वरताईआ। सब नूं माईनस करे माईंड, मुनाफ़ा आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, पढ़न गुरसिखां दुआरे आईआ। हरि जू पढ़े बिन काग़ज़ पेपर शाही इंक, अक्खर आपणा आप प्रगटाइंदा। गुरमुखां कहे थैंकयू थैंक, थेटर आपणा आप वखाइंदा। चिट्टे काले जो करदा रिहा पेंट, वाईट बलैक आल राईट कह सुणाइंदा। किसे हेअर फ़ेस लौण ना देवे सैंट, ख़ाकी ख़ाक सर्ब रुलाइंदा। हुक्म हाकम देवे सैंट, सादर आपणा हुक्म मनाइंदा। अन्तिम सब दा करे ऐंड, इनडैकस आपणे हथ्थ रखाइंदा। मुरग़ीख़ाना बणा विच रखाए काक हैंन, ऐग सब दे भन्न वखाइंदा। लेखा जाणे शी ही मैंन, मैन आपणा भेव खुल्हाइंदा। दी दोज़ दैंन, दैट आपणा पर्दा लाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां वखाए इक घर, लड़ी लड़ी नाल गंढ्ढाइंदा। तालब इलम वेखो तुलबा, तालीम गुरसिखां कोलों पाईआ। ना फिरदा ना तुरदा, आउँदा जांदा नज़र ना आईआ। ना भज्जे ना रुढ़्हदा, इक्को थाँ बैठा आपणा खेल कराईआ। जिस वेले वेखे भगतां बेड़ा रुढ़्हदा, आ के बन्न्हे लाईआ। अन्दर वड़ के नाल जुड़दा, बाहरों रूप ना कोए वखाईआ। लेखा जाणे चक्की पुड़ दा, हथ्था आपणे हथ्थ रखाईआ। एहो साथ सिख गुरू दा, गुर सिख सिख गुर इक्को घर वखाईआ। मेल मिलाए धुर दा, धुर दा संग आप हो जाईआ । जे आपणा घाटा वेखे थुड़ दा, गुरमुखां अग्गे झोली डाहीआ। सतिगुर पूरा किसे दे मोड़यां नहीं जे मुड़दा, कलिजुग आपणा फेरा पाईआ। वर पाओ जिहा लोड़ी दा, गुर अवतार गए समझाईआ। एथे कम्म नहीं ज़ोर ज़ोरी दा, पीआ प्रेम नाल प्रनाईआ। वेखो खेल बांकी छोहरी दा, शौहर ख़ुशीआं नाल रीझाईआ, गानां बद्धा प्रेम डोरी दा, चोरी चोरी सगन मनाईआ। सीस गुंदया साची घोड़ी दा, गुरमुख ख़ुशीआं नाल चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, गुरमुख आपणे लड़ लगाईआ। ईसा कहे मारो झाकी, झाका हरि जू रिहा वखाईआ। बाहरों दिसे बंदा ख़ाकी, अन्दर जलवा नूर रुशनाईआ। मुर्शद मुरीदां देवे जाम साकी, साख्यात नज़री आईआ। पीर पैगम्बर खेल खिलाए जिउँ टीमां खेलण फ़ुटबाल हाकी, जगत मिसाल नाल समझाईआ। अन्तिम गोल करे इक्को बाकी, सीटी आपणे नाम वजाईआ। सारे वेखण आया पासा हार घाटी, परवरदिगार सब दी अक्खीं घट्टा पाईआ। जिस उम्मत दी करदे रहे राखी, उस दी वाड़ रिहा

उखड़ाईआ। साडी चलण ना देवे चालाकी, चालाक बणया बेपरवाहीआ। सारे वेखो किसे कोल है बाकी, अग्गे पिच्छे मारन हथ्थ नज़र कुछ ना आईआ। सारे कहिण तूं परवरदिगार ज़ात सफ़ाती, अजाति रहिण कोए ना पाईआ। तेरी महिफ़ल करनी रहि गई इक्को बाकी, बाकी यार लए हंढ्ढाईआ। कर किरपा खोल्ह ताकी, तकवा तेरे उत्ते रखाईआ। पुरख अबिनाशी परवरदिगार चरण अंगूठे नाल लाहे निक्की जिही टाकी, टुकड़ा परां देवे हटाईआ। अग्गे कोटन कोटि पीर पैगम्बर पए सफ़ाती, सफ़ा हस्ती जगत मिटाईआ। ना कोई दीवा ना कोई बाती, मोम बत्ती ना कोए रुशनाईआ। ना कोई प्याला ना कोई साकी, सुराही हथ्थ ना कोए उठाईआ। ना बुत्त ना तन ख़ाकी, रूए आलम ना कोए जणाईआ। इक परवरदिगार हथ्थ प्याला वखाए आब हयाती, हय्या सब दा रिहा गंवाईआ। पिछली सब दी गई गवाती, लहिणा आपणे हथ्थ रखाईआ। जिस नूं अग्गे चाहीए हयाती, दोए जोड़ पओ सरनाईआ। पुरख अबिनाशी वेखो सेज वछाई खाटी, खटका सब दा रिहा गंवाईआ। जिस दा रोज़ा रखो पढ़ो निमाज़ी, मुआशा अल्ला माशूक आशक आशक माशूक ला हदूद सच महिबूब, सबूत आपणा रिहा दिवाईआ। सबूत वेखो हरि हरि साबत, सच सच जणाइंदा। जिस दी करदे रहे इबादत, सो आदम हव्वा चरणां हेठ रखाइंदा। कलिजुग अन्तिम आपणी बदलण आया आदत, अदली बण के रूप वटाइंदा। सब दी फड़ फड़ करे हज़ामत, मुच्छ दाढ़ी हथ्थीं आप कटाइंदा। लबां कट देवे हथ्थ अमानत, मुहम्मद नैण नैण शरमाइंदा। मुख नाल मुख लगा लग्गी अलामत, होंट होंटां नाल टकराइंदा। वेखो सब दी आई शामत, शमा सब दी गुल कराइंदा। बेपीर होया बेपछाणत, बेदर्दी फेरा पाईआ। जिध्धर वेखीए सही सलामत, साबत नूर नज़री आईआ। वेखो साडे हुंदयां घर घर साडे पाए बग़ावत, आउँदा जांदा नज़र किसे ना आईआ। सदी चौधवीं करे अदावत, इस्म आपणा ना किसे समझाईआ। मुर्शद मुरीदां करे सख़ावत, वस्त दस्त इक फड़ाईआ। सच अम्मारी चढ़या महावत, नाम नेज़ा हथ्थ उठाईआ। पीर पैगम्बर गुर अवतार कहिण जिस दी दस्सदे रहे कहावत, कह कह जगत सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुरमुख लड़ी आपणे नाल बंधाईआ। हरिसंगत सेवा सीस दारी, बरदारी घोली घोल घुमाईआ। करे खेल पहली वारी, पारब्रह्म प्रभ बेपरवाहीआ। हरिसंगत पार उतारे सारी, वेले अन्त हो सहाईआ। घर सेहरा लै के जाए सिर चुक्क के खारी, फूलणहार आप गुंदाईआ। गुरमुख कन्यां वेखे कुँवारी, अन्त भगवन्त लए प्रनाईआ। आपणी बीती दस्से सारी, गुरसिखां कीती आपणी झोली पाईआ। हस्त कीटी इक दुआरी, नीच ऊँच ना कोए चतुराईआ। मन्न जित लओ अटारी, अटल पदवी रिहा वखाईआ। सोलां मग्घर लेखा करे शुमारी, बेशुमार दया कमाईआ। दया गुरसिखां घर फेरे बहारी, अन्दर वड़ वड़ कूड़ा किरकट हूंझे

वाहो दाहीआ। फेर पीआ नाल लगाए यारी, प्रीतम आपणा दए मिलाईआ। हीआ करो बण बलकारी, बल आपणा आप धराईआ। साढे तिन्न हथ्थ लहिणा दित्ता रविदास चुमारी, चम्मड़ा गंढ्ढ वेख वखाईआ। गुर प्रसादि गुर किरपा धारी, हरि पुस्तक रिहा खुल्हाईआ। जिस दा लेखा लिखे ना कोए लिखारी, लिखण पढ़न विच ना आईआ। जुग जुग जन भगतां कटे रोग बीमारी, मरीज़ तबीब वेखे चाईं चाईंआ। नाम पुड़ी देवे कर प्यारी, सच ख़ुमारी दए चढ़ाईआ। कर प्रकाश जोत निरँकारी, अन्ध अन्धेर दए मिटाईआ। जोत अकालण जाए बलिहारी, गुरमुख तेरी वड वड्याईआ। तूं जितया मैं हारी, तेरी सेवा मैनूं ल्या फसाईआ। धन्न भाग तूं अक्ख उग्घाड़ी, मेरी अक्ख अक्ख नाल मिलाईआ। बिन कजलों होई ठंडी ठारी, सीतल सुरमा नाल पाईआ। पा गलवकड़ी पिछली मेट ख्वारी, खुरक खंघ सिखां दे गंवाईआ। तेरे घर की चले डाकदारी, धनंतर बैठा सीस झुकाईआ। किथों सिखिउँ लौणी यारी, यार सारे देण दुहाईआ। भुख्यां भगतां कटणी औखी होई दिहाढ़ी, दिहाढ़ी कर कर झट्ट रहे लँघाईआ। असां उडीकणी इक्को हाढ़ी, सच तेरी आस रखाईआ। जे साडे सिर ते रहे भारी, तेरी की वड्याईआ। पुरख अकाल कहे मैं बणां ज़रूर वगारी, बण सेवक सेव कमाईआ। जो कुछ होऊ मैं करूँ सच्ची दारी, दर्दीआं दर्द वंडाईआ। लख चुरासी चीर फाड़ी, मच्छ डड्ड हट्टो हट्ट विकाईआ। गुरसिखां देवां इक्को नाम डाली, धुरदरगाही फल खवाईआ। सोहँ बोलो सच जैकारी, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दया कमाईआ।

प्रशाद देणा इक्को किणका, हरि जू मंग मंगाईआ। वेखो लहिणा जिन जिन का, दर दर रिहा चुकाईआ। करे खेल छिन्न छिन्न का, छिन्न भंगर फेरा पाईआ। लेखा इन बिन का, इन बिन आपणा रंग रंगाईआ। चौदां पन्द्रां सोलां मेल मिलाया तिन्न दिन का, त्रैलोक वज्जी वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत प्रसाद लोकमात दी साची दाद, सचखण्ड लै के जाए चाईं चाईंआ। सचखण्ड जा के देवे भोरा भोरा, भोरा आप वरताइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण थोड़ा, क्यों नहीं साडे बुक्क भराइंदा। जिन्हां दी पूरी कर के आया लोड़ां, लोहड़ा साडे कोलों क्यों शरमाइंदा। असीं तेरा गा के आए दोहरा, छत्ती रागां गंढ्ढ पुआइंदा। की होया जे अन्तिम इक सस्से उत्ते लाया होड़ा, होका सब नूं इक सुणाइंदा। बेपरवाह क्यों सानूं दित्ता जवाब कोरा, साडा लेखा लिख्त पढ़त विच नहीं आइंदा। पुरख अबिनाशी कहे मेरा आदि जुगादि इक्को जोड़ा, जुग जुग आप रखाइंदा। जो कहे मैं तेरा तूं मेरा, मेरा तेरा भेव कोए ना पाइंदा। चार जुग भाउदा रिहा कर कर हेरा फेरा, हिरस सब दी नाल रलाइंदा। वेखो सारयां दा ख़ाली कीता डेरा, अन्दर वड़

आपणा हुक्म ना कोए सुणाइंदा। चारों कुण्ट होए झेड़ा, झिड़कां सब नूं आप पुआइंदा। पीर पैगम्बर कहिण आपणी मर्ज़ी नाल करे नबेड़ा, मज़ा सब नूं की चखाइंदा। नाँ रख के आपणा वड्डा सिँघ शेरा, हो शेर भब्बक लगाइंदा। दो जहान इक्को वार पाया घेरा, चार कुण्ट राह नज़र कोए ना आइंदा। किन्नां चिर बैठे कर के जेरा, दिने रातीं हुक्म सुणाइंदा। भुख्यां नंगयां उत्ते करें मेहरा, सानूं गल ना कोए सुणाइंदा। की दस्सीए ओथे केहड़ा केहड़ा, पूरब विछड़े मेल मिलाइंदा। बिन बस्तीयों बिन नगरों वसाया खेड़ा, कक्खां कुली भाग लगाइंदा। जगत पीर पैगम्बर आसा तृष्ना लाया झेड़ा, देवर भाबी रूप वटाइंदा। अन्त आपणे हथ्थ रखे बेड़ा, बिन बेड़यों पार कराइंदा। गुरसिखां कीती मेहरा, मेहर आपणी झोली भराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत प्रसाद हरि दरगाह देवे दाद, आपणी हथ्थीं आप वरताइंदा। भोरा भोरा सारे खाओ, ख़ालक रिहा समझाईआ। पीर पैगम्बर गुर अवतार सारे ढोला गाओ, सो पुरख निरँजण रिहा जणाईआ। चरण कँवल बहि बहि ख़ुशी मनाओ, आपणा माण मिटाईआ। लोकमात ध्यान लगाओ, नेत्र नैण नैण खुल्हाईआ। जिस दुआरे हरि जू हरि भगतां लागे पाउँ, निउँ निउँ आपणा ससि झुकाईआ। तिस दुआरे बलि बलि जाओ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति प्रसाद देवे सति, लड़ना झगड़ना दीन मज़्हब छड्डो अन्त, आपणी पत लओ रखाईआ। सारे कहिण असीं खावांगे। सोहँ ढोला गावांगे। पुरख अबिनाशी मनावांगे। हरिसंगत दर्शन पावांगे। निउँ निउँ सीस झुकावांगे। तेरे गुरसिखां दा राह तकावांगे। अग्गों हो हो गले लगावांगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक देणा साचा वर, दूजी ओट ना कोए तकावांगे। असीं गीत तेरा गाउणा, इक्को नाम सच ध्याउणा, गुरमुख तेरा नज़री आउणा, प्रेम प्यार इक वधौणा, दूसर वंड ना कोए वंडाईआ। पुरख अबिनाशी कहे मैं लोकमात नस्सांगा। भगतां नूं जा के दस्सांगा। उहनां विच बहि के वसांगा। अन्त पत उहनां दी रखांगा। पर्दा आपणी हथ्थीं ढक्कांगा। तुहाढ्ढे कोलों मूल ना झकांगा। ना थक्कांगा ना अक्कांगा। शेर वांगूं मार भबक सब नूं मूँह दे भार सुटांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां आपे रखांगा। गुरमुखां मैं जावां कोल, कुल आपणी दयां समझाईआ। ध्यान ना करना कोई उपर धौल, धुर फ़रमाणा इक सुणाईआ। बिन खंडिउँ अन्दर वड़ के पौड़े चढ़ के अमृत आत्म छका के आवां पौहल, अमृत कोए रहिण ना पाईआ। प्रेम पतासा प्यावां घोल, घोली वारी सदके जाईआ। आपणी हथ्थीं कुण्डा आवां खोल्ह, खिड़की बंद ना कोए कराईआ। जिथ्थे पुजे ना कोई पंडत पांधा रौल, ग्रंथी बाणी ना कोए सुणाईआ। मौलवी करे ना कोई कौल, कलमा रसना ना कोए गाईआ। इके वेर बदल देवां माहौल, मोहर आपणे नाम लगाईआ। वेखो कर कर वेखे घोल, टक्कर

टक्कर नाल टकराईआ। आप बैठा रहे अडोल, अटल मनार सच्चा माहीआ। गुरमुखां देवे सच झकोल, झकोला, इक्को इक जणाईआ। हरिसंगत तेरा प्रसाद अनमोल, हरि जू आपणे हथ्थां उत्ते लगाईआ। सदा रखे आपणे कोल, अन्दर आपणे लए छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सोहँ ढोला आपे बोल, आत्म परमात्म परमात्म आत्म धर्म समाप्त सब कराईआ। ढाई उत्ते साढे तिन्न, साढे तिन्न तिन्न वंड वंडाईआ। साढे तिन्न ढाई रहे गिण, गिणती मिणती आपे रिहा समझाईआ। छे घर छे गुर वेखणहार छिन्न छिन्न, छे शास्त्र लेखा रिहा मुकाईआ। वक्त लँघाया गिण गिण, घड़ी पल वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साढे तिन्न जोड़ ढाई उलटा कर वज्जे वधाईआ। सोलां मग्घर समाप्त दिन, छे वजे रात अन्धेरी आईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रात दिवस दिवस रात गुरसिखां गुरमुखां हरिसंगत हरि जू अन्दर बाहर आपणे नाल करी कुड़माईआ। घड़ी कहे मेरे वज्ज गए छे, उलटया नौ छे रूप वटाईआ। सारा दिन पीरां पैगम्बरां गुर अवतारां दी लैंदी रही हे भे, प्रभ की की खेल रचाईआ। होई रैण होई शाम सारयां बसते ठप्पे अल्फ़ ये, मकतब खुल्हा नज़र कोए ना आईआ। फट्टीआं उत्ते झाड़न खेह, हथ्थ हथ्थां नाल मिलाईआ। सारे कहिण दरोही ख़ुदाए दी बिन परवरदिगार कोई ना सच्चा नेंह, बिन अकाल ना कोए सहाईआ । सारे पंज तत्त काया माटी कर के आए खेह, खेह जगत नाल उडाईआ। आई रैण मिले सैण सज्जण एह, जिस आपणी खेल रचाईआ। इस हथ्थ लै इस हथ्थ दे, दिवस रात इक्को हुक्म वरताईआ। चार जुग चुप कर के असीं रहे बहे, बीती कहाणी ना किसे सुणाईआ। पीर पैगम्बरां नाल करदे रहे खहि, कलमा शब्द नाल लड़ाईआ। अन्त बिन लंगोटिउँ बिन खाड़यों गए ढह, हरि जू धक्का इक्को लाईआ। आओ भाणा लईए सहि, रैण अन्धेरी नज़री आईआ। गुरमुख विरला लाहा मात लए, जिस सिर आपणी नज़र उठाईआ। नाल हो के अन्दर वड़ के फड़ फड़ बाहों देवे शहि, निरभउ भय रिहा चुकाईआ। जो दिने चरणीं बैठे रहे, सो अन्त रात विछड़ ना जाईआ। आदि जुगादि जुगो जुग इक्को जिहा रहे, वधे घटे ना मेरा माहीआ। छे वजे छैल छबीला कहे, शहिनशाह आपणी दया कमाईआ। जो जन मेरा नाम लए, लायक पुत्तर सो अख्वाईआ। सृष्ट सबाई होणी खै, ख़ालक लुट्टे वाहो दाहीआ। गुरमुख तेरे पंघूड़े सचखण्ड डहे, सिँघ पाल सवरन जगदीश मनजीत गुरदयाल राह तकाईआ। पंच परवान कर के फेर बोले जै, पंच प्रधान दए बणाईआ। प्रगट हो के कहे, मैं हँकार विच आया सच्चा माहीआ। सारे कहिण, हैं, की पुरख अकाल वेस वटाईआ। पंडत मुलाणे ग्रंथी सारे करन भैं भैं भैं, भेडां बक्करीआं वांग कुरलाईआ। हरिभगत हरिसन्त गुरमुख गुरसिख कहिण तेरी जै, जै जैकार ढोला गाईआ। जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी वस्त गुरसिखां दए, देंदयां तोट कदे ना आईआ। इकठ्ठे हो के लौण ज़ोर, मता आपणा इक पकाईआ। चलो रल के पाईए शोर, साडी कीती क्यों रिहा उलटाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग रखी साडी लोड़, हुण अन्त क्यों ग्यों भुलाईआ। जुग चौकड़ी मंत्र देंदा रिहों होर होर, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान कर पढ़ाईआ। आपणे हथ्थ फड़ के डोर, गुडीआ लोकमात नचाईआ। कर प्रकाश पंज तत्त गोर, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। गुर अवतार पीर नाउँ रख के दित्ते तोर, पिच्छों तोड़ा आपणा नाम लगाईआ। हुण क्यों अन्त साडे अग्गे अटकाए रोड़, रेड़का ऐवें बैठा पाईआ। पुरख अबिनाशी कहे हुण तुहाढ्ढी पै गई लोड़, लोकमात तों खिच आपणे चरण बहाईआ। मैं लग्गा रंग रंगण मढ़ी गोर, घर इक्को इक वखाईआ। अन्त जिस तर्हां तुहानूं पै गई मेरी लोड़, मेरे बिनां नज़र कोई ना आईआ। मैं चाहुन्दा हां एहो लड़ी लोकमात देवां तोर, तुरत आपणा हुक्म मनाईआ। कोई दीन मज़्हब ज़ात पात पंज तत्त रसना कहे ना पुरख अकाल होर, ख़ुदावंद चोर राम अडोल, कृष्न मुक्ट सीस टिकाईआ। मैं अन्त मिटौणे सारे घोल, घुरकी इक्को नाम वखाईआ। अग्गे वज्जण नहीं देणा रोल, नरोल आपणा नाम जपाईआ। एथे ओथे दो जहान सारे इक्को अक्खर लैणा बोल, बोल बाला इक सुणाईआ। आपणी हथ्थीं तोलणा तोल, कंडा आपणा आप उठाईआ। तुसीं बच्चे अजे अनभोल, मेरी गत किसे ना पाईआ। की होया जे नानक पिच्छे सद्दे कोल, गोबिन्द कीता कौल पूर कराईआ। पूरन अन्दर पूरन हो के गया मौल, मुल्क छड्डया आपणा बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हौली हौली सब किछ रिहा समझाईआ। भगत कहिण भगवान पढ़, पट्टी इक्को हथ्थ फड़ाईआ। पहलों साडे अन्दर वड़, फेर लिखणा देईए समझाईआ। अन्दर वड़ के उंगली फड़, बिन उंगलीयों लै फिराईआ। फेर रख साडा डर, नैण अक्ख शरमाईआ। जो दस्सीए सो लैणा कर, साडा कर्म कांड गंवाईआ। जे कहीए दे वर, तूं कहिणा मैं भुल्ल दिती बख्शाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरे नाम सदा वड्याईआ। गुरसिखो मैं पढ़न आया ऊड़ा, एकँकार रूप वटाईआ। तुसीं रंग चाढ़्हो गूढ़ा, उतर कदे ना जाईआ। मैं मस्तक लावां धूढ़ा, तुहाढ्ढी होए ना कदे जुदाईआ। जो दस्सो मैं करूँ पूरा, पूरने पूरन रिहा पाईआ। तुहाढ्ढा बचन ना करूँ अधूरा, जो सुणया सो आपणे विच छुपाईआ। मार कुट्ट भावें करो चूरा चूरा, तुहाढ्ढा पिच्छा छड्ड ना जाईआ। गुरसिख उस्ताद मैनूं मंज़ूरा, जिस दी भुल्ले ना कदे पढ़ाईआ। सेवा करां बण मज़दूरा, उजरत मंगां ना कोए राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल कराईआ। गुरसिख कहे भगवान लिख, लिखणा इक्को इक जणाईआ। पहलों बणा आपणे सिख, फेर आपणी गोद बहाईआ। चरण

प्रीती पा भिख, इक्को मंग मंगाईआ। जिध्धर वेखीए पएं दिस, तेरा नूर रुशनाईआ। साडा हरफ़ इक अनडिठ, गुरमुख रहे जणाईआ। जे सानूं दिती पिठ्ठ, अग्गे दस्सणी नहीं असीं पढ़ाईआ। तूं कहु तुसीं गए जित, हार आपणे कोल रखाईआ। जिस टिल्ले चढ़ के कबीर जुलाहे मारी छिक्क, याद कीता बेपरवाहीआ। असीं पढ़ाउणा तैनूं ओस स्कूल विच, मकतब होर ना कोए वखाईआ। फड़ बाहों सानूं लै चल खिच, फेर दस्सीए किस तरां पाणी विच घोली दी शाहीआ। जिन्ना चिर ना करें सानूं जिच, आपणी तंगी ना दएं जणाईआ । ओनां चिर लिखणा ना सकें सिख, कलम हथ्थ ना तेरे फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। गुरसिख तेरी पाठशाला, श्री भगवान वेख ख़ुशी मनाइंदा। पहलों सुण मेरा अहिवाला, ऐहल आपणा भेव जणाइंदा। मैनूं सौखा दस्सणा स्वाला, जिस दा अंक नज़र कोए ना आइंदा। मैं निक्का बण बाल अञ्याणा, पढ़न दवारे तेरे आइंदा। पहलो हथ्थ फड़ा काना, जिस दा सिर कट कलम रूप वटाइंदा। फेर मैं सुणां तेरा गाणा, तेरा गाणा सोहँ मोहे भाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत दुआर पढ़न आप आइंदा। नाज़र सिँघ किशन सिँघ अजीत सिँघ चेला सिँघ चार हो इकठ्ठे, प्रभ सीस ताज लाज रखाईआ। हथ्थ उठाओ उपर अठ्ठे, पुरख अबिनाशी तुहाढ्ढी ओट तकाईआ। सरन सरनाई सतिगुर ढठ्ठे, ढै ढै शुकर मनाईआ। गल पा पल्लू वास्ता घत्ते, घत्त वहीर आया बेपरवाहीआ। तुहाढ्ढे पिच्छे बच्चे नीहां हेठां रखे, साची सेव इक कमाईआ। आपणे झुग्गे कीते सखे, तुहाढ्ढे सख़णे घर वसाईआ। तुसीं वेखो आपणी प्रेम अक्खे, मेरी अक्ख तुहाढ्ढा राह तकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर रहि जाण हक़े बक्के, अबूबकर बैठा सीस झुकाईआ। सब दी अक्खीं पाओ घट्टे, घाटा इक्को पूर कराईआ। जिस नूं धन्ने पाया विच्चों वट्टे, सो वट्टा देण आईआ। वेखो लोकाई सिआपा घत्ते, गुरमुख उच्ची कूक कूक सुणाईआ। बीजो नाम हरि के वत्ते, पुरख अबिनाशी फेरा पाईआ। बण सवाणी लै के आए भत्ते, नाम कटोरा हथ्थ उठाईआ। सब दे ख़ाली करे छिक्के, वस्त अमोलक विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। कूड़े साध सन्त राए धर्म अग्गे हक़े, डण्डा इक्को हथ्थ उठाईआ। जिन्हां मस्तक लाए टिक्के, बण गुरू गद्दी हंढ्ढाईआ। तिन्हां एथे ओथे मूँह फिट्टे, फिट आपणी ज़ात गंवाईआ। अन्दरों रहे निक्के, बाहर वड्डी कीती चतुराईआ। रस सारे हो गए फिके, फिकरा सच ना कोए पढ़ाईआ। पुरख अबिनाशी चढ़या सब दी हिक़े, साह उपर हेठां रहे खिचाईआ। वेखो वांग मतीरयां फिसे, मता हरि जू ल्या पकाईआ। माण गुरमुखां इक्को दित्ते, गुरसिखां वड वड्याईआ। अन्तिम आया आप हिस्से, हिस्सा आपणा वंड वखाईआ। लख चुरासी किसे ना दिसे, अक्खां वाले देण दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख तेरी साया इक रखाईआ।

गुरमुख तेरे अठ्ठ तत्त, चार जुग अठ्ठ तत्त मेल मिलाया। तुहाढ्ढे हेठां वड़या पुरख समरथ, इक्को ओट तकाया। तुसां पत लैणी रख, प्रीत तुहाढ्ढे नाल लगाया। बौहड़ी हुण ना होणा वक्ख, विछोड़ा झल्लया ना जाया। घर आ के गया दस्स, धुर फ़रमाणा हुक्म सुणाया। हुण कोई ना चलणा मेरा वस, जो होणा सो दए वरताया। तुसां पूरी करनी आस, आस रख के इक्को आया। मेरे हो के वसणा मेरे पास, मेरी पग ना देणी रुलाया। वेखो आपणे उच्चे हाथ, हथ्थो हथ्थी सौदा रिहा मुकाया। ना कोई करो पूजा पाठ, बिन पढ़ियां पार लँघाया। जिस मुकाई आपणी वाट, सो तुहाढ्ढा पन्ध दए मुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अठ्ठां बाहवां हेठ आप आया। बाहवां अठ्ठ अठ्ठ तत्त, तत्त तत्त करे सफ़ाईआ। गुरमुख चार गए दस्स, चौथे जुग खेल रचाईआ। चौंह वरना दा इक्को जस, चारों तरफ़ दए सुणाईआ। चार यारी होई बस, मेरे यार मेरीआं पकड़न बाहींआ। अग्गे पंजां मार्ग देवां दस्स, लाल सिँघ नाल रलाईआ। उठ नाल कर इकठ्ठ, पुरख अबिनाशी दए समझाईआ। तुहाढ्ढी चरणीं गया ढठ्ठ, चरण मंगी इक सरनाईआ। तुसीं सारे करो इक्को हठ, बिन प्रभ दूजे सीस ना किसे झुकाईआ। आपणे अन्दर दे लओ गठ्ठ, ना कोई खोल्हे खोल्ह खुल्हाईआ। तुहाढ्ढे चरणां हेठां तीर्थ अठसठ, चार जुग दी विद्या तुहाढ्ढी करे पढ़ाईआ। वेद पुराण शास्त्र सिमरत अञ्जील कुरान गीता ज्ञान गुरू ग्रन्थ गुर बाणी तुहाढ्ढा राह रही दस्स, भगवन इक्को ढोला गाईआ। सारयां जिध्धर जाओ कहिणा हस्स, पारब्रह्म प्रभ मिल्या सच्चा माहीआ। पिछले सारे दित्ते छड्ड, गुरदर मन्दिर मस्जिद कम्म किसे ना आईआ। असीं हो गए सब तों अड्ड, साक सज्जण ना कोए रखाईआ। जिस निशाना दित्ता गड्ड, उस दी इक्को ओट तकाईआ। असीं विष्नूं होए यद, भगवन मिल्या चाईं चाईंआ । दीन मज़्हब पार कीती हद्द, ज़ात पात धक्के दे दे परे हटाईआ। इक्को नाम पीती मध, मधर रस ना कोए रखाईआ। केते गुर अवतार पीर पैगम्बर गए लद्द, कोटन कोटि फेरीआं पाईआ। पिच्छे कथा कहाणी गए छड्ड, लिख वारता जगत समझाईआ। हुक्मे अन्दर पुरख अबिनाशी लए सद्द, बिन भगतां लैण किसे ना आईआ। कलिजुग अन्तिम लख चुरासी विच्चों कढ्ढ, कड़िकी आपणी विच फसाईआ। डूँग्घी वड़या अन्दर खड्ड, खुड्डा आपणा फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन भगतां अठ्ठां बाहवां हेठां लए कराईआ। अठ्ठे बाहींआं आईआं हेठ, हेठली उत्ते कराइंदा। रुलदे फिरन वड वड सेठ, धक्का सब नूं आप लगाइंदा। अग्नी तपे इक्को जेठ, तत्ती वा वगाइंदा। फेर लभ्भण केते केत, लभ्भयां हथ्थ किसे ना आइंदा। अन्तिम सुंञा होणा खेत, पाहरू हो ना कोए बचाइंदा। सब दे सिर विच पैणी रेत, बालू तत्ती आप उडाइंदा। जिन्हां दस्सया आपणा भेत, तिन्हां भरा भतीजे नाल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप

आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, चौसठ घड़ी गुरमुखां राह तकाइंदा। चौसठ घड़ी होई कलजोगण, कलिजुग रूप वटाईआ। मूर्ख मुग्ध मूढ़्ह कूड़ी क्रिया भोग भोगण, भगवन नज़र किसे ना आईआ। सृष्ट सबाई होई रोगण, हउमे रोग ना कोए गंवाईआ। भुक्खी नंगी होई जोगण, जुगती हथ्थ किसे ना आईआ। साध सन्त कहिण असीं नार संजोगण, पुरख अबिनाशी धक्के दे दे बाहर कढ्ढाईआ। आपणी कीती अन्तिम भोगण, ना सके कोए बचाईआ। दर दर घर घर होए सोगण, चिन्ता सब नूं रही खाईआ। पिछला लिख्या लेख पढ़ पढ़ सारे घोखण, घोख्यां हथ्थ किसे ना आईआ। सारे होए अन्दरों थोथण, थोथी मति रखाईआ। पीरां अग्गे चढ़ाउदे बोतल, तन संधूर रंग रंगाईआ। गुरदुआरा मन्दिर मस्जिद शिवदुआला बणाया होटल, नार वेसवा रहे हंढ्ढाईआ। पुरख अबिनाशी अन्तिम सब दा करन लग्गा टोटल, लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, चारे एका रंग वखाईआ। माझा जम्मू मालवा दुआबा, सीस जगदीश सुहाया। इस दे अन्दर हो के लुक्या काअबा, मुख़बर हो के हरि जू भेव सुणाया। कदी कदी बाहरों मार जाए दाबा, अन्दर प्रेम प्रेम वधाया। कदी बणे शाह राजा, सीस आपणे ताज टिकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, चार चार भेव जणाया। चारे होए साचे मुख, चार मुख ताज वड्याईआ। पंजवां आपे बैठा विच्चों उठ, सोहँ रूप वखाईआ। गुरमुख सतारे नाल गए जुट, साचे सीस करन रुशनाईआ । धरत मात विच्चों पुट्ट, आपणे अंग लगाईआ। अन्त सुहाए साची रुत्त, रुत्त रुतड़ी आप महकाईआ। नाल गोबिन्द मिल्या पुत्त, पोतरे गुरमुख रिहा वखाईआ। सारे इक्को वार जाओ झुक, प्रभ मिल्या बेपरवाहीआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग किसे नूं दस्सदा रिहा कुछ किसे नूं कुछ, आपणा भेव ना कोए जणाईआ। कलिजुग अन्तिम जन भगत दुआरे आया लुक लुक, लुकवीं खेल जणाईआ। अन्तिम मीटी गई पुग, आपणी हथ्थीं गुरसिखां पकड़े बाहींआं। फिर गोदी लए चुक्क, दो जहान फिरे चाईं चाईंआ। गुरसिख सौणा सेज घूक, सुत्यां फेर ना कोए उठाईआ। जिस वेले प्रभ चाहे मैं वेखां आपणा पुत्त, फिर हौली हौली लए जगाईआ। तुसां रहिणा हुण चुप्प, सचखण्ड साचे वज्जे वधाईआ। इक्को भेत लैणा पुछ, मिलें केहड़ी थाईंआ। गुरमुख कहे अग्गों उठ, प्रभ दे सच समझाईआ। श्री भगवान कहे मैं गया तुठ, दीन आपणी दया कमाईआ। सब नूं वखाई आपणी ठुठ, ख़ाली हथ्थ फिराईआ। तुसीं रल के चरण फड़ लओ घुट, घुट घुट छाती नाल लगाईआ। इक दूजे नूं सारे लओ पुच्छ, की घर घर आवे फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन देवे माण वड्याईआ। अठ्ठां हथ्थां कीती छाँ, अठ्ठ दस भेव चुकाइंदा। इक्को सिमरे हरि जू नाँ, जन

भगतां ढोला गाइंदा। जिन्हां निथाव्याँ नूं दित्ता थाँ, निथावा शुकर शुकर मनाइंदा। लेखा जाण पिता माँ, बंस सरबंस वेख वखाइंदा। आप मिलाए हां विच हां, तूं मैं भेव जणाइंदा। प्रगट करे एका नाँ, सोहँ ढोला सच्चा गाइंदा। जन भगतां पकड़े बांह, बांह भगतां हथ्थ फड़ाइंदा। गुरसिख करयो ना अगों नांह, नानक गोबिन्द गुरसिख राह चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सहिज सहिज सज्जणां मेल मिलाइंदा। काणा कौंटा छड्डीआं गड्डीआं, गाडीवान खेल कराईआ। सिंमल सकोर प्रीतां लग्गीआं, प्रेम आपणा रंग वखाईआ। गुरमुखां जोतां जगीआं, जगत होए रुशनाईआ। तोड़ निभावे पिछलीआं लग्गीआं, अगला पन्ध मुकाईआ। गुरसिखां नाल मिलाए गुरमुख सखीआं, सखा सुहेला सच्चा माहीआ। भाग लगाए कुली कक्खीआं, कक्खों लख बणाईआ। करे वास विच जा के पक्खीआं, पत्तण आपणी हद्द जणाईआ। नाल लै के जाए प्रेम रस्सीआं, रस्ता सब दा साफ़ कराईआ। वेखणहारा माढ़ीआं अच्छीआं, कोझीआं कमलीआं गले लगाईआ। रूहां पार कराए सच्चीयां, बद रूहां धक्के रिहा लगाईआ। जेहड़ीआं हुण वी रहि गईआं कच्चीयां, हरि संग ना कोए रखाईआ। प्रभ गल्लां दस्से सच्चीयां, वल छल ना कोए जणाईआ। एह निक्कीआं निक्कीआं बच्चीयां, आपणी गोद बहाईआ। जिन्हां दीआं पत्तां आप रखीआं, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सौदा लैण ना जाण किसे हट्टीआं, हट्ट हट्ट ना किसे फिराईआ। गुरमुख विरले खट्टीआं खट्टीआं, खट्टी होई सर्ब लोकाईआ। बचन सिँघ आपणे सीस गुंदौणीआं पट्टीआं, पटने वाला आया माहीआ। वेखो सारे भरदे चट्टीआं, रस अमृत ना किसे चखाईआ। मन्दिरां अन्दर बालदे हथ्थां नाल वट वट वट्टीआं, पा घृत तेल माचस अग्नी लाईआ। धरदे ध्यान अक्खां ते बन्न्ह के पट्टीआं, कन्नां विच उँगलां पाईआ। सुरतीआं धीआं भैणां पिच्छे फिरन नठ्ठीआं, मन वासना बंद ना कोए कराईआ। ऐंवें फोकीआं माला रटीआं, सिम्रने कूकण देण दुहाईआ। हीर वांग ना बणीआं जट्टीआं, माही इक ना कोए हंढ्ढाईआ। चारों कुण्ट दीनां मज़्हबां वहीरां घत्तीआं, मन्दिर मस्जिद शिवदुआले रोवण वाहो दाहीआ। साधां सन्तां काज़ीआं पंडतां इक दूजे नाल रख लईआं पत्तीआं, हिस्सा रहे वंडाईआ। मुल्लां शेख़ां दाढ़ीआं रत्तीआं, रत्ती नाम नज़र कोए ना आईआ। कर पखण्ड तन लावण सीखां तत्तीआं, अग्नी तत्त ना कोए बुझाईआ। गुरसिख तेरीआं फ़सलां पक्कीआं, वढ्ढण आए सच्चा माहीआ। आंढणां गवांढणां रहि जाण हक़ीआं बक्कीआं, हरि जू की की खेल रचाईआ। दुनियां रहि जाए बन्न्हदी कट्टीआं वच्छीआं, कटक सब ते रिहा चढ़ाईआ। अग्ग सेकदे रहि जाए फफीआं, पछोतावा सर्ब लोकाईआ। चारों कुण्ट सब नूं पैणीआं ग़शीआं, गशते चढ़या सच्चा शहिनशाहीआ। गुरमुख तेरे मिलण दीआं तेरीआं अक्खीआं, तेरे तन छुहाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिन्हां नाल लगाईआं पक्कीआं, पक्की आपणी रिहा

पकाईआ। कछैहरे लंगोटे बन्न्हे तहिमत, सारे तोहमत रहे लगाईआ। जे तूं करन वाला रहमत, रैहम किथे बैठा छुपाईआ। पुरख अबिनाशी कहे मेरे नाल सारे हो जाओ सहिमत, सफ़ल सब नूं दयां कराईआ। जिहड़ा भुलया होया अहिमक, एथे ओथे रिहा शुदाईआ। हरि जू निक्का वड्डा काया अन्दर इक मकैनिक, पुरज़ा पुरज़ा खोल्हे जोड़े वेखे थाउँ थाईंआ। बुढ्ढा हो के ला लए ऐनक, अक्खां आपणीआं लए बदलाईआ। आपे सैनक आपे दैनक, दयानिध वड वड्याईआ। गुरमुखां चोरी चोरी मारे आपणी सैनत, पलक पलक नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र इक उठाईआ। सिर दस्तार पगड़ी रखे दोपट्टे, वल विंगे टेडे लाईआ । सारे जट्ट हट्टे कट्टे, बैठे घेरा पाईआ। पुरख अबिनाशी विचारा किथे नठ्ठे, राह नज़र कोए ना आईआ। जिन्हां प्रेम प्याले पीते लाह के नाम सुराही गटे, ख़ुमारी चढ़ी वाहो दाहीआ। होए मस्ताने आए नठ्ठे, प्रभ चरणी डेरा लाईआ। जे कोई पिच्छे धक्के, पिच्छे परत कोए ना जाईआ। अग्गे आ के कहिण असीं तेरे सके, नाता तेरे चरण जुड़ाईआ। तेरे रंग अन्दर रते, रत्ती रत्त सुकाईआ। असीं इकट्ठयां कीते इक्को पक्के मते, मनमति देणी तजाईआ। वासते प्रभ जू अग्गे घत्ते, कीती घाल लेखे लाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान लेखे लाए हथ्थ अठ्ठे, दहि दिशा हथ्थ उठाईआ। पाए कमीज़ गल कुड़ते, फिरन वाहो दाहीआ। चलदयां फिरदयां आए मुड़्हके, प्रभ चरण ध्यान लगाईआ। कोई आया हेरों कोई रुढ़के, कोई बोपारां तजाईआ। कोई गोराया आया छड्ड के, कोई डलेवालों मुख भुआईआ। कोई हरी पुरों आया लड़ के, कोई झण्डेर रिहा तजाईआ। कोई जंडयालिउँ आया यक्के चढ़ के, कोई चीमिउँ फेरा पाईआ। पुरख अबिनाशी ल्यांदे आप फड़ के, करया खेल बेपरवाहीआ। सिँघ गुरमेज मिल्या अज तड़के, तक्कड़ हरि जू आप तुलाईआ। माझा मालवा दुआबा जम्मू इक्को जेहे कर के, गुरमुख साचे मेल मिलाईआ। पिछले फोलणे छड्डो वरके, वरका सब दा दित्ता उलटाईआ। खोटे खरे आपे परखे, नाम कसवटी हथ्थ उठाईआ। गुरसिख ना कोई सोग ना कोई हरखे, चिन्ता रोग ना कोए जणाईआ। नित नवित्त करो दरसे, दर्शन आपणा आप वखाईआ। अमृत मेघ इक्को बरसे, सांतक सति सति कराईआ। वढ्ढयां छोटयाँ नाल इक्को रंग वरते, अमीरां ग़रीबां इक्को राह चलाईआ। ख़ुशी होवे सौं के उत्ते फ़रसे, गुरसिख वछाउणा इक वछाईआ। जिहड़े छड्ड के आया सरसे, गोबिन्द अन्त ल्या मिलाईआ। गुरसिख मेरा कोई ना तरसे, तृखा सब दी रिहा बुझाईआ। जिउँ चाढ़्हे उपर चरख़े, चरख़ड़ी वांग भुआईआ। जिहड़े देग़ां विच उबाले धर के, धरनी खेल वखाईआ। सो वेखो ल्यांदे फड़ के, दयाला सिँघ नसीब रूप वटाईआ। प्रेम प्यार अन्दर जड़ के, जोड़ी जुगत नाल जुड़ाईआ। पिच्छे कोई ना रहि जाए अड़ के, अड़िका सब दा रिहा हटाईआ। पहलों आया

घाड़न घड़ के, फेर आपणी बणत बणाईआ। अस्व घोड़े साचे चढ़ के, शहिनशाह आपणा फेरा पाईआ। गुरमुख बणाए बरदे, वरदी आपणे नाम पहनाईआ। सारे गाओ गीत हरि हरि दे, हरिजन हरि जू आप सुणाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखे जाणे घर घर दे, क्या कोई रखे भेद छुपाईआ। चोरी यारी जो जन करदे, सब दा लेखा रिहा लिखाईआ। जो जन चरणी सीस धरदे, तिन्हां आपणे नाल मिलाईआ। गुरसिख सो जो सतिगुर कोलों डरदे, सो गुरसिख सतिगुर भाईआ। बाकी सारे जम्मदे मरदे, जो बैठे मुख भुआईआ। माणस जन्म आपणा हरदे, हरि जू नज़र किसे ना आईआ। पुत्तर मावां नाल लड़दे, क्यों जंम्यां मेरी माईआ। मैनूं क्यों ना घल्लया जिथ्थे भगत पढ़दे, श्री भगवान रिहा पढ़ाईआ। नहीं काइदे कोई हथ्थीं फड़दे, अन्दर वड़ के रिहा समझाईआ। सोहँ गाउँदे डरदे डरदे, कोई सुण ना लए लोकाईआ। पुरख अबिनाशी लख चुरासी विच्चों गुरसिख कढ्ढे तरदे तरदे, तुरंत आपणी दया कमाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान गुरसिख बणाए हरि दे, हिरदे हरि जू आपणा असण लाईआ। बाकी फोकीआं गल्लां करदे, रसनां नाल चतुराईआ। अन्दर काम वासना नाल लड़दे, क्रोध रिहा टकराईआ। जो सतिगुर पूरे सरनी पड़दे, तिस पर्दा देवे पाईआ। साचे पौड़े गुरसिख चढ़दे, सतिगुर हथ्थां उत्ते उठाईआ। सचखण्ड दुआरे जा के खड़दे, आखण आ मिल मेरे माहीआ। असीं प्यारे तेरे दर दे, तेरे प्यार खेल रचाईआ। पुरख अबिनाशी कहे असीं इक दूजे दे बरदे, सेवक सेवा रूप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिखां गुरसिख वेखे रखे कला चढ़दे, लहिंदी धार ना कोए वखाईआ।